ตอนที่ 42
“ก็นะ จะเป็นหลานสาวแท้ๆ หรือเปล่ามันก็-.”
น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิดชะงักลงกะทันหัน
“...คุณปู่หยอคะ?”
นั่นเป็นเพราะใบหน้าของเด็กน้อยที่แหงนมองตนด้วยดวงตากลมโตผุดขึ้นมาในห้วงความคิด
นัยน์ตาสีม่วงกลมโตของเด็กคนนั้น
เส้นผมสีขาวบริสุทธิ์ราวกับสายไหมนุ่มฟู
พวงแก้มขาวผ่องนั้นก็ดูนุ่มนิ่มเสียนี่กระไร
หากลองจิ้มดูสักที คงจะยุบยวบลงไปราวกับก้อนแป้งโด-
“แต่ถึงอย่างนั้น จะใช่หลานสาวแท้ๆ หรือไม่ก็คงต้องรอดูกันต่อไปไม่ใช่หรือครับ”
ผู้ที่ตัดบทความคิดคำนึงของเขา คือเคานต์เชลตันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“เรื่องแบบนี้รอบคอบไว้ก็ไม่เสียหายอะไรนี่ครับ จริงไหมครับ ท่านคาร์ลอส?”
“กระแอม ก็ นั่นมันก็ใช่ แต่ว่านะ”
แต่ทำไมถึงได้รู้สึกหงุดหงิดอารมณ์เสียขนาดนี้กันนะ?
คาร์ลอสกอดอกแน่นพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
รอยย่นลึกสองเส้นพลันปรากฏขึ้นตรงหว่างคิ้วบนใบหน้าอันเย็นชา
เคานต์บอนติโนที่เห็นเช่นนั้นจึงเดาะลิ้นเบาๆ
‘เหมือนลูกชายตัวเองไม่มีผิดเพี้ยนเลยจริงๆ’
เรื่องที่ไม่ยอมพูดจาตรงไปตรงมาแล้วทำตัวบึ้งตึงแบบนั้นน่ะ
ดูท่าทางแล้วก็ออกจะถูกใจหลานสาวคนใหม่แท้ๆ เชียว
ชายชราผู้มีสหายสนิทดื้อรั้นเอาแต่ใจส่ายหน้าไปมาอย่างระอา
หลังจากนั้นไม่นาน
ตึง ตึง ตึง
“ท่านดยุคมาถึงแล้ว!”
บานประตูเปิดออกกว้างพร้อมกับเสียงตะโกนก้องของอัศวินที่เฝ้าอยู่หน้าห้อง
แล้วคอนเต้ก็ปรากฏตัวขึ้นระหว่างบานประตูที่เปิดอ้า
รูปร่างสูงโปร่งและได้สัดส่วนสมบูรณ์แบบ
ใบหน้างดงามราวกับภาพฝันที่ถอดแบบมาจากเทวดา
แล้วก็
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะทุกคน วันนี้เตรียมหัวข้อไร้สาระแบบไหนมาอีกละเนี่ย ชักจะตั้งตารอแล้วสิ”
ไปจนถึงลิ้นคมคายอันแสนไร้มารยาท
ช่างเป็นการปรากฏตัวของตัวเอกที่สมบูรณ์แบบเหลือเกิน
การประชุมดำเนินไปตามปกติเหมือนอย่างเคย
รายงานเกี่ยวกับธุรกิจที่แต่ละคนรับผิดชอบและสถานการณ์การบริหารดินแดน
แล้วก็
“สติดีอยู่หรือเปล่า ไม่ได้คิดจริงจังใช่ไหมว่าไอ้เศษขยะพรรค์นี้คือแผนธุรกิจน่ะ”
“นั่นสิ! นี่มันเปลืองกระดาษชัดๆ เธอเดินไปขอโทษต้นไม้เสียเถอะไป!”
การเฆี่ยนตีด้วยวาจาเชือดเฉือนของท่านดยุคและอดีตท่านดยุค
เหล่าขุนนางคนสนิทพยายามประคับประคองสติที่กำลังแหลกสลายลงอย่างต่อเนื่องพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ถอนหายใจงั้นเรอะ? มีความหมายทำนองว่ากำลังไม่พอใจคำพูดของฉันอยู่หรือไงกัน?!”
ทว่า แน่นอนว่าแม้แต่เรื่องนี้ก็ยังโดนคาร์ลอสสกัดเอาไว้ได้อยู่ดี
‘ไอ้คู่พ่อลูกเวรเอ๊ย’
‘ทะเลาะกันได้ทุกวี่ทุกวัน แต่นิสัยดันเหมือนกันเปี๊ยบ’
‘อยากกลับบ้านแล้ว’
เหล่าขุนนางคนสนิทเอากำปั้นอุดปากตัวเองไว้แน่นเพื่อกลั้นลมหายใจที่แทบจะเล็ดลอดออกมา
จนกระทั่ง ในที่สุดหัวข้อนั้นก็ถูกยกขึ้นมา
“ท่านดยุคครับ ผมได้ยินข่าวมาแล้วล่ะ ได้ยินว่าท่านได้ลูกสาวที่น่ารักมาคนหนึ่งสินะครับ”
คนที่เปิดประเด็นพูดขึ้นมาคือเคานต์บอนทิโน
“ถึงเวลาแนะนำให้พวกเราได้รู้จักบ้างแล้วหรือยังครับ”
“ตายจริง”
คอนเต้ที่หัวเราะพลางถอนหายใจกระดิกคิ้วแล้วพูดขึ้น
“ข่าวลือเรื่องที่ลูกสาวฉันน่ารักแพร่ไปถึงที่นั่นแล้วหรือนี่”
“เดิมทีข่าวลือที่ไม่มีขาก็มักจะไปได้ไกลที่สุดไม่ใช่หรือครับ”
ช่างเอาตัวรอดได้ลื่นไหลเป็นปลาไหลเสียจริง
ก็นะ
‘เพราะแบบนั้นถึงได้ทนอยู่ข้างกายท่านพ่อที่มีนิสัยร้ายกาจมาได้ยาวนานสินะ’
คอนเต้ยิ้มบางๆ พลางเท้าคางกับโต๊ะทำงาน
“เอาเถอะ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องซ่อนไว้อยู่แล้วนี่”
อย่างไรเสียเขาก็กะว่าจะพาเมโลนี่มาให้เห็นหน้าค่าตากันในวันนี้อยู่แล้ว
ต้องรู้ว่าเด็กคนนั้นหน้าตาเป็นอย่างไร พวกขุนนางคนสนิทถึงจะรู้ว่าควรต้องก้มหัวให้ใครไม่ใช่หรือไง
เพราะเขาคงทนไม่ได้หากมีใครทำเรื่องบัดซบเหมือนอย่างเคานต์สเปลเดียคราวก่อนอีก
“ไปพาเด็กมา”
ท่านดยุคสั่งการฮัดสันที่ยืนอยู่ด้านหลังด้วยน้ำเสียงเงียบขรึม
มือซ้ายกับเท้าขวา
มือขวากับเท้าซ้าย
ดีละ ตอนนี้ดูเป็นธรรมชาติขึ้นมากแล้ว
ที่ที่ฉันเดินเตาะแตะตามหลังฮัดสันมาถึงก็คือหน้าประตูบานใหญ่
‘ที่นี่เพิ่งเคยมาครั้งแรกแฮะ’
“เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกใช่ไหมครับ”
ฮัดสันเอ่ยถามขึ้นมาพอดีราวกับอ่านใจฉันได้
ฉันจับชายเสื้อของฮัดสันเอาไว้อย่างระมัดระวังพร้อมกับพยักหน้า
“อื้ม เพิ่งเคยมาครั้งแรก คุณพ่ออยู่นั่นเยยหยอ”
“ครับ ด้านในมีอดีตท่านดยุคอยู่ด้วยนะครับ”
“งะ งั้นหยอคะ”
ก็นะ อดีตท่านดยุคคือผู้มีอำนาจตัวจริงของฟานเทเบนี่นา
ย่อมต้องอยู่ข้างในนั้นแน่นอนอยู่แล้ว
เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามมือเล็กๆ ทั้งสองข้าง
‘ถึงจะสนิทกันขึ้นมาหน่อยแล้ว แต่ก็ยังเก็บแต้มความประทับใจได้ไม่ครบเลยนะ...’
ฉัน จะไหวใช่ไหมเนี่ย?
ทว่าไม่มีเวลาให้มัวแต่กังวลเรื่องนั้น
เพราะเมื่อฮัดสันเอ่ยอะไรบางอย่างกับอัศวินที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู อัศวินคนนั้นก็ยกมือใหญ่ออกแรงเคาะประตูทันที
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“ท่านหญิงมาถึงแล้วครับ!”
ประตูเปิดออกกว้างในเวลาต่อมา
พอบานประตูขนาดยักษ์เปิดออกอย่างช้าๆ แรงกดดันอันมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาทันที
แถมยัง
‘อะไรกัน ทำไมคนเยอะขนาดนี้เนี่ย...?’
พอเห็นคนเยอะกว่าที่คิด ฉันที่กำลังจะก้าวเข้าไปก็ถึงกับชะงักกึก
ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บๆ จนก้าวไม่ออก
‘ทะ ทำยังไงดี’
ขณะที่ฉันกำลังทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กะพริบตาปริบๆ จู่ๆ ร่างกายก็ลอยเคว้งขึ้นไปในอากาศ
จากนั้นก็ร่อนลงสู่ที่ที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี
“ยินดีต้อนรับนะ มาร์ชเมลโลว์”
บนตักของท่านดยุคนั่นเอง
ทันทีที่ฉันนั่งลงบนตักของท่านดยุคได้อย่างมั่นคง ประตูก็ปิดลงเสียงดังปัง
ทว่าสายตาทุกคู่ในห้องประชุมยังคงจับจ้องมาที่ฉันเพียงจุดเดียว
พอเห็นดวงตาหลายสิบคู่จ้องเขม็งมาที่ฉันคนเดียวแบบนี้ เหงื่อก็เริ่มไหลซึมออกมา
‘ต้อ ต้องทักทายก่อนสิ’
แต่ในตอนนั้นเอง
ยังไม่ทันได้เรียบเรียงความคิดให้เข้าที่ มือของท่านดยุคก็สอดเข้ามาใต้รักแร้ของฉันอย่างรวดเร็ว
จากนั้น
“เอาละ ทุกคนเบิกตาดูกันให้เต็มสองตาซะ”
สายตาที่ยกสูงขึ้นในชั่วพริบตาทำให้มองเห็นสีหน้าตกตะลึงของผู้คนได้อย่างชัดเจน
“ลูกสาวฉัน น่ารักใช่ไหมล่ะ”
แกว่งไปแกว่งมา
ขาสั้นเต่อที่ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศช่างดูน่าเวทนายิ่งนัก
ว้า อายจนแทบจะมุดแผ่นดินหนีตายอยู่แล้ว
ต้วมเตี้ยม
นับตั้งแต่เด็กน้อยเดินเตาะแตะปรากฏตัวขึ้น เหล่าขุนนางคนสนิทก็ต้องคอยขยี้ตาสงสัยในสิ่งที่เห็นอยู่ตลอดเวลา
ข้อแรก
‘เด็กคนนั้นคือลูกนอกสมรสของท่านดยุคจริงหรือ’
เด็กคนนั้นน่ารักเหลือเกิน
ข้อสอง
‘ท่านดยุคให้เด็กนั่งบนตักเนี่ยนะ’
ท่านดยุคที่ไม่ชอบการแตะเนื้อต้องตัวกับใครกลับยอมให้คนอื่นนั่งบนตัก เป็นเรื่องที่น่าตกใจยิ่งนัก
และข้อสาม
‘...มะ แบบนั้นมันจะดีหรือ’
สภาพของเด็กน้อยที่ถูกหิ้วปีกทั้งสองข้างแล้วยกลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศดูน่าสงสารจับใจอย่างไรชอบกล
ด้วยเหตุนี้ ความรู้สึกของเหล่าขุนนางคนสนิทที่เคยมอง ‘ลูกนอกสมรสที่โผล่มาอย่างกะทันหัน’ ในแง่ลบก่อนเริ่มการประชุม จึงแปรเปลี่ยนไปในพริบตา
‘มีพ่อแบบนั้น เด็กคนนี้คงเหนื่อยแย่เลยนะ’
ในลักษณะเช่นนี้
ความสงสัยและความรู้สึกด้านลบทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความเวทนาสงสารจนสิ้น
เด็กน้อยที่ถูกอุ้มลอยต่องแต่งอยู่กลางอากาศและหลับตาปี๋ ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ
ใต้แพขนตาที่สั่นระริก ดวงตาสีม่วงคู่นั้นดูเต็มเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวไม่น้อย
ในที่สุด
“อันยาเซเยอ หนูชิ่อเมนโอนี่ อายู ชี่ ขวบ ค่า...”
แขนที่ยื่นเหยียดออกไปข้างหน้าสั้นกุด
นิ้วทั้งสี่ที่กางออกดูเหมือนไส้กรอกอวบอ้วนไม่มีผิด
“เปงลูกสาวคูงพ่อท่านดยุคค่า ฝากตวยนะค้า”
ท่าทางที่ยังมีมารยาทแม้จะลอยอยู่กลางอากาศ ทำให้มีเสียงอุทานอย่าง ‘อา!’ และ ‘โอ้โห...!’ ดังเซ็งแซ่ขึ้นมาจากทั่วทุกสารทิศ
ตามธรรมชาติแล้วพวกผู้ใหญ่ โดยเฉพาะคนแก่ ย่อมชื่นชอบเด็กที่มีมารยาทเรียบร้อยเสมอ
ยิ่งไปกว่านั้น เด็กน้อยคนนี้ยังน่ารักจนใจละลายอีกด้วย
เส้นผมสีขาวและพวงแก้มขาวผ่องที่แดงระเรื่อ
เข้ากันได้ดีกับชุดกระโปรงสีเหลืองอย่างยิ่ง
รวมถึงปีกที่ติดอยู่ตรงแผ่นหลังนั่นด้วย
“อา แยะก็... ฝากเนื้อฝากตวยนะค้า เอาของศักดิ์สิทธิ์มาด้วยค่า”
“เอาของขวัญมาด้วยงั้นหรือ”
“ค่า!”
เมื่อได้ยินคำตอบอันกระฉับกระเฉงของเด็กน้อย ท่านดยุคถึงได้ยอมดึงเธอกลับลงมานั่งบนตักของตน
“จะเอาของพรรค์นั้นมาทำไมกัน ไม่เห็นต้องทำตัวให้คนอื่นเอ็นดูเลยนี่”
“ม่ายช่ายค่า ทุกโคนเปงพวกเดียวกะฟานเทเบ เลยอยากห้ายของศักดิ์สิทธิ์ค่า”
...ช่างเป็นเด็กที่ใจดีมีเมตตาอะไรอย่างนี้!
เพราะมัวแต่โดนท่านดยุคกับอดีตท่านดยุคข่มขู่คุกคามมาตลอดการประชุม เพียงแค่ความอ่อนโยนเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้หัวใจของเหล่าขุนนางคนสนิทละลายลงอย่างง่ายดาย
ฮึบ ฮึบ
เด็กน้อยดึงกระเป๋าสะพายข้างรูปหมีน้อยมาไว้ข้างหน้าพุง
พอสองมือน้อยๆ เปิดกระเป๋าออก ลูกอมกลมๆ หลากสีสันก็ปรากฏสู่สายตา
“นี่คือ ยูกอมค่า สิ่งที่เมนโอนี่หวงที่สู้ดเลย! หวานมั่กๆ แล้วก็อาหย่อยด้วยค่า!”
“ฮะๆๆ ท่านหญิงจะแบ่งของที่หวงแหนให้แก่พวกเราอย่างนั้นหรือครับ”
“ค่า เพราะของศักดิ์สิทธิ์ต้องห้ายของดีๆ นี่นา”
“ฮะ ฮะๆๆ ขอบพระคุณครับ ท่านหญิง”
“ผมชอบลูกกวาดอยู่พอดีเลยครับ”
“เป็นของขวัญที่ยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ ครับ”
ใบหน้าของทุกคนพลันละลายกลายเป็นรอยยิ้มเคลิ้มตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้
เมื่อเห็นทุกคนต่างพากันพูดชมคนละคำสองคำ เด็กน้อยก็แย้มยิ้ม ‘เฮะๆ’ ออกมาอย่างเคอะเขินปนดีใจ
ในชั่วพริบตานั้น ในหัวของผู้คนพลันผุดความคิดหนึ่งขึ้นมาพร้อมกัน
‘อยากมีลูกสาวชะมัด!’
‘อยากมีหลานสาวจังโว้ย!’
นับเป็นช่วงเวลาที่การวางแผนครอบครัวของเหล่าขุนนางคนสนิทได้ถูกกำหนดขึ้น
ทว่า
‘ยอมใจอ่อนให้กับลูกกวาดแค่เม็ดเดียวนี่มันงี่เง่าสิ้นดี’
ใช่ว่าทุกคนจะคิดเหมือนกันไปเสียหมด
กำลังโหลดความเห็น...