ตอนที่ 39
“ประทับตราให้เสร็จๆ เถอะครับ ขืนปล่อยไว้แบบนั้น ท่าทางจะได้ร้องไห้ออกมาจริงๆ แน่”
“มาร์ชเมลโลว์ของเราไม่ร้องไห้หรอกน่า เด็กคนนั้นเข้มแข็งในเรื่องแปลกๆ น่ะนะ”
คอนเต้ตอบกลับคำพูดของฮัดสันอย่างราบเรียบ
“อีกอย่างนี่ก็ถือเป็นการสอนอย่างหนึ่งนะ การทำสัญญาต้องรอบคอบ อะไรทำนองนั้นน่ะ?”
“...ไม่รู้ทำไมท่านหญิงถึงได้คนแบบนั้นมาเป็นพ่อกันนะ...”
“ว่าอะไรนะ”
“ผมถามว่าทำไมวันนี้ถึงปฏิเสธสัญญาของท่านหญิงอีกน่ะครับ”
ให้ตายสิ หน้าด้านจริงๆ
คอนเต้ส่ายหน้าไปมาพลางกวาดสายตามองสัญญาฉบับที่สี่ที่เมโลนี่เขียนมา
หนังสือสัญญา – นี่แหละฉบับสุดท้ายของจริงแท้แน่นอน!
เมโลนี่จะได้เป็นลูกสาวของคอนเต้ ฟานเทเบ คอนเต้ ฟานเทเบจะได้เป็นคุณพ่อของเมโลนี่
-หลังจากเมโลนี่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็จะไม่ไล่ตะเพิดออกไป
ผู้ทำสัญญา: คอนเต้ ฟานเทเบ ผู้ทำสัญญา: เมโลนี่ (อีกเดี๋ยวก็จะเป็นฟานเทเบ)
เทียบกับฉบับแรกแล้วก็ถือว่าไม่ใช่สัญญาที่แย่นัก
ในเมื่อสัญญาฉบับแรกแทบไม่ต่างอะไรจากสัญญาว่าด้วยนายบ่าวเลยนี่นะ
มันน่าเหลือเชื่อจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว
แถมยังต้องบอกว่าเขียนได้ดีเกินกว่าที่เด็กสี่ขวบจะเขียนได้อีกหรือเปล่านะ
ราวกับมีผู้ใหญ่โตเต็มวัยเข้าไปสิงอยู่ในร่างเล็กจ้อยนั่นอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อเทียบกันแล้ว สัญญาของวันนี้ก็ยังพอทำเนาอยู่หรอก แต่ว่า...
“พอดีฉันมีเงื่อนไขที่อยากจะเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยน่ะ”
“เงื่อนไขเพิ่มเติมหรือครับ เงื่อนไขที่ท่านดยุคจะเป็นฝ่ายเพิ่มเองใช่ไหมครับ”
“ใช่ เงื่อนไขที่ฉันจะเพิ่มเอง”
พูดกันตามตรงแล้ว คอนเต้ไม่ชอบใจสถานการณ์แบบนี้เอาเสียเลย
สถานการณ์ที่ต้องมาทำสัญญากับเจ้ามาร์ชเมลโลว์ตัวเท่าขี้มูกนี่น่ะ
ตอนแรกเขาเคยบอกว่าจะยอมทำสัญญาให้ก็จริง แต่ถ้าหากเมโลนี่ลืม เขาก็ตั้งใจจะปล่อยเบลอแล้วทำเป็นไม่พูดถึงเหมือนกัน
ทว่า
‘คิดไม่ถึงเลยว่าจะจำได้แม่นขนาดนี้’
ไม่สิ แค่จำได้เสียที่ไหน
ดูท่าทางแล้วคาดหวังเอาไว้มากเลยต่างหาก
พับผ่าสิ ไม่รู้จะพูดยังไงดีเลย
มันทำให้รู้สึกพ่ายแพ้อย่างไรพิกล
‘ยังไม่ยอมเชื่อใจกันสินะ’
ทั้งเรื่องที่ว่าต่อให้ไม่มีสัญญาพรรค์นี้ เมโลนี่ก็เป็นลูกสาวของเขา และเขาก็เป็นพ่อของเมโลนี่
รวมทั้งเรื่องที่บ้านหลังนี้จะเป็นบ้านของเด็กคนนั้นไปตลอดกาล
เด็กคนนั้นยังคงกระวนกระวายและหวาดระแวงในตำแหน่งของตัวเองอยู่
นั่นหมายความว่าเธอยังคงขีดเส้นกั้นเอาไว้อย่างชัดเจนในฐานะคนนอก
‘ก็นะ ช่างเถอะ’
แค่เห็นวิ่งวุ่นทำนู่นทำนี่เพื่อหวังจะได้รับการยอมรับจากหลุยส์หรือตาแก่นั่น ก็พอจะมองออกอยู่แล้ว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
นิ้วมือที่เคาะลงบนโต๊ะทำงานบ่งบอกถึงอารมณ์อันขุ่นมัวของเขา
“...ปัญหาคือตาแก่นั่นจริงๆ สินะ ถ้าไล่ตาแก่นั่นออกไป เจ้ามาร์ชเมลโลว์จะอึดอัดน้อยลงหรือเปล่านะ”
“ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่ผมขอโนคอมเมนต์ครับ”
การรีบตัดช่องน้อยแต่พอตัวของฮัดสันไม่ได้เข้าหูคอนเต้เลยแม้แต่น้อย
เอาเถอะ
แม้จะเป็นสถานการณ์ที่ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว—
“อะไรที่ใช้ประโยชน์ได้ มันก็ต้องใช้เสียหน่อย”
เขาหยิบปากกาขึ้นมาพร้อมกับพึมพำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ตัวอักษรเริ่มถูกเขียนเรียงรายลงบนพื้นที่ว่างของแผ่นกระดาษสัญญาอย่างเป็นระเบียบ
“เอาล่ะ แปะลายนิ้วมือตรงนี้สิ”
“ค่าา”
“เรียบร้อย คราวนี้ก็จับมือฉลองสัญญา”
“ค่าา”
“...ต่อไปก็ขี่คอไหม”
“ค่าา หวา สูงจัง!”
พอมุมมองสายตาสูงขึ้นจนน่าใจหาย ฉันถึงเพิ่งได้สติกลับมา
ระดับสายตาที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตทำให้ฉันเผลอกระชากผมของท่านดยุคไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
ในจังหวะเดียวกันนั้น
“พรืดดด”
ฉันเห็นฮัดสันเอามืออุดปากแล้วรีบหันหน้าหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว
“มีเรื่องอะไรน่าสนุกหรือไง ฮัดสัน”
“กระแอม คิก ในที่สุดก็ได้เห็นสัญญาระหว่างทั้งสองท่านสำเร็จลุล่วง ผมเลยดีใจมากไปหน่อยน่ะครับ ยินดี อุ๊บ ยินดีด้วยนะครับ คุณหนู”
“ขอบคุนนะ ฮัดตั้น”
ระหว่างที่ฉันเอ่ยขอบคุณ ท่านดยุคก็อุ้มฉันลงจากบ่ามากอดไว้ในอ้อมอก
ถึงกระนั้นสายตาของฉันก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่หนังสือสัญญาบนโต๊ะไม่วางตา
‘สัญญาของฉัน’
เส้นชีวิตของฉันเลยนะเนี่ย...!
สงสัยจะอ่านท่าทางเป็นประกายของฉันออกล่ะมั้ง
“เอาแต่ใจจริงเชียว”
ท่านดยุคพึมพำสั้นๆ ก่อนจะใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ดึงหนังสือสัญญาเข้ามา
พึ่บพั่บ
สัญญาที่ลอยพลิ้วมาดั่งผีเสื้อร่อนลงบนมือของฉันอย่างพอดิบพอดี
เฮ้อ รู้สึกตื้นตันใจจนบอกไม่ถูกจริงๆ
ตั้งห้าครั้งเชียวนะ
นี่คือสัญญาที่ผ่านการอนุมัติหลังจากพยายามมาถึงห้าครั้งเชียวนะ
หนังสือสัญญา – นี่แหละคือฉบับร่างสุดท้ายจริงๆ จริงๆ จริงๆ นะ!
เมโลนี่จะมาเป็นลูกสาวของคอนเต้ ฟานเทเบ คอนเต้ ฟานเทเบจะมาเป็นคุณพ่อของเมโลนี่ ตราบเท่าที่สัญญายังมีผลบังคับใช้ ทั้งสองคนจะทำหน้าที่ในส่วนของตนอย่างซื่อสัตย์
-สัญญาจะได้รับการต่ออายุไปเรื่อยๆ จนกว่าเมโลนี่จะไม่ต้องการ -เมโลนี่จะเรียกคอนเต้ว่า ‘คุณพ่อ’ หรือไม่ก็ ‘ท่านพ่อ’ (จะเรียก ปะป๊า ป๊ะป๋า ปาป๊า หรืออื่นๆ ก็ได้ทั้งหมด) -เมโลนี่จะต้องขอสิ่งที่ตนเองต้องการจากคอนเต้อย่างน้อยเดือนละ 3 ครั้ง -หากไม่มีเหตุจำเป็นเป็นพิเศษ จะต้องรับประทานอาหารร่วมกันอย่างน้อยสัปดาห์ละ 7 มื้อ -หากไม่มีเหตุจำเป็นเป็นพิเศษ จะต้องรับประทานของหวานร่วมกันอย่างน้อยสัปดาห์ละ 5 ครั้ง -หากมีใครสงสัยเรื่องสายเลือด ให้ตอบกลับไปว่า ‘ไปถามคุณพ่อของหนูเอาเองสิคะ’
คู่สัญญา: คอนเต้ ฟานเทเบ คู่สัญญา: เมโลนี่ ฟานเทเบ
...เนื้อหามันออกจะแปลกๆ ไปหน่อยก็เถอะ
ช่างเถอะ ประทับตราแล้วก็ถือว่าใช้ได้แล้วนี่นา!
เพราะไม่มีข้อไหนที่เป็นผลเสียกับฉันเลยสักข้อเดียว
“ถ้ารู้ว่าจะดีใจขนาดนี้ ฉันน่าจะยอมเซ็นให้ตั้งแต่แรกแล้วนะ ยังไงก็เป็นสัญญาที่ต้องเซ็นอยู่ดี”
“เฮะๆ ไม่เปงไรค่า เมนโอนี่ยังทำได้ไม่ดีเอง”
“...ให้ตายสิ”
ไม่นึกเลยว่าจะทำให้เด็กคนนี้คิดไปได้ถึงขนาดนั้น
ท่านดยุคที่พึมพำกับตัวเองอย่างทอดถอนใจขยับอุ้มฉันใหม่ให้หันหน้ามาสบตากัน
“มาร์ชเมลโลว์”
“คะ?”
“คราวนี้ไปดูของขวัญทำสัญญากันเถอะ”
“ของขวันหยอคะ? หนูยังเลือกของขวันไม่ได้เยย”
โกหกทั้งเพ
เพราะของขวัญที่พูดถึงตอนนั้น ฉันเลือกไว้ตั้งแต่เมื่อชาติก่อนแล้วว่าจะขอ ‘ไปหาคาลิกซ์’
แต่ว่าจังหวะในตอนนี้มันยังดูไม่ค่อย...
“ไม่ใช่ของขวัญตอนนั้น ของขวัญทำสัญญาต่างหากล่ะ”
“ของขวันทำสัญญาหยอคะ...?”
เมื่อฉันถามย้ำอย่างลังเล ท่านดยุคจึงเอียงคอสงสัย
“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ? ไม่ชอบของขวัญหรือ”
“ป่าวค่า! มะ ไม่ใช่แบบนั้น-.”
ฉันที่โบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันสูดน้ำมูกเสียงดังฟุดฟิดก่อนจะเอ่ยขึ้นมา
“หนูกัวจะดูเปนคนโลบมาก...”
“ถ้าแค่ฉันให้ของแค่นี้กับลูกสาวตัวเอง แล้วมีใครมองว่าเธอเป็นคนโลภมาก นั่นก็ถือเป็นการดูหมิ่นฉันแล้วล่ะ”
อ้าว
รู้สึกเหมือนบรรยากาศจะดูเหี้ยมเกรียมขึ้นมานิดๆ นี่ฉันคิดไปเองหรือเปล่านะ
“อีกอย่างนะ จำเอาไว้ให้ดีล่ะ มาร์ชเมลโลว์ ตามปกติแล้วตอนที่ไถได้น่ะ ต้องไถมาให้เยอะๆ เข้าไว้ คนที่หาข้ออ้างสารพัดเพื่อกอบโกยสิ่งที่ตัวเองต้องการมาได้เพิ่มขึ้นแม้แต่อย่างเดียวต่างหากคือผู้ชนะ นั่นน่ะคือกฎของโลกใบนี้ยังไงล่ะ”
เข้าใจไหม?
ต่อคำถามอันแสนอบอุ่นนั้น ฉันได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ตัวสั่นเทา
“ค่า เข้าจายแย้วค่ะ หนูจะตั้งจายไถนะค้า”
“ดีมาก มันต้องอย่างนี้สิถึงจะสมเป็นลูกสาวของฉัน”
...ฉัน จะทำหน้าที่ลูกสาวได้ดีจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?
อืม ท่าทางจะไม่ไหวแฮะ
ฉันคงเป็นท่านหญิงแห่งฟานเทเบไม่ไหวแล้วล่ะ
ฉันจ้องของขวัญของท่านดยุคอย่างเย็นชาจนแข็งค้าง
‘...ฉันควรจะเอะใจตั้งแต่ตอนที่ฮัดสันกุมลิ้นปี่เดินตามมาแล้วแท้ๆ’
การที่ฮัดสันส่งเสียงพะอืดพะอมพลางเอามือกุมลิ้นปี่ไว้แน่นเนี่ยนะ?
นั่นเป็นสัญญาณเตือนว่ากำลังจะมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
และตรงหน้าฉันตอนนี้ ก็มีทัศนียภาพที่เกินคำว่าประหลาดจนเข้าขั้นพิสดารพันลึกปรากฏอยู่
ห้องที่เต็มไปด้วยเตียงนอน
ภายในห้องที่มีขนาดไม่เล็กเลยนี้ มีเตียงสี่เหลี่ยมเรียงรายอัดแน่นกันอยู่จนเต็มราวกับชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่ต่อกันได้พอดีเป๊ะ
ชนิดที่ว่าไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้หย่อนเท้าลงไปเหยียบได้เลย
‘ดูเหมือนเตียงยักษ์หลังใหญ่เลยแฮะ’
...นี่ฉันควรจะต้องมีปฏิกิริยาตอบรับยังไงดีเนี่ย?
พอแอบเหลือบมองขึ้นไปข้างบน ฉันก็สบตากับท่านดยุคที่กำลังยิ้มหน้าบานอยู่อย่างพอดิบพอดี
“เป็นยังไงบ้าง ถูกใจไหม มาร์ชเมลโลว์?”
“อื้มม์”
คราวนี้คำตอบไม่ได้หลุดผล็อยออกมาอย่างรวดเร็วเหมือนทุกที
พอแอบชำเลืองมองฮัดสัน
‘ฮ่าๆ ช่างน่าสงสารเหลือเกินครับท่านหญิง’
ฮัดสันที่ส่งประกายความรู้สึกแบบนั้นออกมา รีบล้วงเอายาในอกเสื้อออกมาเทกรอกใส่ปากอย่างเร่งรีบ
...โธ่เอ๋ย ฮัดสันผู้น่าสงสาร
“ทำไมล่ะ ไม่ชอบหรือ”
“ม่ายช่ายแบบน้านค่า...”
หลังจากลากเสียงยาวตรงท้ายประโยค ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามออกไป
“นั่นคืออารายหยอคะ”
“จะอะไรเสียอีก ก็ห้องนอนยังไงล่ะ”
“หะ ห้องนอนหยอคะ”
นั่นน่ะนะ?
แน่นอนว่ามันเป็นห้องที่มีเตียงอยู่ จะเรียกว่าห้องนอนก็คงไม่ผิดหรอก แต่ว่า...
“เธอยังนอนหลับไม่ค่อยสนิทเลยนี่นา ฉันก็เลยคิดว่าอาจเป็นเพราะที่นอนมันไม่สบายตัวหรือเปล่าน่ะ”
อุ๊บ
เขารู้เรื่องนั้นได้ยังไงกันนะ
‘ทั้งที่ฉันพยายามเก็บอาการไม่ให้แสดงออกสุดชีวิตแล้วแท้ๆ!’
แม้เวลาจะล่วงเลยมาจนฉันอยู่ที่คฤหาสน์ดยุคได้เดือนกว่าแล้ว แต่การนอนหลับก็ยังคงเป็นเรื่องยากลำบากอยู่ดี
ความจริงมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกแล้ว
เตียงนอนนุ่มฟู
ผ้าห่มแสนอบอุ่น
แถมยังมีหมอนที่พอล้มตัวลงนอนแล้วยวบจมลงไปอย่างนุ่มนวลอีก
มันสุขสบายเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ
ไม่สิ แค่อึดอัดไม่สบายใจเสียที่ไหนกัน
“...เหมือนจะถูกดูดเข้าไปเลย”
พูดตามตรงคือค่อนข้างกลัวทีเดียว
‘เพราะมัวแต่นอนบนพื้นแข็งๆ ทุกวันหรือเปล่านะ’
ทั้งช่วงเวลาที่เคยอยู่ในบรัมชูอา ช่วงที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และช่วงที่ใช้ชีวิตข้างถนน
รวมถึงตอนที่ถูกขังอยู่ในสถานที่ลึกลับแห่งนั้นด้วย
เพราะฉันมักจะเอนกายนอนหลับบนพื้นเย็นเฉียบและแข็งกระด้างอยู่เสมอเลยนี่นะ
กำลังโหลดความเห็น...