คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 38

ตอน 38

ตอนที่ 38

มือน้อยๆ ลูบศีรษะของฉันที่นอนฟุบอยู่กับหมอน

“เป็นอะไรไปอีกล่ะเนี่ย? เอาแต่นอนคว่ำหน้าถอนหายใจอยู่บนเตียงมาหลายวันแล้วนะ ถ้ามีเรื่องกลุ้มใจก็บอกฉันมาสิ”

เรื่องกลุ้มใจงั้นเหรอ?

จะให้บอกเรื่องที่กลุ้มใจเนี่ยนะ?

เป็นไปไม่ได้หรอก เรื่องอื่นยังพอว่า แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฉันไม่มีทางระบายให้หลุยส์ฟังได้อย่างเด็ดขาด

“...พี่ชายย”

“อื้ม พูดมาสิ! ฉันจะรับฟังทุกอย่างเลย!”

“โลกใบเน้... ช่างโหดร้ายเยียเกิน”

“...หา?”

ใช่แล้ว มันโหดร้ายแบบสุดๆ ไปเลยล่ะ

คิดว่าแค่โหดร้ายอย่างเดียวหรือไง?

ขี้งกอีกต่างหาก

นับตั้งแต่ท่านดยุคบอกว่าจะยอมเขียนสัญญาให้ นี่ก็ปาเข้าไปวันที่ห้าแล้ว

และตลอดห้าวันนั้น สัญญาของฉันก็ถูกปัดตกไปถึงสามรอบด้วยกัน

โดนปฏิเสธไปตั้งสามรอบเลยนะยะ!

◆ ◆ ◆

ตอนที่เอาสัญญาฉบับแรกไปให้นั้น ฉันยังเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอยู่แท้ๆ

‘ฮึๆ ระดับนี้แล้ว ผ่านฉลุยในม้วนเดียวแน่นอน’

ฉันเชื่อมั่นว่าจะได้เซ็นสัญญากันตั้งแต่วันนั้นเลยด้วยซ้ำ

แต่ว่า―

หนังสือสัญญา

เมโลนี่จะแกล้งทำเป็นลูกสาวของท่านดยุคคอนเต้ ฟานเทเบ ท่านดยุคคอนเต้ ฟานเทเบ จะยอมแกล้งทำเป็นคุณพ่อของเมโลนี่ ตราบเท่าที่สัญญายังคงอยู่ ทั้งสองฝ่ายจะต้องทำหน้าที่ในส่วนของตนอย่างซื่อสัตย์

- จะไม่ไล่ออกไปจนกว่าเมโลนี่จะเป็นผู้ใหญ่ (อายุ 20 ปี) (หรืออย่างน้อยก็จนถึงอายุ 16 ปี) - เมโลนี่ขอสาบานว่าจะทำหน้าที่ลูกสาวอย่างสุดความสามารถ (ไม่ใช่ลูกบุญธรรมนะ แต่เป็นลูกสาวแท้ๆ ร่วมสายเลือด!) (ถ้าหากท่านดยุคถูกเร่งรัดให้แต่งงาน หนูจะช่วยคอยขัดขวางอยู่ข้างๆ ให้เอง!) - เมโลนี่จะทำให้ท่านดยุคกลายเป็นคนโง่เง่า - เมโลนี่จะไม่บังอาจละโมบในตำแหน่งผู้สืบทอด จะไม่ทำตัวโอหังหรือขัดหูขัดตา - หากคิดจะไล่เมโลนี่ออกไป จะต้องแจ้งล่วงหน้าก่อน 6 เดือน

ผู้ทำสัญญา: คอนเต้ ฟานเทเบ ผู้ทำสัญญา: เมโลนี่

“ไม่ผ่าน”

คำตอบที่ได้ยินกลับมานั้นช่างเย็นชาเหลือเกิน

เป็นความเร็วที่สัมผัสไม่ได้ถึงความลังเลใจแม้แต่น้อย

คูง

รู้สึกเหมือนโดนค้อนทุบเข้าที่ท้ายทอยไม่มีผิด

...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ

อุตส่าห์มั่นใจขนาดนั้นแท้ๆ

มั่นใจสุดๆ ไปเลยด้วยซ้ำ!

ฉันเขียนโดยพยายามไม่ให้เป็นภาระแก่ท่านดยุคมากที่สุดแล้วนะ

เพื่อไม่ให้รู้สึกว่าการทำสัญญากับฉันมันมีแต่เสียเปรียบ

แต่กลับโดนปฏิเสธเร็วขนาดนี้เนี่ยนะ

“ทะ ทำไมหยอคะ...?”

“มีข้อความจุกจิกต่อท้ายเยอะเกินไป แล้วตรงเรื่องตัวตนก็น่าจะระบุให้รัดกุมกว่านี้หน่อย ดูแล้วเขียนใหม่น่าจะดีกว่านะ มาร์ชเมลโลว์”

ไม่ต้องกังวลไปล่ะ ฉันไม่ได้กำหนดเวลาส่งหรอกนะ

เขาเอ่ยคำพูดที่เหมือนจะให้กำลังใจแต่ก็ไม่ใช่การให้กำลังใจ ก่อนจะพับสัญญาอย่างเรียบร้อยแล้วยื่นส่งมาให้ฉัน

ช่างเป็นการปฏิเสธที่สมบูรณ์แบบจริงๆ

ทว่า ฉันก็ตกใจอยู่ได้เพียงครู่เดียวเท่านั้น

‘ชะ ใช่ มันเกิดขึ้นได้น่า’

ฉันรีบสะบัดความสิ้นหวังทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

‘ฉันเป็นใครกันล่ะ?!’

เด็กสี่ขวบผู้ไม่รู้จักคำว่ายอมแพ้

เด็กที่ฉลาดที่สุดในจักรวรรดิยังไงล่ะ!

จะใช้ความล้มเหลวในครั้งนี้เป็นบันไดก้าวไป แล้วตั้งใจเขียนสัญญาฉบับที่สองให้ดีกว่าเดิม!

‘คราวนี้จะต้องผ่านให้ได้เลยคอยดู’

ด้วยความมุ่งมั่นนั้น ฉันจึงตั้งใจเขียนสัญญาฉบับที่สองอย่างเต็มที่แล้วนำไปให้เขา

สัญญา – ฉบับนี้ของจริง

เมโลนี่จะแสร้งทำเป็นลูกสาวของท่านดยุคคอนเต้ ฟานเทเบ ท่านดยุคคอนเต้ ฟานเทเบ จะยอมแสร้งทำเป็นพ่อของเมโลนี่ ตราบใดที่สัญญายังคงอยู่ ทั้งสองคนจะต้องทำหน้าที่ในส่วนของตนอย่างซื่อสัตย์

-จะไม่ขับไล่จนกว่าเมโลนี่จะบรรลุนิติภาวะ -เมโลนี่ขอสาบานว่าจะทำหน้าที่ลูกสาวอย่างสุดความสามารถ -เมโลนี่จะทำให้ท่านดยุคกลายเป็นคนโง่ -เมโลนี่จะไม่บังอาจโลภอยากได้ตำแหน่งผู้สืบทอด -หากจะขับไล่เมโลนี่ต้องบอกล่วงหน้า 6 เดือน

คู่สัญญา: คอนเต้ ฟานเทเบ คู่สัญญา: เมโลนี่ (เร็วๆ นี้จะเป็นฟานเทเบ)

ทว่าไม่รู้ทำไม สีหน้าของท่านดยุคที่อ่านสัญญาจบถึงได้ดูแปลกไป

“...เร็วๆ นี้จะเป็นฟานเทเบงั้นหรือ ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่านี่มันคือสถานะอะไร ไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อนเลย”

“ฮัดตั้นบอกว่ายังมะมีชื่อในทะเบียนบ้านเยยนี่คะ! หนูถึงยังใช้ฟานเทเบไม่ได้ แต่ว่าบอกให้ระบุสถานะให้ชัดเจนนี่นา...”

พอฉันตอบพลางเหลือบมองท่าทีของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ สายตาของท่านดยุคก็หันขวับไปทางฮัดสันทันที

“อย่ามองผมแบบนั้นสิครับ ผมก็แค่พูดความจริงเท่านั้นเอง”

“ฉันจำได้ว่ายื่นเรื่องขอรับเข้าตระกูลเสร็จไปตั้งนานแล้วนี่นะ ที่บอกว่ายังจัดการไม่เสร็จ ฉันแทบไม่อยากจะเชื่อเลยจริงเชียว”

“ตามปกติแล้ว การรับลูกนอกสม- เอ่อ เด็กเข้าตระกูลโดยยังไม่ได้แต่งงานต้องใช้เวลานานครับ อีกอย่างไม่ใช่แค่ยื่นเรื่องก็เสร็จสิ้น ต้องได้รับความเห็นชอบจากสภาผู้อาวุโสและอดีตท่านดยุคด้วย ผมก็บอกท่านไปคราวก่อนแล้วนี่ครับ”

“เฮ้อ ฉันจะเอาลูกสาวตัวเองเข้าทะเบียนบ้านแท้ๆ ไม่รู้ทำไมถึงมีพวกชอบสอดปากยื่นคำเยอะแยะนัก”

“นั่นแหละครับคือภาระหน้าที่อันหนักอึ้งของท่านดยุ- ครับ ผมจะอยู่เงียบๆ ดีกว่า”

หลังจบบทสนทนาสั้นๆ สายตาของท่านดยุคก็เบนกลับมาหาฉันอีกครั้ง

ฉันช้อนตามองท่านดยุคด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

คราวนี้แหละจะต้อง-

“อันนี้ก็ไม่อนุมัตินะ”

ไม่อนุมัติสินะ

“ฉันไม่ชอบเงื่อนไขสามข้อข้างหลัง เอาออกไปเลยน่าจะดีกว่า แล้วการที่มีคำว่า ‘ท่านดยุค’ ห้อยท้ายแค่ชื่อฉันคนเดียวก็ดูไม่ค่อยเข้าท่าด้วย ไปเขียนมาใหม่นะ มาร์ชเมลโลว์”

พับ พับ พับ

มือที่พับกระดาษแล้วยื่นส่งคืนมานั้นช่างไร้ความปรานีสิ้นดี

ไร้ความปรานีชนิดที่ว่าไม่เหลือไว้ให้เลยแม้แต่นิดเดียวจริงๆ

ฮึกกก

‘ใช่แล้ว เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้’

โดนปฏิเสธสักสองรอบจะเป็นไรไป!

คราวหน้าค่อยผ่านให้ได้ก็พอ!

ฉันรีบวิ่งกลับห้องทันทีเพื่อร่างสัญญาฉบับที่สาม

สัญญาฉบับที่สามนี้ใช้เวลาแก้ไขไม่นานเลยสักนิด

เพราะจุดที่ต้องแก้มันเห็นได้ชัดเจนนี่นา

ด้วยเหตุนี้ ฉันเลยคิดว่าคราวนี้แหละต้องผ่านฉลุยแน่ๆ ทว่า―

หนังสือสัญญา – ฉบับนี้ของจริงแท้แน่นอน!

เมโลนี่จะมาเป็นลูกสาวของคอนเต้ ฟานเทเบ คอนเต้ ฟานเทเบจะยอมแกล้งทำตัวเป็นคุณพ่อของเมโลนี่ ตราบเท่าที่สัญญายังมีผล ทั้งสองฝ่ายจะทำหน้าที่ในส่วนของตนเองอย่างเต็มที่

- จะไม่ขับไล่เมโลนี่จนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ - เมโลนี่ขอสาบานว่าจะทำหน้าที่เสแสร้งเป็นลูกสาวอย่างสุดความสามารถ

ผู้ทำสัญญา: คอนเต้ ฟานเทเบ ผู้ทำสัญญา: เมโลนี่ (อีกไม่นานก็จะเป็น ฟานเทเบ)

“ตีกลับ”

โดนตีกลับเฉยเลย

“แกล้งทำเป็นพ่อ? เสแสร้งเป็นลูกสาว? สำนวนมันฟังดูแปลกๆ นะ ไปแก้มาใหม่เถอะ”

โดนตีกลับมาอย่างหมดจด

วิญญาณของฉันแทบจะหลุดลอยกลายเป็นเศษผ้าขี้ริ้ว ได้แต่กำสัญญาที่โดนตีกลับไว้แน่นพลางเดินคอตกโซซัดโซเซกลับห้องไป

จากนั้น

“ฮึกกก”

พุ่งหลาวลงบนเตียงทันที

ฉันซุกหน้าลงกับหมอนแล้วร้องไห้... เสียเมื่อไหร่ แค่ถอนหายใจไปสักร้อยรอบต่างหาก

เมโลนี่ผู้กล้าหาญไม่ยอมเสียน้ำตาให้กับบททดสอบแค่นี้หรอกนะ

พอถอนหายใจไปได้สักรอบที่หนึ่งร้อยหนึ่ง หลุยส์ก็แวะมาหา

และกลับมาสู่ปัจจุบัน

เฮ้อออ

พอนึกย้อนไปถึงเรื่องที่ผ่านมา ความน้อยใจมันก็เอ่อล้นขึ้นมาไม่หยุดเลย

‘ไหนบอกว่าจะยอมทำตามที่ขอทุกอย่างไง ไหนบอกว่าไม่ต้องคอยเกรงใจไงเล่า!’

แต่มาคอยตีกลับเอาๆ แบบนี้มันได้ที่ไหนกัน!

มากดดันให้เกรงใจกันแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันเล่า!

“เมโลนี่ เธอไม่เป็นไรจริงๆ ใช่ไห—”

“...พี่ยาย!”

“โอ๊ย ตกใจหมด!”

พอฉันผงกหัวขึ้นมาตะโกน หลุยส์ที่ตกใจก็สะดุ้งโหยงจนตัวลอย

เขาวางมือทาบอกพลางหอบแฮ่กๆ ก่อนจะถามออกมาว่า “มีอะไร อะไรเล่า”

ฉันถามด้วยสายตามุ่งมั่นจริงจัง

“ยู้วิธีเขียนทันยาเก่งๆ มะ?”

“สัญญาเหรอ? หมายถึงไอ้ที่พวกผู้ใหญ่เขาใช้กันนั่นน่ะนะ?”

“อื้อ เมนโอนี่... อยากเขียนทันยาเก่งๆ”

“เอ้อ เธอจะมีเรื่องอะไรให้ต้องไปเขียนสัญญากันเล่า”

กริ๊ก

เมื่อเจอคำถามจี้จุด ฉันก็กลอกตาไปมาพลางแถแก้ผ้าเอาหน้ารอดไปที

“...หนู มีความฝันอยากเปงเดะสารพัดปะโหยด”

“อ๋อ ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็เข้าใจได้”

ดันเข้าใจเฉยเลยแฮะ

“เมโลนี่ ถ้าอยากเป็นเด็กสารพัดประโยชน์จะมานอนแอ้งแม้งแบบนี้ไม่ได้นะ!”

หลุยส์ตะโกนอย่างกระฉับกระเฉงพร้อมกับทุบอกตัวเองดังปั่กๆ แล้วเสริมขึ้นมา

“ถ้าอยากเป็นเด็กสารพัดประโยชน์ก็ต้องลุกขึ้นมาขยับแข้งขยับขาให้ขยันขันแข็งสิ! เหมือนกับพะ พี่ ชาย คนนี้ไง เข้าใจไหม?”

ฟังดูก็มีเหตุผลแฮะ

ใช่แล้ว

‘จะมานอนคว่ำหน้าอยู่แบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรอก’

เพราะนอนไปก็ไม่ได้ช่วยแก้อะไรได้สักอย่าง

อย่าว่าแต่อะไรเลย ขนาดจะไปขอทานข้างถนนยังต้องขยันถึงจะทำได้ไม่ใช่หรือไง

ต้องคอยก้มหัวงกๆ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำถึงจะพอมีข้าวยาไส้สักมื้อหรือไม่ก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ

‘เฮ้อ อย่าทำตัวอ่อนแอไปหน่อยเลย เมโลนี่’

อุปสรรคแค่นี้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย!

ในชีวิตฉัน ความยากลำบากและเคราะห์กรรมก็เป็นเพื่อนซี้กันมาตลอดอยู่แล้วนี่

แถมฉันยังมีชีวิตรอดมาได้ด้วยการซัดเพื่อนพวกนั้นจนหมอบราบคาบทุกตัว

‘มาเป็นตัวท็อปกันเถอะ พอเป็นเบอร์หนึ่งแล้ว คราวนี้ก็ไล่ซัดให้เรียบเหมือนเดิมเลย’

ลองคิดดูแล้วก็ไม่มีอะไรยากสักนิด

เพราะวิธีที่จะขึ้นเป็นเบอร์หนึ่งมันมีบอกไว้อยู่แล้ว

‘ซัดจนกว่าจะได้ ยื่นเขียนใหม่จนกว่าจะยอมรับ!’

ถ้าเขียนต่อไปเรื่อยๆ สักวันก็คงผ่านเองนั่นแหละ

ฉันน่ะคือเมโลนี่ผู้ไม่ยอมแพ้เชียวนะ!

เพราะฉันคือเด็กสี่ขวบที่เก่งที่สุดในจักรวรรดิยังไงล่ะะะะ!

◆ ◆ ◆

“เป็นเด็กสี่ขวบที่เก่งที่ฉุดในจักกะวัดไม่ไหวแย้ว เมนโอนี่เป็นเด็กสี่ขวบอันดับสอง... ไม่ฉิ อันดับฉามของจักกะวัดต่างหาก”

เมโลนี่ที่พึมพำออกมาอย่างเหม่อลอยหมุนตัวเดินคอตกออกไป

สภาพของเธอดูเหมือนวิญญาณหลุดออกจากร่างไปเรียบร้อยแล้ว

ก็แน่ล่ะ จะไม่ให้เป็นแบบนั้นได้อย่างไร

ในเมื่อเพิ่งจะโดนตีกลับร่างสัญญาฉบับที่สี่มาหมาดๆ นี่นา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 38
อ่านตอน 39 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 37กลับหน้าเรื่อง
ตอน 37ตอน 39