คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 43

ตอน 43

ตอนที่ 43

เคานต์เชลตันพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างดูแคลน พลางจ้องมองลูกกวาดตรงหน้าตนด้วยสายตาบูดบึ้ง

ในหัวของเขาย้อนนึกไปถึงคำกำชับของท่านแม่เมื่อช่วงเช้าวันนี้

“วันนี้คงได้ยินเรื่องของท่านหญิงที่เป็นลูกนอกสมรสนั่นสินะ”

“ครับ ท่านแม่”

“ท่านอดีตดยุคต้องไม่สบอารมณ์กับลูกนอกสมรสนั่นแน่ๆ เธออยู่ข้างท่านอดีตดยุคแล้วดูทิศทางลมให้ดี คอยเอาอกเอาใจให้ท่านอดีตดยุคผู้กุมอำนาจตัวจริงประทับใจเข้าไว้ล่ะ”

“ไม่ต้องกังวลไปครับท่านแม่ ผมจะทำให้ถูกใจท่านอดีตดยุค แล้วผลักดันแอนนาให้เป็นตัวเก็งดัชเชสให้ได้ครับ”

“โธ่ ลูกชายที่แสนน่ารักของแม่! ใช่แล้ว อนาคตของน้องสาวลูกและตระกูลของเราขึ้นอยู่กับลูกชายของแม่คนนี้แล้วนะ!”

เดิมทีตระกูลเคานต์เชลตันเป็นหนึ่งในตระกูลที่ส่งจดหมายสู่ขอให้ท่านดยุคอยู่เป็นประจำ

ทว่าด้วยอำนาจของตระกูลที่ไม่ได้แข็งแกร่งเท่าใดนัก ที่ผ่านมาจึงไม่เคยดึงดูดสายตาได้เลยแม้แต่น้อย ทว่า...

‘จะปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไปไม่ได้เด็ดขาด’

การปรากฏตัวของ ‘ลูกนอกสมรส’ ที่จะทำให้ความคิดเห็นของอดีตท่านดยุคและท่านดยุคต้องปะทะกันอย่างดุเดือด

เชลตันตัดสินใจที่จะไม่เข้าข้างท่านดยุคผู้เอาแต่ใจ แต่เลือกที่จะเข้าข้างอดีตท่านดยุคผู้เป็นผู้มีอำนาจตัวจริงของฟานเทเบแทน

‘ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อแอนนาแล้ว นังเด็กนอกสมรสนั่นไม่มีอยู่เลยจะดีเสียกว่า’

หากน้องสาวของเขาได้เป็นดัชเชสแห่งฟานเทเบขึ้นมาจริงๆ ไม่ใช่ว่าจะต้องมาคอยเลี้ยงดูลูกนอกสมรสที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยหรอกหรือ

จะปล่อยให้น้องสาวผู้อ่อนเยาว์และงดงามต้องมารับภาระตัวถ่วงพรรค์นั้นไม่ได้เด็ดขาด

ดวงตาที่หรี่แคบลงแอบชำเลืองมองสีหน้าของคาร์ลอส

ชายชราที่ยืนกอดอกแน่นกำลังใช้สายตาอันดุดันจ้องเขม็งไปยังลูกกวาดตรงหน้าราวกับจะเจาะให้ทะลุ

‘ว่าแล้วเชียว ดูท่าจะไม่ชอบใจนังเด็กนอกสมรสเอามากๆ เลยสินะ’

กระแอม

“เด็กคนนั้นเป็นลูกสาวของท่านดยุคจริงๆ หรือครับ”

คำพูดที่เชลตันโพล่งออกมาอย่างไม่ทันคิดทำให้บรรยากาศที่แสนชื่นมื่นพลันเย็นยะเยือกขึ้นมาในทันที

‘ไอ้หมอนี่มันพูดบ้าอะไรออกมาวะ’

‘ไม่มีตาม้าตาเรือหรือไงกัน’

บรรดาขุนนางที่แอบชำเลืองมองท่านดยุคสลับกับเชลตันต่างพากันหน้าถอดสีจนขาวซีด

นั่นเป็นเพราะรอยยิ้มของท่านดยุคเริ่มปรากฏรอยร้าวขึ้นมาทีละน้อย

“ว่าไงนะ”

“ผมพูดเพราะเป็นห่วงครับ กลัวว่าบางทีท่านดยุคอาจจะกำลังถูกหลอกอยู่... หรือเปล่าน่ะครับ”

“อา งั้นหรอกหรือ”

คอนเต้เอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอียงคอไปด้านข้าง

“เด็กตัวกะเปี๊ยกนี่เป็นสิบแปดมงกุฎงั้นสิ แล้วฉันก็เป็นคนโง่ที่โดนยัยตัวกะเปี๊ยกนี่ต้มตุ๋นเอาหรือไง”

“ฮึ เมนโอนี่มะช่ายคนโกหกนะค้า”

“ตายจริง เธอบอกว่าไม่ใช่คนโกหกแน่ะ”

เคานต์เชลตันถึงกับสูดหายใจเฮือก เมื่อท่านดยุคเอ่ยถามกลับพลางขยี้ศีรษะของเมโลนี่ไปมาอย่างแรง

ต่อให้จะไร้ตาม้าตาเรือแค่ไหน เขาก็ดูออกว่าท่านดยุคกำลังไม่พอใจอย่างยิ่ง

“มะ ไม่ใช่แบบนั้นครับ...”

เขาที่เริ่มพูดจาตะกุกตะกักแอบชำเลืองมองไปทางคาร์ลอส

สายตาคมกริบดุจใบมีดกำลังจับจ้องมาที่ตนเองเช่นกัน

ท่านเคานต์ได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจว่า ‘ช่วยด้วย!’

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียงกรีดร้องนั้นส่งไปถึงหรืออย่างไร―

แค่กๆ!

“เอาล่ะ แนะนำเด็กแค่นี้ก็พอแล้ว! ไปคุยเรื่องวาระที่เหลือกันต่อได้แล้ว จะนั่งประชุมกันทั้งวันทั้งคืนเลยหรือไง พวกแกไม่อยากกลับบ้านกันเรอะ วันนี้จะนอนที่นี่กันหรือไงหืม?!”

เสียงตะคอกอันทรงพลังทำให้ทุกคนรีบกุลีกุจอแสร้งทำเป็นพลิกดูเอกสารกันยกใหญ่

ขวับ

ท่านดยุคที่เหลือบมองอดีตท่านดยุคก็ยักไหล่ทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาถือไว้ในมืออีกครั้ง

‘ระ รอดตายแล้ว’

เมื่อนั้นเคานต์เชลตันถึงได้ลูบอกตัวเองด้วยความโล่งอก

หัวไหล่ที่เคยเกร็งด้วยความตึงเครียดแข็งทื่อไปหมด

ทว่า สิ่งนี้ก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง

‘นั่นปะไร อดีตท่านดยุคไม่ชอบยัยเด็กกะโปโลนั่นจริงๆ ด้วย’

การที่ท่านยอมออกหน้าช่วยตนให้พ้นจากสถานการณ์คับขันคือหลักฐานยืนยันชัดเจน

ถ้าเช่นนั้น

‘ต่อให้ต้องคอยระวังสายตาท่านดยุค แต่ก็ต้องอยู่ข้างอดีตท่านดยุคไว้ก่อน’

พอเห็นว่าแม้แต่ท่านดยุคยังยอมเงียบปากเมื่อได้ยินคำพูดของอดีตท่านดยุค ก็มั่นใจได้แล้วว่าผู้กุมอำนาจตัวจริงของฟานเทเบย่อมต้องเป็นอดีตท่านดยุคอย่างไม่ต้องสงสัย

พวกโง่เอ๊ย

ไม่รู้กระทั่งว่าใครคือฝ่ายที่ถูกต้อง

ท่านเคานต์พยายามสะกดมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างยากลำบาก

◆ ◆ ◆

ชิ

‘บรรยากาศกำลังดีแท้ๆ พังหมดเพราะคุณลุงคนนั้นคนเดียวเลย’

ฉันพยายามหุบริมฝีปากที่กำลังจะยื่นออกมาอย่างสุดความสามารถ

ฉันตั้งใจจะมองค้อนใส่คุณลุงที่เข้ามาขัดจังหวะ แต่พอเกือบจะสบตากัน ฉันก็รีบเบือนหน้าหนีทันที

ไม่ได้ปอดแหกสักหน่อย

ไม่ได้ปอดแหกจริงๆ นะ

ระหว่างนั้น การประชุมก็กำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง

‘เราต้องออกไปแล้วหรือเปล่านะ’

กำลังจะประชุมกันอย่างจริงจัง ถ้าเด็กแบบฉันนั่งอยู่ตรงนี้คงเกะกะน่าดู

ในขณะที่กำลังคิดแบบนั้นแล้วขยับตัวยุกยิกอยู่นั้นเอง―

“...?”

ดูเหมือนว่าท่านดยุคจะไม่มีความคิดที่จะปล่อยฉันไปเลยแม้แต่น้อย

พอฉันที่นั่งอยู่บนตักเริ่มขยับตัว เขาก็ถึงขั้นตบไหล่ฉันเบาๆ เหมือนบอกให้อยู่เฉยๆ อีกต่างหาก

อะ อะไรกัน

‘บอกให้อยู่เฉยๆ งั้นเหรอ’

พอลองขยับตัวอีกรอบ เขาก็ตอบสนองกลับมาเหมือนเดิม

ไม่รู้ว่าคืออะไรเหมือนกัน แต่นั่งอยู่เฉยๆ ดีกว่า

‘แถมดูเหมือนว่าจะพลาดจังหวะออกไปแล้วด้วย’

แค่หุบปากเงียบๆ ไม่ให้เกะกะก็น่าจะพอแล้วล่ะมั้ง

ฉันพยายามนั่งตัวตรงให้ได้มากที่สุดพลางแอบฟังบทสนทนา

“สภาพของต้นมอนทัสเป็นอย่างไรบ้าง ยังไม่มีอะไรดีขึ้นเลยหรือ”

“ครับ ท่านดยุค น่าเสียดายที่ยังเป็นเช่นนั้นครับ แม้จะรวบรวมเหล่านักวิชาการที่มีความเชี่ยวชาญด้านพืชพรรณมาทั้งหมดแล้ว แต่ก็ไร้ประโยชน์ครับ”

“ชิ น่ารำคาญจริง”

ต้นมอนทัสคืออะไรกันนะถึงได้เป็นแบบนั้น

เหมือนจะเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนมาก่อน

‘ต้นมอนทัสงั้นเหรอ...’

อ๊ะ ต้นไม้นั่นนี่เอง!

หลังจากเค้นความคิดอย่างหนัก ในที่สุดฉันก็นึกข้อมูลเกี่ยวกับ ‘ต้นมอนทัส’ ออก

ต้นมอนทัสเป็นต้นไม้ที่ใช้จัดภูมิทัศน์ของพวกขุนนาง

เป็นต้นไม้แสนงดงามที่ออกผลสีทอง

ด้วยจำนวนที่มีน้อยมาก อีกทั้งการดูแลจนโตเต็มวัยก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ราคาของต้นที่โตเต็มวัยจึงแพงลิบลิ่ว แต่ทว่า―

‘ฉันเคยเห็นในเอกสารข้อมูลว่ามันเป็นหนึ่งในแหล่งรายได้หลักของฟานเทเบนี่นา’

พอนึกได้ถึงตรงนั้น ฉันก็เอียงคอด้วยความสงสัย

แต่ว่า

‘เห็นว่าต้นไม้นั่นเฉาตายไปทั้งหมดเพราะติดโรคปริศนานี่นา คฤหาสน์ดยุคก็เลยได้รับความเสียหายครั้งใหญ่’

ด้วยเหตุนี้ ‘ต้นมอนทัส’ จึงเลือนหายไปตามกาลเวลาในประวัติศาสตร์จนกลายเป็นต้นไม้ที่ไม่สามารถพบเห็นได้อีกต่อไป

หรือว่าช่วงเวลาที่ต้นมอนทัสติดโรคจนสูญพันธุ์จะเป็นช่วงนี้นะ

“หากชุบชีวิตต้นไม้พวกนั้นได้ก็คงจะดี แต่ในตอนนี้แทบไม่เห็นความหวังเลยครับ การเอาแต่ทุ่มเงินลงไปเรื่อยๆ เพื่อหวังจะหาวิธีฟื้นฟูต้นไม้ที่ไร้ความหวังเช่นนั้น มันเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วจริงหรือ...”

“นั่นสินะ ไม่มีอะไรโง่เง่าไปกว่าการทุ่มเงินลงไปกับเรื่องที่ไร้ความหวังอีกแล้วล่ะ”

“อย่างที่คิด ยอมแพ้ไปเสียตอนนี้จะดีกว่าหรือเปล่าครับ”

เป็นตอนที่ท่านดยุคกำลังครุ่นคิดกับคำถามอย่างระมัดระวังของขุนนางชรา

“ท่านดยุคครับ ถ้าเช่นนั้น ให้โอกาสผมลองดูสักครั้งดีไหมครับ”

คุณลุงคนที่เข้ามาหาเรื่องฉันเมื่อครู่นี่―

‘เห็นว่าชื่อเคานต์เชลตันใช่ไหมนะ’

เคานต์เชลตันยกมือขึ้นแทรกอย่างมั่นอกมั่นใจ

“ขอโอกาสงั้นหรือ รู้วิธีชุบชีวิตต้นไม้ต้นนั้นแล้วหรือไง”

“เปล่าครับ ไม่ใช่แบบนั้นครับ”

“...เหอะ?”

คำตอบอันหนักแน่นทำเอาท่านดยุคถึงกับหลุดหัวเราะเยาะออกมา

“ถ้าอย่างนั้นท่านเคานต์ของเราจะมาขอโอกาสทำอะไรกันล่ะ”

“ผมได้ค้นพบต้นไม้ชนิดใหม่ที่จะนำมาแทนที่ต้นมอนตัสแล้วครับ”

เขารีบยื่นรายงานที่เตรียมไว้ล่วงหน้าให้แก่ท่านดยุคอย่างรวดเร็ว

“ต้นอูเนน?”

“ครับ เป็นต้นไม้ที่มีเอกลักษณ์ตรงใบเป็นสีเหลือง รูปร่างของใบก็ดูเหมือนกับพัดที่คลี่ออกอย่างพอดิบพอดีเลยละครับ”

ท่านเคานต์กล่าวต่อด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“แม้จะเป็นต้นไม้ที่ยังไม่ได้นำเข้ามาในจักรวรรดิ แต่ตระกูลของพวกเราน่าจะนำเข้าได้ครับ หากเป็นต้นไม้ชนิดนี้ละก็ จะต้องกลายเป็นแหล่งรายได้ใหม่ของฟานเทเบได้อย่างแน่นอนครับ”

พอเขากล่าวจบ เสียงพึมพำเซ็งแซ่ก็ดังแว่วมาจากทั่วทุกทิศ

“จริงด้วย ตอนนี้เริ่มมองหาต้นไม้อื่นมาแทนน่าจะดีกว่านะ”

“ดูท่าทางแล้วการชุบชีวิตต้นมอนตัสคงเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ...”

“ถ้าเป็นต้นไม้ที่แปลกตาขนาดนี้ พวกขุนนางก็น่าจะมีความต้องการอยู่เหมือนกัน―”

“มะ ไม่ด้ายยย!”

อุ๊บ

ฉันเผลอโพล่งแทรกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

แม้จะรีบเอามือปิดปากทีหลัง แต่ทุกคนก็หันมามองเสียแล้ว

ทั้งเหล่าขุนนางคนสนิทที่กระซิบกระซาบกันอยู่เมื่อครู่

ทั้งเคานต์เชลตันที่กำลังเชิดหน้าอย่างมั่นใจ

และอดีตท่านดยุคที่ยืนกอดอกแน่น

“อะไรไม่ได้งั้นหรือ มาร์ชเมลโลว์”

ไปจนถึงท่านดยุคด้วยเช่นกัน

“คือว่า...”

ถ้าถามว่าทำไมถึงไม่ได้น่ะหรือ

‘ก็เพราะมันต้องเจ๊งแน่ๆ น่ะสิ!’

แต่ฉันจะตอบไปแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด

ขืนเขาถามกลับมาว่ารู้เรื่องนั้นได้ยังไง จะให้ตอบว่าอะไรเล่า

‘จะบอกว่าฉันย้อนเวลากลับมาก็ไม่ได้ด้วย!’

ก่อนย้อนเวลากลับมา ฟานเทเบได้กระโจนเข้าสู่ธุรกิจ ‘ต้นอูเนน’ เพื่อทดแทน ‘ต้นมอนตัส’ ที่สูญพันธุ์ไป

แล้วก็เจ๊งไม่เป็นท่า

ในตอนแรกมันดูเหมือนจะเป็นธุรกิจที่ประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี

เพราะในหมู่ตระกูลขุนนางต่างฮิตกันทั่วบ้านทั่วเมืองในฐานะ ‘ต้นไม้ที่ไม่เคยมีอยู่ในจักรวรรดิ’

แต่ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งปี ‘ต้นอูเนน’ กลับต้องแปดเปื้อนไปด้วยมลทินว่าเป็นต้นไม้ที่เลวร้ายที่สุด

นั่นเป็นเพราะผลที่งอกออกมาจากต้นอูเนนส่งกลิ่นเหม็นร้ายกาจ

กลิ่นเหม็นเน่านั้นรุนแรงถึงขนาดที่ว่าหากเผลอไปเหยียบเข้า ก็ถึงขั้นต้องทิ้งรองเท้าคู่นั้นไปเลย

มีการเรียกร้องขอเงินคืนและข้อร้องเรียนหลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้น จนฟานเทเบจำต้องเรียกเก็บ ‘ต้นอูเนน’ คืนทั้งหมดและดำเนินการคืนเงินให้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

‘ได้ยินมาว่าขาดทุนย่อยยับมหาศาลเลยนี่นา’

แต่ฉันก็เอาเรื่องพรรค์นี้ไปเล่าให้ฟังไม่ได้อยู่ดี

ในระหว่างที่กำลังกลัดกลุ้มว่าจะหาข้ออ้างแถไปยังไงดีอยู่นั้น―

‘...เดี๋ยวนะ ยังมีวิธีนั้นอยู่นี่นา?’

จู่ๆ ความคิดดีๆ ก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 43
อ่านตอน 44 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 42กลับหน้าเรื่อง
ตอน 42ตอน 44