คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 39

ตอน 39

ตอนที่ 39

“ประทับตราให้เสร็จๆ เถอะครับ ขืนปล่อยไว้แบบนั้น ท่าทางจะได้ร้องไห้ออกมาจริงๆ แน่”

“มาร์ชเมลโลว์ของเราไม่ร้องไห้หรอกน่า เด็กคนนั้นเข้มแข็งในเรื่องแปลกๆ น่ะนะ”

คอนเต้ตอบกลับคำพูดของฮัดสันอย่างราบเรียบ

“อีกอย่างนี่ก็ถือเป็นการสอนอย่างหนึ่งนะ การทำสัญญาต้องรอบคอบ อะไรทำนองนั้นน่ะ?”

“...ไม่รู้ทำไมท่านหญิงถึงได้คนแบบนั้นมาเป็นพ่อกันนะ...”

“ว่าอะไรนะ”

“ผมถามว่าทำไมวันนี้ถึงปฏิเสธสัญญาของท่านหญิงอีกน่ะครับ”

ให้ตายสิ หน้าด้านจริงๆ

คอนเต้ส่ายหน้าไปมาพลางกวาดสายตามองสัญญาฉบับที่สี่ที่เมโลนี่เขียนมา

หนังสือสัญญา – นี่แหละฉบับสุดท้ายของจริงแท้แน่นอน!

เมโลนี่จะได้เป็นลูกสาวของคอนเต้ ฟานเทเบ คอนเต้ ฟานเทเบจะได้เป็นคุณพ่อของเมโลนี่

-หลังจากเมโลนี่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็จะไม่ไล่ตะเพิดออกไป

ผู้ทำสัญญา: คอนเต้ ฟานเทเบ ผู้ทำสัญญา: เมโลนี่ (อีกเดี๋ยวก็จะเป็นฟานเทเบ)

เทียบกับฉบับแรกแล้วก็ถือว่าไม่ใช่สัญญาที่แย่นัก

ในเมื่อสัญญาฉบับแรกแทบไม่ต่างอะไรจากสัญญาว่าด้วยนายบ่าวเลยนี่นะ

มันน่าเหลือเชื่อจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว

แถมยังต้องบอกว่าเขียนได้ดีเกินกว่าที่เด็กสี่ขวบจะเขียนได้อีกหรือเปล่านะ

ราวกับมีผู้ใหญ่โตเต็มวัยเข้าไปสิงอยู่ในร่างเล็กจ้อยนั่นอย่างไรอย่างนั้น

เมื่อเทียบกันแล้ว สัญญาของวันนี้ก็ยังพอทำเนาอยู่หรอก แต่ว่า...

“พอดีฉันมีเงื่อนไขที่อยากจะเพิ่มขึ้นมานิดหน่อยน่ะ”

“เงื่อนไขเพิ่มเติมหรือครับ เงื่อนไขที่ท่านดยุคจะเป็นฝ่ายเพิ่มเองใช่ไหมครับ”

“ใช่ เงื่อนไขที่ฉันจะเพิ่มเอง”

พูดกันตามตรงแล้ว คอนเต้ไม่ชอบใจสถานการณ์แบบนี้เอาเสียเลย

สถานการณ์ที่ต้องมาทำสัญญากับเจ้ามาร์ชเมลโลว์ตัวเท่าขี้มูกนี่น่ะ

ตอนแรกเขาเคยบอกว่าจะยอมทำสัญญาให้ก็จริง แต่ถ้าหากเมโลนี่ลืม เขาก็ตั้งใจจะปล่อยเบลอแล้วทำเป็นไม่พูดถึงเหมือนกัน

ทว่า

‘คิดไม่ถึงเลยว่าจะจำได้แม่นขนาดนี้’

ไม่สิ แค่จำได้เสียที่ไหน

ดูท่าทางแล้วคาดหวังเอาไว้มากเลยต่างหาก

พับผ่าสิ ไม่รู้จะพูดยังไงดีเลย

มันทำให้รู้สึกพ่ายแพ้อย่างไรพิกล

‘ยังไม่ยอมเชื่อใจกันสินะ’

ทั้งเรื่องที่ว่าต่อให้ไม่มีสัญญาพรรค์นี้ เมโลนี่ก็เป็นลูกสาวของเขา และเขาก็เป็นพ่อของเมโลนี่

รวมทั้งเรื่องที่บ้านหลังนี้จะเป็นบ้านของเด็กคนนั้นไปตลอดกาล

เด็กคนนั้นยังคงกระวนกระวายและหวาดระแวงในตำแหน่งของตัวเองอยู่

นั่นหมายความว่าเธอยังคงขีดเส้นกั้นเอาไว้อย่างชัดเจนในฐานะคนนอก

‘ก็นะ ช่างเถอะ’

แค่เห็นวิ่งวุ่นทำนู่นทำนี่เพื่อหวังจะได้รับการยอมรับจากหลุยส์หรือตาแก่นั่น ก็พอจะมองออกอยู่แล้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

นิ้วมือที่เคาะลงบนโต๊ะทำงานบ่งบอกถึงอารมณ์อันขุ่นมัวของเขา

“...ปัญหาคือตาแก่นั่นจริงๆ สินะ ถ้าไล่ตาแก่นั่นออกไป เจ้ามาร์ชเมลโลว์จะอึดอัดน้อยลงหรือเปล่านะ”

“ถึงจะไม่รู้ว่าเรื่องอะไร แต่ผมขอโนคอมเมนต์ครับ”

การรีบตัดช่องน้อยแต่พอตัวของฮัดสันไม่ได้เข้าหูคอนเต้เลยแม้แต่น้อย

เอาเถอะ

แม้จะเป็นสถานการณ์ที่ไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย แต่ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว—

“อะไรที่ใช้ประโยชน์ได้ มันก็ต้องใช้เสียหน่อย”

เขาหยิบปากกาขึ้นมาพร้อมกับพึมพำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ตัวอักษรเริ่มถูกเขียนเรียงรายลงบนพื้นที่ว่างของแผ่นกระดาษสัญญาอย่างเป็นระเบียบ

◆ ◆ ◆

“เอาล่ะ แปะลายนิ้วมือตรงนี้สิ”

“ค่าา”

“เรียบร้อย คราวนี้ก็จับมือฉลองสัญญา”

“ค่าา”

“...ต่อไปก็ขี่คอไหม”

“ค่าา หวา สูงจัง!”

พอมุมมองสายตาสูงขึ้นจนน่าใจหาย ฉันถึงเพิ่งได้สติกลับมา

ระดับสายตาที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิตทำให้ฉันเผลอกระชากผมของท่านดยุคไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว

ในจังหวะเดียวกันนั้น

“พรืดดด”

ฉันเห็นฮัดสันเอามืออุดปากแล้วรีบหันหน้าหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

“มีเรื่องอะไรน่าสนุกหรือไง ฮัดสัน”

“กระแอม คิก ในที่สุดก็ได้เห็นสัญญาระหว่างทั้งสองท่านสำเร็จลุล่วง ผมเลยดีใจมากไปหน่อยน่ะครับ ยินดี อุ๊บ ยินดีด้วยนะครับ คุณหนู”

“ขอบคุนนะ ฮัดตั้น”

ระหว่างที่ฉันเอ่ยขอบคุณ ท่านดยุคก็อุ้มฉันลงจากบ่ามากอดไว้ในอ้อมอก

ถึงกระนั้นสายตาของฉันก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่หนังสือสัญญาบนโต๊ะไม่วางตา

‘สัญญาของฉัน’

เส้นชีวิตของฉันเลยนะเนี่ย...!

สงสัยจะอ่านท่าทางเป็นประกายของฉันออกล่ะมั้ง

“เอาแต่ใจจริงเชียว”

ท่านดยุคพึมพำสั้นๆ ก่อนจะใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ดึงหนังสือสัญญาเข้ามา

พึ่บพั่บ

สัญญาที่ลอยพลิ้วมาดั่งผีเสื้อร่อนลงบนมือของฉันอย่างพอดิบพอดี

เฮ้อ รู้สึกตื้นตันใจจนบอกไม่ถูกจริงๆ

ตั้งห้าครั้งเชียวนะ

นี่คือสัญญาที่ผ่านการอนุมัติหลังจากพยายามมาถึงห้าครั้งเชียวนะ

หนังสือสัญญา – นี่แหละคือฉบับร่างสุดท้ายจริงๆ จริงๆ จริงๆ นะ!

เมโลนี่จะมาเป็นลูกสาวของคอนเต้ ฟานเทเบ คอนเต้ ฟานเทเบจะมาเป็นคุณพ่อของเมโลนี่ ตราบเท่าที่สัญญายังมีผลบังคับใช้ ทั้งสองคนจะทำหน้าที่ในส่วนของตนอย่างซื่อสัตย์

-สัญญาจะได้รับการต่ออายุไปเรื่อยๆ จนกว่าเมโลนี่จะไม่ต้องการ -เมโลนี่จะเรียกคอนเต้ว่า ‘คุณพ่อ’ หรือไม่ก็ ‘ท่านพ่อ’ (จะเรียก ปะป๊า ป๊ะป๋า ปาป๊า หรืออื่นๆ ก็ได้ทั้งหมด) -เมโลนี่จะต้องขอสิ่งที่ตนเองต้องการจากคอนเต้อย่างน้อยเดือนละ 3 ครั้ง -หากไม่มีเหตุจำเป็นเป็นพิเศษ จะต้องรับประทานอาหารร่วมกันอย่างน้อยสัปดาห์ละ 7 มื้อ -หากไม่มีเหตุจำเป็นเป็นพิเศษ จะต้องรับประทานของหวานร่วมกันอย่างน้อยสัปดาห์ละ 5 ครั้ง -หากมีใครสงสัยเรื่องสายเลือด ให้ตอบกลับไปว่า ‘ไปถามคุณพ่อของหนูเอาเองสิคะ’

คู่สัญญา: คอนเต้ ฟานเทเบ คู่สัญญา: เมโลนี่ ฟานเทเบ

...เนื้อหามันออกจะแปลกๆ ไปหน่อยก็เถอะ

ช่างเถอะ ประทับตราแล้วก็ถือว่าใช้ได้แล้วนี่นา!

เพราะไม่มีข้อไหนที่เป็นผลเสียกับฉันเลยสักข้อเดียว

“ถ้ารู้ว่าจะดีใจขนาดนี้ ฉันน่าจะยอมเซ็นให้ตั้งแต่แรกแล้วนะ ยังไงก็เป็นสัญญาที่ต้องเซ็นอยู่ดี”

“เฮะๆ ไม่เปงไรค่า เมนโอนี่ยังทำได้ไม่ดีเอง”

“...ให้ตายสิ”

ไม่นึกเลยว่าจะทำให้เด็กคนนี้คิดไปได้ถึงขนาดนั้น

ท่านดยุคที่พึมพำกับตัวเองอย่างทอดถอนใจขยับอุ้มฉันใหม่ให้หันหน้ามาสบตากัน

“มาร์ชเมลโลว์”

“คะ?”

“คราวนี้ไปดูของขวัญทำสัญญากันเถอะ”

“ของขวันหยอคะ? หนูยังเลือกของขวันไม่ได้เยย”

โกหกทั้งเพ

เพราะของขวัญที่พูดถึงตอนนั้น ฉันเลือกไว้ตั้งแต่เมื่อชาติก่อนแล้วว่าจะขอ ‘ไปหาคาลิกซ์’

แต่ว่าจังหวะในตอนนี้มันยังดูไม่ค่อย...

“ไม่ใช่ของขวัญตอนนั้น ของขวัญทำสัญญาต่างหากล่ะ”

“ของขวันทำสัญญาหยอคะ...?”

เมื่อฉันถามย้ำอย่างลังเล ท่านดยุคจึงเอียงคอสงสัย

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ? ไม่ชอบของขวัญหรือ”

“ป่าวค่า! มะ ไม่ใช่แบบนั้น-.”

ฉันที่โบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวันสูดน้ำมูกเสียงดังฟุดฟิดก่อนจะเอ่ยขึ้นมา

“หนูกัวจะดูเปนคนโลบมาก...”

“ถ้าแค่ฉันให้ของแค่นี้กับลูกสาวตัวเอง แล้วมีใครมองว่าเธอเป็นคนโลภมาก นั่นก็ถือเป็นการดูหมิ่นฉันแล้วล่ะ”

อ้าว

รู้สึกเหมือนบรรยากาศจะดูเหี้ยมเกรียมขึ้นมานิดๆ นี่ฉันคิดไปเองหรือเปล่านะ

“อีกอย่างนะ จำเอาไว้ให้ดีล่ะ มาร์ชเมลโลว์ ตามปกติแล้วตอนที่ไถได้น่ะ ต้องไถมาให้เยอะๆ เข้าไว้ คนที่หาข้ออ้างสารพัดเพื่อกอบโกยสิ่งที่ตัวเองต้องการมาได้เพิ่มขึ้นแม้แต่อย่างเดียวต่างหากคือผู้ชนะ นั่นน่ะคือกฎของโลกใบนี้ยังไงล่ะ”

เข้าใจไหม?

ต่อคำถามอันแสนอบอุ่นนั้น ฉันได้แต่พยักหน้าหงึกๆ ตัวสั่นเทา

“ค่า เข้าจายแย้วค่ะ หนูจะตั้งจายไถนะค้า”

“ดีมาก มันต้องอย่างนี้สิถึงจะสมเป็นลูกสาวของฉัน”

...ฉัน จะทำหน้าที่ลูกสาวได้ดีจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?

◆ ◆ ◆

อืม ท่าทางจะไม่ไหวแฮะ

ฉันคงเป็นท่านหญิงแห่งฟานเทเบไม่ไหวแล้วล่ะ

ฉันจ้องของขวัญของท่านดยุคอย่างเย็นชาจนแข็งค้าง

‘...ฉันควรจะเอะใจตั้งแต่ตอนที่ฮัดสันกุมลิ้นปี่เดินตามมาแล้วแท้ๆ’

การที่ฮัดสันส่งเสียงพะอืดพะอมพลางเอามือกุมลิ้นปี่ไว้แน่นเนี่ยนะ?

นั่นเป็นสัญญาณเตือนว่ากำลังจะมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

และตรงหน้าฉันตอนนี้ ก็มีทัศนียภาพที่เกินคำว่าประหลาดจนเข้าขั้นพิสดารพันลึกปรากฏอยู่

ห้องที่เต็มไปด้วยเตียงนอน

ภายในห้องที่มีขนาดไม่เล็กเลยนี้ มีเตียงสี่เหลี่ยมเรียงรายอัดแน่นกันอยู่จนเต็มราวกับชิ้นส่วนจิ๊กซอว์ที่ต่อกันได้พอดีเป๊ะ

ชนิดที่ว่าไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้หย่อนเท้าลงไปเหยียบได้เลย

‘ดูเหมือนเตียงยักษ์หลังใหญ่เลยแฮะ’

...นี่ฉันควรจะต้องมีปฏิกิริยาตอบรับยังไงดีเนี่ย?

พอแอบเหลือบมองขึ้นไปข้างบน ฉันก็สบตากับท่านดยุคที่กำลังยิ้มหน้าบานอยู่อย่างพอดิบพอดี

“เป็นยังไงบ้าง ถูกใจไหม มาร์ชเมลโลว์?”

“อื้มม์”

คราวนี้คำตอบไม่ได้หลุดผล็อยออกมาอย่างรวดเร็วเหมือนทุกที

พอแอบชำเลืองมองฮัดสัน

‘ฮ่าๆ ช่างน่าสงสารเหลือเกินครับท่านหญิง’

ฮัดสันที่ส่งประกายความรู้สึกแบบนั้นออกมา รีบล้วงเอายาในอกเสื้อออกมาเทกรอกใส่ปากอย่างเร่งรีบ

...โธ่เอ๋ย ฮัดสันผู้น่าสงสาร

“ทำไมล่ะ ไม่ชอบหรือ”

“ม่ายช่ายแบบน้านค่า...”

หลังจากลากเสียงยาวตรงท้ายประโยค ในที่สุดฉันก็ทนไม่ไหวจนต้องเอ่ยถามออกไป

“นั่นคืออารายหยอคะ”

“จะอะไรเสียอีก ก็ห้องนอนยังไงล่ะ”

“หะ ห้องนอนหยอคะ”

นั่นน่ะนะ?

แน่นอนว่ามันเป็นห้องที่มีเตียงอยู่ จะเรียกว่าห้องนอนก็คงไม่ผิดหรอก แต่ว่า...

“เธอยังนอนหลับไม่ค่อยสนิทเลยนี่นา ฉันก็เลยคิดว่าอาจเป็นเพราะที่นอนมันไม่สบายตัวหรือเปล่าน่ะ”

อุ๊บ

เขารู้เรื่องนั้นได้ยังไงกันนะ

‘ทั้งที่ฉันพยายามเก็บอาการไม่ให้แสดงออกสุดชีวิตแล้วแท้ๆ!’

แม้เวลาจะล่วงเลยมาจนฉันอยู่ที่คฤหาสน์ดยุคได้เดือนกว่าแล้ว แต่การนอนหลับก็ยังคงเป็นเรื่องยากลำบากอยู่ดี

ความจริงมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่วันแรกแล้ว

เตียงนอนนุ่มฟู

ผ้าห่มแสนอบอุ่น

แถมยังมีหมอนที่พอล้มตัวลงนอนแล้วยวบจมลงไปอย่างนุ่มนวลอีก

มันสุขสบายเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ

ไม่สิ แค่อึดอัดไม่สบายใจเสียที่ไหนกัน

“...เหมือนจะถูกดูดเข้าไปเลย”

พูดตามตรงคือค่อนข้างกลัวทีเดียว

‘เพราะมัวแต่นอนบนพื้นแข็งๆ ทุกวันหรือเปล่านะ’

ทั้งช่วงเวลาที่เคยอยู่ในบรัมชูอา ช่วงที่อยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และช่วงที่ใช้ชีวิตข้างถนน

รวมถึงตอนที่ถูกขังอยู่ในสถานที่ลึกลับแห่งนั้นด้วย

เพราะฉันมักจะเอนกายนอนหลับบนพื้นเย็นเฉียบและแข็งกระด้างอยู่เสมอเลยนี่นะ

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 39
อ่านตอน 40 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 38กลับหน้าเรื่อง
ตอน 38ตอน 40