คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 51

ตอน 51

ตอนที่ 51

ในที่สุดฉันก็ได้มาที่นี่แล้ว...!

ฉันใช้มือกดหน้าอกที่เต้นระรัวด้วยความดีใจเอาไว้แน่น พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ

ตัวอาคารสีขาวบริสุทธิ์กับพื้นหินอ่อน

พุ่มไม้และม้านั่งยาวที่ทำจากไม้ซึ่งมองเห็นได้ประปราย

ไปจนถึงเหล่านักบวชในชุดเครื่องแบบสีขาวสะอาดตาที่กำลังเหลือบมองมาทางนี้

ที่นี่คือวิหาร

ไม่ใช่แค่วิหารธรรมดาๆ แต่เป็น...

‘วิหารที่คาลิกซ์อยู่ยังไงล่ะ!’

เฮ้อ

กว่าจะได้มาถึงที่นี่ ฉันต้องก้าวข้ามอุปสรรคมากมายแค่ไหนกันนะ

ทั้งหลุยส์ผู้วางมาดหยิ่ง

การประชุมขุนนางคนสนิทสุดกดดัน

ไหนจะเรื่องสัญญาและการยอมรับจากอดีตท่านดยุคอีก!

หลังจากได้รับการยอมรับให้เป็นหลานสาวจากอดีตท่านดยุคอย่างปลอดภัยแล้ว

“คุณพ่อคะ หนูเลือกของศักดิ์สิทธิ์ได้แย้วค่ะ”

ฉันก็เอ่ยถึงของขวัญจากท่านดยุคที่ผัดผ่อนเอาไว้ขึ้นมา

“ในที่สุดก็เลือกได้แล้วหรือ”

“ค่า! จาขออะไรก็ได้จิงๆ หยอคะ”

“ใช่แล้ว ไม่ว่าอะไรฉันก็ทำให้ทั้งนั้นแหละ”

ท่านดยุคที่เท้าคางไว้กับโต๊ะทำงานจ้องมองฉันด้วยแววตาเป็นประกาย

ดูท่าทางเขาคงอยากรู้มากว่าฉันต้องการของขวัญอะไร

ฉันกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อกแล้วพูดออกไป

“คือว่า หนูอยากเปงเพื่อนกะนักบวชฝึกหัดคนนั้นเมื่อตอนนั้นค่ะ”

“ถ้านักบวชฝึกหัดคนนั้นเมื่อตอนนั้นละก็...”

เขาที่ลากเสียงยาวขยับคิ้วขึ้นเบาๆ

“หมายถึงเจ้าหนูนักบวชที่หน้าตาหมดจดคนนั้นสินะ”

“ช่ายแย้วค่ะ! นักบวดคนนั้นเมื่อตอนนั้นแหละค่ะ!”

“เอาสิ ตามใจ”

คำตอบที่ตอบรับมาอย่างง่ายดายเกินคาด กลับกลายเป็นฉันเองที่ประหลาดใจ

“...จิงหยอคะ? จิงๆ หนูเป็นเพื่อนได้หยอคะ?”

เมื่อเห็นฉันถามย้ำซ้ำๆ ท่านดยุคที่เท้าคางกับโต๊ะก็หัวเราะออกมาอย่างเกียจคร้าน

“มาร์ชเมลโลว์”

“ขา คุณป้อ”

“ฉันบอกแล้วไง ว่าเธอไม่จำเป็นต้องคอยดูสีหน้าใครทั้งนั้น”

นั่นมันก็ใช่ แต่ว่า...

ฉันที่ขยับนิ้วมืออันคันยุบยิบไปมาพยักหน้าหงึกหงักอย่างแรง

และด้วยเหตุนี้ ในวันนี้

ในที่สุดฉันก็ได้มาที่วิหารเพื่อพบคาลิกซ์จนได้

“คาลิกซ์จาอยู่ที่หนายหยอคะ?”

“ไม่รู้สิ พวกนักบวชฝึกหัดก็มักจะเพ่นพ่านไปทั่วอยู่แล้วนี่”

“ฮะ จิงหยอคะ?”

พอฉันถามกลับด้วยความตกใจ ท่านดยุคก็ยักไหล่อย่างสบายอารมณ์

“ช่างเถอะ ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก เดี๋ยวก็ถามคนที่วิ่งหน้าตั้งค้อมหัวเข้ามาเอาก็ได้”

ฉันเอียงคอสงสัย

‘วิ่งหน้าตั้งค้อมหัวเข้ามาเหรอ?’

นั่นมันวิ่งมายังไงกันนะ

และหลังจากนั้นไม่นาน ข้อสงสัยของฉันก็กระจ่างแจ้ง

“ฮะๆๆ ยินดีต้อนรับครับ ท่านดยุค!”

นักบวชพุงพลุ้ยคนหนึ่งกำลังถูมือไปมาพลางวิ่งรี่เข้ามาหาอย่างประจบประแจง

ดูอย่างไรก็เป็นการวิ่งโร่เข้ามาประจบประแจงชัดๆ

พริบตาเดียว นักบวชที่มาถึงตรงหน้าพวกเราก็ก้มหลังค้อมตัวพลางเอ่ยทักทายขึ้นมา

“กระผมชื่อแอนทิส เป็นนักบวชระดับกลางและผู้รับผิดชอบดูแลวิหารแห่งนี้ครับ”

“อ้อ งั้นหรือ”

ท่าทีเย็นชาของท่านดยุคทำให้มุมปากของแอนทิสแข็งค้างอย่างเก้อเขิน

“ฮะ ฮ่าๆ พอผมได้ยินว่าท่านดยุคมาที่นี่ก็ตกใจจนแทบสิ้นสติเลยครับ มาสวดภาวนาหรือครับ หรือว่าจะมาบริจาคเงินทำบุญ—”

“ไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั่นแหละ”

นักบวชที่กำลังถูไม้ถูมือพลางพูดอยู่นั้นชะงักค้างไปในทันที

แววตาที่เบิกกว้างฉายความตื่นตระหนกออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“มะ ไม่ใช่ทั้งสองอย่างเลยหรือครับ”

“ใช่ ทั้งเงินบริจาคทั้งการสวดภาวนา ฉันไม่สนใจทั้งนั้น”

“...ถ้าเช่นนั้น ท่านดยุคมีธุระอะไรถึงมาเยือนวิหารแห่งนี้กันหรือครับ”

สิ้นคำถามของแอนทิส ดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้นก็เลื่อนมามองที่ฉัน

“ฉันพาลูกสาวมาหาเพื่อนน่ะ”

“...หา”

“บอกว่ามาตามหาเพื่อนให้ลูกสาวฉันไง”

“...?”

สายตาที่ไม่เข้าใจสถานการณ์เอาเสียเลยตวัดมามองที่ฉัน

ตามหลักแล้วการแนะนำตัวต่อหน้าคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกถือเป็นมารยาทพื้นฐานก็จริงอยู่ แต่ว่า-

“อันยอง”

กับนักบวชแบบนี้ คงไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอกมั้ง

สีหน้าของแอนทิสบูดบึ้งลงทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่สบอารมณ์กับคำทักทายห้วนๆ ของฉันหรือเปล่า

แล้วจะทำไมล่ะ

หน้าบูดแล้วจะทำไมยะ!

“สะ สวัสดีครับ”

“นี่แน่ะ ลุงนักบวด นักบวดฝึกหัดอยู่ที่หนายหยอคะ”

ฉันเปิดประเด็นเข้าเรื่องทันที

พอคิดว่าคาลิกซ์อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ ก็อยากจะเห็นหน้าเขาให้เร็วที่สุดแม้แต่วินาทีเดียวก็ยังดี

เดิมทีคนเราก็มักจะกระวนกระวายใจกับสิ่งที่มองเห็นรำไรมากกว่าสิ่งที่มองไม่เห็นอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง

“ไม่ตอบหรือไง ลูกสาวฉันถามอยู่นะ”

“ขะ ขออภัยครับ พอดีกำลังคิดเรื่องอื่นอยู่ นักบวชฝึกหัดสินะครับ พวกนักบวชฝึกหัดน่ะ...”

ขณะที่เขากำลังพูดต่อ จู่ๆ ก็เบิกตากว้างราวกับเพิ่งมองเห็นอะไรบางอย่าง

จากนั้นก็กวักมือเรียกใครบางคนรัวๆ

“นี่คุณ! ช่วยมาทางนี้หน่อยสิครับ”

อะไรกัน

จู่ๆ เรียกใครน่ะ?

ฉันชะโงกหน้าออกมามองขณะที่ยังถูกท่านดยุคอุ้มอยู่ในอ้อมแขน

และแล้ว

“...เอ๋?”

ฉันเผลอหลุดเสียงเหวอๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว

ผิวสีคล้ำกับดวงตาสีเขียว

นักบวชผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม

คนคนนั้นต้องเป็น―

“ทำไมเหรอ คนรู้จักงั้นหรือ”

“ช่ายแย้วค่ะ เคยเจอกันทีนึง ตอนที่มาบ้านคุมปู่ครั้งแรกกับพี่ชายยูอิส...”

“อ้อ นักบวชที่มาด้วยกันตอนนั้นสินะ”

หงึกหงึก

ฉันพยักหน้าหงึกหงึกแล้วหันกลับไปมองนักบวชที่คุ้นหน้าคุ้นตาคนนั้นอีกครั้ง

ดูเหมือนเขาจะสังเกตเห็นฉันแล้วเช่นกัน

ใบหน้าที่เย็นชาไร้อารมณ์เปลี่ยนเป็นยิ้มกริ่มจนแก้มแทบปริทันทีที่เห็นฉัน

“ว้าว ท่านหญิง!”

ชายคนนั้นชูมือทั้งสองข้างขึ้นสูงแล้วโบกไปมาให้ฉันอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะสะดุ้งเหมือนนึกขึ้นได้แล้วรีบค้อมศีรษะลง

‘ยังเป็นคนที่ดูวุ่นวายไม่เปลี่ยนเลยนะ’

ฉันแอบโบกมือตอบกลับไปเบาๆ เช่นกัน

อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นครั้งที่สองที่ได้เจอกันแล้วนี่นะ

“เรียกผมหรือครับ ท่านแอนทิส”

“พอดีมีแขกผู้มีเกียรติมาน่ะครับ”

“อาฮะ เป็นแขกผู้มีเกียรติจริงๆ ด้วยนะครับเนี่ย”

เมื่อได้ยินคำพูดของแอนทิส นักบวชที่คุ้นหน้าคุ้นตาก็ยิ้มร่าพร้อมกับค้อมศีรษะลง

“ผมชื่อมาเน็ตครับ เป็นนักบวชระดับกลางที่เพิ่งได้รับคำสั่งย้ายมาประจำที่นี่เมื่อไม่นานมานี้ครับ”

“กระแอม ไม่จำเป็นต้องพูดเรื่องไร้สาระหรอก”

“ครับ? ผมพูดอะไรไร้สาระไปอย่างนั้นหรือครับ?”

กะพริบตาปริบๆ

สีหน้าของแอนทิสบิดเบี้ยวทันควันเมื่อเห็นมาเน็ตถามกลับมาด้วยสีหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราว

“ช่างเถอะ ช่วยนำทางไปหาพวกนักบวชฝึกหัดหน่อยจะได้ไหม?”

ทว่าเขาก็กลับมาฝืนยิ้มอีกครั้งอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของท่านดยุค

“อา เรื่องนั้นมาเน็ตจะเป็นคนนำทางให้นะครับ แต่ว่า มีปัญหาอยู่นิดหน่อยครับ”

“ปัญหา?”

“เนื่องจากนักบวชฝึกหัดส่วนใหญ่ยังเป็นเด็กเล็กๆ การที่ท่านดยุคจะไปด้วยตัวเองมันคงจะดู... เด็กๆ อาจจะตกใจกลัวเอาน่ะครับ”

“แล้วยังไง”

“คะ คือว่า ให้ท่านหญิงไปเพียงคนเดียวจะดีกว่าไหมครับ? เรื่องความปลอดภัยของท่านหญิง มาเน็ตจะรับผิดชอบดูแลเป็นอย่างดีแน่นอนครับ ใช่ไหม มาเน็ต?”

“ครับ? ผมหรือครับ?”

“...มาเน็ต!”

“อา! ครับ ผมจะรับผิดชอบเองครับ ไม่ต้องเป็นห่วงเลยนะครับ เชื่อมือผมได้เลย!”

...ให้ตายสิ มาเน็ตนี่ไม่ค่อยมีไหวพริบเอาซะเลยนะ

แล้วแบบนี้ได้ขึ้นมาเป็นถึงนักบวชระดับกลางได้ยังไงกันล่ะเนี่ย?

หรือว่าจะขึ้นมาได้ด้วยความสามารถล้วนๆ กันนะ?

ระหว่างที่ฉันกำลังครุ่นคิด แอนทิสก็หัวเราะหึๆ ก่อนพูดต่อ

“ระหว่างที่ท่านหญิงไปพบปะกับเหล่านักบวชฝึกหัด... สหายของท่านหญิง ให้กระผมได้คอยรับรองท่านดยุคดีไหมครับ”

“ไม่เอาล่ะ”

“...อะไรนะครับ?”

“บอกว่าไม่เอาไง จะให้ฉันเชื่อใจอะไรถึงยอมปล่อยให้ลูกสาวไปกับนักบวชแค่สองคนล่ะ?”

ท่านดยุคที่ยืนเอียงตัวถามออกไปด้วยน้ำเสียงยียวน

ช่างต่างจากรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า เพราะบรรยากาศรอบตัวดูดุดันอย่างยิ่ง

◆ ◆ ◆

ทว่า

“ให้ผมอุ้มไหมครับ ท่านหญิง?”

“ม่ายอา มะเปนยาย”

สุดท้ายแล้ว คนที่ไปพบนักบวชฝึกหัดก็มีแค่ฉันกับมาเน็ตสองคนเท่านั้น

“เอ่อ หนูจะไปกะท่านนักบวดคนนี้ฉองคนค่า”

“...อะไรนะ? หมายความว่ายังไงกัน มาร์ชเมลโลว์ ตอนนี้เธอคิดจะทิ้งพ่อคนนี้แล้วงั้นหรือ?”

“ม่ายช่ายนะค้า?! ไม่ช่ายแบบนั้น แค่กลัวว่าริกซ์จะอึดอัดก็เยย...”

“ถึงวัยที่เห็นเพื่อนดีกว่าพ่อแล้วสินะ พ่อคนนี้คงต้องน้อยใจจนร้องไห้แน่ๆ เลย”

“ฮึกก แน่นอนว่าคูมพ่อต้องเปนที่หนึ่งอยู่แย้วค่า! จิงๆ น้า!”

“จริงหรือ?”

“ค่า! คูมพ่อเจ๋งที่ฉุด ยอดเยียม!”

“ต่อไปนี้ตลอดชีวิตเลยไหม?”

“ค่า ตะลอดชีวิตเยย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านดยุคถึงยอมปล่อยฉันไปเหมือนช่วยไม่ได้

ความรู้สึกเหมือนโดนหลอกนี่คงคิดไปเองละมั้ง

“จะว่าไปแล้ว ดูเหมือนว่าท่านดยุคจะรักและเอ็นดูท่านหญิงมากจริงๆ เลยนะครับ”

“เอ๋?”

“เมื่อกี้เห็นตอนที่ท่านเตือนผมไหมครับ ขนลุกซู่ไปทั้งตัวเลยจริงๆ นะ อึ๋ยยย”

มาเน็ตที่กุมมือฉันไว้แน่นสั่นไหล่ไปมาอย่างเว่อร์วัง

...ก็นะ เล่นเอาขนหัวลุกจริงๆ นั่นแหละ

“ชื่อเมอเนตใช่ไหมนะ”

“ไม่ใช่ครับ ท่านดยุค ผมชื่อมาเน็ตครับ”

“เอาเถอะ มันเนต ปกป้องลูกสาวฉันให้ดีล่ะ อย่าได้คิดจะทำเรื่องตุกติกเชียว ไม่อย่างนั้นคงไม่ดีแน่”

ท่านดยุคที่เอ่ยเตือนมาเน็ตพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ วางมือลงบนศีรษะของฉัน

ชั่วครู่ต่อมา ไอพลังสีดำมืดก็ค่อยๆ คืบคลานออกมาจากมือของท่านดยุค

ความมืดมิดที่เลื้อยลงมาประหนึ่งอสรพิษดำดิ่งมุดหายเข้าไปในเงาของฉันอย่างพอดิบพอดี

“เท่านี้ก็วางใจได้แล้วนะ มาร์ชเมลโลว์”

“อันนี้จะปกป้องหนูหยอคะ”

“แน่นอนสิ แล้วถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ฉันจะรีบวิ่งมาหาทันทีเลย”

ฝ่ามือใหญ่วางลงขยี้เรือนผมฉันเบาๆ

“ถ้ารู้สึกว่าอันตรายเมื่อไหร่ก็เรียกได้ตลอดเลยนะ”

ท่านดยุคทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับแอนทิส

ด้วยสีหน้าราวกับกำลังคิดว่า ‘เจ้าพวกนักบวชที่เอาแต่ก้มหัวประจบสอพลอนั่นจะพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรอีกล่ะเนี่ย’

“ต่อให้เป็นเพราะกลัวท่านดยุคก็เถอะ แต่ผมจะคอยปกป้องท่านหญิงไว้ให้ได้เลยครับ”

“...อื้อ ขอบจายนะ”

อื้มมม คนคนนี้ จะเชื่อใจได้จริงๆ ไหมเนี่ย

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 51
อ่านตอน 52 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 50กลับหน้าเรื่อง
ตอน 50ตอน 52