คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 45

ตอน 45

ตอนที่ 45

◆ ◆ ◆

ฉันเลื่อนการพูดเรื่องรางวัลออกไปก่อน

“ขอพูดทีหลังได้ไหมคะ หลังจากรักษาต้นไม้พวกนี้หมดแย้ว สัก... สองอาทิตย์ข้างหน้า”

“ก็เอาสิ ตามใจเธอแล้วกัน”

“ค่า ขอบคุณนะคะคุณปู่ แหะๆ”

เพราะแม้จะมีสิ่งที่อยากได้อยู่แล้ว แต่ฉันคิดว่าการสร้างผลงานให้เห็นชัดเจนกว่านี้ก่อนค่อยพูดน่าจะได้ผลดีกว่าน่ะสิ

ใช่แล้ว ตอนนั้นคิดแบบนั้นแท้ๆ―

‘...หรือว่าควรพูดไปตั้งแต่ตอนนั้นเลยนะ’

วันที่ 13 ที่ฉันมาเช็กชื่อทำงานที่เรือนกระจก

ฉันเริ่มรู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจในวันนั้นขึ้นมานิดๆ แล้ว

หลังจากวันประชุมขุนนางคนสนิท ฉันก็วิ่งแจ้นมาที่นี่ทุกวันเพื่อใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์รักษาต้นไม้

งานดำเนินไปอย่างราบรื่น

นอกจากต้นไม้จะยังเล็กแล้ว การใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ทุกวันยังทำให้ฉันควบคุมมันได้ชำนาญขึ้นเรื่อยๆ อีกด้วย

ฉันจึงคิดว่าจะสามารถจบเรื่องนี้ได้อย่างง่ายดายโดยไม่มีปัญหาอะไรแท้ๆ―

‘...เฮ้อ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย’

ปัญหาได้เกิดขึ้นแล้ว

แถมยังเป็นปัญหาใหญ่มากเสียด้วย

ต้นไม้ที่รักษาจนหายดีด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์เริ่มกลับมาเฉาตายอีกครั้งน่ะสิ

‘วันนี้ดูเหี่ยวเฉากว่าเมื่อวานอีกนะเนี่ย’

ฉันลูบใบไม้ที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอย่างเซื่องซึม

“พี่ชายดูแล้วก็คิดว่ามันกลับมาเฉาอีกหยอ...?”

“อืม นิดหน่อยมั้ง”

“...ฮือ”

“อะ ไม่ใช่สิ แต่คิดว่าแค่เฉานิดเดียวจริงๆ นะ แค่นี้คงไม่มีใครสังเกตเห็นหรอกน่า!”

พอเห็นฉันคอตก หลุยส์ก็รีบแก้คำพูดอย่างลนลานทันที

“จริงเยยหยอ...”

“อืม! จริงสิ”

“...หนูว่าสังเกตเหนชัวร์ๆ เอย”

“ซู่ด อืม เอาจริงๆ ก็คิดว่างั้นเหมือนกันแหละ”

...จะพูดความจริงหรือไม่พูดก็เลือกเอาสักอย่างเถอะ

ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอีกรอบ

‘ทำไมถึงกลับมาเหี่ยวเฉาลงอีกล่ะเนี่ย’

แน่นอนว่าจะใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ซ่อมมันอีกรอบก็ได้อยู่หรอก แต่...

‘จะปล่อยให้เป็นแบบนี้วนไปเรื่อยๆ ไม่ได้หรอกนะ’

จากประสบการณ์ก่อนย้อนเวลากลับมา ถ้าใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์กับสิ่งมีชีวิต มันจะโตช้าลงอย่างประหลาด

ใช้กับต้นไม้สักครั้งสองครั้งคงไม่เป็นไร แต่ถ้าใช้มากกว่านั้น การปลูกต้นไม้เพื่อเอาไปขายก็คงจะมีปัญหาแน่ๆ

“อยากหาเหตุผงจัง...”

“งั้นพวกเราลองไปห้องสมุดด้วยกันไหมล่ะ ที่นั่นอาจจะมีอะไรอยู่ก็ได้นี่นา”

“อื้อ เอาจิ”

ฉันจับมือที่หลุยส์ยื่นมาให้แล้วเดินออกจากเรือนกระจก

ขณะที่เดินเตาะแตะตามเขาไป ฉันก็เพิ่งสังเกตเห็นว่ามันไม่ใช่ทางที่เคยเดินไปตามปกติ

“แต่ทำไมไปทางนี้อ่ะ ม่ายช่ายทางโน้นเหยอ”

“อ๋อ ไปห้องสมุดทางนี้เร็วกว่าน่ะ มีทางลัดอยู่ตรงนี้ด้วยล่ะสิ”

“โอ้โห!”

พอได้ยินคำอุทานของฉัน หลุยส์ก็ยิ้มออกมาด้วยความภูมิใจ

“เอาละ ไปกันเถอะ!”

“อื้ม!”

ฉันเดินตามหลุยส์ไป

‘ว้าว เป็นทางที่โผล่มาหลังเรือนกระจกนี่เอง’

นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้มาด้านหลังเรือนกระจก

ด้วยความที่เรือนกระจกหลังใหญ่มาก ฉันจึงไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเดินอ้อมด้านนอกตัวอาคารไกลขนาดนี้

เพราะเป็นสถานที่ที่ไม่เคยมามาก่อน ฉันจึงเบิกตากว้างพลางมองสำรวจไปรอบๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ ทว่า

“...นั่นอาไยเหยอ”

สายตาของฉันพลันถูกดึงดูดไปยังต้นไม้ใหญ่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

“ต้นไม้นั่นน่ะเหรอ”

“อื้อ ใหย่มากเยย แต่ต้นนี้ก็เหี่ยวเหมือนกันนะ”

“นั่นคือต้นไม้ของคุณย่าน่ะ”

“ต้นไม้ของคุณย่าหยอ”

“อืม เป็นต้นไม้ที่คุณย่ารักมากตอนยังมีชีวิตอยู่น่ะ อยากลองไปดูใกล้ๆ ไหมล่ะ”

พยักหน้าหงึกหงัก

ฉันกับหลุยส์เดินเข้าไปใกล้ต้นไม้นั้น

พอได้มองใกล้ๆ สภาพของต้นไม้ยิ่งทรุดโทรมหนักกว่าเดิม

ทันทีที่ฉันเอามือแตะลงไปอย่างระมัดระวัง

“หวา!”

เปลือกไม้ก็ร่วงกราวลงมา

ฉันสะดุ้งตกใจพลางสะบัดมือไปมาอย่างแหยงๆ

อึ๋ย สากมือชะมัด

“ต้นไม้นี้เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ฉันยังเด็กๆ แล้วล่ะ”

“จิงเย้อ”

“อืม ได้ยินว่าคุณปู่พยายามหาทางชุบชีวิตมันสารพัด แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่าทั้งหมด มันก็เลยยังอยู่ในสภาพนี้แหละ ยังไม่ตาย แต่ก็ประคองตัวรอดมาได้หวุดหวิด”

หลุยส์ที่พูดแบบนั้นมีสีหน้าดูขมขื่นอย่างไรชอบกล

“ฉันน่ะ ไม่อยากให้ต้นไม้นี้ตายเลย”

อ่า แย่ละสิ

‘คงกำลังคิดถึงคุณแม่อยู่แน่เลย’

พอลองคิดดูแล้ว แม่ของหลุยส์กับต้นไม้ต้นนี้มีจุดที่คล้ายกันอยู่หลายอย่างจริงๆ

เพราะทั้งสองต่างก็รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด แต่นั่นก็คือทั้งหมดที่มีแล้วนี่นา

“นี่แน่ะ พี่ชาย”

“อือ ยัยหนู”

“อันนี้ เมนโอนี่ซ่อมด้ายหรือป่าวนา?”

“...อะไรนะ?”

เมื่อได้ยินคำพูดของฉัน หลุยส์ก็กะพริบตาปริบๆ พลางถามย้อนกลับมา

ฉันสูดจมูกฟุดฟิดแล้วพูดต่อ

“ช่วงนี้หนูฝึกอำนาดสักสิดมา ถ้าโชคดีก็น่าจะทัมด้ายนะ ถ้าเมนโอนี่ซ่อมอันนี้ คุณปู่ก็น่าจะดีจาย แล้วก็—”

ใช่แล้ว แล้วก็

“แล้วก็ พี่ชายก็คงจะดีจายด้วยใช่ไหม? ใช่ไหมคะ?”

ชั่วพริบตานั้น ดวงตาของหลุยส์ก็เบิกกว้างขึ้น

คำตอบไม่ได้กลับมาในทันที

หลุยส์ที่อ้าปากพะงาบๆ อยู่สองสามครั้งพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“...ใช่แล้ว ฉันเองก็คงจะดีใจมากเหมือนกัน”

หลุยส์เองก็รู้อยู่แล้วว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันใช้กับคนไม่ได้

ตอนที่ฉันบอกเขาเกี่ยวกับอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่ตัวเองมี

เพราะกลัวว่าเขาอาจจะมีความหวังลมๆ แล้งๆ ฉันจึงรีบบอกเอาไว้ก่อนแล้ว

แต่ว่า ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

‘ด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉัน อย่างน้อยก็ปลอบใจได้ประมาณนี้แหละนะ’

การที่ต้นไม้ซึ่งเหมือนกับท่านเซียน่าจะกลับมามีชีวิตชีวาและแข็งแรงอีกครั้ง

แค่ได้เห็นสิ่งนั้น ก็น่าจะเป็นการปลอบใจหลุยส์ได้แล้ว

ฉันวางสองมือลงบนต้นไม้ด้วยหัวใจที่ตื่นเต้น

ความจริงแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ต้องใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์กับต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้ ฉันก็เลยรู้สึกประหม่านิดหน่อย

‘จะทำได้ดีใช่ไหมนะ?’

อื้อ ต้องทำได้ดีอยู่แล้ว!

ตลอดเวลาที่ผ่านมาฉันก็ตั้งใจฝึกฝนอำนาจศักดิ์สิทธิ์มาตลอดนี่นา

แถมแปลกมากที่วันนี้สภาพร่างกายก็ดันดีเยี่ยมอีกด้วย

ฉันรู้สึกมั่นใจอย่างประหลาดโดยไม่รู้สาเหตุว่ามันจะต้องสำเร็จในคราวเดียวแน่ๆ

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์

ไม่นานนัก แสงสว่างจ้าก็เริ่มพวยพุ่งออกมาจากปลายนิ้ว

ดูเหมือนการที่รู้สึกสภาพร่างกายดีจะไม่ใช่แค่คิดไปเอง เพราะแสงที่เปล่งออกมาจากมือในวันนี้ดูสว่างไสวเป็นพิเศษ

‘แบบนี้สำเร็จแน่นอน!’

ในตอนที่ฉันมั่นใจขึ้นมาอีกครั้งนั้นเอง

วาบ—!

“...?!”

แสงสีขาวโพลนที่ไม่ทราบที่มาก็สาดซัดเข้ามาตรงหน้า

มันเป็นแสงที่ให้ความรู้สึกคล้ายกับแสงเวลาใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ แต่ทว่าก็แตกต่างกันอยู่บ้าง

ด้วยความตกใจ ฉันจึงหลับตาแน่นโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องออกมาด้วยซ้ำ

และในวินาทีนั้นเอง

ภาพเหตุการณ์บางอย่างก็เริ่มถาโถมเข้ามาในหัวอย่างไม่เป็นระเบียบ

◆ ◆ ◆

ต้นไม้เขียวชอุ่มไหวเอนไปตามสายลม

ซ่า—

เสียงใบไม้เสียดสีตามแรงลมพัดผ่านซัดสาดเข้ามาดั่งระลอกคลื่น

มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่

ในมือของเธอถือกระดาษแผ่นเล็กกับปากกาเอาไว้

ไม่นานนัก เด็กหญิงตัวเล็กๆ ก็วิ่งเตาะแตะเข้ามาหาหญิงคนนั้น

“แม่คะ!”

เด็กหญิงที่ยิ้มแป้นโผเข้าสู่อ้อมกอดของหญิงคนนั้นจนเต็มรัก

หญิงสาวแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางลูบหลังลูกสาวที่กำลังออดอ้อน

ตามมาด้วยเด็กชายตัวน้อยที่เดินเตาะแตะเข้ามาปรากฏตัวขึ้น

“แม่คร้าบ”

เด็กน้อยที่ส่งเสียงอ้อแอ้เรียกแม่ก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของผู้เป็นแม่อย่างแรงเช่นกัน

“ลูกสาวของแม่ ลูกชายของแม่”

น้ำเสียงที่เอ่ยเรียกนั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก

“คุมแม่ วันนี้ก้อเขียนจดหมายอีกแย้วหยอคะ จดหมายที่ให้คุมพ่อใช่ไหมคะ”

เมื่อได้ยินคำถามของลูกสาว หญิงสาวก็ค่อยๆ พยักหน้า

“ใช่จ้ะ ถูกแล้วล่ะ แม่กำลังเขียนจดหมายอยู่จ้ะ”

“จดหมายลับ ใช่ไหมค้า”

“ใช่แล้วจ้ะ จดหมายลับนั่นแหละ”

“จะเอาไปซ่อนไว้ที่หนาย แอบบอกเซียน่าคนเดียวม่ายได้หยอคะ”

เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยที่ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับเอ่ยถาม หญิงสาวก็หัวเราะพร้อมกับยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปาก

“ชู่ว นี่เป็นความลับเพราะงั้นบอกไม่ได้จ้ะ แม่จะเอาไปซ่อนไว้ในที่ที่มีแค่แม่เท่านั้นที่รู้ให้มิดชิดเลยล่ะ”

“ขี้โกงนี่นา”

“ฮ่าๆ เดี๋ยวแม่จะเขียนให้เซียน่ากับคอนเต้ด้วย เพราะฉะนั้นพอคุณพ่อกลับมาจากการตรวจตราอาณาเขตแล้ว ค่อยไปช่วยกันหาแล้วอ่านด้วยกันนะจ๊ะ เข้าใจไหม”

เสียงอันอ่อนโยนของหญิงสาวทำให้เด็กหญิงกลอกตาไปมา

ทำหน้าบึ้งตึงอยู่ได้เพียงชั่วครู่

“อื้ม ค่า ชอบหาขุมทรัพย์จังเยย”

“ช่อบ ชอบฮับ”

เด็กชายตัวน้อยพยายามพูดตามคำตอบอันกระตือรือร้นของเด็กหญิงอย่างตะกุกตะกัก

เด็กหญิงที่หัวเราะคิกคักราวกับเห็นว่าท่าทางนั้นช่างน่ารักเหลือเกิน ได้จับมือน้องชายแล้วดึงให้ลุกขึ้นยืน

“คุมแม่จะเขียนจดหมายแย้ว พวกเราไปเล่นตรงนู้นกานดีก่า”

“อื้อ”

เมื่อเห็นภาพของเด็กทั้งสองที่จับมือกันเดินห่างออกไป หญิงสาวก็แย้มรอยยิ้มอันแสนอ่อนโยน

สายลมพัดโชยมา

สวบสาบ

ใบไม้สีเขียวขจีพลิ้วไหวไปตามแรงลม

ในวันหนึ่งของฤดูใบไม้ผลิอันสงบสุขและอบอุ่น

ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่

“เขียนเสร็จแล้ว”

หญิงสาวที่หยุดปลายปากกาลงคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ ขณะมองจดหมายที่เขียนเสร็จสมบูรณ์

เธอพับจดหมายอย่างประณีตแล้วใส่ลงในกล่องใบเล็กที่เตรียมมาล่วงหน้า

จากนั้นก็สอดมันเข้าไปในซอกเล็กๆ ของต้นไม้ที่เธอเอนหลังพิงอยู่

“เมื่อไหร่ถึงจะหาเจอกันนะ”

น้ำเสียงขี้เล่นนั้นเจือไปด้วยความคาดหวัง

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 45
อ่านตอน 46 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 44กลับหน้าเรื่อง
ตอน 44ตอน 46