ตอนที่ 43
เคานต์เชลตันพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างดูแคลน พลางจ้องมองลูกกวาดตรงหน้าตนด้วยสายตาบูดบึ้ง
ในหัวของเขาย้อนนึกไปถึงคำกำชับของท่านแม่เมื่อช่วงเช้าวันนี้
“วันนี้คงได้ยินเรื่องของท่านหญิงที่เป็นลูกนอกสมรสนั่นสินะ”
“ครับ ท่านแม่”
“ท่านอดีตดยุคต้องไม่สบอารมณ์กับลูกนอกสมรสนั่นแน่ๆ เธออยู่ข้างท่านอดีตดยุคแล้วดูทิศทางลมให้ดี คอยเอาอกเอาใจให้ท่านอดีตดยุคผู้กุมอำนาจตัวจริงประทับใจเข้าไว้ล่ะ”
“ไม่ต้องกังวลไปครับท่านแม่ ผมจะทำให้ถูกใจท่านอดีตดยุค แล้วผลักดันแอนนาให้เป็นตัวเก็งดัชเชสให้ได้ครับ”
“โธ่ ลูกชายที่แสนน่ารักของแม่! ใช่แล้ว อนาคตของน้องสาวลูกและตระกูลของเราขึ้นอยู่กับลูกชายของแม่คนนี้แล้วนะ!”
เดิมทีตระกูลเคานต์เชลตันเป็นหนึ่งในตระกูลที่ส่งจดหมายสู่ขอให้ท่านดยุคอยู่เป็นประจำ
ทว่าด้วยอำนาจของตระกูลที่ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าใดนัก ที่ผ่านมาจึงไม่เคยดึงดูดสายตาได้เลยแม้แต่น้อย ทว่า...
‘จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปไม่ได้เด็ดขาด’
การปรากฏตัวของ ‘ลูกนอกสมรส’ ที่จะทำให้ความคิดเห็นของอดีตท่านดยุคและท่านดยุคต้องปะทะกันอย่างดุเดือด
เชลตันตัดสินใจที่จะไม่เข้าข้างท่านดยุคผู้เอาแต่ใจ แต่เลือกที่จะเข้าข้างอดีตท่านดยุคผู้เป็นผู้มีอำนาจตัวจริงของฟานเทเบแทน
‘ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อแอนนาแล้ว นังเด็กนอกสมรสนั่นไม่มีอยู่เลยจะดีเสียกว่า’
หากน้องสาวของเขาได้เป็นดัชเชสแห่งฟานเทเบขึ้นมาจริงๆ ไม่ใช่ว่าจะต้องมาคอยเลี้ยงดูลูกนอกสมรสที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยหรอกหรือ
จะปล่อยให้น้องสาวผู้อ่อนเยาว์และงดงามต้องมารับภาระตัวถ่วงพรรค์นั้นไม่ได้เด็ดขาด
ดวงตาที่หรี่แคบลงแอบชำเลืองมองสีหน้าของคาร์ลอส
ชายชราที่ยืนกอดอกแน่นกำลังใช้สายตาอันดุดันจ้องเขม็งไปยังลูกกวาดตรงหน้าราวกับจะเจาะให้ทะลุ
‘ว่าแล้วเชียว ดูท่าจะไม่ชอบใจนังเด็กนอกสมรสเอามากๆ เลยสินะ’
กระแอม
“เด็กคนนั้นเป็นลูกสาวของท่านดยุคจริงๆ หรือครับ”
คำพูดที่เชลตันโพล่งออกมาอย่างไม่ทันคิดทำให้บรรยากาศที่แสนชื่นมื่นพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันที
‘ไอ้หมอนี่มันพูดบ้าอะไรออกมาวะ’
‘ไม่มีตาม้าตาเรือหรือไงกัน’
บรรดาขุนนางที่แอบชำเลืองมองท่านดยุคสลับกับเชลตันต่างพากันหน้าถอดสีจนขาวซีด
นั่นเป็นเพราะรอยยิ้มของท่านดยุคเริ่มปรากฏรอยร้าวขึ้นมาทีละน้อย
“ว่าไงนะ”
“ผมพูดเพราะเป็นห่วงครับ กลัวว่าบางทีท่านดยุคอาจจะกำลังถูกหลอกอยู่... หรือเปล่าน่ะครับ”
“อา งั้นหรอกหรือ”
คอนเต้เอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอียงคอไปด้านข้าง
“เด็กตัวกะเปี๊ยกนี่เป็นสิบแปดมงกุฎงั้นสิ แล้วฉันก็เป็นคนโง่ที่โดนยัยตัวกะเปี๊ยกนี่ต้มตุ๋นเอาหรือไง”
“ฮึ เมนโอนี่มะช่ายคนโกหกนะค้า”
“ตายจริง เธอบอกว่าไม่ใช่คนโกหกแน่ะ”
เคานต์เชลตันถึงกับสูดหายใจเฮือก เมื่อท่านดยุคเอ่ยถามกลับพลางขยี้ศีรษะของเมโลนี่ไปมาอย่างแรง
ต่อให้จะไร้ตาม้าตาเรือแค่ไหน เขาก็ดูออกว่าท่านดยุคกำลังไม่พอใจอย่างยิ่ง
“มะ ไม่ใช่แบบนั้นครับ...”
เขาที่เริ่มพูดจาตะกุกตะกักแอบชำเลืองมองไปทางคาร์ลอส
สายตาคมกริบดุจใบมีดกำลังจับจ้องมาที่ตนเองเช่นกัน
ท่านเคานต์ได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจว่า ‘ช่วยด้วย!’
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงกรีดร้องนั้นส่งไปถึงหรืออย่างไร―
แค่กๆ!
“เอาล่ะ แนะนำเด็กแค่นี้ก็พอแล้ว! ไปคุยเรื่องวาระที่เหลือกันต่อได้แล้ว จะนั่งประชุมกันทั้งวันทั้งคืนเลยหรือไง พวกแกไม่อยากกลับบ้านกันเรอะ วันนี้จะนอนที่นี่กันหรือไงหืม?!”
เสียงตะคอกอันทรงพลังทำให้ทุกคนรีบกุลีกุจอแสร้งทำเป็นพลิกดูเอกสารกันยกใหญ่
ขวับ
ท่านดยุคที่เหลือบมองอดีตท่านดยุคก็ยักไหล่ทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาถือไว้ในมืออีกครั้ง
‘ระ รอดตายแล้ว’
เมื่อนั้นเคานต์เชลตันถึงได้ลูบอกตัวเองด้วยความโล่งอก
หัวไหล่ที่เคยเกร็งด้วยความตึงเครียดแข็งทื่อไปหมด
ทว่า สิ่งนี้ก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง
‘นั่นปะไร อดีตท่านดยุคไม่ชอบยัยเด็กกะโปโลนั่นจริงๆ ด้วย’
การที่ท่านยอมออกหน้าช่วยตนให้พ้นจากสถานการณ์คับขันคือหลักฐานยืนยันชัดเจน
ถ้าเช่นนั้น
‘ต่อให้ต้องคอยระวังสายตาท่านดยุค แต่ก็ต้องอยู่ข้างอดีตท่านดยุคไว้ก่อน’
พอเห็นว่าแม้แต่ท่านดยุคยังยอมเงียบปากเมื่อได้ยินคำพูดของอดีตท่านดยุค ก็มั่นใจได้แล้วว่าผู้กุมอำนาจตัวจริงของฟานเทเบย่อมต้องเป็นอดีตท่านดยุคอย่างไม่ต้องสงสัย
พวกโง่เอ๊ย
ไม่รู้กระทั่งว่าใครคือฝ่ายที่ถูกต้อง
ท่านเคานต์พยายามสะกดมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างยากลำบาก
ชิ
‘บรรยากาศกำลังดีแท้ๆ พังหมดเพราะคุณลุงคนนั้นคนเดียวเลย’
ฉันพยายามหุบริมฝีปากที่กำลังจะยื่นออกมาอย่างสุดความสามารถ
ฉันตั้งใจจะมองค้อนใส่คุณลุงที่เข้ามาขัดจังหวะ แต่พอเกือบจะสบตากัน ฉันก็รีบเบือนหน้าหนีทันที
ไม่ได้ปอดแหกสักหน่อย
ไม่ได้ปอดแหกจริงๆ นะ
ระหว่างนั้น การประชุมก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง
‘เราต้องออกไปแล้วหรือเปล่านะ’
กำลังจะประชุมกันอย่างจริงจัง ถ้าเด็กแบบฉันนั่งอยู่ตรงนี้คงเกะกะน่าดู
ในขณะที่กำลังคิดแบบนั้นแล้วขยับตัวยุกยิกอยู่นั้นเอง―
“...?”
ดูเหมือนว่าท่านดยุคจะไม่มีความคิดที่จะปล่อยฉันไปเลยแม้แต่น้อย
พอฉันที่นั่งอยู่บนตักเริ่มขยับตัว เขาก็ถึงขั้นตบไหล่ฉันเบาๆ เหมือนบอกให้อยู่เฉยๆ อีกต่างหาก
อะ อะไรกัน
‘บอกให้อยู่เฉยๆ งั้นเหรอ’
พอลองขยับตัวอีกรอบ เขาก็ตอบสนองกลับมาเหมือนเดิม
ไม่รู้ว่าคืออะไรเหมือนกัน แต่นั่งอยู่เฉยๆ ดีกว่า
‘แถมดูเหมือนว่าจะพลาดจังหวะออกไปแล้วด้วย’
แค่หุบปากเงียบๆ ไม่ให้เกะกะก็น่าจะพอแล้วล่ะมั้ง
ฉันพยายามนั่งตัวตรงให้ได้มากที่สุดพลางแอบฟังบทสนทนา
“สภาพของต้นมอนทัสเป็นอย่างไรบ้าง ยังไม่มีอะไรดีขึ้นเลยหรือ”
“ครับ ท่านดยุค น่าเสียดายที่ยังเป็นเช่นนั้นครับ แม้จะรวบรวมเหล่านักวิชาการที่มีความเชี่ยวชาญด้านพืชพรรณมาทั้งหมดแล้ว แต่ก็ไร้ประโยชน์ครับ”
“ชิ น่ารำคาญจริง”
ต้นมอนทัสคืออะไรกันนะถึงได้เป็นแบบนั้น
เหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนมาก่อน
‘ต้นมอนทัสงั้นเหรอ...’
อ๊ะ ต้นไม้นั่นนี่เอง!
หลังจากเค้นความคิดอย่างหนัก ในที่สุดฉันก็นึกข้อมูลเกี่ยวกับ ‘ต้นมอนทัส’ ออก
ต้นมอนทัสเป็นต้นไม้ที่ใช้จัดภูมิทัศน์ของพวกขุนนาง
เป็นต้นไม้แสนงดงามที่ออกผลสีทอง
ด้วยจำนวนที่มีน้อยมาก อีกทั้งการดูแลจนโตเต็มวัยก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ราคาของต้นที่โตเต็มวัยจึงแพงลิบลิ่ว แต่ทว่า―
‘ฉันเคยเห็นในเอกสารข้อมูลว่ามันเป็นหนึ่งในแหล่งรายได้หลักของฟานเทเบนี่นา’
พอนึกได้ถึงตรงนั้น ฉันก็เอียงคอด้วยความสงสัย
แต่ว่า
‘เห็นว่าต้นไม้นั่นเฉาตายไปทั้งหมดเพราะติดโรคปริศนานี่นา คฤหาสน์ดยุคก็เลยได้รับความเสียหายครั้งใหญ่’
ด้วยเหตุนี้ ‘ต้นมอนทัส’ จึงเลือนหายไปตามกาลเวลาในประวัติศาสตร์จนกลายเป็นต้นไม้ที่ไม่สามารถพบเห็นได้อีกต่อไป
หรือว่าช่วงเวลาที่ต้นมอนทัสติดโรคจนสูญพันธุ์จะเป็นช่วงนี้นะ
“หากชุบชีวิตต้นไม้พวกนั้นได้ก็คงจะดี แต่ในตอนนี้แทบไม่เห็นความหวังเลยครับ การเอาแต่ทุ่มเงินลงไปเรื่อยๆ เพื่อหวังจะหาวิธีฟื้นฟูต้นไม้ที่ไร้ความหวังเช่นนั้น มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วจริงหรือ...”
“นั่นสินะ ไม่มีอะไรโง่เง่าไปกว่าการทุ่มเงินลงไปกับเรื่องที่ไร้ความหวังอีกแล้วล่ะ”
“อย่างที่คิด ยอมแพ้ไปเสียตอนนี้จะดีกว่าหรือเปล่าครับ”
เป็นตอนที่ท่านดยุคกำลังครุ่นคิดกับคำถามอย่างระมัดระวังของขุนนางชรา
“ท่านดยุคครับ ถ้าเช่นนั้น ให้โอกาสผมลองดูสักครั้งดีไหมครับ”
คุณลุงคนที่เข้ามาหาเรื่องฉันเมื่อครู่นี่―
‘เห็นว่าชื่อเคานต์เชลตันใช่ไหมนะ’
เคานต์เชลตันยกมือขึ้นแทรกอย่างมั่นอกมั่นใจ
“ขอโอกาสงั้นหรือ รู้วิธีชุบชีวิตต้นไม้ต้นนั้นแล้วหรือไง”
“เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้นครับ”
“...เหอะ?”
คำตอบอันหนักแน่นทำเอาท่านดยุคถึงกับหลุดหัวเราะเยาะออกมา
“ถ้าอย่างนั้นท่านเคานต์ของเราจะมาขอโอกาสทำอะไรกันล่ะ”
“ผมได้ค้นพบต้นไม้ชนิดใหม่ที่จะนำมาแทนที่ต้นมอนตัสแล้วครับ”
เขารีบยื่นรายงานที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้แก่ท่านดยุคอย่างรวดเร็ว
“ต้นอูเนน?”
“ครับ เป็นต้นไม้ที่มีเอกลักษณ์ตรงใบเป็นสีเหลือง รูปร่างของใบก็ดูเหมือนกับพัดที่คลี่ออกอย่างพอดิบพอดีเลยละครับ”
ท่านเคานต์กล่าวต่อด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม
“แม้จะเป็นต้นไม้ที่ยังไม่ได้นำเข้ามาในจักรวรรดิ แต่ตระกูลของพวกเราน่าจะนำเข้าได้ครับ หากเป็นต้นไม้ชนิดนี้ละก็ จะต้องกลายเป็นแหล่งรายได้ใหม่ของฟานเทเบได้อย่างแน่นอนครับ”
พอเขากล่าวจบ เสียงพึมพำเซ็งแซ่ก็ดังแว่วมาจากทั่วทุกทิศ
“จริงด้วย ตอนนี้เริ่มมองหาต้นไม้อื่นมาแทนน่าจะดีกว่านะ”
“ดูท่าทางแล้วการชุบชีวิตต้นมอนตัสคงเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ...”
“ถ้าเป็นต้นไม้ที่แปลกตาขนาดนี้ พวกขุนนางก็น่าจะมีความต้องการอยู่เหมือนกัน―”
“มะ ไม่ด้ายยย!”
อุ๊บ
ฉันเผลอโพล่งแทรกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แม้จะรีบเอามือปิดปากทีหลัง แต่ทุกคนก็หันมามองเสียแล้ว
ทั้งเหล่าขุนนางคนสนิทที่กระซิบกระซาบกันอยู่เมื่อครู่
ทั้งเคานต์เชลตันที่กำลังเชิดหน้าอย่างมั่นใจ
และอดีตท่านดยุคที่ยืนกอดอกแน่น
“อะไรไม่ได้งั้นหรือ มาร์ชเมลโลว์”
ไปจนถึงท่านดยุคด้วยเช่นกัน
“คือว่า...”
ถ้าถามว่าทำไมถึงไม่ได้น่ะหรือ
‘ก็เพราะมันต้องเจ๊งแน่ๆ น่ะสิ!’
แต่ฉันจะตอบไปแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด
ขืนเขาถามกลับมาว่ารู้เรื่องนั้นได้ยังไง จะให้ตอบว่าอะไรเล่า
‘จะบอกว่าฉันย้อนเวลากลับมาก็ไม่ได้ด้วย!’
ก่อนย้อนเวลากลับมา ฟานเทเบได้กระโจนเข้าสู่ธุรกิจ ‘ต้นอูเนน’ เพื่อทดแทน ‘ต้นมอนตัส’ ที่สูญพันธุ์ไป
แล้วก็เจ๊งไม่เป็นท่า
ในตอนแรกมันดูเหมือนจะเป็นธุรกิจที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี
เพราะในหมู่ตระกูลขุนนางต่างฮิตกันทั่วบ้านทั่วเมืองในฐานะ ‘ต้นไม้ที่ไม่เคยมีอยู่ในจักรวรรดิ’
แต่ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งปี ‘ต้นอูเนน’ กลับต้องแปดเปื้อนไปด้วยมลทินว่าเป็นต้นไม้ที่เลวร้ายที่สุด
นั่นเป็นเพราะผลที่งอกออกมาจากต้นอูเนนส่งกลิ่นเหม็นร้ายกาจ
กลิ่นเหม็นเน่านั้นรุนแรงถึงขนาดที่ว่าหากเผลอไปเหยียบเข้า ก็ถึงขั้นต้องทิ้งรองเท้าคู่นั้นไปเลย
มีการเรียกร้องขอเงินคืนและข้อร้องเรียนหลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้น จนฟานเทเบจำต้องเรียกเก็บ ‘ต้นอูเนน’ คืนทั้งหมดและดำเนินการคืนเงินให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
‘ได้ยินมาว่าขาดทุนย่อยยับมหาศาลเลยนี่นา’
แต่ฉันก็เอาเรื่องพรรค์นี้ไปเล่าให้ฟังไม่ได้อยู่ดี
ในระหว่างที่กำลังกลัดกลุ้มว่าจะหาข้ออ้างแถไปยังไงดีอยู่นั้น―
‘...เดี๋ยวนะ ยังมีวิธีนั้นอยู่นี่นา?’
จู่ๆ ความคิดดีๆ ก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว
กำลังโหลดความเห็น...