คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 49

ตอน 49

ตอนที่ 49

การที่ทำลงไปก่อนแล้วค่อยแอบมองดูสีหน้าแบบนั้น ช่างเหมือนลูกสุนัขตัวน้อยไม่มีผิด

“ไม่เป็นอะไรแน่นะ”

“ค่า ไม่เปนไรเยย”

ไม่รู้ทำไมถึงต้องเอามือลูบท้องตัวเองไปด้วยเวลาบอกว่าไม่เป็นไร

กระแอม

เขาแสร้งกระแอมไอเพื่อกดมุมปากที่พานจะยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แต่คราวหน้าต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ เข้าใจไหม สายไหม?!”

“เข้าใจแย้วค่า...”

“ตอบให้มันดังๆ!”

“ค่า!”

เด็กน้อยที่ทำท่าจะตอบอย่างหงอยเหงารีบขานรับอย่างกระฉับกระเฉง

ดี เด็กมันต้องร่าเริงแจ่มใสแบบนี้สิ

คาร์ลอสพยักหน้าอย่างพึงพอใจก่อนจะเบนสายตากลับไปยังจดหมาย

สีหน้าของเขาพลันเคร่งเครียดและตื่นเต้นขึ้นมาในพริบตา

‘เฮ้อ’

มือเหี่ยวย่นที่สั่นระริกค่อยๆ คลี่เปิดจดหมายออกอย่างระมัดระวัง

‹ถึงคาร์ลอสที่รัก›

ลายมืออันแสนคิดถึงต้อนรับเขาตั้งแต่บรรทัดแรก

จดหมายที่ชาร์ลทิ้งไว้ เขาหยิบมาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนนับครั้งไม่ถ้วน

ทุกครั้งที่อ่าน คำขึ้นต้นก็มักจะเหมือนเดิมเสมอ

‘ถึงคาร์ลอสที่รัก’

ดังนั้นแม้จะเป็นคำขึ้นต้นที่คุ้นตาเพราะเห็นมานับไม่ถ้วน แต่ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่ได้อ่าน น้ำตาก็พานจะรื้นขึ้นมาเสียดื้อๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ความรู้สึกในคราวนี้ยิ่งท่วมท้นเป็นพิเศษ

‘ใครจะไปคิดว่าจะได้อ่านจดหมายฉบับใหม่หลังจากผ่านไปกว่ายี่สิบปี’

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้าสายไหมนั่นแท้ๆ

พอเหลือบมองไป เด็กน้อยที่รับรู้ได้ถึงสายตาก็เบิกตากลมโตสบตากลับมา

คาร์ลอสยื่นมือออกไปลูบเรือนผมสีขาวของเด็กน้อยจนยุ่งเหยิงโดยไม่รู้ตัว

“อู้ว อัฟ อูฮาว!”

เมื่อเห็นเด็กน้อยสติกระเจิงเพราะเส้นผมที่เริ่มกระเซอะกระเซิง มุมปากของเขาก็กระตุกไหวอีกครั้ง

ให้ตายสิ

‘พอจะเข้าใจขึ้นมานิดหน่อยแล้วว่าทำไมไอ้เจ้าคอนเต้มันถึงได้หลงเด็กนี่จนโงหัวไม่ขึ้น’

คาร์ลอสลูบหัวเด็กน้อยจนพอใจแล้วถึงยอมชักมือกลับ

เด็กน้อยจัดทรงผมตัวเองด้วยสีหน้าไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

สองมือน้อยๆ ที่ปัดผมแกรกๆ ดูราวกับกระรอกที่กำลังแต่งขนตัวเองไม่มีผิด

ในระหว่างนั้น คาร์ลอสก็เริ่มก้มลงอ่านจดหมายต่ออีกครั้ง

ในไม่ช้า ขอบตาที่มีริ้วรอยก็เปียกชื้นขึ้นมา

ทีละบรรทัด ทีละบรรทัด

ดวงตาขยับอย่างเชื่องช้า ราวกับเสียดายข้อความที่เหลือให้อ่านน้อยลงเรื่อยๆ

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

“...หืม?”

เสียงอุทานแปลกๆ ก็หลุดออกมาจากปากของคาร์ลอส

‘...ทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นกันนะ?’

เมโลนี่ที่เอียงคอด้วยความสงสัยแอบชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ จดหมาย

แอบดูนิดเดียวพอน่า แค่นิดเดียว

‘อ๊ะ เห็นแย้ว...!’

นัยน์ตาสีม่วงกวาดสายตาอ่านเนื้อความในจดหมายอย่างรวดเร็ว

และแล้ว

“เอ๋?”

เสียงเด๋อด๋าก็หลุดลอยออกมาจากปากที่อ้าค้าง

เรื่องนี้ จะพูดยังไงดีนะ...

‘มีแต่เนื้อหาที่ไม่คาดคิดทั้งนั้นเลย’

◆ ◆ ◆

ฮุฮุฮุ

ฮิฮิฮิ

เฮะเฮะเฮะ

“ชอบขนาดนั้นเลยหรือ เมโลนี่”

“อื้อ ชอบ ชอบมากเยย!”

ฉันกระโดดโลดเต้นตอบคำถามของหลุยส์อย่างร่าเริง

“ต้นไม้ฟื้นหมดแย้วนี่นา!”

พอกวาดตามองไปรอบๆ ภาพของต้นมอนทัสที่เขียวชอุ่มก็เข้ามาเต็มสายตา

หลังจากฟื้นฟูด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์แล้ว มันก็เหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็วอีกจนทำให้ฉันลำบากแท้ๆ

แต่ตอนนี้ไม่มีอาการแบบนั้นแล้ว ทุกต้นล้วนสดชื่นมีชีวิตชีวา

“ไม่นึกเลยว่าจะเขียนคำตอบไว้ในจดหมายของท่านย่าด้วย”

“อื้อ ช่ายแย้ว คูมย่าสุดยอดไปเยย”

เป็นไปตามบทสนทนาเมื่อครู่นี้เลย

น่าประหลาดใจจริงๆ ที่วิธีแก้ปัญหาถูกเขียนเอาไว้ในจดหมายของอดีตท่านดัชเชส

‹จู่ๆ ต้นไม้ก็พากันเหี่ยวเฉาจนทำให้กังวลมากเลยค่ะ แต่พอสืบดูถึงได้รู้ว่าเป็นเพราะต้นบึอัมที่อยู่ข้างเรือนกระจกนี่เอง

เมื่อต้นบึอัมขาดสารอาหาร มันจะดูดซับสารอาหารในดินไปจนหมด

จึงเป็นธรรมดาที่ต้นมอนทัสซึ่งใช้ผืนดินร่วมกันจะต้องเหี่ยวเฉาลงไป

เพราะฉะนั้น ถ้าหากสภาพของต้นมอนทัสดูผิดปกติไป ลองไปตรวจเช็กดูสภาพของต้นบึอัมก่อนเป็นอันดับแรกนะคะ›

ได้ยินว่าผู้ที่ริเริ่มโครงการต้นมอนทัสนี้ขึ้นมาเป็นคนแรกก็คืออดีตท่านดัชเชสนั่นเอง

ท่านค้นหาวิธีเพาะปลูกต้นไม้ด้วยตัวเอง และได้ทำการวิจัยต่างๆ มากมาย

เธอจึงล่วงรู้ถึงสาเหตุที่ต้นมอนทัสเหี่ยวเฉามาตั้งนานแล้ว

‘แม้ดูเหมือนว่าข้อมูลนี้จะตกหล่นสูญหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ก็เถอะ-’

ยังไงก็ตาม

การที่ฉันใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ชุบชีวิตต้นไม้ของคุณย่า หรือก็คือต้นบวามขึ้นมานั้น ทำให้ปัญหาเรื่องต้นมอนทัสเหี่ยวเฉาพลอยคลี่คลายไปด้วย

เรื่องแบบนี้เขาเรียกว่า ฟลุกเหมือนวัวถอยหลังไปเหยียบหนูหรือเปล่านะ

ไม่ว่าจะยังไง มันก็เป็นการถอยหลังที่ยอดเยี่ยมอย่างไร้ข้อกังขาแน่นอน

‘ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็คือ...’

◆ ◆ ◆

“เอาละ ไหนลองว่ามาสิ”

อดีตท่านดยุคที่นั่งอยู่ตรงหน้าเอ่ยขึ้นพลางกอดอกแน่น

“ในเมื่อชุบชีวิตต้นมอนทัสทั้งหมดกลับมาได้ตามที่สัญญาไว้ ฉันก็จะให้รางวัลที่สมน้ำสมเนื้อแก่เธอ”

ในที่สุดก็ถึงเวลานี้แล้ว!

ฉันเงยหน้ามองอดีตท่านดยุคด้วยดวงตาเป็นประกาย

‘ฉันน่ะคิดไว้แล้วว่าจะขออะไรเป็นรางวัล’

รางวัลที่ฉันต้องการนั้น ก็คือ-

“ตึกหรือ เงิน หรือว่าที่ดิน อ๊ะ ได้ยินว่าช่วงนี้เหมืองแร่กำลังฮิตกันนี่นา จะเอาเหมืองแร่ไหมล่ะ”

“...?”

รายชื่อของรางวัลที่พรั่งพรูออกมาเป็นพรวนทำให้ความคิดของฉันหยุดชะงักไปชั่วขณะ

...ตึก เงิน ที่ดิน เหมืองแร่งั้นเหรอ

‘อืม... มันก็น่าสนอยู่นิดหน่อยนะ’

ตึกนี่จะเป็นตึกแบบไหนกันนะ

เงินนี่จะให้มากเท่าไหร่กันเชียว

ที่ดินนี่คิดจะยกที่ตรงไหนให้งั้นหรือ

แล้วในเหมืองแร่นั่นจะมีสมบัติล้ำค่าอะไรออกมาบ้างนะ

แค่จินตนาการตามก็ตื่นเต้นจนใจเต้นระรัวแล้ว

ทว่า

‘ไม่ได้ ต้องอดทนไว้!’

ฉันพยายามข่มกิเลสทางโลกเอาไว้สุดชีวิต

แม้จะยากลำบากเพราะความโลภคอยแต่จะผงกหัวขึ้นมา แต่ฉันก็พยายามกดมันลงไปอย่างสุดความสามารถ

เพราะของรางวัลที่ฉันจะขอจากอดีตท่านดยุคน่ะ มีคำตอบที่กำหนดไว้นานแล้วยังไงล่ะ

“คือหนู สิ่งที่หนูอยากด้าย...”

“อืม ว่ามาสิ”

อึก

ฉันกลืนน้ำลายลงคอแล้วหลับตาปี๋ก่อนจะตะโกนออกไป

“หนู อยากด้ายรับการยอมยับเปนลูกสาวคูมพ่อค่ะ!”

“...”

“คือ หนูอยากเปนหลานสาวของคุณปู่ด้วย แล้วก็อยากเปนน้องสาวของพี่ชายยูอิสด้วยค่ะ แล้วก็อยากเปนลูกสาวของคุณพ่อต่อไปด้วย... แต่ถ้าจะทำยังงั้นได้ คุณปู่ต้องยอมยับเมนโอนี่ก่อน...”

เพราะงั้น คือว่าแบบว่า...

‘อะไรกัน ทำไมถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ’

ความเงียบที่ไร้คำตอบทำให้ความกังวลเริ่มคืบคลานเข้ามาทีละนิด

อุตส่าห์ยอมสละทั้ง ‘ตึก เงิน ที่ดิน เหมืองแร่’ เพื่อรางวัลนี้เชียวนะ

‘คงไม่ใช่ว่า จะโดนปฏิเสธอย่างไม่ใยดีหรอกนะ?’

ฉันเม้มริมฝีปากแน่นแล้วแอบลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง

และแล้ว

‘ฮึบ’

ดวงตาของฉันประสานเข้ากับอดีตท่านดยุคที่กำลังทำหน้าแข็งทื่อพอดี

พอสบตากัน คิ้วที่เรียบตรงของเขาก็กระตุกขึ้นลง

“สิ่งที่เธอต้องการคือเรื่องนั้นจริงๆ หรือ สายไหม”

“...ค่า นั่นคือสิ่งที่หนูอยากด้ายค่ะ”

“แค่เรื่องพรรค์นั้นน่ะเรอะ?”

“ไม่ช่ายแค่ซะหน่อย สำหลับเมนโอนี่มันสำคันมากเยยนะ”

ฉันขยับนิ้วมือยุบยิบพลางเอ่ยเสริมอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“กระแอม เอาเถอะ ในเมื่อความต้องการของเธอเป็นแบบนั้นก็ช่วยไม่ได้ละนะ”

“คะ...?”

“ท่านคาร์ลอสผู้นี้จะกลับคำพูดได้อย่างไรกันเล่า ในเมื่อสิ่งที่เธอปรารถนาคือเรื่องนั้น ฉันก็คงมีแต่ต้องยอมทำให้เท่านั้น”

“งั้นก็...”

“ฉันอนุญาตให้เธอมาเป็นหลานสาวของฉันได้ เจ้าสายไหม!”

เฮือก

ฉันเบิกตากว้างมองอดีตท่านดยุค

สองมือน้อยๆ รีบยกขึ้นมาตะปบปิดปากตัวเองไว้แน่น

เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ เสียงกรีดร้องด้วยความดีใจคงได้หลุดออกมาแน่ๆ

พอเห็นฉันเอามือปิดปากแล้วกระทืบเท้าดุ๊กดิ๊ก อดีตท่านดยุคก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

กร๊ากฮ่าๆๆ!

“ใช่แล้ว ได้มาเป็นหลานสาวของฉันมันก็ต้องดีใจอยู่แล้วล่ะ เอ้อ แน่นอนอยู่แล้ว!”

พยักหน้าหงึกๆ

ในจังหวะที่กำลังพยักหน้าอย่างกระตือรือร้นอยู่นั้นเอง

“ก็นะ การจะเอาชื่อเธอใส่เข้าทะเบียนครอบครัวของคอนเต้ที่ยังไม่แต่งงานได้ มันต้องได้รับความเห็นชอบจากสภาผู้อาวุโสด้วยน่ะสิ”

กึก

หัวที่กำลังผงกขึ้นลงอย่างคึกคักชะงักค้างทันที

‘...อะ อะไรนะ ยังเหลืออะไรอีกเหรอ?’

ขั้นตอนที่ไม่คาดคิดทำเอาหัวใจที่พองโตดิ่งวูบลงมาทันตา

ทั้งหลุยส์ ทั้งอดีตท่านดยุค

นี่ยังต้องได้รับการยอมรับจากสภาผู้อาวุโสอีกงั้นเหรอ?

‘...ฟานเทเบนี่ ไม่ง่ายเอาซะเลยนะ?’

เพราะแบบนั้น เสียงกรีดร้องด้วยความดีใจเลยหดหายกลับเข้าไปในลำคอจนหมด

“คุณปู่คะ...”

“ว่าไง เจ้าสายไหม!”

“แต่ถ้าคนในสพาผู้อาวุโสเกียดเมนโอนี่จะทำไงคะ? งั้นหนูก็เปนหลานสาวคุณปู่ไม่ได้หยอคะ...?”

“พูดอะไรอย่างนั้น!”

อดีตท่านดยุคตวาดลั่นก่อนจะเอ่ยอย่างเด็ดขาด

“ไม่ต้องห่วงไปหรอก! เรื่องสภาผู้อาวุโสเดี๋ยวฉันจัดการเอง”

“...จิงเยยหยอคะ”

“ก็นะ ถึงจะยังเหลือการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลอยู่อีกก็เถอะ...”

“หาาา”

“อะแฮ่ม มะ ไม่มีอะไรหรอก!”

อดีตท่านดยุคกระแอมไอแล้วเอ่ยเสริมอย่างฮึกเหิม

“เอาเป็นว่าถ้าใครกล้าคัดค้านล่ะก็ ฉันจะเอาไม้เท้านี่ฟาดให้เรียบเลย ต่อให้เป็นสภาผู้อาวุโสก็ไม่มีน้ำยาอะไรต่อหน้าคาร์ลอส ฟานเทเบคนนี้หรอก!”

เขาพูดพร้อมกับกวัดแกว่งไม้เท้าไปมาอย่างดุดันเพื่ออวดเบ่ง

ถ้าเป็นเวลาปกติคงเป็นภาพที่น่ากลัวไม่น้อย ทว่า...

“ว้าววว คุณปู่เท่จังเยยค่ะ!”

เฉพาะวันนี้เท่านั้นที่ไม่น่ากลัวเลยสักนิด

ไม่เพียงแต่ไม่น่ากลัว ทว่ายังดูเหมือนอัศวินผู้กล้าหาญอีกด้วย

‘อดีตท่านดยุคที่ควงไม้เท้าไล่ฟาดคนในสภาผู้อาวุโสอย่างนั้นหรือ...’

อืมๆ

ดูท่าเรื่องสภาผู้อาวุโสคงไม่ต้องกังวลแล้วล่ะ!

ฉันแอบยิ้มพลางกระโดดผล็อยลงจากโซฟา

จากนั้นก็วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหาอดีตท่านดยุคแล้วโผเข้ากอดหมับ

‘ตอนนี้เป็นหลานสาวแล้ว ทำแค่นี้น่าจะไม่เป็นไรใช่ไหมนะ’

เพราะในหนังสือ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› แองเจลาก็ทำแบบนี้กับคุณปู่ของเธอเหมือนกันนี่นา

“หนูได้เป็นยานสาวของคุณปู่แย้วดีจายม้ากเลยค่ะ! คุณปู่เจ๋งจึดเยย! เยี่ยมตี้ฉุดเยย!”

“กระแอม แค่กๆ ฮ่าๆๆๆ คุณปู่ที่รักที่สุดในจักรวรรดิอะไรกันเล่า! ฮ่าๆๆๆ!”

ดูเหมือนคำพูดจะเพี้ยนไปไกลพอดูในเวลาสั้นๆ แต่ฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ

อย่างไรเสียท่านหัวเราะได้ก็ถือว่าโอเคแล้วไม่ใช่หรือไงกัน!

ฉันเองก็ยิ้มแหะๆ ตามเขาไปด้วย

◆ ◆ ◆

หลังจากนั้นไม่กี่วัน

“อะไรกันครับ ภาพบาดตาบาดใจนั่นน่ะ”

“หนวกหู...! ฟู่ หนวก หนวกหูน่า อย่ามาหาเรื่องกันแบบไร้เหตุผลหน่อยเลย”

คาร์ลอสที่ตะเบ็งเสียงลั่นพลันผ่อนลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วลดเสียงลง

กลับกลายเป็นคอนเต้ที่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 49
อ่านตอน 50 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 48กลับหน้าเรื่อง
ตอน 48ตอน 50