ตอนที่ 41
“อยากฝึกใช้พลังหรือ”
“ค่า อยากฝึกใช้อำนาด สักสิด ให้เก่งมั่กๆ ไปเยย”
พอลองคิดดูแล้ว หนทางที่เร็วที่สุดที่จะได้รับการยอมรับจากอดีตท่านดยุคก็คือวิธีนี้แหละ
‘ขัดเกลาอำนาจศักดิ์สิทธิ์และพิสูจน์ให้เห็นว่าตัวเองเป็นคนที่มีประโยชน์’
ถึงจะเป็นอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่ดูไร้ประโยชน์ แต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลยละนะ
“ต้องฝึกใช้อำนาด สักสิด ยังไงหยอคะ”
“นั่นสิ พอดีฉันเกิดมาเป็นอัจฉริยะแต่กำเนิดซะด้วยสิ”
ซึ้บ
“ถะ ถึงอย่างนั้นก้อเถอะ...”
“เอาเถอะ ฉันคิดว่าสิ่งสำคัญอันดับแรกคือต้องลองใช้มันบ่อยๆ ละมั้ง”
วินาทีถัดมา
เป๊าะ
ปากกาหมึกซึมในมือของเขาหักสะบั้นออกเป็นสองท่อนอย่างง่ายดาย
‘ฮึบ’
น้ำหมึกที่ทะลักออกมาหยดติ๋งๆ ลงบนมือขาวผ่อง
ทว่าเจ้าตัวคนหักปากกากลับดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลยสักนิด
“เอ้า แบบนี้น่าจะพอให้ฝึกได้ไหมนะ”
“...อันนี้...หรือคะ...”
“ก็มันเป็นของที่พังแล้วนี่ไง”
เขาตอบอย่างใจเย็นพลางมองฉันที่กำลังยืนอึ้ง
“คุณพ้อคะ”
“ว่าไง มาร์ชเมลโลว์”
“หนูไม่อยากเก่งแย้วค่า”
“หืม”
“ไม่เก่งขึ้นก็ไม่เปงไรแย้วค่า”
“ตามใจเธอสิ พ่อคนนี้คอยสนับสนุนเธอเสมอนั่นแหละ”
ไม่ค่ะ
เมื่อกี้คุณพ่อเพิ่งหักความตั้งใจของหนูทิ้งไม่เหลือชิ้นดีเลยต่างหาก
ฉันหัวเราะแห้งๆ ฮ่าๆ พลางเปิดหนังสือ
ช่างเถอะ อ่านหนังสือไปดีกว่า
ทว่าฉันกลับไม่มีสมาธิกับหนังสือเลยสักนิด
นั่นเป็นเพราะบทสนทนาระหว่างฮัดสันกับท่านดยุคที่แว่วเข้ามาหลังจากนั้นไม่นาน
“ใกล้จะถึงเวลาการประชุมขุนนางคนสนิทแล้วนะครับ”
“นั่นสิ พวกนั้นว่างกันมากหรือไงนะ ไม่รู้จะมารวมตัวกันเป็นประจำให้ไร้สาระทำไม”
“ไร้สาระอะไรกันครับ คำพูดแบบนั้นควรหลุดออกมาจากปากท่านดยุคหรือครับเนี่ย”
“ปัญหาแต่แรกมันอยู่ที่พวกโง่นั่นไม่ใช่หรือไง แต่ละคนเอาแต่วุ่นวายกับการกอบโกยผลประโยชน์ให้ตัวเองแล้วก็หอบเอาแผนการไร้สาระมาทั้งนั้น”
ว้าว เชือดเฉือนสุดๆ
“แต่ครั้งนี้ ท่านควรจะให้ความสนใจกับการรวมตัวสักหน่อยไม่ใช่หรือครับ คราวนี้...”
อะไรกัน
ทำไมพูดค้างไว้แบบนั้นล่ะ
ฉันที่แอบฟังทั้งสองคนคุยกันเงียบๆ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฮัดสัน
แล้วก็
‘อุ๊ย ตกใจหมด’
สายตาของฉันดันไปสบเข้ากับฮัดสันที่กำลังจ้องมองมาทางนี้พอดี
แต่นี่มันอะไรกัน
...ทำไมถึงมองฉันด้วยสีหน้าแบบนั้นล่ะ
‘เหมือนสายตาที่ใช้มองคนที่น่าสงสารและน่าเวทนายังไงยังงั้นเลย...’
ในตอนที่ฉันกำลังขบคิดถึงความหมายของสายตาที่ฮัดสันส่งมาอยู่นั้นเอง
ตึก
มือใหญ่ข้างหนึ่งวางลงบนกระหม่อมของฉัน
“ดูท่าพระเอกของงานประชุมคราวนี้คงหนีไม่พ้นมาร์ชเมลโลว์ของเราแน่ๆ เลยนะเนี่ย”
“เหยอคะ?”
นั่นมันหมายความว่ายังไงกัน
‘เดี๋ยวนะ จะว่าไปแล้ว’
ในที่ที่มีการรวมตัวของเหล่าขุนนางคนสนิทของตระกูลดยุค ไม่มีทางที่ชื่อของฉันจะไม่ถูกยกขึ้นมาพูดถึงแน่
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะมีหนึ่งในขุนนางคนสนิทโดนเล่นงานจนอ่วมไปไม่ใช่หรือไงกัน
ซึ่งสาเหตุก็คือ เพราะฉัน
‘โอ้’
ชักจะอยากเป็นลมขึ้นมานิดๆ แล้วสิเนี่ย?
กำลังโหลดความเห็น...