ตอนที่ 37
“ถ้าฉันไม่ยอมรับเธอ มันก็เท่ากับว่าฉันไม่ยอมรับความพยายามของพี่ไปด้วยไม่ใช่หรือไง”
“...”
“พี่ชายน่ะเป็นคนที่ยอดเยี่ยมขนาดที่ต่อให้มีคู่แข่งโผล่มาก็เอาชนะได้อยู่แล้ว”
สีหน้าของเด็กชายที่พูดเช่นนั้นเปล่งประกายระยิบระยับ
ราวกับตอนที่เขายิ้มแย้มขณะพูดถึงความฝันในอนาคตเมื่อคราวนั้น
“อื้อ! เมนโอนี่สู้ไม่ได้เยยสักนิด พี่ชายอัสเตอร์ต้องชนะเมนโอนี่ได้อยู่แย้ว!”
“ไม่ใช่สิ อย่าพูดแบบนั้น... เฮ้อ ไม่รู้ด้วยแล้ว”
เมื่อเห็นหลุยส์ถอนหายใจ ฉันจึงค่อยๆ หย่อนก้นลงนั่งข้างเขาอีกครั้ง
“ถ้าอย่างนั้น ต่อไปนี้จะเป็นพี่ชายของเมนโอนี่จริงๆ ใช่ไหม เมนโอนี่... ยอมรับว่าเปงลูกสาวของคุณพ่อแย้วหยอ”
หัวใจของฉันเต้นตึกตัก
รู้สึกเหมือนกำลังอยู่ห่างจากยอดเขาเพียงแค่ก้าวเดียว
หลุยส์ที่ส่งเสียง ‘อึก’ ให้กับสายตาเป็นประกายคู่นั้นยกมือขึ้นเกาท้ายทอยตัวเอง
ใบหูที่โผล่พ้นไรผมแดงก่ำขึ้นมา
“กะ... ก็แน่อยู่แล้วสิ! ต่อจากนี้ใครจะพูดยังไง เธอก็เป็นน้องสาวของฉัน และฉันก็เป็นพี่ชายของเธอ!”
“กรี๊ด-!”
ฉันลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งทันทีแล้วกระโดดโลดเต้นไปมา
ว้าว ว้าว ว้าว!
ในที่สุดก็ได้รับการยอมรับแล้ว!
ในที่สุด!
ดีใจจนเนื้อเต้นไปหมด
เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่สถานะของฉันได้รับการยอมรับอย่างชัดเจนจากคนในครอบครัวของท่านดยุค
หัวใจเต้นตูมตาม มือและเท้าชาดิก
แถมหัวใจยังรู้สึกนุ่มฟูและตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก...
“รักพี่ชายจังเยย! หนูชอบเปงน้องสาวของพี่ชายที่สุดเยย! ยอดไปเยย!”
หลังจากกระโดดโลดเต้นจนเห่อร้อนไปทั้งหัว ฉันก็โผเข้ากอดหลุยส์เต็มแรง
“...จะ จริงเหรอ ฉันยอดที่สุดเลยเหรอ”
“อื้ม! พี่ชายยอดที่สุบเยย!”
“มากกว่าคุณปู่หรือคุณอาอีกเหรอ”
โอ้ มีมุมช่างสังเกตเหมือนกันนะเนี่ย
ฉันที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น
“...ตอนนี้พี่ชายเปงที่หนึ่งเยย!”
เพราะตามหลักความจริงของโลกและกฎแห่งการประจบประแจงแล้ว เราต้องให้ความสำคัญกับคนที่อยู่ตรงหน้ามากกว่าคนที่ไม่ได้อยู่ด้วยน่ะสิ
ใช่แล้ว ต้องอย่างนั้นสิ
โชคดีที่กลยุทธ์นี้ได้ผล
เมื่อเห็นว่าแก้มทั้งสองข้างของหลุยส์กำลังกระตุกยิ้มไม่หยุด
“ก็นะ ฉันมันเป็นพี่ชายที่เท่อยู่แล้วนี่ ช่วยไม่ได้จริงๆ จากนี้ไปถ้ามีเรื่องลำบากอะไรก็บอกฉันนะ พี่ชายอันดับหนึ่งคนนี้จะจัดการให้เอง!”
“อื้อๆ หนูจาเช่อแค่พี่ชายเยย!”
เมื่อได้ยินคำตอบอันหนักแน่น หลุยส์ก็หัวเราะลั่นออกมาว่า ฮ่าๆๆ
เสียงหัวเราะที่ดูโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกนั้นทำให้ฉันพลอยหัวเราะตามไปด้วย
เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วห้องของเด็กหนุ่มที่เคยปิดสนิท
“ดูเหมือนจะสนิทกับหลุยส์แล้วสินะ”
ท่านดยุคเอ่ยขึ้นพลางป้อนเยลลี่สตรอว์เบอร์รีเข้าปากฉัน
“ง่ำๆ แอ้วแอ้วอื้อ”
“กินให้หมดก่อนค่อยพูด”
พยักหน้าหงึกๆ
ฉันเคี้ยวเยลลี่ในปากอย่างขะมักเขม้นแล้วกลืนลงคอก่อนจะเปิดปากพูด
“ค่า! ชนิดกังแย้ว เมนโอนี่ด้ายยับกานยอมยับเปงน้องสาวแย้วค่ะ”
“งั้นหรือ ดีแล้วนี่”
“อื้อ ดีมากเยยค่ะ!”
หลังจากที่ยอมรับฉันเป็นน้องสาว หลุยส์ก็เริ่มทำดีกับฉันจนแทบจะเกินพอดีไปเลยล่ะ
คงจะรู้สึกผิดที่ทำตัวฮึดฮัดใส่ฉันถึงจะเป็นแค่ช่วงสั้นๆ ก็เถอะ
‘ทั้งที่จริงๆ ฉันไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด’
แม้จะบอกไปว่าไม่เป็นไร แต่หลุยส์ก็ไม่ยอมเชื่อ
ช่างเถอะ เอาเถอะ
ทำดีกับฉันมันก็เป็นเรื่องดีนี่นา!
“ถ้าอย่างนั้น คราวนี้ก็ถึงตาฉันต้องรักษาสัญญาแล้วสินะ?”
สัญญาเหรอ?
สัญญาอะไรกันนะ?
พอฉันเอียงคอสงสัยเพราะนึกถึงสัญญาไม่ออก ท่านดยุคที่กำลังกินเยลลี่อยู่ก็ตอบกลับมา
“จำไม่ได้งั้นหรือ? ก็ฉันบอกไว้ว่าถ้าสนิทกับหลุยส์ได้สำเร็จ จะให้ของขวัญแสดงความยินดียังไงล่ะ”
อะ อ๋อ!
จริงด้วย แบบนั้นนี่เอง!
ตอนนี้นึกออกแล้ว
“ถ้าสนิทกันแล้วก็บอกนะ ฉันจะให้ของขวัญแสดงความยินดีด้วย”
เพราะเขาพูดผ่านๆ ตอนกำลังหยอกเล่น ฉันก็เลยนึกว่าเป็นเรื่องล้อเล่นเสียอีก
พอได้ยินคำว่าของขวัญ หัวใจฉันก็เริ่มเต้นตึกตักขึ้นมาทันที
ในสถานการณ์แบบนี้ ของขวัญที่ท่านดยุคจะให้ได้ มันก็มีแค่อย่างเดียวไม่ใช่หรือไงกัน
สิ่งนั้นน่ะ!
สิ่งนั้นเลย!
“ของศักดิ์สิทธิ์... ใช่หนังสือสัญญาหรือเปล่าคะ?”
“...หึ”
เมื่อเห็นสายตาเป็นประกายระยิบระยับ ท่านดยุคก็หลุดหัวเราะหึออกมา
“...เห็นไม่พูดถึงก็นึกว่าลืมไปแล้วเสียอีก เป็นมาร์ชเมลโลว์ที่ความจำดีจริงนะ”
“เพราะเมนโอนี่ฉะหยาดนี่นา”
“ใช่แล้ว เก่งมาก ลูกสาวของฉัน”
ฮึก
...คำเรียกที่ชวนจั๊กจี้หัวใจทำให้ฉันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ตอนนี้ฉันชินกับการเรียกว่าคุณพ่อแล้ว ทว่าพอได้ยินเขาเรียก ‘ลูกสาวเรา ลูกสาวของฉัน’ กลับยังไม่ชินเอาเสียเลย
ฮะ ฮ่าๆ
เมื่อฉันหัวเราะแห้งๆ ท่านดยุคก็ดึงแก้มฉันเบาๆ อย่างไม่ให้เจ็บ
“อื้อฮือ?”
“ทำหน้าเซ่อซ่าอีกแล้ว”
“ใจยายจัง!”
พอโดนดึงแก้มจนต้องส่งเสียงอู้อี้ประท้วง ท่านดยุคก็หัวเราะแล้วยอมปล่อยมือ
“สัญญา... ก็ต้องเขียนด้วยสิ เพราะนั่นก็เป็นสัญญาเหมือนกัน ถ้ามีเงื่อนไขที่อยากได้ก็คิดไว้เสียนะ มาร์ชเมลโลว์”
“หนูหยอคะ”
“ใช่แล้ว ตามปกติของแบบนี้คนที่อยากได้ต้องเป็นฝ่ายคิดสิ แต่ว่านะ”
แต่ว่า?
“ถ้าเป็นเงื่อนไขที่ไม่ถูกใจฉันก็จะปัดตก ฉันจะปัดตกไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถูกใจนั่นแหละ”
...ถ้าจะทำขนาดนั้นให้ตัวเองเป็นคนเขียนเลยไม่ดีกว่าหรือไง
แต่แทนที่จะบ่น ฉันกลับตอบออกไปว่า “ค่า!”
อย่างไรเสียเขาก็บอกว่าจะยอมเขียนสัญญาให้ไม่ใช่หรือ
“ดีใจขนาดนั้นเลยหรือ”
“ค่า ดีจายมากเลย ฮิๆ”
รอยยิ้มเบิกบานของฉันไม่ยอมหุบลงเลยสักนิด
ได้สนิทกับหลุยส์แถมยังได้ทำสัญญาอีก
ทว่าเรื่องดีๆ ไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น
“ถ้าอย่างนั้น ของขวัญแสดงความยินดีจะเอาอะไรดีล่ะ”
“...คะ? ฉัญญาไม่ใช่องขวันหยอคะ”
“ของพรรค์นั้นฉันไม่อยากนับเป็นของขวัญหรอกนะ”
ท่านดยุคที่เอ่ยพลางยกยิ้มมุมปากเท้าคางลงกับโต๊ะแล้วถาม
“ของขวัญน่ะฉันจะให้อีกต่างหาก นอกจากสัญญาแล้วไม่มีอะไรที่อยากได้เลยหรือ”
ชั่วพริบตานั้น ในหัวของฉันก็มีสิ่งหนึ่งผุดขึ้นมาจริงๆ
‘...อยากเจอเด็กคนนั้นอีกครั้งจัง’
คาลิกซ์
ผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตฉันไว้ก่อนจะย้อนเวลากลับมานั่นเอง
แม้จะผัดผ่อนไปก่อนเพราะเรื่องของหลุยส์กับคุณปู่ แต่ก็ไม่อาจห้ามไม่ให้มันผุดขึ้นมาในหัวเป็นครั้งคราวได้เลย
แถมยังคิดอยู่เสมอว่าสักวันจะต้องกลับไปหาให้ได้
ทว่าการจะขอเรื่องนี้เป็นของขวัญมันก็-
‘เด็กคนนั้นเป็นนักบวชฝึกหัด ถ้าจะไปเจออีกครั้งก็ต้องไปที่วิหารนี่นา...’
แถมตระกูลดยุคฟานเทเบยังเกลียดวิหารเข้าไส้เลยด้วยสิ
ซื้ดดด
อือออ
พอเห็นท่าทางคิดหนักของฉัน ท่านดยุคก็ยักไหล่เบาๆ
“ไม่จำเป็นต้องบอกตอนนี้หรอกนะ ไว้คิดออกทีหลังค่อยบอกก็ได้ ฉันไม่ทำตัวขี้เหนียวแกล้งทำเป็นลืมหรอกน่า”
“จิงหยอคะ”
“แน่นอนสิ ไว้คิดออกว่าอยากได้อะไรค่อยบอกนะ ไม่ว่าจะเป็นอะไร ฉันก็จะตามใจเธอทั้งนั้นแหละ”
มือใหญ่ลูบศีรษะของฉันจนผมยุ่งเบาๆ
“อย่างที่เคยบอกไปคราวก่อน ไม่ต้องคอยดูสีหน้าใครให้ลำบากใจหรอก”
ฉันกลืนลมหายใจลงคอไปชั่วครู่
‘แปลกจัง’
ในอกมันรู้สึกคันยุบยิบแล้วก็ปั่นป่วนไปหมด
ทุกครั้งที่ท่านดยุคพูดแบบนั้นให้ฟัง มันทำให้รู้สึกเหมือนมีครอบครัวจริงๆ ขึ้นมาเสียอย่างนั้น...
“ฮึ้บ...!”
ตั้งสติไว้สิ เมโลนี่
ในที่สุดก็เพิ่งจะได้ทำสัญญาเสียที จะมาโลภมากไม่ได้เด็ดขาด
เมื่อทำใจให้มั่นคงได้แล้ว ฉันก็กระโดดผลุงลงจากเก้าอี้
จากนั้น
ตึกๆๆๆ
ก็วิ่งตรงเข้าไปโผกอดท่านดยุคทันที
หากได้รับของขวัญมาแล้ว ย่อมต้องประจบสอพลอตามไปด้วยเป็นธรรมดา
นี่ก็เป็นกฎที่เรียนรู้มาจากแองเจลาเช่นกัน
“ขอบคุงค่า คุงป้อ! เมนโอนี่ชอบคุงป้อที่ฉุดเยย!”
ฉันตะโกนสุดเสียงพลางห้อยต่องแต่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา
“พ่อ... หรือ?”
ท่านดยุคพึมพำเสียงเบา ทว่าฉันกลับไม่ได้ยิน
เพราะมัวแต่หาข้ออ้างเข้าข้างตัวเองจนเต็มหัวเพื่อเอาชนะความเขินอายที่ผุดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
‘นี่คือการทำตามสัญญานะ! ในหนังสือแองเจลาก็ทำแบบนี้กับพ่อของเธอเหมือนกัน...!’
ใช่แล้ว เพราะงั้นถึงต้องจำใจทำไงล่ะ
ไม่ใช่เพราะอยากทำสักหน่อย จำใจทำต่างหาก!
ให้ตายสิ การเป็นลูกสาวตามสัญญานี่มันยากลำบากขนาดนี้เชียวหรือ!
กำลังโหลดความเห็น...