คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 44

ตอน 44

ตอนที่ 44

เรื่องต้นอูเนนถูกหยิบยกขึ้นมาพูด ก็เพราะธุรกิจต้นมอนทัสไปต่อไม่ได้

เพื่อที่จะหาธุรกิจอื่นมาทดแทนธุรกิจต้นมอนทัส

ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า

“ต้นมอนทัต เมนโอนี่ซ่อมด้ายนะค้า!”

ขอแค่ไม่มีความจำเป็นต้องหาอะไรมาแทนธุรกิจต้นมอนทัส เรื่องมันก็จบแล้วไม่ใช่หรือไง?

“พลังนั่น ได้ผลกับสิ่งมีชีวิตด้วยหรือ?”

“ช่ายแย้วค่า กับสัตว์ตัวเย็กๆ หรือพืดย่อมได้ผลค่า แต่คนเนี่ย... อื้ม”

“เข้าใจแล้วล่ะ”

ท่านดยุคที่ตอบรับอย่างสบายๆ ลูบศีรษะของฉันเบาๆ

“ท่านหญิงตัวน้อยจะรักษาต้นไม้อย่างนั้นหรือครับ?”

เหล่าคนที่เงี่ยหูฟังบทสนทนาของพวกเราท่ามกลางความเงียบงันเริ่มเอ่ยปากถามขึ้นมาเบาๆ

ฉันจึงพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นอีกครั้งพลางตอบกลับไป

“ช่ายแย้วค่า! เมนโอนี่ซ่อมด้ายนะค้า”

“...เป็นความจริงหรือครับ?”

“เมนโอนี่ม่ายพูดโกหกเยยนะคะ”

เรื่องที่ใช้กับพืชได้ผลหรือเปล่านั้น ฉันเคยทดลองมาจนเอียนแล้วตั้งแต่ก่อนย้อนเวลากลับมาเสียอีก

เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน เหล่าขุนนางคนสนิทก็เริ่มส่งเสียงฮือฮากันเอง

“จะว่าไป ได้ยินว่าท่านหญิงมีอำนาจศักดิ์สิทธิ์นี่นะ...”

“ใช่ แต่รู้สึกว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์นั่นจะมีปัญหาอะไรสักอย่างอยู่นี่”

“เขาลือกันให้แซ่ดว่าเป็นพวกกลายพันธุ์ ไม่รู้ว่าจะใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ได้จริงหรือเปล่าด้วยซ้ำ”

เมื่อเห็นทุกคนเบิกตากว้างพลางกระซิบกระซาบกัน ก็ดูออกทันทีว่าไม่มีใครเชื่อคำพูดของฉันเลยสักคน

และคนที่สีหน้าย่ำแย่ที่สุดในบรรดาคนเหล่านั้นก็ยังคงเป็นเคานต์เชลตันเช่นเคย

“ท่านหญิงตัวน้อยจะรักษาต้นมอนทัสได้จริงๆ อย่างนั้นหรือครับ?”

“ช่ายค่า”

“เฮ้อ ถ้าเช่นนั้นช่วยพิสูจน์ให้เห็นตอนนี้เลยได้ไหมครับ?”

ตอนนี้เลยเหรอ?

พอฉันเบิกตากลมโตมองเขา เขาก็พยักหน้าพลางพูดต่อ

“ครับ เพราะหากมัวแต่เชื่อคำพูดของท่านหญิงตัวน้อยจนงานเสีย แล้วพลาดจังหวะทำสัญญาต้นอูเนนไป ความเสียหายคงไม่ใช่เล่นๆ แน่”

ท่านเคานต์แอบชำเลืองดูสีหน้าของท่านดยุคและอดีตท่านดยุคพลางเอ่ยข้ออ้างเสริม

“หรือว่า มันยากเกินไปหรือครับ?”

ถามว่ายากไหมงั้นเหรอ?

“ม่ายยากเลยสักกะนิดค่ะ”

อีกอย่าง นี่ก็เป็นโอกาสเหมือนกัน

“ทัมด้ายตอนนี้เยยค่ะ!”

โอกาสที่จะได้อวดคุณค่าของตัวเองต่อหน้าอดีตท่านดยุคและเหล่าขุนนางคนสนิทยังไงล่ะ

◆ ◆ ◆

การประชุมขุนนางคนสนิทถูกระงับไว้ชั่วคราว

แทนที่จะประชุมต่อ เหล่าขุนนางคนสนิทกลับมุ่งหน้าไปยัง ‘เรือนกระจกมอนทัส’ ซึ่งตั้งอยู่ในป่าทางทิศตะวันตกของคฤหาสน์ดยุคพร้อมกับท่านดยุค

‘บัดซบเอ๊ย ยัยเด็กน่ารังเกียจนี่’

เคานต์เชลตันกัดฟันกรอด

ทันทีที่มาถึงเรือนกระจก ผู้คนก็พากันถอนหายใจออกมาอย่างหดหู่

“...อึ๊ก”

“ให้ตายสิ”

“เฮ้อ”

นั่นเป็นเพราะต้นไม้ต้นเล็กๆ ที่เรียงรายอยู่ในเรือนกระจกกำลังจะตายกันหมด

ในทางกลับกัน อารมณ์ของเคานต์เชลตันกลับดีขึ้นมาหน่อย

‘ยัยเด็กนั่นจะไปแก้ปัญหานี้ได้ยังไงกัน’

ป่านนี้คง

ยัยเด็กนั่นคงจะขวัญเสียกับภาพอันน่าเวทนากว่าที่คิดเอาไว้จน―

“ทัมตอนนี้เยยม้ายคะ?”

...อะ อะไรกัน

ท่าทางมั่นอกมั่นใจนั่นมันคืออะไร?

ฝ่ายที่กลับเป็นคนตื่นตระหนกเสียเองคือเคานต์เชลตัน

ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มคืบคลานเข้ามาทีละนิด

◆ ◆ ◆

“จะไม่เป็นไรแน่นะ มาร์ชเมลโลว์?”

“ค่า ทำได้สบายมากเยย ตะแต่ว่าถ้าจะยักสาตรงนี้ทั้งโหมดยังไงก็วันเดียวไม่เส็ดหรอกนะคะ...”

ฉันกวาดสายตามองต้นไม้รอบๆ อย่างรวดเร็วก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้วดังป๊อก

“ฉองอาทิดได้ม้ายคะ? แบบนั้นยังโอเคอยู่หยอคะ?”

“แน่นอนอยู่แล้ว แค่นั้นก็เหลือเฟือแล้วล่ะ”

งั้นก็ดีเลย

ฉันยิ้มพร้อมกับก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าต้นไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุด

‘อึ๊ก ก็แอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกันแฮะ’

หากมองดูแล้ว นี่ถือเป็นครั้งแรกที่ฉันใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ต่อหน้าผู้คนนับตั้งแต่เข้ามาอยู่ในฟานเทเบ

แน่นอนว่า เพื่อฝึกฝนฉันจึงเคยใช้ต่อหน้าพวกคนรับใช้ในคฤหาสน์ดยุคอยู่บ่อยๆ ก็เถอะ

‘ทำให้เต็มที่ไปเลย’

ฟู่ววว

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วยื่นสองมือออกไปข้างหน้า

ไม่นานนัก แสงสว่างประหลาดก็เริ่มไหวระริกขึ้นจากปลายนิ้วพร้อมกับลวดลายที่ลอยเด่นขึ้นมา

หลังจากอำนาจศักดิ์สิทธิ์เริ่มทำงานได้ไม่นาน ต้นไม้ตรงหน้าก็เริ่มฟื้นคืนความเขียวชอุ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมา

“เป็นไปไม่ได้”

“ฟะ ฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริงๆ ด้วยไม่ใช่หรือ?”

“พระเจ้าช่วย!”

เสียงอุทานด้วยความทึ่งที่ดังมาจากข้างหลังทำให้มุมปากของฉันกระตุกยิ้มไม่หยุด

หลังจากที่ต้นไม้ฟื้นกลับมาอย่างสมบูรณ์แล้ว

ฉันจึงควบคุมพลังเก็บอำนาจศักดิ์สิทธิ์และดึงมือกลับ จากนั้นก็แอ่นอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจเพื่ออวดทุกคน

‘เห็นกันทุกคนแล้วใช่ไหมล่ะ!’

ผลงานอันยอดเยี่ยมที่สุดของเด็กสี่ขวบแห่งจักรวรรดิ

แม้กระทั่งเคานต์เชลตันยังเบิกตากว้างพร้อมกับเอาแต่พึมพำซ้ำไปซ้ำมาว่า ‘นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน...’

ทว่าช่วงเวลานั้นก็อยู่ได้เพียงไม่นาน

“ดะ เดี๋ยวก่อนครับท่านดยุค มีบางอย่างแปลกๆ ครับ”

“อะไรล่ะ”

“เดิมทีฟานเทเบเป็นตระกูลที่ใช้พลังแห่งความมืดไม่ใช่หรือครับ แล้วทำไมอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของท่านหญิงถึงแตกต่างออกไปล่ะครับ”

เคานต์เชลตันที่หน้าซีดเผือดเบิกตาโพลงแล้วเอ่ยปากถาม คำพูดของเคานต์เชลตันที่ถามเรื่องข่าวลือออกมาโต้งๆ ทำให้เหล่าขุนนางโดยรอบเริ่มส่งเสียงฮือฮา

ฉันสะดุ้งตัวสั่นเล็กน้อย

‘ชิ ช่างสังเกตจริงนะ’

แต่นี่ก็เป็นเรื่องที่ต้องเผชิญเข้าสักวันอยู่แล้ว

หลังจากที่ฉันเข้ามาอยู่ในฟานเทเบ ท่านดยุคเคยบอกว่าฉันไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆ พลังอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของตัวเอง

เขาบอกว่าจะใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันมากแค่ไหนก็ได้

ฉันจึงคิดไว้แล้วว่าสักวันเรื่องแบบนี้จะต้องเกิดขึ้น

และในเวลาแบบนี้...

“คุ คุงพ่อคะ!”

ท่านดยุคบอกว่าให้ฉันไปหลบข้างหลังเขาได้เลย

แล้วเขาจะจัดการคลี่คลายปัญหาให้เอง

พอฉันวิ่งดุ๊กดิ๊กไปหาท่านดยุค เขาก็อุ้มฉันขึ้นมาอย่างชำนาญแล้วเอ่ยว่า

“ลูกสาวฉันพิเศษแล้วมันจะทำไมล่ะ มีปัญหาอะไรหรือ”

◆ ◆ ◆

ไม่นานหลังจากนั้นการประชุมก็เลิกรา

สิ่งที่ปิดท้ายการประชุมในครั้งนี้ก็คือเสียงบ่นด่าของอดีตท่านดยุค

“การประชุมเละเทะไม่เป็นท่าเลยสักนิด! รายงานที่พวกแกทุกคนเอามาก็ไม่มีอะไรต่างจากเศษขยะ โดยเฉพาะแก เคานต์เชลตัน!”

“คะ ครับ?”

“แกเอาเวลาที่คอยเที่ยวจับผิดเรื่องนู้นเรื่องนี้ไปทำงานของตัวเองให้ดีเถอะ! เพิ่งสืบทอดบรรดาศักดิ์มาได้ไม่เท่าไหร่ทำไมถึงขึ้นภาษีในเขตปกครองหา?! งบประมาณที่เพิ่มขึ้นมาก็เห็นมีแต่เอาไปซื้อของฟุ่มเฟือยให้ครอบครัวตัวเองทั้งนั้น ปรุงแต่งรูปลักษณ์ภายนอกไปอย่างไร้ประโยชน์จะมีค่าอะไร ในเมื่อข้างในสมองมีแต่ขี้เลื่อย!”

“ขะ ขอประ—”

“เมื่อกี้ดูแล้วแกก็ไม่ได้ไปสืบเรื่องต้นอูเนนมาให้ดีด้วยซ้ำ แค่คิดว่าเข้าท่าก็เลยคิดว่าสบโอกาสแล้วรีบเสนอหน้ายื่นเข้ามาล่ะสิ ชิชะ! คนเราถ้ามีแต่ความโลภแถมยังโง่เง่าล่ะก็มันจะเป็นเรื่องใหญ่... ทำไมถึงได้ไม่ได้เรื่องยิ่งกว่าเด็กสี่ขวบอีกนะ!”

“ฮึก ขอ ขอ ขอโทษครับ”

เคานต์เชลตันที่โดนระดมยิงคำเทศนาใส่แบบเน้นๆ ในที่สุดก็ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา

เมื่อกี้ยังรู้สึกหมั่นไส้อยู่แท้ๆ แต่พอมาเห็นผู้ใหญ่ตัวโตมาร้องไห้แบบนี้ ฉันก็เริ่มรู้สึกสงสารขึ้นมานิดหน่อย

ฉันก็เลยวิ่งดุ๊กดิ๊กเอาผ้าเช็ดหน้าไปให้―

“ขะ ขอบคุณครับ ฮึก ท่านหญิงช่างใจดีเหลือเกิน... ฮือ”

เขาทำหน้าซาบซึ้งใจอย่างถึงที่สุดพร้อมทั้งกล่าวคำว่า ‘ขอบคุณและขอโทษ’ ซ้ำไปซ้ำมาหลายรอบก่อนจะจากไป

‘ก็นะ คนเราน่ะย่อมเปิดใจให้กับคนที่ทำดีด้วยในเวลาที่ยากลำบากอยู่แล้ว’

พอจัดการกับเคานต์ที่คอยหาเรื่องฉันอย่างโจ่งแจ้งได้แล้ว โล่งอกชะมัด

ฮุฮุ เมโลนี่เอ๋ย

เคลียร์ไปได้อีกหนึ่งเรื่องแล้วสินะ

‘ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้ที่เหลืออยู่ก็...’

ฉันวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาอดีตท่านดยุค

“คุมปู่คะ!”

“เหวอ อย่าวิ่งสิ! เดี๋ยวก็หกล้มไปจะทำยังไง!”

“ค่า!”

เมื่อฉันชะลอความเร็วแล้วเดินเตาะแตะเข้าไป เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาหาฉัน

“อะแฮ่ม มีอะไรถึงได้เรียกขานกันเช่นนั้น”

“คือว่านะค้า ขอบคุมที่เมื่อกี้ช่วยเข้าข้างเมนโอนี่นะค้า”

พอฉันพูดขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มแหะๆ อดีตท่านดยุคก็ชะงักไป

กระแอม!

เขาแกล้งกระแอมไอเสียงดังแล้วหันหน้าหนีขวับ

“ฮึ ฉันไม่ได้เข้าข้างเธอสักหน่อย แค่พูดความจริงต่างหาก การที่เธอช่วยแก้ปัญหาปวดหัวของฟานเทเบได้ก็เป็นเรื่องจริง และการที่พวกไม่ได้เรื่องคนอื่นไร้ความสามารถก็เป็นเรื่องจริงเช่นกันนั่นแหละ”

“ถึงอย่างน้าน ถึงอย่างน้านก็ขอบคุมอยู่ดีค่า”

“...ฮืมมม”

เมื่อเห็นฉันขอบคุณซ้ำๆ เขาจึงหรี่ตาจ้องเขม็งแล้วส่งเสียงครางฮึดฮัดในลำคอ

‘อะไรกัน ทำไมทำท่าแบบนั้นล่ะ?’

―ในตอนที่กำลังเอียงคอสงสัยอยู่นั้น

“สายไหม!”

“ฮะ เฮือก ค่า!”

ตกใจหมดเลย

หัวใจแทบจะวายแน่ะ

“เธอ มีสิ่งที่ต้องการหรือไม่”

“เอ๊ะ?”

พอฉันถามกลับไปอย่างเด๋อด๋า เขาก็ตะคอกลั่นขึ้นมาทันที

“สิ่งที่ต้องการยังไงเล่า! ตามธรรมดาแล้วหากทำสิ่งใดสำเร็จ ก็ย่อมต้องได้รับรางวัลที่สมน้ำสมเนื้อกับมูลค่าของมัน เพราะงั้นถ้ามีสิ่งที่ต้องการก็จงบอกมา”

ฉันกะพริบตาปริบๆ ให้กับเรื่องรางวัลที่ไม่คาดคิดมาก่อน

‘รางวัลเหรอ’

โอกาสดีแบบนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปไม่ได้เด็ดขาด

“อืม สิ่งที่หนูต้องการก็คือ...”

“บอกมาได้ทุกอย่าง ฉันไม่ใช่คนใจแคบตระหนี่ถี่เหนียวหรอกนะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของอดีตท่านดยุค ฉันจึงหลับตาปี๋แล้วครุ่นคิดอย่างหนัก

รางวัล รางวัลอย่างนั้นเหรอ

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 44
อ่านตอน 45 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 43กลับหน้าเรื่อง
ตอน 43ตอน 45