ตอนที่ 50
“ไม่รู้ว่านั่นเป็นงานอดิเรกพิลึกกึกกืออะไรอีกนะ”
คอนเต้จ้องมองคาร์ลอสด้วยสายตาเย็นชา
มองดูพ่อของตัวเองที่กำลังค่อมแผ่นหลังอันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนา แล้วถักนิตติ้งด้วยสองมือใหญ่โตที่เต็มไปด้วยรอยด้าน
แถมสีไหมพรมยังเป็นสีเหลืองแจ๋อีกต่างหาก
“ในที่สุดก็สติหลุดไปแล้วหรือไงครับ”
“มีเขียนอยู่ในจดหมายคุณย่าค่ะ”
เมโลนี่กระซิบตอบเสียงใสแจ๋ว
“ไอ้นั่นน่ะนะ... มีเขียนอยู่ในจดหมายของท่านแม่เรอะ”
พยักหน้าหงึกหงึก
“คุณย่าบอกให้คุณปู่ถักนิตติ้งค่า”
...ท่านแม่เนี่ยนะ
คอนเต้เอียงคอสงสัย
คอนเต้เองก็รู้เรื่องการมีอยู่ของจดหมายเช่นกัน
<ถึงคอนเต้ ลูกรักของแม่>
เขาได้รับจดหมายในส่วนของตัวเองที่ขึ้นต้นแบบนั้นมาอ่านเรียบร้อยแล้ว
ส่วนจดหมายของเซียน่าเขาก็เก็บรักษาไว้อย่างดี
ด้วยตั้งใจว่าจะส่งมอบให้ในวันที่เซียน่าฟื้นขึ้นมา
‘แต่ว่า... ในจดหมายนั่นมีเนื้อหาแบบนั้นเขียนอยู่ด้วยหรือไง’
คอนเต้เอียงคอพลางมองดูคาร์ลอส
“โอ๊ยย หลังฉัน...”
คาร์ลอสที่กำลังจดจ่อกับการถักนิตติ้งทุบหลังตัวเองเบาๆ
จึ๊
คอนเต้เดาะลิ้นแล้วขมวดคิ้วมุ่น
“ดูอุจาดตาจนน่าขนลุกเลยแฮะ ทำไมท่านแม่ถึงได้ทิ้งคำสั่งเสียแบบนั้นไว้กันนะ”
“บอกว่าคุณปู่เสียงดังเกิ๊นไป ให้ถักนิตติ้งจาได้ใจเย็ยลงหน่อยค่า”
อ่าฮะ
“อย่างนี้นี่เอง เป็นแบบนั้นเองสินะ”
ในที่สุดเขาก็เข้าใจภาพพิลึกกึกกือนั่นเสียที
รอยยิ้มขี้เล่นพลันปรากฏขึ้นตรงมุมปากที่ยกโค้งขึ้น
“ก็นะ ถ้าเป็นท่านแม่ละก็ มีหวังเขียนเรื่องแบบนั้นไว้แน่ๆ อยู่แล้ว”
แม้ความทรงจำที่หลงเหลืออยู่จะมีไม่มากเพราะท่านจากไปตั้งแต่เขายังเด็ก
แต่ในหัวของเขา ท่านแม่เป็น ‘คนที่ไม่ธรรมดา’ เสมอ
คนที่ส่งยิ้มราวกับนางฟ้า แต่พูดทุกสิ่งที่อยากพูดออกมาจนหมด
ไม่เว้นแม้กระทั่งลูกของตัวเองหรือสามี
“ฉันเข้าใจนะคะว่าไปสงครามบ่อยจนช่วยไม่ได้ที่เสียงจะดังขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นมันก็หนวกหูเกินไปจริงๆ นั่นแหละค่ะ ทำไมคะ ให้ฉันลองพูดเสียงดังแบบนี้บ้างไหมล่ะะะ?!”
“...ขอโทษครับ ที่รัก”
“รู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ มันไม่ดีต่อการอบรมสั่งสอนเด็กๆ เพราะงั้นต่อไปนี้ช่วยพูดกระซิบกระซาบหน่อยนะคะ เข้าใจไหมคะ ที่รัก?”
มีขุนนางคนสนิทและคนจากตระกูลสาขามากเท่าไรกันนะที่ต้องร้องไห้ออกมาหลังจากเข้าพบเธอตามลำพัง
และสิ่งที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ ทุกคำพูดล้วนเป็นความจริงจนไม่มีช่องให้โต้แย้งได้เลยสักนิด
เดิมทีในบรรดาความรุนแรงทั้งหลาย ความรุนแรงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือการตอกหน้าด้วยความจริงไม่ใช่หรือไง
ปลายสายตาที่กำลังยิ้มบางๆ เบนไปสะดุดเข้ากับท้ายทอยกลมป้อมของเมโลนี่
จู่ๆ เขาก็คิดขึ้นมาว่า หากท่านแม่ได้เห็นเด็กคนนี้ก็คงจะชอบมากแน่ๆ
“ไปพาเด็กที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนขนมหวานแบบนี้มาจากไหนกันจ๊ะ?”
ท่านคงจะพูดแบบนั้นพร้อมกับแย้มยิ้มกว้างอย่างแน่นอน
—ในตอนที่กำลังคิดเช่นนั้นอยู่นั่นเอง
“อ๊ากกก! พับผ่าสิ เจ้าไหมพรมเฮงซวยเอ๊ย! ให้ไปออกรบยังง่ายกว่านี้อีก! ทำไมมันถึงได้หลุดรุ่ยอยู่เรื่อยเลยวะเนี่ยยย!”
เฮ้อ
คอนเต้ถอนหายใจยาวแล้วใช้สองมือปิดหูของเมโลนี่ไว้
“อ้าวว?”
เมื่อมองดูเด็กน้อยที่เบิกตากว้างพลางหันกลับมา คอนเต้ก็แย้มยิ้มบางๆ
“...ให้ตายสิ เจ้าคนแก่เฮงซวยเอ๊ย”
กำลังโหลดความเห็น...