คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 50

ตอน 50

ตอนที่ 50

“ไม่รู้ว่านั่นเป็นงานอดิเรกพิลึกกึกกืออะไรอีกนะ”

คอนเต้จ้องมองคาร์ลอสด้วยสายตาเย็นชา

มองดูพ่อของตัวเองที่กำลังค่อมแผ่นหลังอันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนา แล้วถักนิตติ้งด้วยสองมือใหญ่โตที่เต็มไปด้วยรอยด้าน

แถมสีไหมพรมยังเป็นสีเหลืองแจ๋อีกต่างหาก

“ในที่สุดก็สติหลุดไปแล้วหรือไงครับ”

“มีเขียนอยู่ในจดหมายคุณย่าค่ะ”

เมโลนี่กระซิบตอบเสียงใสแจ๋ว

“ไอ้นั่นน่ะนะ... มีเขียนอยู่ในจดหมายของท่านแม่เรอะ”

พยักหน้าหงึกหงึก

“คุณย่าบอกให้คุณปู่ถักนิตติ้งค่า”

...ท่านแม่เนี่ยนะ

คอนเต้เอียงคอสงสัย

คอนเต้เองก็รู้เรื่องการมีอยู่ของจดหมายเช่นกัน

<ถึงคอนเต้ ลูกรักของแม่>

เขาได้รับจดหมายในส่วนของตัวเองที่ขึ้นต้นแบบนั้นมาอ่านเรียบร้อยแล้ว

ส่วนจดหมายของเซียน่าเขาก็เก็บรักษาไว้อย่างดี

ด้วยตั้งใจว่าจะส่งมอบให้ในวันที่เซียน่าฟื้นขึ้นมา

‘แต่ว่า... ในจดหมายนั่นมีเนื้อหาแบบนั้นเขียนอยู่ด้วยหรือไง’

คอนเต้เอียงคอพลางมองดูคาร์ลอส

“โอ๊ยย หลังฉัน...”

คาร์ลอสที่กำลังจดจ่อกับการถักนิตติ้งทุบหลังตัวเองเบาๆ

จึ๊

คอนเต้เดาะลิ้นแล้วขมวดคิ้วมุ่น

“ดูอุจาดตาจนน่าขนลุกเลยแฮะ ทำไมท่านแม่ถึงได้ทิ้งคำสั่งเสียแบบนั้นไว้กันนะ”

“บอกว่าคุณปู่เสียงดังเกิ๊นไป ให้ถักนิตติ้งจาได้ใจเย็ยลงหน่อยค่า”

อ่าฮะ

“อย่างนี้นี่เอง เป็นแบบนั้นเองสินะ”

ในที่สุดเขาก็เข้าใจภาพพิลึกกึกกือนั่นเสียที

รอยยิ้มขี้เล่นพลันปรากฏขึ้นตรงมุมปากที่ยกโค้งขึ้น

“ก็นะ ถ้าเป็นท่านแม่ละก็ มีหวังเขียนเรื่องแบบนั้นไว้แน่ๆ อยู่แล้ว”

แม้ความทรงจำที่หลงเหลืออยู่จะมีไม่มากเพราะท่านจากไปตั้งแต่เขายังเด็ก

แต่ในหัวของเขา ท่านแม่เป็น ‘คนที่ไม่ธรรมดา’ เสมอ

คนที่ส่งยิ้มราวกับนางฟ้า แต่พูดทุกสิ่งที่อยากพูดออกมาจนหมด

ไม่เว้นแม้กระทั่งลูกของตัวเองหรือสามี

“ฉันเข้าใจนะคะว่าไปสงครามบ่อยจนช่วยไม่ได้ที่เสียงจะดังขึ้น แต่ถึงอย่างนั้นมันก็หนวกหูเกินไปจริงๆ นั่นแหละค่ะ ทำไมคะ ให้ฉันลองพูดเสียงดังแบบนี้บ้างไหมล่ะะะ?!”

“...ขอโทษครับ ที่รัก”

“รู้ตัวก็ดีแล้วค่ะ มันไม่ดีต่อการอบรมสั่งสอนเด็กๆ เพราะงั้นต่อไปนี้ช่วยพูดกระซิบกระซาบหน่อยนะคะ เข้าใจไหมคะ ที่รัก?”

มีขุนนางคนสนิทและคนจากตระกูลสาขามากเท่าไรกันนะที่ต้องร้องไห้ออกมาหลังจากเข้าพบเธอตามลำพัง

และสิ่งที่น่าเศร้ากว่านั้นคือ ทุกคำพูดล้วนเป็นความจริงจนไม่มีช่องให้โต้แย้งได้เลยสักนิด

เดิมทีในบรรดาความรุนแรงทั้งหลาย ความรุนแรงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือการตอกหน้าด้วยความจริงไม่ใช่หรือไง

ปลายสายตาที่กำลังยิ้มบางๆ เบนไปสะดุดเข้ากับท้ายทอยกลมป้อมของเมโลนี่

จู่ๆ เขาก็คิดขึ้นมาว่า หากท่านแม่ได้เห็นเด็กคนนี้ก็คงจะชอบมากแน่ๆ

“ไปพาเด็กที่หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเหมือนขนมหวานแบบนี้มาจากไหนกันจ๊ะ?”

ท่านคงจะพูดแบบนั้นพร้อมกับแย้มยิ้มกว้างอย่างแน่นอน

—ในตอนที่กำลังคิดเช่นนั้นอยู่นั่นเอง

“อ๊ากกก! พับผ่าสิ เจ้าไหมพรมเฮงซวยเอ๊ย! ให้ไปออกรบยังง่ายกว่านี้อีก! ทำไมมันถึงได้หลุดรุ่ยอยู่เรื่อยเลยวะเนี่ยยย!”

เฮ้อ

คอนเต้ถอนหายใจยาวแล้วใช้สองมือปิดหูของเมโลนี่ไว้

“อ้าวว?”

เมื่อมองดูเด็กน้อยที่เบิกตากว้างพลางหันกลับมา คอนเต้ก็แย้มยิ้มบางๆ

“...ให้ตายสิ เจ้าคนแก่เฮงซวยเอ๊ย”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 50
อ่านตอน 51 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 49กลับหน้าเรื่อง
ตอน 49ตอน 51