ตอนที่ 44
เรื่องต้นอูเนนถูกหยิบยกขึ้นมาพูด ก็เพราะธุรกิจต้นมอนทัสไปต่อไม่ได้
เพื่อที่จะหาธุรกิจอื่นมาทดแทนธุรกิจต้นมอนทัส
ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า
“ต้นมอนทัต เมนโอนี่ซ่อมด้ายนะค้า!”
ขอแค่ไม่มีความจำเป็นต้องหาอะไรมาแทนธุรกิจต้นมอนทัส เรื่องมันก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง?
“พลังนั่น ได้ผลกับสิ่งมีชีวิตด้วยหรือ?”
“ช่ายแย้วค่า กับสัตว์ตัวเย็กๆ หรือพืดย่อมได้ผลค่า แต่คนเนี่ย... อื้ม”
“เข้าใจแล้วล่ะ”
ท่านดยุคที่ตอบรับอย่างสบายๆ ลูบศีรษะของฉันเบาๆ
“ท่านหญิงตัวน้อยจะรักษาต้นไม้อย่างนั้นหรือครับ?”
เหล่าคนที่เงี่ยหูฟังบทสนทนาของพวกเราท่ามกลางความเงียบงันเริ่มเอ่ยปากถามขึ้นมาเบาๆ
ฉันจึงพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นอีกครั้งพลางตอบกลับไป
“ช่ายแย้วค่า! เมนโอนี่ซ่อมด้ายนะค้า”
“...เป็นความจริงหรือครับ?”
“เมนโอนี่ม่ายพูดโกหกเยยนะคะ”
เรื่องที่ใช้กับพืชได้ผลหรือเปล่านั้น ฉันเคยทดลองมาจนเอียนแล้วตั้งแต่ก่อนย้อนเวลากลับมาเสียอีก
เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน เหล่าขุนนางคนสนิทก็เริ่มส่งเสียงฮือฮากันเอง
“จะว่าไป ได้ยินว่าท่านหญิงมีอำนาจศักดิ์สิทธิ์นี่นะ...”
“ใช่ แต่รู้สึกว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์นั่นจะมีปัญหาอะไรสักอย่างอยู่นี่”
“เขาลือกันให้แซ่ดว่าเป็นพวกกลายพันธุ์ ไม่รู้ว่าจะใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้จริงหรือเปล่าด้วยซ้ำ”
เมื่อเห็นทุกคนเบิกตากว้างพลางกระซิบกระซาบกัน ก็ดูออกทันทีว่าไม่มีใครเชื่อคำพูดของฉันเลยสักคน
และคนที่สีหน้าย่ำแย่ที่สุดในบรรดาคนเหล่านั้นก็ยังคงเป็นเคานต์เชลตันเช่นเคย
“ท่านหญิงตัวน้อยจะรักษาต้นมอนทัสได้จริงๆ อย่างนั้นหรือครับ?”
“ช่ายค่า”
“เฮ้อ ถ้าเช่นนั้นช่วยพิสูจน์ให้เห็นตอนนี้เลยได้ไหมครับ?”
ตอนนี้เลยเหรอ?
พอฉันเบิกตากลมโตมองเขา เขาก็พยักหน้าพลางพูดต่อ
“ครับ เพราะหากมัวแต่เชื่อคำพูดของท่านหญิงตัวน้อยจนงานเสีย แล้วพลาดจังหวะทำสัญญาต้นอูเนนไป ความเสียหายคงไม่ใช่เล่นๆ แน่”
ท่านเคานต์แอบชำเลืองดูสีหน้าของท่านดยุคและอดีตท่านดยุคพลางเอ่ยข้ออ้างเสริม
“หรือว่า มันยากเกินไปหรือครับ?”
ถามว่ายากไหมงั้นเหรอ?
“ม่ายยากเลยสักกะนิดค่ะ”
อีกอย่าง นี่ก็เป็นโอกาสเหมือนกัน
“ทัมด้ายตอนนี้เยยค่ะ!”
โอกาสที่จะได้อวดคุณค่าของตัวเองต่อหน้าอดีตท่านดยุคและเหล่าขุนนางคนสนิทยังไงล่ะ
การประชุมขุนนางคนสนิทถูกระงับไว้ชั่วคราว
แทนที่จะประชุมต่อ เหล่าขุนนางคนสนิทกลับมุ่งหน้าไปยัง ‘เรือนกระจกมอนทัส’ ซึ่งตั้งอยู่ในป่าทางทิศตะวันตกของคฤหาสน์ดยุคพร้อมกับท่านดยุค
‘บัดซบเอ๊ย ยัยเด็กน่ารังเกียจนี่’
เคานต์เชลตันกัดฟันกรอด
ทันทีที่มาถึงเรือนกระจก ผู้คนก็พากันถอนหายใจออกมาอย่างหดหู่
“...อึ๊ก”
“ให้ตายสิ”
“เฮ้อ”
นั่นเป็นเพราะต้นไม้ต้นเล็กๆ ที่เรียงรายอยู่ในเรือนกระจกกำลังจะตายกันหมด
ในทางกลับกัน อารมณ์ของเคานต์เชลตันกลับดีขึ้นมาหน่อย
‘ยัยเด็กนั่นจะไปแก้ปัญหานี้ได้ยังไงกัน’
ป่านนี้คง
ยัยเด็กนั่นคงจะขวัญเสียกับภาพอันน่าเวทนากว่าที่คิดเอาไว้จน―
“ทัมตอนนี้เยยม้ายคะ?”
...อะ อะไรกัน
ท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่นมันคืออะไร?
ฝ่ายที่กลับเป็นคนตื่นตระหนกเสียเองคือเคานต์เชลตัน
ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มคืบคลานเข้ามาทีละนิด
“จะไม่เป็นไรแน่นะ มาร์ชเมลโลว์?”
“ค่า ทำได้สบายมากเยย ตะแต่ว่าถ้าจะยักสาตรงนี้ทั้งโหมดยังไงก็วันเดียวไม่เส็ดหรอกนะคะ...”
ฉันกวาดสายตามองต้นไม้รอบๆ อย่างรวดเร็วก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้วดังป๊อก
“ฉองอาทิดได้ม้ายคะ? แบบนั้นยังโอเคอยู่หยอคะ?”
“แน่นอนอยู่แล้ว แค่นั้นก็เหลือเฟือแล้วล่ะ”
งั้นก็ดีเลย
ฉันยิ้มพร้อมกับก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด
‘อึ๊ก ก็แอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกันแฮะ’
หากมองดูแล้ว นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ฉันใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ต่อหน้าผู้คนนับตั้งแต่เข้ามาอยู่ในฟานเทเบ
แน่นอนว่า เพื่อฝึกฝนฉันจึงเคยใช้ต่อหน้าพวกคนรับใช้ในคฤหาสน์ดยุคอยู่บ่อยๆ ก็เถอะ
‘ทำให้เต็มที่ไปเลย’
ฟู่ววว
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วยื่นสองมือออกไปข้างหน้า
ไม่นานนัก แสงสว่างประหลาดก็เริ่มไหวระริกขึ้นจากปลายนิ้วพร้อมกับลวดลายที่ลอยเด่นขึ้นมา
หลังจากอำนาจศักดิ์สิทธิ์เริ่มทำงานได้ไม่นาน ต้นไม้ตรงหน้าก็เริ่มฟื้นคืนความเขียวชอุ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมา
“เป็นไปไม่ได้”
“ฟะ ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริงๆ ด้วยไม่ใช่หรือ?”
“พระเจ้าช่วย!”
เสียงอุทานด้วยความทึ่งที่ดังมาจากข้างหลังทำให้มุมปากของฉันกระตุกยิ้มไม่หยุด
หลังจากที่ต้นไม้ฟื้นกลับมาอย่างสมบูรณ์แล้ว
ฉันจึงควบคุมพลังเก็บอำนาจศักดิ์สิทธิ์และดึงมือกลับ จากนั้นก็แอ่นอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจเพื่ออวดทุกคน
‘เห็นกันทุกคนแล้วใช่ไหมล่ะ!’
ผลงานอันยอดเยี่ยมที่สุดของเด็กสี่ขวบแห่งจักรวรรดิ
แม้กระทั่งเคานต์เชลตันยังเบิกตากว้างพร้อมกับเอาแต่พึมพำซ้ำไปซ้ำมาว่า ‘นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน...’
ทว่าช่วงเวลานั้นก็อยู่ได้เพียงไม่นาน
“ดะ เดี๋ยวก่อนครับท่านดยุค มีบางอย่างแปลกๆ ครับ”
“อะไรล่ะ”
“เดิมทีฟานเทเบเป็นตระกูลที่ใช้พลังแห่งความมืดไม่ใช่หรือครับ แล้วทำไมอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของท่านหญิงถึงแตกต่างออกไปล่ะครับ”
เคานต์เชลตันที่หน้าซีดเผือดเบิกตาโพลงแล้วเอ่ยปากถาม คำพูดของเคานต์เชลตันที่ถามเรื่องข่าวลือออกมาโต้งๆ ทำให้เหล่าขุนนางโดยรอบเริ่มส่งเสียงฮือฮา
ฉันสะดุ้งตัวสั่นเล็กน้อย
‘ชิ ช่างสังเกตจริงนะ’
แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่ต้องเผชิญเข้าสักวันอยู่แล้ว
หลังจากที่ฉันเข้ามาอยู่ในฟานเทเบ ท่านดยุคเคยบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆ พลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของตัวเอง
เขาบอกว่าจะใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันมากแค่ไหนก็ได้
ฉันจึงคิดไว้แล้วว่าสักวันเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้น
และในเวลาแบบนี้...
“คุ คุงพ่อคะ!”
ท่านดยุคบอกว่าให้ฉันไปหลบข้างหลังเขาได้เลย
แล้วเขาจะจัดการคลี่คลายปัญหาให้เอง
พอฉันวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาท่านดยุค เขาก็อุ้มฉันขึ้นมาอย่างชำนาญแล้วเอ่ยว่า
“ลูกสาวฉันพิเศษแล้วมันจะทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรหรือ”
ไม่นานหลังจากนั้นการประชุมก็เลิกรา
สิ่งที่ปิดท้ายการประชุมในครั้งนี้ก็คือเสียงบ่นด่าของอดีตท่านดยุค
“การประชุมเละเทะไม่เป็นท่าเลยสักนิด! รายงานที่พวกแกทุกคนเอามาก็ไม่มีอะไรต่างจากเศษขยะ โดยเฉพาะแก เคานต์เชลตัน!”
“คะ ครับ?”
“แกเอาเวลาที่คอยเที่ยวจับผิดเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปทำงานของตัวเองให้ดีเถอะ! เพิ่งสืบทอดบรรดาศักดิ์มาได้ไม่เท่าไหร่ทำไมถึงขึ้นภาษีในเขตปกครองหา?! งบประมาณที่เพิ่มขึ้นมาก็เห็นมีแต่เอาไปซื้อของฟุ่มเฟือยให้ครอบครัวตัวเองทั้งนั้น ปรุงแต่งรูปลักษณ์ภายนอกไปอย่างไร้ประโยชน์จะมีค่าอะไร ในเมื่อข้างในสมองมีแต่ขี้เลื่อย!”
“ขะ ขอประ—”
“เมื่อกี้ดูแล้วแกก็ไม่ได้ไปสืบเรื่องต้นอูเนนมาให้ดีด้วยซ้ำ แค่คิดว่าเข้าท่าก็เลยคิดว่าสบโอกาสแล้วรีบเสนอหน้ายื่นเข้ามาล่ะสิ ชิชะ! คนเราถ้ามีแต่ความโลภแถมยังโง่เง่าล่ะก็มันจะเป็นเรื่องใหญ่... ทำไมถึงได้ไม่ได้เรื่องยิ่งกว่าเด็กสี่ขวบอีกนะ!”
“ฮึก ขอ ขอ ขอโทษครับ”
เคานต์เชลตันที่โดนระดมยิงคำเทศนาใส่แบบเน้นๆ ในที่สุดก็ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา
เมื่อกี้ยังรู้สึกหมั่นไส้อยู่แท้ๆ แต่พอมาเห็นผู้ใหญ่ตัวโตมาร้องไห้แบบนี้ ฉันก็เริ่มรู้สึกสงสารขึ้นมานิดหน่อย
ฉันก็เลยวิ่งดุ๊กดิ๊กเอาผ้าเช็ดหน้าไปให้―
“ขะ ขอบคุณครับ ฮึก ท่านหญิงช่างใจดีเหลือเกิน... ฮือ”
เขาทำหน้าซาบซึ้งใจอย่างถึงที่สุดพร้อมทั้งกล่าวคำว่า ‘ขอบคุณและขอโทษ’ ซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบก่อนจะจากไป
‘ก็นะ คนเราน่ะย่อมเปิดใจให้กับคนที่ทำดีด้วยในเวลาที่ยากลำบากอยู่แล้ว’
พอจัดการกับเคานต์ที่คอยหาเรื่องฉันอย่างโจ่งแจ้งได้แล้ว โล่งอกชะมัด
ฮุฮุ เมโลนี่เอ๋ย
เคลียร์ไปได้อีกหนึ่งเรื่องแล้วสินะ
‘ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ที่เหลืออยู่ก็...’
ฉันวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาอดีตท่านดยุค
“คุมปู่คะ!”
“เหวอ อย่าวิ่งสิ! เดี๋ยวก็หกล้มไปจะทำยังไง!”
“ค่า!”
เมื่อฉันชะลอความเร็วแล้วเดินเตาะแตะเข้าไป เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาฉัน
“อะแฮ่ม มีอะไรถึงได้เรียกขานกันเช่นนั้น”
“คือว่านะค้า ขอบคุมที่เมื่อกี้ช่วยเข้าข้างเมนโอนี่นะค้า”
พอฉันพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มแหะๆ อดีตท่านดยุคก็ชะงักไป
กระแอม!
เขาแกล้งกระแอมไอเสียงดังแล้วหันหน้าหนีขวับ
“ฮึ ฉันไม่ได้เข้าข้างเธอสักหน่อย แค่พูดความจริงต่างหาก การที่เธอช่วยแก้ปัญหาปวดหัวของฟานเทเบได้ก็เป็นเรื่องจริง และการที่พวกไม่ได้เรื่องคนอื่นไร้ความสามารถก็เป็นเรื่องจริงเช่นกันนั่นแหละ”
“ถึงอย่างน้าน ถึงอย่างน้านก็ขอบคุมอยู่ดีค่า”
“...ฮืมมม”
เมื่อเห็นฉันขอบคุณซ้ำๆ เขาจึงหรี่ตาจ้องเขม็งแล้วส่งเสียงครางฮึดฮัดในลำคอ
‘อะไรกัน ทำไมทำท่าแบบนั้นล่ะ?’
―ในตอนที่กำลังเอียงคอสงสัยอยู่นั้น
“สายไหม!”
“ฮะ เฮือก ค่า!”
ตกใจหมดเลย
หัวใจแทบจะวายแน่ะ
“เธอ มีสิ่งที่ต้องการหรือไม่”
“เอ๊ะ?”
พอฉันถามกลับไปอย่างเด๋อด๋า เขาก็ตะคอกลั่นขึ้นมาทันที
“สิ่งที่ต้องการยังไงเล่า! ตามธรรมดาแล้วหากทำสิ่งใดสำเร็จ ก็ย่อมต้องได้รับรางวัลที่สมน้ำสมเนื้อกับมูลค่าของมัน เพราะงั้นถ้ามีสิ่งที่ต้องการก็จงบอกมา”
ฉันกะพริบตาปริบๆ ให้กับเรื่องรางวัลที่ไม่คาดคิดมาก่อน
‘รางวัลเหรอ’
โอกาสดีแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด
“อืม สิ่งที่หนูต้องการก็คือ...”
“บอกมาได้ทุกอย่าง ฉันไม่ใช่คนใจแคบตระหนี่ถี่เหนียวหรอกนะ”
เมื่อได้ยินคำพูดของอดีตท่านดยุค ฉันจึงหลับตาปี๋แล้วครุ่นคิดอย่างหนัก
รางวัล รางวัลอย่างนั้นเหรอ
กำลังโหลดความเห็น...