คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 46

ตอน 46

ตอนที่ 46

◆ ◆ ◆

นี่มันอะไรกัน

ภาพตรงหน้านี่มันคืออะไรกันแน่?

จะว่าเป็นความฝันก็แจ่มชัดเกินไป จะว่าเป็นความจริงฉันก็อยู่ในฐานะผู้เฝ้ามองอย่างสิ้นเชิง

สับสนอยู่ได้เพียงครู่เดียว

“เมื่อไหร่ถึงจะหาเจอกันนะ”

พอน้ำเสียงพึมพำของหญิงสาวสิ้นสุดลง โลกทั้งใบก็เริ่มหมุนเคว้งคว้าง

ในเวลาเดียวกัน แสงสว่างระยิบระยับก็เคลื่อนใกล้เข้ามาจากที่ไกลๆ

นั่นมัน...

‘แสงที่เห็นเมื่อกี้นี่นา’

―ตอนที่คิดเช่นนั้นเอง

“...โรนี่...”

“ได้สติ...สิ... เมโล...!”

เสียงอื้ออึงแว่วเข้ามาในหู

เพราะได้ยินขาดๆ หายๆ เลยไม่รู้เลยว่ากำลังพูดอะไรกันแน่

‘แต่ว่า เหมือนกำลังเรียกฉันอยู่เลย’

ราวกับว่ามีใครบางคนกำลังปลุกฉัน―

“เมโลนี่!”

พรึ่บ

เสียงเรียกอันชัดเจนทำให้ฉันเบิกตากว้างขึ้นมาทันที

ทว่าแสงที่สาดส่องลงมาทำให้ต้องหลับตาลงอีกครั้ง

ขนตาที่สั่นระริกเผยให้เห็นใบหน้าหลายใบหน้าผ่านเข้ามาในคลองจักษุ

“เมโลนี่! ได้สติขึ้นมาบ้างหรือยัง?! จำฉันได้ไหม?!”

นี่คือเสียงของหลุยส์

“ได้สติขึ้นมาบ้างแล้วเรอะ?!”

นี่คือเสียงของอดีตท่านดยุค

และ

“...เมโลนี่”

“คุณพ่อย...”

นี่คือเสียงของคุณพ่อ... ไม่สิ ท่านดยุค

พอยกเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบาก ฉันก็เห็นท่านดยุคกำลังยื่นมือมาหาฉัน

มือที่สั่นเทานั้นค่อยๆ โอบกอดฉันเอาไว้ในอ้อมแขน

“คุณพ่อย...”

“โล่งอกไปทีนะ”

“...”

“ลืมตาขึ้นมาได้น่ะ โล่งอกจริงๆ”

น้ำเสียงนั้นกำลังสั่นระริกอย่างผิดวิสัย

ราวกับคนที่กำลังตกอยู่ในความหวาดกลัว

‘...หวาดกลัวงั้นเหรอ ทำไมกันล่ะ’

แม้จะเกิดความสงสัยขึ้นมา แต่ฉันก็ไม่อาจหาคำตอบได้

ไม่สิ

อันที่จริงมีคำตอบที่แล่นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอแล้ว ทว่าฉันกลับพยายามเมินเฉยมันไป

เพราะหากนั่นเป็นคำตอบที่ผิด ฉันคงจะเสียใจมากเหลือเกิน

ฉันได้แต่กดความรู้สึกปั่นป่วนในอกลงไปเงียบๆ

สิ่งเดียวที่ทำได้มีเพียงการซุกหน้าผากลงกับอ้อมอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหว

อา ไม่รู้ทำไมปลายจมูกถึงได้รู้สึกแสบแปลบขึ้นมา

◆ ◆ ◆

หลังจากท่านหญิงตัวน้อยแห่งฟานเทเบล้มพับลง คฤหาสน์ก็ตกอยู่ในความโกลาหลยกใหญ่

“คุณหนูของเราจะเป็นอะไรไหมนะ”

“เรียกหมอมาตั้งสี่คนเชียวนะ ต้องไม่เป็นไรอย่างแน่นอน”

“เฮ้อ จริงๆ เลยนะ ตอนที่นายน้อยวิ่งหน้าตาตื่นมาน่ะ ฉันตกใจแทบจะเป็นลมแหนะ”

เมื่อราวๆ สี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

หลุยส์วิ่งพรวดพราดเข้ามาในคฤหาสน์ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดจนเขียวคล้ำ

“ยัยตัวเล็ก ยะ ยัยตัวเล็ก...!”

บนหลังของเขาที่กำลังตะโกนอย่างหอบเหนื่อย มีร่างของเด็กน้อยหมดสติที่นอนทอดร่างปวกเปียกแบกอยู่

เหล่าสาวใช้รีบพาเมโลนี่ไปนอนบนเตียงในห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งข่าวไปแจ้งท่านดยุค

ท่านดยุคที่วิ่งมาเร็วยิ่งกว่าแสงมองดูเด็กน้อยที่หมดสติด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก

“...เมโลนี่”

น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นกำลังสั่นเครือ

“ฉันเพิ่งเคยเห็นท่านดยุคเป็นแบบนั้นครั้งแรกเลยนะ อ่า ไม่สิ ตอนนั้นก็เคยเห็นนี่นา”

“ตอนนั้นเหรอ”

“อื้อ ตอนนั้นไง”

“อา... ตอนนั้นสินะ”

ตอนที่ได้รับแจ้งข่าวการจากไปของคุณลาเบลล่าและอุบัติเหตุของคุณเซียน่า

ในตอนที่บรรยากาศกำลังจมดิ่งลงสู่ความเงียบสงัด

“ทุกคน! ได้ยินว่าท่านหญิงฟื้นแล้วนะ!”

“ฮึก จริงเหรอเนี่ย?!”

“อื้ม! ฮา จริงๆ เลย... โล่งอกไปที ฮืออ”

ฮึก

สาวใช้ที่วิ่งมาบอกข่าวอย่างกระตือรือร้นหลั่งน้ำตาออกมา

สาวใช้คนอื่นๆ ต่างก็ตะโกนว่า ‘โล่งอกไปที!’ และร้องไห้ตามไปด้วยเช่นกัน

“อา มัวทำแบบนี้ไม่ได้แล้ว ต้องไปบอกพวกอัศวินกับทางห้องครัวด้วย ทุกคนกำลังเป็นห่วงกันมากเลยนี่นา”

“งั้นฉันจะไปหาคนสวนนะ”

“ฉันจะไปห้องซักรีดเอง!”

เหล่าสาวใช้ที่แบ่งหน้าที่กันปาดน้ำตาแล้วแยกย้ายกันไป

เพื่อที่จะไปแจ้งข่าวดีนี้

ณ ทางเดินหน้าห้องอันว่างเปล่าหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว

“...หืม”

เงาทอดยาวในมุมมืดเผยร่างออกมา

ร่างที่แอบฟังบทสนทนาอย่างเงียบเชียบเบิกตาวาวโรจน์

‘ตำแหน่งของท่านหญิงตัวน้อยคนนั้น... มั่นคงกว่าที่คิดแฮะ’

นี่คงกลายเป็นข้อมูลชั้นดีทีเดียว

แสยะ

ริมฝีปากที่ยกโค้งขึ้นดูชั่วร้าย

◆ ◆ ◆

“โชคดีที่ไม่มีปัญหาอะไรครับ ร่างกายปกติดีทุกอย่างครับ”

“รับประกันได้แน่นะ ถ้าหากวินิจฉัยผิดล่ะก็ คงต้องยอมสละแขนหรือขาสักข้างแล้วล่ะ”

“ฮึก ร ร รับประกันครับ”

แพทย์ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านต่อคำถามอันเฉียบขาดของท่านดยุค

นี่เป็นคนที่สี่แล้ว

ที่หมอน้ำตาคลอเบ้าตอนกำลังตรวจร่างกายฉัน

“อย่าไปขู่หมอให้ตกใจอย่างไร้เหตุผลสิ คอนเต้! แต่แน่นอนว่าถ้าเกิดวินิจฉัยผิดขึ้นมา ฉันเองก็คงไม่อยู่เฉยเหมือนกัน!”

พยักพยัก

หลุยส์พยักหน้าอย่างกระตือรือร้นตามคำพูดของอดีตท่านดยุค

‘โอย ขืนเป็นแบบนั้นต่อไปคงได้ทำคนร้องไห้จริงๆ แน่’

เมื่อเห็นหมอทำท่าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ฉันจึงตบเตียงแปะๆ

“หนู แข็งแรง จิงๆ นะค้า! ปรกติดีค่า! ไม่เจ็บตรงไหนเยยฉักนิด!”

“แต่ว่า...”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...”

“แฮ่ม!”

ก่อนที่จะมีใครพูดอะไรสวนกลับมา ฉันก็รีบเอ่ยขอบคุณออกไปทันควัน

“ขอบคุนที่คุณหมอตรวจให้นะค้า!”

“ฮึก ไม่เป็นไรเลยครับท่านหญิง ทางนี้ต่างหากที่ต้องขอบพระคุณครับ ท่านหญิง!”

คุณหมอที่สูดน้ำมูกพลางกล่าวขอบคุณเหลือบมองดูเชิงท่านดยุคเป็นระยะ

ฉันเองก็หันไปมองท่านดยุคเช่นกัน

‘กล่าวขอบคุณไปแล้ว ปล่อยเขาไปได้หรือยังคะ’

ท่านดยุคที่จ้องตากับฉันนิ่งๆ ถอนหายใจอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์พลางโบกมือไล่

“งะ งั้น ผมขอตัวก่อนนะค้าบบบ—”

คุณหมอรีบเผ่นแน่บออกไปอย่างไม่ยอมปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย

ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ลืมที่จะหันมาสบตาฉันแล้วยกนิ้วโป้งให้

ฉันเองก็แอบยกนิ้วโป้งตอบกลับไปเช่นกัน

“ไม่เจ็บตรงไหนจริงๆ นะ มาร์ชเมลโลว์ ไม่ใช่ว่าแกล้งซ่อนไว้เพราะจะเข้าข้างหมอนั่นหรอกใช่ไหม”

“ม่ายเจ็บค่ะ จริงๆ ม่ายเจ็บเยย...”

พูดตามตรงคือฉันสบายดีมาก

เผลอๆ จะรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าด้วยซ้ำ

“หนูนอนไปนานไหมคะ”

“สลบไปราวๆ สี่ชั่วโมงได้แล้วล่ะ”

เฮือก

หลับไปนานกว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย

“เธอนี่ จู่ๆ ก็ล้มพับไปต่อหน้าต่อตา รู้ไหมว่าตกใจแค่ไหนกัน...!”

หลุยส์ที่นั่งพิงเตียงอยู่โพล่งออกมาเสียงดัง

ใบหน้าของเขาซีดเผือด ส่วนขอบตาก็แดงก่ำ

“พี่ชายร้องไห้หยอคะ”

“ร้องไห้อะไรเล่า ไม่ได้ร้องสักหน่อย! ไม่ได้ร้องจริงๆ นะ!”

“อื้อๆ เอาตามนั้นกะได้... ถ้างั้นเป็นห่วงเมนโอนี่หยอ”

“เรื่องนั้น ก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้วสิ! ฉันนึกว่าเธอจะเป็นอะไรหนักหนาสาหัสไปจริงๆ ซะอีก... อะไรกัน หัวเราะทำไมเล่า”

“เอ๋ ปะ เปล่าค่ะ คือว่า...”

ฉันหัวเราะแหะๆ พลางเอ่ยเสริมขึ้นมา

“หนูชอบเวลาที่มีคนคอยเป็นห่วงว่าป่วยนี่คะ”

ก่อนย้อนเวลากลับมา ต่อให้ฉันบอกว่าป่วยก็ไม่เคยมีใครมาคอยเป็นห่วงเลยแท้ๆ

‘มาเป็นห่วงกันจากใจจริงขนาดนี้...’

รู้สึกแปลกพิลึก

แปลกพิลึกมากๆ ในทางที่ดี

“บื้อหรือเปล่า ก็เธอเป็นน้องสาวของฉันนี่ มันก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้วสิ”

“...อื้ม! เพราะเมนโอนี่เปงน้องสาวของพี่ชายนี่นา!”

ในตอนที่กำลังตอบกลับไปด้วยความดีใจนั้นเอง

“พ่อคนนี้เองก็เป็นห่วงมากจริงๆ นะ มาร์ชเมลโลว์”

ท่านดยุคที่กอดฉันไว้แน่นพูดพลางเอาแก้มถูลงบนกระหม่อมของฉัน

“พวกหมอนั่นเอาแต่บอกว่าเธอไม่เป็นอะไร... แต่เธอก็ไม่ยอมลืมตาขึ้นมาสักที จะให้เชื่อลงได้ยังไงกัน”

เฮ้อ

เสียงถอนหายใจลึกๆ นั้นสัมผัสได้ถึงความโล่งอกและความระทมทุกข์

ในวินาทีที่หัวใจเริ่มไหวหวั่นอีกครั้ง

“ความอดทนของฉันใกล้จะหมดลงเต็มทีแล้วด้วยสิ”

หือ?

“กำลังคิดอยู่พอดีเลยว่าควรจะลากคอพวกหมอเถื่อนนั่นมา แล้วลงมือทำเรื่องนั้นเรื่องนี้สักหน่อยดีไหม”

เอ๋?

“พอเธอฟื้นขึ้นมาแบบนี้ พ่อก็โล่งใจจริงๆ เลยนะ”

หลังจากพูดจบเขาก็ยิ้มแป้นออกมา

ทว่าฉันกลับยิ้มตามไม่ออกเลยสักนิด

‘เรื่องนั้นเรื่องนี้...?’

...นั่นมันอะไรกันน่ะ คิดจะลงมือทำเรื่องอะไรกันแน่

‘ไม่เอา อย่าไปสงสัยเลยดีกว่า’

เพราะรู้สึกว่าถ้ารู้ไปโดยไม่จำเป็น คงได้เจ็บตัวเปล่าๆ แน่

“ขอโตดที่ทำให่เปนห่วงนะค้า”

“ใช่แล้ว เรื่องคราวนี้ต้องสำนึกผิดเสียบ้าง จะได้ไม่ทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนั้นอีก”

“บุ่มบ่ามหยอคะ?”

ฉันไปทำเรื่องบุ่มบ่ามอะไรไว้กันล่ะ...

“อย่างเช่นการฝืนใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์มากเกินไปไงล่ะ”

เขาบีบจมูกฉันเบาๆ

โอ๊ย

ฉันลูบจมูกที่รู้สึกเจ็บแปลบปอยๆ แล้วถามขึ้นมา

“หนูใช้อำนาดสักสิดเยอะไปจนเปนลมหยอคะ?”

“ยังไม่แน่ชัดหรอก แต่มีความเป็นไปได้สูงทีเดียว หากจู่ๆ ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์มากเกินไป ร่างกายก็อาจจะรับภาระหนักเกินไปได้”

อา

ก็อาจจะเป็นแบบนั้นได้จริงๆ สินะ

‘เพราะก่อนย้อนเวลากลับมา ตอนที่ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์เพื่อการทดลอง หากฝืนมากเกินไปก็เคยเลือดกำเดาไหลหรือไม่ก็หมดสติไปเหมือนกัน’

แต่ถึงอย่างนั้น ที่ฉันไม่ได้เชื่อมโยงอาการหมดสติเข้ากับอำนาจศักดิ์สิทธิ์ในทันที ก็มีเหตุผลของมันอยู่

เพราะคราวนี้ฉันไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองฝืนแรงอะไรเป็นพิเศษเลยนี่นา

แค่รู้สึกมั่นใจว่าจะต้องสำเร็จแน่ๆ แท้ๆ...

“อ๊ะ ต้นไม้!”

ฉันเพิ่งนึกเรื่องต้นไม้ขึ้นมาได้ในภายหลัง

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 46
อ่านตอน 47 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 45กลับหน้าเรื่อง
ตอน 45ตอน 47