คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 40

ตอน 40

ตอนที่ 40

การที่ต้องมานอนบนที่นอนนุ่มฟูเป็นครั้งแรกหลังจากนอนบนพื้นแข็งๆ มาตลอดไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

มันให้ความรู้สึกเหมือนจะถูกดูดจมหายเข้าไปในเตียงนุ่มๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุดจนฉันไม่อาจข่มตาหลับลงได้เลย

สุดท้ายแล้ว ในคืนแรกฉันจึงหยิบผ้าห่มลงมานอนบนพื้น

“อื้ม นอนตรงนี้ดีกั่ว!”

เพราะพื้นห้องที่ปูด้วยพรมหนานุ่มนับเป็นที่นอนชั้นยอดทีเดียว

แน่นอนว่า ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังคงนอนไม่หลับอยู่ดี

กลิ่นหอมฟุ้งที่ลอยออกมาจากร่างกาย

ผ้าห่มที่นุ่มละมุน

ชุดนอนเรียบลื่นสบายตัวกับห้องอันเงียบสงบ

นอกจากเตียงนุ่มๆ แล้ว ทุกสิ่งที่โอบล้อมรอบตัวฉันล้วนให้ความรู้สึกแปลกใหม่ไปหมด

‘แต่ว่า ตั้งแต่วันถัดมาฉันก็พยายามนอนบนเตียงอย่างเต็มที่แล้วนะ’

ชนชั้นสูงที่นอนบนพื้นเนี่ยนะ

เรื่องพรรค์นั้นไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยสักนิด

‘ถึงแม้ฉันจะเป็นท่านหญิงตัวปลอมก็เถอะ’

เพราะแบบนั้นฉันจึงยิ่งต้องทำหน้าที่ตามบทบาทที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุด

แม้จะต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกบ่อยๆ และต้องนอนพลิกตัวไปมาอยู่นานในทุกๆ วันกว่าจะหลับลงได้ก็ตาม

แต่ฉันก็ไม่เคยบ่น และไม่เคยแสดงท่าทางง่วงเหงาหาวนอนให้เห็นเลย อุตส่าห์อดทนได้ดีมาตลอดแท้ๆ

รู้ได้ยังไงกันแน่นะ—

“ฮ้าววว”

...อืม รู้เพราะแบบนี้หรือเปล่านะ

นึกเคืองเสียงหาวที่ดันหลุดออกมาอย่างไม่รู้กาละเทศะชะมัด

ท่านดยุคจ้องมองฉันด้วยสีหน้าผ่อนคลายราวกับจะบอกว่า 'เห็นไหมล่ะ'

“ฉันรวบรวมเตียงจากช่างทำเฟอร์นิเจอร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในจักรวรรดิมาไว้หมดแล้วนะ”

“ทังโหมบ...?”

“ใช่ ทั้งหมด เพราะงั้นในบรรดาพวกนั้นคงต้องมีอันที่ถูกใจสักอันแหละนะ”

มันก็ไม่ใช่คำพูดที่ผิดหรอก

ถ้ามีเยอะขนาดนั้น อย่างน้อยก็คงมีสักอันที่นอนสบายบ้างละ

“ไปเลือกดูสิ หรือไม่ก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาในนี้เอาก็ได้”

เขาวางฉันลงบนพื้นราวกับปล่อยแมวจรจัด

ฉันก้าวถอยๆ กล้าๆ กลัวๆ จนไปถึงทางเข้าอย่างระมัดระวัง แต่กลับไม่กล้าที่จะก้าวเข้าไปเลยสักนิด

“ทำไมล่ะ ไม่มีอันที่ถูกใจหรือ”

“ม่ายช่ายค่ะ ไม่ช่ายแบบน้าน...”

“ถ้าไม่มีก็ช่วยไม่ได้นะ ฮัดสัน ไปตามหาช่างทำเฟอร์นิเจอร์เพิ่มเดี๋ยวนี้เลย ต้องเอาเตียงใหม่เข้ามาเพิ่มอีก-.”

“มะ ไม่ช่ายนะคะ?! เตียงอื่นมะต้องเอามาเพิ่มแย้วน้า!”

เมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนอย่างร้อนรน ท่านดยุคก็หรี่ตาลง

“ก็เธอบอกว่าไม่มีอันที่ถูกใจนี่”

“มะ ไม่ช่ายซะโหน่ย? หนูตื่นเต้นจนพูบไม่ออกต่างหากล่ะค้า?”

หากพลาดพลั้งไปนิดเดียว อาจจะมีห้องพิลึกกึกกือเพิ่มขึ้นมาอีกห้องก็เป็นได้

ฉันจึงตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้วถอดรองเท้าแตะในบ้านขว้างทิ้งไป

จากนั้นก็ก้าวขึ้นบันไดเด็กที่ทอดไปยังเตียงอย่างกระฉับกระเฉง

หลังจากนั้น

“ว้าว-!”

กระโดดพุ่งหลาว!

“วาฮาฮ่า สนุกจางเลยยย...! ชอบมั่กๆ เยย!”

พอกระโดดดึ๋งๆ พลางเหลือบมอง ฉันก็สัมผัสได้ว่าท่านดยุคกับฮัดสันกำลังจับจ้องมาทางนี้

ดีละ เอาแบบนี้ต่อไปแหละ

พอได้ใจ ฉันก็เลยกลิ้งไปกลิ้งมาให้ดูคึกคักขึ้นอีกหน่อย

แต่ทว่า

“...หวะ หวาว”

อะไรกันเนี่ย

“คิกๆ!”

สนุกสุดยอดไปเลยไม่ใช่เหรอ?

การได้กลิ้งไปมาบนเตียงนุ่มนิ่มให้ความรู้สึกเหมือนกำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนก้อนเมฆไม่มีผิด

สนุกจัง

สนุกจริงๆ

สนุกเกินไปแล้ว!

มากเสียจนน่าเจ็บใจในศักดิ์ศรีชะมัด!

เพราะอินกับมันมากเกินไปหรือเปล่านะ

“ฮ่าๆ!”

ฉันถึงได้ลืมเป้าหมายเดิมของตัวเองไปเสียสนิท แล้วจดจ่ออยู่กับการกลิ้งเกลือกเพียงอย่างเดียว

โดยลืมไปเลยว่ามีคนสองคนกำลังยืนมองดูอยู่ตรงนอกประตู

◆ ◆ ◆

ท่านดยุคกับฮัดสันยืนพิงขอบประตูเงียบๆ พลางมองดูเมโลนี่

จนกระทั่งรอยยิ้มของเด็กน้อยที่ดูเกร็งๆ ในตอนแรก ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอันไร้เดียงสาอย่างแท้จริง

“ฮิๆ!”

เมื่อเห็นร่างเล็กกลิ้งไปมาพร้อมส่งเสียงหัวเราะอย่างร่าเริง ท่านดยุคก็หยิบลูกอมเม็ดหนึ่งขึ้นมาอมไว้ในปาก

“เหมือนมาร์ชเมลโลว์กลิ้งได้ไม่มีผิด”

“ค่อยยังชั่วหน่อยนะครับ ดูเหมือนท่านหญิงจะถูกใจห้องแปลกๆ ห้องนี้ ถึงมันจะดูใกล้เคียงกับห้องเด็กเล่นมากกว่าห้องนอนก็เถอะ”

“งั้นหรือ? เรื่องนั้นคงต้องรอดูกันต่อไปนะ”

ฮัดสันรู้สึกประหลาดใจกับท่าทียักไหล่อย่างสบายอารมณ์ของท่านดยุค

ไม่ว่าใครมองก็เห็นชัดๆ ว่ากำลังเพลิดเพลินเหมือนเป็นห้องเด็กเล่น แล้วมีอะไรที่ต้องรอดูกันอีกล่ะ?

ทว่าหลังจากนั้นไม่นาน

“...หาว”

ความเร็วในการกลิ้งไปมาของเมโลนี่ก็ค่อยๆ ช้าลง

ใบหน้านั้นแปรเปลี่ยนจากเสียงหัวเราะกลายเป็นความง่วงงุนเต็มที

และเมื่อเด็กน้อยหาวลากยาวเป็นครั้งที่สาม

“อืออ”

เด็กน้อยที่ขยี้ตาด้วยมือเล็กเท่ากำปั้นก็คลานดุ๊กดิ๊กมุ่งหน้าไปที่ไหนสักแห่ง

ตรงนั้นคือทิศทางที่มีเตียงลายกระต่ายสีชมพูตั้งอยู่

พอไปถึงเตียง เด็กน้อยก็ล้มตัวนอนคว่ำลงไปทั้งอย่างนั้นแล้วกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะปิดสนิท

เป็นภาพของเปลือกตาที่หนักอึ้งจนปิดลงไปเองโดยอัตโนมัติ

ในไม่ช้า

ครอก ฟี้ ครอก ฟี้

คร่อกฟี้

เสียงลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอของเด็กน้อยที่หลับใหลเริ่มดังก้องอย่างแผ่วเบา

“กระต่ายสินะ”

“กระต่ายสินะครับ”

ฮัดสันที่เฝ้ามองกระบวนการทั้งหมดส่ายหน้าพลางเงยหน้าขึ้นมองท่านดยุค

“...ก็นั่นสินะครับ ถ้ามีเยอะขนาดนี้ก็คงต้องเจออันที่ถูกใจเข้าจนได้แหละครับ”

“ชู่ว”

ท่านดยุคที่ยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากดีดนิ้วเบาๆ

ทันใดนั้น ความมืดมิดก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งห้องที่เคยสว่างไสว

กลายเป็นห้องที่ไม่สว่างจ้าเกินไป และไม่มืดมิดจนเกินไป

“ฝันดีนะ มาร์ชเมลโลว์”

“ค่า... คุณป้อก็ยั่งดี... งึมงำ”

ภายใต้ความมืดอันแสนอบอุ่น สีหน้าของเด็กน้อยตัวจิ๋วก็ดูผ่อนคลายสบายใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

◆ ◆ ◆

จิ๊บๆ

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วจากนอกหน้าต่าง

“หาาาว”

ฉันที่อ้าปากหาวหวอดบิดขี้เกียจพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง

ประจวบเหมาะกับที่มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเอน่าที่เดินเข้ามา

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหนู หลับสบายดีไหมคะ”

“อื้อ หลับสบายดีเยย พี่เอน่าก้อหลับสบายดีไหมคะ”

“ฮะๆ ค่ะ ดิฉันเองก็หลับเต็มอิ่มมากเลยค่ะ”

เอน่าที่เปิดผ้าม่านออกกว้างตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มสดใส

“น่าจะเปลี่ยนเตียงตั้งนานแล้วนะคะเนี่ย เมื่อก่อนคุณหนูลำบากมากเลยเวลาตื่นนอนทุกเช้า แต่ช่วงนี้กลับตื่นก่อนที่ดิฉันจะมาหาเสียอีก”

เป็นอย่างที่เอน่าพูดจริงๆ

น่าประหลาดใจที่หลังจากได้รับของขวัญห้องเตียงสุดช็อกของท่านดยุค ฉันก็ไม่นอนกระสับกระส่ายอีกต่อไป

‘ถึงแม้จะนอนในห้องนั้นไม่ไหวจนต้องเอาแค่เตียงกระต่ายมาไว้ที่ห้องก็เถอะ’

แต่เพียงแค่นั้นผลลัพธ์ก็ยอดเยี่ยมมากแล้ว

วันคืนที่หลับสบายและตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น

เพราะแบบนั้นฉันถึงได้ตระหนักอีกครั้งว่าการนอนหลับสนิทมันเป็นเรื่องที่มีความสุขขนาดไหน

เอน่าช่วยฉันล้างหน้าล้างตาก่อนจะช่วยหวีผมที่ยุ่งเหยิงมาตลอดทั้งคืนให้อย่างเบามือ

เมื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จสรรพก็พร้อมที่จะเริ่มต้นวันใหม่

“ฟู่ วันนี้ก็สมบูรณ์แบบมากเลยค่ะ”

“เพราะพี่เอน่าต่างหากล่ะ”

“ฮือออ ดิฉันมีความสุขเหลือเกินค่ะที่ได้คอยดูแลคุณหนูแบบนี้”

...บอกว่ามีความสุขแท้ๆ แต่ทำไมถึงทำเสียงเหมือนจะร้องไห้ล่ะนั่น

เอน่ายื่นมือมาให้ฉันที่กำลังเอียงคอสงสัย

ฉันคว้ามือของเธอไว้ในทันที

“เอาล่ะค่ะ ถ้าอย่างนั้นจะไปที่ไหนกันดีคะ”

“อืมมม”

ดูก่อนนะ

‘วันนี้ไม่รู้ทำไมถึงไม่อยากกินข้าวคนเดียวแฮะ’

หลุยส์ก็น่าจะยังไม่ตื่นด้วยสิ

อดีตท่านดยุคน่ะเหรอ... ข้ามไปได้เลย

ตัวเลือกที่เหลือก็คือ...

“หนูจะกินข้าวเช้ากะคุงพ่อ”

◆ ◆ ◆

เอน่าพาฉันมาส่งที่ห้องอาหาร

ขณะที่ฉันนั่งแกว่งขารออยู่ในห้องอาหาร ประตูก็เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของใครบางคน

ฉันคิดว่าเป็นท่านดยุคแน่ๆ จึงชูมือขึ้นทันที แต่ทว่า...

“คุงพ่... เอ๋?”

“ฮึ่ม”

“คู คุณปู่?”

คนที่ก้าวเข้ามาคืออดีตท่านดยุคนั่นเอง

ในขณะที่ฉันกำลังกะพริบตาปริบๆ ด้วยความตกใจ อดีตท่านดยุคก็แกล้งกระแอมไอออกมาอีกครั้ง

‘อ๊ะ ต้องทักทายสิ!’

พอคิดได้ฉันจึงรีบค้อมศีรษะลงทันที

“อาลุนซะหวัดค่ะ คุณปู่”

“เออ อะไรทำนองนั้นแหละ เธอก็นอนหลับสบายดีไหมล่ะ สายไหม”

“ค่า หลับสบายมากเยย”

“ฮึ่ม ดีมาก ปฏิบัติหน้าที่ของเด็กได้เป็นอย่างดีนี่”

พยักหน้าหงึกหงึก

“หนูทำได้ดีมากเยยค่ะ เดี๋ยวจะกินข้าวเช้าด้วย เพราะเปงหน้าที่ของเด็ก”

พอฉันกำหมัดแน่นแล้วพูดออกมาด้วยท่าทางมุ่งมั่น มุมปากของอดีตท่านดยุคก็กระตุกยิ้มขึ้นมา

“ดี ฉันชอบใจในความมุ่งมั่นของเธอนัก! ยังดีกว่าไอ้ลูกเวรนั่นตั้งเยอะ”

“ต่อให้ไร้ความมุ่งมั่นแค่ไหน ก็คงไม่เท่าคนที่แกล้งป่วยเพื่อโยนตำแหน่งดยุคทิ้งไปหรอกครับ”

“ตกใจหมด! จะเดินไปไหนมาไหนก็ให้มีเสียงฝีเท้าบ้างสิวะ!”

“การที่คนทึ่มๆ รู้ตัวไม่ทันมันเป็นความผิดของผมด้วยงั้นหรือครับ”

ท่านดยุคที่ยิ้มกริ่มพร้อมกับตอบโต้ก้าวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามาหาฉัน

“วันนี้ดูเหมือนจะนอนหลับสบายดีสินะ”

“ค่า ช่วงนี้หนูนอนหลับฉะบายทุกวันเยย เพราะคุณพ่อห้ายของศักดิ์สิทธิ์มา”

“ฮะๆ ค่อยยังชั่วหน่อยนะ”

เขาที่ตอบกลับอย่างสบายๆ นั่งลงข้างฉัน

“จะยืนอยู่ตรงนั้นไปจนถึงเมื่อไหร่กันครับ หากจะทานอาหารก็เชิญนั่ง แต่ถ้าจะไปก็เชิญเลยครับ”

“แกนี่นะ น้ำเสียงพูดจาน่าฟังตายล่ะ”

อดีตท่านดยุคส่ายหน้าไปมาอย่างระอา ก่อนจะเดินตรงเข้ามานั่งที่โต๊ะอาหาร

แต่ทว่า

‘ทำไมถึงมานั่งข้างฉันล่ะ...?’

กะพริบตาปริบๆ

ฉันแหงนหน้ามองด้วยความสงสัย แล้วสายตาก็ประสานกันพอดี

“แฮะ แฮะๆ?”

พอฉันตกใจจนเผลอหัวเราะแห้งๆ ออกไป อดีตท่านดยุคก็สะบัดหน้าหนีขวับทันที

‘อ๊ะ หน้าแตกเลยแฮะ’

ซึ้บ

จะว่าไป เพราะเรื่องของหลุยส์เลยทำให้ฉันลืมไปชั่วขณะเลยนะเนี่ย

‘ทางนี้เองก็เป็นภูเขาอีกลูกที่ฉันต้องข้ามไปให้ได้เหมือนกันนี่นา...’

แถมยังเป็นภูเขาลูกมหึมาอีกต่างหาก

อื้อ ขวากหนามครั้งนี้ฉันจะข้ามผ่านไปได้ยังไงกันอีกล่ะเนี่ย?

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 40
อ่านตอน 41 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 39กลับหน้าเรื่อง
ตอน 39ตอน 41