คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 47

ตอน 47

ตอนที่ 47

เพราะหมดสติไปตอนใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ ฉันเลยไม่รู้เลยว่าต้นไม้ต้นนั้นเป็นอย่างไรบ้าง

มันฟื้นคืนกลับมาเรียบร้อยดีไหม

หรือว่าจะล้มเหลวกันแน่

“พี่ชาย ต้นไม้เปงไงบ้างคะ”

“คือเรื่องนั้นน่ะนะ―”

“มันฟื้นแล้วล่ะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นดังแทรกขึ้นมาตัดบทคำพูดของหลุยส์

ฉันเบิกตากว้างเป็นประกายพลางแหงนหน้ามองอดีตท่านดยุค

“จิงหยอคะ ฟื้นแย้วหยอคะ”

“ใช่ เผื่อว่ามีอะไรผิดปกติฉันเลยลองแวะไปตรงที่เธอสลบมา ต้นไม้ที่กำลังจะตายต้นนั้นกลับมาเขียวชอุ่มมีชีวิตชีวาแล้ว”

อดีตท่านดยุคเงียบเสียงลงครู่หนึ่ง ก่อนจะทอดสายตาออกไปในความว่างเปล่า

ไปยังที่แสนไกล

ราวกับกำลังเหม่อมองบางสิ่งที่ดำรงอยู่ในสถานที่อันห่างไกลเหลือเกิน

“ทั้งที่เคยลองทำทุกวิถีทางแล้วแต่มันก็ไม่เคยขยับเขยื้อนแท้ๆ ราวกับ... ย้อนกลับไปตอนที่มันยังแข็งแรงดี... มันกลับมาเขียวชอุ่มเหมือนในวันวานตอนที่ภรรยาของฉันยังมีชีวิตอยู่เลยล่ะ”

ในที่สุด สายตาที่ทอดมองความว่างเปล่านั้นก็เบนกลับมามองฉันอีกครั้ง

“สายไหม”

“...คะ?”

“ได้ยินว่าเธอช่วยชุบชีวิตต้นไม้นั่นเพื่อฉันงั้นสินะ เพราะรู้ว่าเป็นต้นไม้ที่สำคัญสำหรับฉัน”

ฉันกลอกตาไปมาเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าลง

‘ถ้าพูดกันตามตรงแล้ว ความตั้งใจที่จะปลอบใจหลุยส์มีมากกว่าก็เถอะ แต่ว่า...’

เหตุผลที่ว่ามันเป็นต้นไม้ที่อดีตท่านดยุคหวงแหนเองก็มีส่วนอยู่เหมือนกัน

“ไช่แย้วค่ะ พี่ชายยูอิสบอกว่าเปงต้นไม้ฉำคันของคุณปู่ค่ะ”

“งั้นหรือ อย่างนี้นี่เอง เพื่อฉันสินะ...”

เขาพึมพำเสียงแผ่วก่อนจะใช้มือหนาใหญ่ลูบศีรษะของฉันอย่างเอ็นดูแกมขยี้เบาๆ

เส้นผมสีขาวฟูฟ่องยุ่งเหยิงจนระหน้าผากให้รู้สึกคันยุบยิบ

ในระหว่างที่ฉันกำลังสะบัดหน้าดุ๊กดิ๊กอยู่นั้น ท่านดยุคก็ยื่นมือเข้าไปคว้าหมับที่ข้อมือของเขา

“พอได้แล้วครับ ใครมาเห็นเข้าจะนึกว่ากำลังแปรงขนม้าอยู่”

“ว่าไงนะ”

“ตาฝ้าฟางจนมองเด็กเป็นสัตว์เดรัจฉานไปแล้วหรือไงครับ”

“ฮึ่ม ดูไอ้เด็กนี่พูดจาเข้า! ตาฉันยังดีอยู่โว้ย ไอ้ลูกเวร! แล้วนี่ก็ไม่ได้ออกแรงลูบแรงอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ชิ ชิ่ว”

แม้จะเอ็ดตะโรอย่างไม่สบอารมณ์ แต่อดีตท่านดยุคก็ยอมละมือออกจากศีรษะของฉัน

ท่านดยุคที่ดันเขาออกไปช่วยจัดแจงผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้ฉันเข้าที่

“สภาพดูไม่ได้เหมือนโจรป่าไม่มีผิด”

ถึงแม้คำพูดคำจาที่หลุดออกมาจะไม่ละมุนละม่อมเลยแม้แต่น้อยก็เถอะ

“โจ โจนป่า...?”

“ไม่ใช่สิ ยังไม่ถึงขั้นโจรป่าหรอก แค่ระดับโจรสลัดมั้ง”

...มันต่างกันตรงไหนไม่ทราบคะ

◆ ◆ ◆

ค่ำคืนนั้น

ภายในห้องที่สว่างไสวด้วยแสงเทียนริบหรี่เพียงเล่มเดียว

คอนเต้ก้าวออกจากห้องมาพลางฟังเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของเด็กน้อยที่หลับสนิท

แอ๊ด กริ๊ก

เขาแง้มปิดประตูอย่างเงียบเชียบแล้วเอนหลังพิงมันไว้

“เฮ้อ”

เสียงถอนหายใจที่พรูออกมานั้นหนักหน่วงและยาวนาน

เขาฝืนลากฝีเท้าที่หนักอึ้งกลับไปยังห้องของตน ทว่าที่หน้าประตูกลับมีคนที่ไม่น่าอภิรมย์ยืนดักรออยู่

“เพิ่งจะมาเอาป่านนี้เรอะ”

“ก็เพิ่งจะหลับไปนี่ครับ”

คอนเต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางก้าวเข้าไปในห้อง

และคาร์ลอสก็เดินตามหลังเขาเข้ามาอย่างเป็นธรรมชาติ

“ฮึ แกมัวแต่เบิกตากว้างจ้องเขม็งอยู่ข้างๆ เด็กมันถึงได้อึดอัดจนนอนไม่หลับไม่ใช่เรอะ”

“ผมไม่มีอารมณ์จะมาต่อปากต่อคำหรอกครับ กลับไปนอนเสียเถอะ”

คอนเต้เอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยล้าก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา

ศีรษะที่เอนไปด้านหลังสะท้อนให้เห็นถึงความเหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่งยวด

คาร์ลอสที่ยืนมองเขาอยู่นิ่งๆ เลิกคิ้วขึ้น

“...ดูจริงจังกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ”

“เรื่องอะไรหรือครับ”

“เด็กคนนั้นไงล่ะ ดูเหมือนแกจะคิดว่าเป็นลูกสาวจริงๆ สินะ”

คอนเต้ชะงักไปกับคำพูดของคาร์ลอส

เขายิ้มเจื่อนพลางหยีตาลง

“ผมก็บอกไปแล้วนี่ครับว่าจริงจังตั้งแต่แรกแล้ว”

แต่ก็นะ

‘ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะจริงจังได้ถึงขนาดนี้’

หัวใจยังคงเต้นระรัวอยู่เลย

ปลายมือปลายเท้าก็ยังคงชาวาบอยู่เช่นกัน

“...อะไรนะ เมื่อกี้แกพูดว่ายังไงนะ”

“คุณหนู... สลบไปครับ”

ตั้งแต่วินาทีที่ได้ยินข่าวของเมโลนี่ เขาก็แทบไม่มีสติหลงเหลืออยู่เลย

ความรู้สึกเหมือนสมองขาวโพลนไปในชั่วพริบตา

เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพาตัวเองมาถึงห้องของเด็กคนนั้นได้อย่างไร

“...เมโลนี่ มาร์ชเมลโลว์”

“...”

“ได้สติหน่อยสิ ลูกสาวของฉัน”

เหนือใบหน้าของเด็กน้อยที่หลับตาพริ้มอยู่อย่างสงบ ใบหน้าของลาเบลล่าก็ซ้อนทับขึ้นมา

เขารีบเรียกตัวหมอมาทันที

คนเดียวยังไม่พอ เขาเรียกมาถึงสี่คน

พวกหมอทุกคนต่างบอกว่าเด็กคนนี้ปกติดี

แต่ทว่า

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมถึงไม่ฟื้นขึ้นมาล่ะ? ทั้งที่ปกติดีแต่ทำไมเด็กถึงไม่ฟื้นขึ้นมาวะ”

นานถึงสี่ชั่วโมงเต็ม

ตลอดเวลาสี่ชั่วโมงที่เด็กน้อยไม่ลืมตาขึ้นมา เขารู้สึกเหมือนแทบจะเป็นบ้า

รู้สึกราวกับถูกขังอยู่ในนรกที่ไร้จุดสิ้นสุด

โชคดีที่เด็กน้อยลืมตาขึ้นมา

เธอปกติดีโดยไม่มีส่วนไหนเจ็บป่วยอย่างที่พวกหมอบอกจริงๆ เมื่อนั้นเองคอนเต้ถึงได้ถอนหายใจออกมาได้

และตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งรู้ตัวว่าตนกลั้นหายใจมาโดยตลอด

“ใครเห็นเข้าคงคิดว่าแกเป็นคนล้มพับไปเองเสียอีก หน้าซีดเผือดขนาดนั้น”

“ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่มีอารมณ์จะมาเถียงด้วย”

“ชิ เจ้าลูกไม่มีมารยาท”

คาร์ลอสส่ายหน้าแล้วมองดูลูกชายที่ค่อยๆ หลับตาลง

‘...สภาพแบบนั้นไม่ได้เห็นมาสี่ปีแล้วสินะ’

สภาพที่ลูกชายของตนซึ่งมักจะทำตัวกะล่อนและขี้รำคาญไปเสียทุกเรื่อง กลับมีท่าทางสติหลุดลอยแบบนั้น

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ได้ยินข่าวอุบัติเหตุของลาเบลล่ากับเซียน่าแท้ๆ―

‘...กลายเป็นคนสำคัญขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?’

ทั้งที่เพิ่งไปเจอเด็กคนนั้นแล้วพาตัวมาได้ไม่นานแท้ๆ

ไปทุ่มเทหัวใจให้ถึงขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันเชียว

ใจหนึ่งก็โล่งอก แต่อีกใจหนึ่งก็กังวล

เพราะลูกชายที่ใช้ชีวิตอย่างไร้ความหมายนับตั้งแต่การตายของลาเบลล่า ดูเหมือนจะค้นพบความหมายของการมีชีวิตอยู่อีกครั้ง

แต่ทว่า

‘หากแม้แต่เด็กคนนั้นเป็นอะไรไปอีก คราวนี้ล่ะก็...’

สั่นสะท้าน

คาร์ลอสที่ตัวสั่นขึ้นมาขมวดคิ้วแน่น

◆ ◆ ◆

ย่านใจกลางเมืองในเขตปกครองของดยุค

ในร้านเหล้าเล็กๆ ชายหนุ่มสี่คนที่ดูเหนื่อยล้ากำลังนั่งล้อมวงดื่มเหล้ากันอยู่

ทั้งสี่คนล้วนเป็นหมอที่ถูกเรียกตัวไปยังคฤหาสน์ดยุคในวันนี้

“ฮือๆ รอดชีวิตมาได้... โชคดีจริงๆ... ฮึก”

“มันเป็นหนึ่งในประสบการณ์ที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของผมเลยครับ หวังว่าจะไม่ต้องไปที่คฤหาสน์ดยุคนั่นอีกเป็นครั้งที่สองนะ”

“ผมก็เหมือนกันครับ ผมนึกว่าวันนี้จะเป็นวันตายของตัวเองจริงๆ ซะแล้ว”

“ได้แต่ขอบคุณท่านหญิงเท่านั้นแหละครับ ทั้งฟื้นลืมตาขึ้นมาอย่างปลอดภัย แถมยังช่วยปกป้องตอนโดนกดขี่อีก... ท่านเป็นนางฟ้ามาโปรดแท้ๆ เลย”

“ใช่แล้ว ใช่เลย!”

“เห็นด้วยที่สุด!”

ทุกคนต่างยกจอกเหล้าขึ้นและส่งเสียงสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าท่านหญิงคือนางฟ้า

วงเหล้าที่เริ่มกรึ่มๆ เลิกราลงหลังจากชนแก้วซ้ำไปซ้ำมาราวๆ ห้าครั้ง

“อื้อ พวกเราควรแยกย้ายกันกลับได้แล้วครับ”

“จริงด้วยครับ พรุ่งนี้ยังมีตรวจคนไข้อยู่อีก...”

“ผมน่ะนะ! หา?! ผะ...ผมน่ะ จะไม่ยอมเปงหมอประจำตระกูลดยุคเด็ดขาด ไม่เป็นเด็ดขาดเยย...!”

“โธ่เอ๊ย คนนี้เมาแอ๋ไปซะแล้วสิ”

หมอสองคนช่วยกันพยุงหมอที่เมามายไม่ได้สติ

หมออีกคนที่ค่อยๆ ถอยฉากออกมาโค้งคำนับให้คนทั้งสาม

“ขออภัยด้วยนะครับ พอดีผมมีนัดไปต่อรอบสองน่ะครับ ฮ่าๆ ฝากท่านเบลต้าไว้กับทั้งสองท่านด้วยนะครับ”

“หนอย ดูเจ้าคนทรยศนี่สิ!”

“ฮะๆ ยกโทษให้ผมสักครั้งเถอะครับ เดี๋ยวคราวหน้าผมเลี้ยงข้าวตอบแทนมื้อหนึ่งเลย”

“งั้นแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวพอนะ ดิลัน คราวหน้านายต้องเลี้ยงข้าวพวกเราจริงๆ นะเข้าใจไหม”

“ครับ จะทำตามนั้นแน่นอนครับ”

หลังจากย้ำสัญญาจนมั่นใจแล้ว ทั้งสามคนจึงเดินโซซัดโซเซห่างออกไป

ใบหน้าของดิลันที่เคยเปื้อนยิ้มพลันเย็นชาลงในทันใด

เขากวาดสายตามองรอบข้าง ก่อนจะดึงฮูดขึ้นมาคลุมศีรษะแล้วเดินเลี้ยวเข้าตรอกไป

หลังจากเดินลัดเลาะไปตามตรอกคดเคี้ยวอยู่พักใหญ่ สถานที่ที่เขามาถึงก็คือร้านอาหารซอมซ่อแห่งหนึ่ง

“ยินดีต้อนรับครับ”

“ฉันมีนัดกับคนคนหนึ่ง น่าจะมาถึงแล้วล่ะ”

“ครับ เชิญทางนี้ได้เลยครับ”

เจ้าของร้านเอ่ยพร้อมกับชี้ไปทางตู้เสื้อผ้า

ดิลันพยักหน้ารับรู้เล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูตู้เสื้อผ้าออก

พอผลักผนังด้านในตู้เข้าไปเรื่อยๆ บันไดก็ปรากฏสู่สายตา

ดิลันเดินลงบันไดไปอย่างคุ้นเคย

ชั้นใต้ดินที่เขาลงมาถึงในที่สุดเป็นเพียงห้องแคบๆ ที่คนสามคนนั่งก็แทบจะเต็มแล้ว

บนผนังว่างเปล่ามีกระจกบานใหญ่แขวนอยู่โดดๆ เพียงบานเดียว

“เฮ้อ”

เขาพ่นลมหายใจที่เจือความตึงเครียดออกมาก่อนจะนั่งลงตรงหน้ากระจก

ไม่นานนัก ผิวหน้ากระจกก็เริ่มกระเพื่อมไหว แล้วเงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นมา

“มีเรื่องอะไรหรือ ดิลัน”

“ขอนอบน้อมต่อท่านประมุขลัทธิผู้ยิ่งใหญ่ครับ”

“คำทักทายพอแค่นั้นเถอะ ช่วยบอกธุระมาได้ไหม”

น้ำเสียงของชายผู้นั้นสุภาพ ทว่ากลับเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ

ดิลันเอ่ยปากพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“วันนี้ผมได้ไปที่คฤหาสน์ดยุคฟานเทเบมาครับ”

ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 47
อ่านตอน 48 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 46กลับหน้าเรื่อง
ตอน 46ตอน 48