ตอนที่ 48
“ฟานเทเบงั้นหรือ...?”
น้ำเสียงของชายในกระจกที่เคยฉายแววรำคาญใจอย่างเห็นได้ชัดกลับดังขึ้นเล็กน้อย
“ครับ ท่านหญิงที่ท่านประมุขลัทธิให้ความสนใจจู่ๆ ก็หมดสติไป ด้วยเหตุนี้ ท่านดยุคจึงเรียกหมอมาถึงสี่คนเลยครับ”
“อย่างนั้นหรือ เป็นแบบนั้นเองสินะ แล้วท่านหญิงนั่นไปทำอีท่าไหนถึงได้หมดสติไปล่ะ”
“ได้ยินมาว่าหมดสติไปตอนใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์กับต้นไม้อะไรสักอย่างครับ คงเพราะใช้พลังมากเกินไปอย่างกะทันหัน ร่างกายเลยรับไม่ไหวน่ะครับ”
“...ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์กับต้นไม้หรือ?”
ชายในกระจกที่พึมพำเสียงเบาพลันมีแววตาเป็นประกาย
“ถ้าพูดแบบนั้น ก็หมายความว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์ของเด็กคนนั้นใช้กับสิ่งมีชีวิตได้ด้วยสินะ...”
นิ้วมือเรียวยาวได้รูปกำลังลูบคลำแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วของตนไปมา
“เอ่อ ท่านประมุขลัทธิครับ”
ดิลันที่กลั้นหายใจคอยสังเกตท่าทีของชายหนุ่มเอ่ยปากขึ้นมาใหม่อย่างระมัดระวัง
“ข้อมูลที่ผมนำมารายงานในครั้งนี้ พอจะถูกใจท่านบ้างไหมครับ”
“ครับ ถูกใจมากทีเดียว”
“ถะ ถ้าอย่างนั้นก็ค่อยยังชั่วครับ ถ้าเช่นนั้นไม่ทราบว่า... จะช่วยมอบร่างใหม่ให้ผมหน่อยได้ไหมครับ”
ดิลันที่เอ่ยขอร้องอย่างเว้าวอนบีบนวดแขนท่อนในของตน
แม้เสื้อผ้าจะปกปิดจนมองไม่เห็น แต่แขนของเขากำลังเน่าเปื่อยลงไปเรื่อยๆ
เป็นเวลาหลายวันแล้วที่เขาไม่อาจข่มตานอนหลับได้เพราะอาการคันยุบยิบแทบบ้ากับความกระวนกระวายใจ
“ดูเหมือนร่างนี้จะหมดอายุขัยแล้วครับ คงถึงเวลาที่ต้องเปลี่ยนเป็นร่างใหม่แล้ว”
“อา อย่างนั้นหรือ เธอได้รับร่างนั้นมาได้ราวๆ หนึ่งปีแล้วสินะ?”
“ครับ ถูกต้องแล้วครับ เพราะฉะนั้นเรื่องร่างใหม่—”
“ว่าแล้วเชียว ตุ๊กตาที่มีวิญญาณสิงสู่อยู่ได้ไม่นานจริงๆ น่าเสียดายจัง”
ดวงตาของดิลันเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงที่พึมพำราวกับกำลังเวทนา
“ทะ ท่านประมุขลัทธิครับ?”
ตอนนั้นเอง
มีมือขาวซีดโผล่พรวดออกมาจากในกระจก
“อั่ก อ่อก!”
มือสีขาวคว้าหมับเข้าที่ลำคอของดิลันอย่างแรง
แค่ก แค่ก
ดิลันที่ส่งเสียงสำลักหายใจติดขัดพลันเงียบสนิทลงในเวลาต่อมา
ในขณะเดียวกัน ร่างกายของเขาก็ค่อยๆ แหลกสลายกลายเป็นผุยผง
ท่ามกลางเถ้ากระดูกที่เปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน มีลูกแก้วกลมเกลี้ยงสีดำกลิ้งหลุนๆ ออกมา
มือสีขาวเก็บกู้สิ่งนั้นกลับเข้าไปในกระจก
แววตาไร้ความรู้สึกกวาดมองลูกแก้วสีดำที่อยู่ในมือ
“การปรับเวลาของวิญญาณและเวลาของร่างกายให้ตรงกันน่าจะเป็นกุญแจสำคัญแท้ๆ เชียว”
เพราะจนถึงตอนนี้ก็ยังหาวิธีแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้
หากใส่วิญญาณเข้าไปในร่างที่ไร้ชีวิต เวลาของวิญญาณจะหยุดนิ่ง ทว่าเวลาของร่างกายกลับไม่อาจฝืนกฎธรรมชาติและเน่าเปื่อยลงไปเรื่อยๆ
แม้การใส่วิญญาณเข้าไปจะช่วยชะลอเวลาเน่าเปื่อยนั้นได้มาก แต่ทนทานอย่างเต็มที่ได้เพียงสองถึงสามปีเท่านั้น
ตอนแรกเคยพยายามจะใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ยับยั้งการเน่าเปื่อยของร่างที่ตายแล้ว ทว่า—
“พลังศักดิ์สิทธิ์ไร้ประโยชน์กลับใช้ไม่ได้ผลกับคนที่ตายไปแล้วนี่สิ”
อย่างน้อยที่สุดก็ต้องอาศัยเวทมนตร์จึงจะพอประคับประคองสภาพไว้ได้ในระดับหนึ่ง
ทว่าเพราะพลังเวทของเหล่าจอมเวทในปัจจุบันนั้นย่ำแย่เหลือทน แม้แต่วิธีนั้นจึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เรียกได้ว่าสถานการณ์ถูกขวางกั้นด้วยกำแพงมหึมาที่ไม่อาจก้าวข้ามไปได้—
‘บางทีเด็กคนนั้นอาจจะกลายเป็นทางออกของปัญหาเรื้อรังนี้ก็ได้...’
ดังนั้นจึงอยากได้ตัวเด็กคนนั้นมาครอบครองให้ได้
อยากทดลองพลังของเด็กคนนั้นเพื่อพิสูจน์ว่าจะช่วยตนได้หรือไม่
ทว่าเบื้องหลังของเด็กคนนั้นกลับเป็นอุปสรรคขวากหนาม
‘ถ้าไม่ใช่ฟานเทเบล่ะก็ เรื่องคงง่ายกว่านี้แท้ๆ เชียว’
ฟานเทเบในยามนี้ช่างมั่นคงแข็งแกร่งจนเกินไป
ทั้งท่านดยุคอัจฉริยะที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นที่หนึ่งในจักรวรรดิ และอดีตท่านดยุคที่ยังคงกระฉับกระเฉงแม้อายุจะมากแล้วก็ตาม
ในเมื่อมีคนทั้งสองคอยปกป้องอย่างแน่นหนา การจะลักพาตัวเด็กคนนั้นไปคงไม่ใช่เรื่องง่าย
แต่ถึงอย่างนั้น
‘ในโลกนี้ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้หรอกนะ’
ตราบใดที่ไม่ใจร้อน โอกาสย่อมมาถึงในสักวัน
ทุกอย่างเตรียมการไว้พร้อมสรรพตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนแล้วไม่ใช่หรือ
เพราะฉะนั้น สิ่งที่เหลืออยู่จึงมีเพียงการเฝ้ารอเท่านั้น
“อา อยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ จังเลยนะ”
น้ำเสียงที่ฮัมเพลงออกมานั้นเปี่ยมล้นไปด้วยความรื่นเริงใจ
“จำได้ว่าอยู่แถวๆ นี้นี่นา...”
ฉันนั่งยองๆ อยู่หน้าต้นไม้ที่ใบเขียวขจีดกหนา พลางสอดแขนเข้าไปในซอกไม้
‘แขนสั้นไปจนเอื้อมไม่ค่อยถึงหรือไงเนี่ย’
ฉันแนบแก้มเข้ากับลำต้นของต้นไม้อย่างแนบแน่น แล้วแกว่งแขนไปมาสุดแรงเกิด
“ฮึบ อี อีกนิดเดียวว...!”
ในตอนที่แก้มซึ่งถูกเบียดเข้ากับต้นไม้เริ่มเจ็บแปลบขึ้นมาทีละนิดนั้นเอง
“จะ เจอแย้ว!”
ในที่สุดฉันก็หาสิ่งที่ต้องการพบ
ฉันกำกล่องในมือไว้แน่น พลางดึงแขนออกจากซอกไม้นั้น
“ฮู่ว เหนื่อยจังเยย”
ไม่ทันรู้ตัว เหงื่อเย็นๆ ก็ผุดขึ้นมาเต็มหน้าผากแล้ว
ฉันทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนพื้นหญ้า แล้วก้มมองกล่องใบเล็กในมือตาแป๋ว
ใช่ หาเจอก็หาเจออยู่หรอกนะ แต่ว่า...
“...ไม่นึกว่าจะเจอจริงๆ เลยแฮะ”
ฮึ่ม
หลังจากผ่านพ้นวันที่แสนวุ่นวายเมื่อวานไป
พอถึงเช้าวันนี้ ฉันก็นึกถึง ‘ภาพนิมิต’ ที่เคยเห็นตอนใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาได้
‘หรือว่าต้นไม้ที่เห็นในภาพนิมิตนั้น จะเป็นต้นไม้ที่ฉันรักษาไปกันนะ...?’
ทันทีที่คิดได้แบบนั้น ฉันก็รีบวิ่งตรงมาที่ต้นไม้แล้วตามหากล่องทันที
กล่องใบเดียวกับที่ผู้หญิงคนนั้นซ่อนไว้ในซอกต้นไม้ในภาพนิมิตนั่นไงล่ะ!
ก่อนจะมาที่นี่ ฉันเคยคิดว่าจะเล่าเรื่องภาพนิมิตที่เห็นให้ท่านดยุคฟังแล้วค่อยมาด้วยกันอยู่หรอก แต่ว่า―
‘นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นอะไรแบบนี้เลยนี่นา’
ในอดีตตอนที่ถูกจับทดลอง ฉันใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย
ฉันเลยไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ตัวเองเห็นนั้นเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
‘ถ้าเกิดพูดไปเรื่อยแล้วสิ่งที่เห็นดันเป็นแค่ภาพหลอนขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ?’
ฉันไม่อยากถูกมองว่าเป็นเด็กแก่แดดที่ตาฝาดเพ้อเจ้อหรอกนะ
เพิ่งจะได้รับการยอมรับจากหลุยส์กับอดีตท่านดยุคมาได้แท้ๆ ไม่มีเหตุผลที่ต้องไปทำให้ตัวเองเสียคะแนนสักหน่อย
หลังจากสรุปได้แบบนั้น ฉันก็เลยมาตามหากล่องคนเดียว
ฮึ่ม
“จะพูดว่ายังไงดีตอนเอาไปให้นะ...?”
เมื่อมีกล่องขนาดเท่าฝ่ามือวางอยู่ตรงหน้า ฉันก็จมอยู่ในห้วงความคิดครู่หนึ่ง
“หาเจ้านี่เจอที่ต้นไม้นั่นงั้นหรือ?”
“ค่า! หนูจำได้ว่าเหมือนจะแวบๆ เหนตอนใช้อำนาจสัคสิดน่ะค่ะ ก็เยยไปหาดูแย้วเจอค่ะ”
เมโลนี่ตอบคำถามของคาร์ลอสด้วยคำตอบที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
“อันนี้คืออะไยหยอคะ?”
“...นั่นสินะ”
คาร์ลอสตอบอย่างคลุมเครือ
แต่เขารู้อยู่แก่ใจแล้วว่ากล่องใบนี้คืออะไร
กริ๊ก
ขอบตาของชายชราเริ่มแดงก่ำขณะเปิดกล่องออก
“จริงด้วย นี่คือจดหมายที่ชาร์ลซ่อนไว้ให้ฉันจริงๆ”
“ชาร์ล...?”
เมโลนี่เอียงคอเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน
“ชาร์ลคือภรรยาของฉันน่ะ เธอจากโลกนี้ไปกว่ายี่สิบปีแล้วล่ะนะ”
ภรรยาหรือ?
‘...ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงที่เห็นตอนนั้นก็คืออดีตท่านดัชเชสจริงๆ ใช่ไหม ถึงจะพอเดาได้อยู่แล้วก็เถอะ...’
เด็กสองคนที่วิ่งเล่นอยู่ข้างกายเธอ
และชื่อของเด็กๆ ที่หญิงคนนั้นเรียก
“แม่จะเขียนของเซียน่ากับคอนเต้ไว้ให้ด้วยนะ พอคุณพ่อกลับมาจากการตรวจตราอาณาเขตแล้ว ค่อยมาหาแล้วอ่านด้วยกันนะจ๊ะ เข้าใจไหม?”
ฉันถึงพอจะเดาได้คร่าวๆ
และการที่นำจดหมายนี้มาให้อดีตท่านดยุคไม่ใช่คนอื่นใด ก็เพราะเหตุผลนี้เช่นกัน
“บางครั้งเธอก็เขียนจดหมายลับแล้วใส่ไว้ในกล่องเครื่องประดับ นำไปซ่อนไว้ตามที่ต่างๆ น่ะสิ ไม่นึกเลยว่าจะมีจดหมายที่ฉันหาไม่เจออยู่อีก”
เขาเปิดกล่องออกด้วยมืออันสั่นเทา
แต่
“ให้ตายสิ”
จดหมายในกล่องเสียหายจนแทบดูไม่ออก
มีทั้งรอยเปียกชื้นแล้วแห้งกรังเป็นจุดๆ และร่องรอยเหมือนถูกแมลงกัดแทะ
บางส่วนถึงขั้นมีตะไคร่เขียวเกาะอยู่ด้วยซ้ำ
“ก็นะ จดหมายตั้งยี่สิบปีก่อนจะเป็นแบบนี้ก็ไม่แปลก ถ้าฉันหาจดหมายนี้เจอเร็วกว่านี้อีกสักนิดก็คงจะดี”
ขณะที่คาร์ลอสพึมพำอย่างขมขื่นอยู่นั้นเอง
“ตรงน้าน!”
เมโลนี่ยกมือขึ้นพรึ่บ กลิ้งลูกตาไปมาครู่หนึ่งก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง
“หนู ชวยด้ายนะคะ!”
“เดี๋ยวนะ จะว่าไปแล้ว...”
“ช่ายแย้ว อำนาดของหนูซ่อมของพังด้ายนี่นา”
เป็นพลังที่แม้แต่ต้นไม้ที่เกือบตายแล้วยังรักษาได้
กะอีแค่ซ่อมจดหมายฉบับเดียวจะไปยากอะไร
นัยน์ตาของคาร์ลอสสั่นระริก
ริมฝีปากที่ขยับไหวแทบจะตะโกนออกไปในทันทีว่า ‘ฝากด้วยนะ!’ อยู่รอมร่อ แต่...
“แฮ่ม มะ ไม่ได้!”
“เอ๋ ทำไมล่ะคะ”
“เธอเพิ่งหมดสติเพราะใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ไปเมื่อวานนี้เองไม่ใช่หรือ! ถ้าวันนี้ใช้มันอีกแล้วเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมาจะทำยังไง!”
แน่นอนว่าใจจริงเขาอยากจะอ่านจดหมายตอนนี้เลยจนแทบคลั่งก็เถอะ
คาร์ลอสที่เหลือบมองจดหมายแวบๆ ด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความอาลัยอาวรณ์ หลับตาลงแน่นแล้วตะโกนลั่น
“ยังไงก็ ไม่ดะ-!”
วาบ...
“อ๊ะ หนูทำไปแย้วค่ะ”
“...”
“ขอโตดนะคะ แต่เมนโอนี่ไม่เปนไรเยย ว้าว”
เด็กน้อยที่เอ่ยเสริมขึ้นมาอย่างเก้อเขินแอบชำเลืองมองสีหน้าของเขา
กำลังโหลดความเห็น...