ตอนที่ 52
ถึงจะบอกว่าไม่น่าไว้ใจก็เถอะ แต่...
‘...ไม่คิดเลยว่าจะไม่น่าไว้ใจได้ขนาดนี้’
ฉันแหงนมองมาเน็ตด้วยสายตาเอือมระอา
“อ้าว แปลกจัง จำได้ว่าน่าจะตรงนี้นี่นา...?”
เขาเอียงคอทำหน้าเหรอหราก่อนจะเกาท้ายทอยแก้เก้อ
“ความจริงแล้ว ผมเพิ่งย้ายมาที่นี่ได้ไม่นานน่ะครับ ฮะๆ ฮ่า”
ต่อให้เป็นแบบนั้นก็เถอะ แต่จะไม่รู้ทางได้ยังไงกัน?
“แถมไม่รู้ทำไม พวกนักบวชคนอื่นถึงไม่ค่อยยอมคุยกับผมเลยครับ ถามอะไรไปก็ไม่ยอมบอก สงสัยคงจะขี้อายกันล่ะมั้งครับ”
...อ๊ะ ชักจะเริ่มรู้สึกเวทนาขึ้นมาแล้วสิ
“เพราะท่านหญิงแท้ๆ เลยนะครับเนี่ย ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้คุยกับผู้คนอีกครั้งหลังจากไม่ได้คุยมานานเลย!”
“อื้อ สู้ๆ นะ มาเน็ต”
“ครับ? ทำไมหรือครับ?”
เมื่อได้ยินคำให้กำลังใจจากใจจริง มาเน็ตก็ถามกลับด้วยสีหน้าใสซื่อ
พอถึงขั้นนี้แล้ว ฉันกลับรู้สึกโล่งอกที่เซนส์ในการอ่านบรรยากาศของมาเน็ตอยู่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน
เพราะดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองกำลังโดนรังเกียจและกีดกันอยู่
ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็คงไม่จำเป็นต้องบอกความจริงให้เขาเจ็บช้ำน้ำใจหรอกเนอะ
“ก็แค่อยากบอกให้สู้ต่อไปน่ะ”
“ฮ่าๆ! ขอบคุณนะครับ ท่านหญิง”
เอาเถอะ
สบายใจแบบไหนก็เอาแบบนั้นแล้วกัน
พวกเราเดินหลงทางกันอยู่นานแค่ไหนแล้วนะ
“อ๊ะ อาคารที่เห็นตรงนั้นน่าจะเป็นที่พักของพวกนักบวชฝึกหัดครับ!”
สิ่งที่มาเน็ตชี้ให้ดูคืออาคารหลังเล็กๆ สีขาวซีด
โชคดีที่คราวนี้ดูเหมือนจะมาถูกที่แล้ว
“ของว่างวันนี้คืออะไรเหรอ”
“พายผลไม้อบแห้งไม่ใช่เหรอ”
“อึ๊ก ฉันไม่ชอบอันนั้นเลยนะ...!”
เสียงจอแจเซ็งแซ่อันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กๆ แว่วดังมาจากที่ไกลๆ
ฉันชะงักฝีเท้าลงชั่วครู่
‘ฮึบ ตื่นเต้นจัง’
อีกเดี๋ยวก็จะได้เจอกันแล้ว
อีกเดี๋ยวเดียวเท่านั้นจริงๆ
ในวันนั้น การต้องมองแผ่นหลังของคาลิกซ์ที่แบกตะกร้าสัมภาระขนาดใหญ่เท่าตัวเดินกลับไปช่างทำใจได้ยากเหลือเกิน
ทั้งรู้สึกผิดและละอายใจ
ทั้งที่เห็นอยู่ตำตาว่าเขาไม่ได้รับการปฏิบัติที่ดี แต่ฉันกลับต้องปล่อยให้ผู้มีพระคุณของตัวเองกลับไปยังสถานที่แบบนั้น
‘คาลิกซ์ก่อนที่ฉันจะย้อนเวลามา... อุตส่าห์พยายามสุดชีวิตเพื่อช่วยให้ฉันหนีออกไปแท้ๆ’
ฉันไม่ได้คิดหรอกว่าไฟที่เขาจุดเผา ‘รังงู’ นั้นทำไปเพื่อฉัน
แต่ว่า ตอนที่เห็นเขาบอกให้ฉันหนีไปแล้วยืนหยัดอยู่อย่างโดดเดี่ยวตามลำพัง
ฉันก็รับรู้ได้ในทันที
‘คนคนนั้นเตรียมใจที่จะตายไว้แล้วสินะ’
ทั้งที่เตรียมใจตายไว้แล้ว แต่ก็ยังช่วยให้ฉันหนีรอดออกมาได้
เพราะอย่างนั้น ฉันถึงได้พยายามใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ยิ่งกว่าเดิม
แม้ว่าสุดท้ายแล้ว จะต้องมาตายอย่างเปล่าประโยชน์ก็ตาม
‘ไม่ว่าจะยังไง คราวนี้ถึงตาที่ฉันต้องช่วยเขาบ้างแล้ว’
อึก
ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างตั้งอกตั้งใจ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่มีเสียงแว่วมา
ทว่า
“ท่านผู้นี้คือท่านหญิงแห่งฟานเทเบครับ”
อ้าว
“ท่านหญิงแห่งฟานเทเบหรือ”
“ว้าว หน้าตาน่ารักจังเลย”
“ไอ้บ้าเอ๊ย ไปพูดแบบนั้นกับขุนนางมันเสียมารยาทนะ!”
“เฮือก เป็นงั้นหรอกหรือ...”
ทว่าในกลุ่มนักบวชฝึกหัดที่มารวมตัวกันนั้น กลับไร้เงาของริกซ์
‘ทำไมถึงไม่มีกันนะ...?’
ข่าวการมาเยือนของท่านหญิงแห่งฟานเทเบทำให้นักบวชฝึกหัดที่อยู่ในที่พักต่างพากันวิ่งกรูออกมาจนหมด
แต่คำว่าจนหมดที่ว่านั้นก็มีจำนวนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น
รวมแล้วมีหกคน
ทุกคนล้วนมีใบหน้าอ่อนเยาว์และดูรุ่นราวคราวเดียวกับคาลิกซ์
“นี่แน่ะ มีเรื่องจะถามโหน่ย”
“ครับ ท่านหญิง...!”
“นักบวดฝึกหัดมีแค่คนที่อยู่ตงนี้หมดเยยหยอ”
“หมายถึงนักบวชฝึกหัดหรือครับ...”
เด็กที่ถูกถามกวาดสายตามองไปรอบๆ
ดูเหมือนกำลังนับจำนวนเด็กอยู่
“อืม ใช่ครับ ที่อยู่ที่นี่คือทั้งหมดแล้วครับ”
“...งั้นหยอ”
ที่อยู่ที่นี่คือทั้งหมดอย่างนั้นหรือ
ฉันกวาดสายตามองใบหน้าของเด็กๆ อีกครั้ง
ทว่าไม่ว่าจะมองซ้ำอีกกี่หนก็ตาม―
“ทามมายถึงไม่มีริกซ์ล่ะ...”
ในตอนนั้นเอง
บรรยากาศก็พลันเปลี่ยนไปอย่างประหลาดเพราะเสียงพึมพำที่ฉันเผลอหลุดปากออกไป
เฮือก อุ๊บ อื้อ
เสียงถอนหายใจดังระงมขึ้นมาพร้อมกันจากทุกทิศทุกทาง
‘อะไรกันเนี่ย...?’
ปฏิกิริยาแปลกๆ พวกนั้นคืออะไรกัน
ฉันหรี่ตาลงพลางกวาดมองไปรอบๆ อย่างพินิจพิเคราะห์อีกครั้ง
ทุกครั้งที่สายตาของฉันกวาดผ่าน ทุกคนก็ต่างพากันหลบตากันจ้าละหวั่น
ราวกับคนที่กำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ไม่มีผิด
‘เรื่องนี้ มันต้องมีอะไรแน่ๆ...’
สัญชาตญาณอันเฉียบแหลมกำลังบอกฉันเช่นนั้น
“จิรงๆ มีแค่นี้หยอ”
ฉันปั้นสีหน้าให้ดูดุดันที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วถามออกไปอีกครั้ง
เหล่านักบวชฝึกหัดที่หลบหน้าฉันต่างพากันหดไหล่ลงเล็กน้อย
พวกเขารังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด
พอมีคนหนึ่งเริ่มพยักหน้าก่อน คนที่เหลือก็พยักหน้าตามกันไปหมด
“ก็ด้าย งั้นเธอน่ะ”
“...คะ... คะ?”
ฉันยื่นมือออกไปชี้ตัวนักบวชเด็กคนหนึ่งเข้าให้
เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่มีกระขึ้นอยู่ประปรายตรงสันจมูก
“พาหนูเดินดูวิหารหน่อยฉิ”
“หะ หนูเหรอคะ?”
“อื้อ เธอนั่นแหละ”
“เอ่อ... เหมือนท่านนักบวชที่อยู่ข้างๆ กำลังนำทางให้อยู่... แล้วนี่คะ”
เด็กหญิงที่ถูกชี้ตัวมองตรงไปทางมาเน็ต
มาเน็ตกระพริบตาปริบๆ พลางขยับปากพะงาบๆ สื่อว่า ‘ผมหรือครับ?’
“คนนี้ม่ายด้าย”
ฉันเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าไปมาพลางพูดเสริมขึ้น
“เปนคนหลงทางงะ”
ด้วยพลังแห่งการโน้มน้าวใจอันร้ายกาจของฉัน ในที่สุดเด็กคนนั้นก็ยอมร่วมทางมาด้วยกัน
“เธอชื่ออารายหยอ ฉันชื่อเมนโอนี่นะ”
“ฟะ ฟีบี้ค่ะ”
“ฟีบี้หยอ อู้ว อายุเท่าไหร่แย้ว”
“ปีนี้อายุเจ็ดขวบค่ะ”
“อื้อ ถ้าเจ็ดขวบก็รุ่นเดียวกะริกซ์เยยเนอะ”
สะดุ้ง
ฟีบี้สะดุ้งตัวสั่นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
ใบหน้าที่เดิมทีก็ซีดเซียวอยู่แล้วยิ่งถอดสีขาวเผือดเข้าไปใหญ่
‘นั่นไง ปฏิกิริยาชัดเจนเลย’
นั่นคือเหตุผลที่ฉันเลือกฟีบี้มาเป็นคนนำทาง
นอกจากจะแสดงอาการสับสนวุ่นวายใจออกมาให้เห็นชัดที่สุดแล้ว
“จิงๆ หยอ มีแค่นี้จิงดิ”
ยังเป็นคนที่พยักหน้าตอบคำถามนี้ช้าที่สุดอีกด้วย
‘คาลิกซ์ต้องอยู่ที่วิหารนี้แน่ๆ’
ถึงแม้จะเหมือนถูกทำราวกับเป็นคนที่ไม่มีตัวตน ด้วยเหตุผลบางอย่างก็เถอะ
จิตใจของฉันเริ่มกระวนกระวาย
เพราะดูเหมือนสถานการณ์ของคาลิกซ์อาจจะเลวร้ายกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก
“โอ้ ผมเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกเลยครับ ต้องขอบคุณท่านนักบวชฟีบี้เลยนะเนี่ยที่ทำให้ได้มาสถานที่ใหม่ๆ แบบนี้”
มาเน็ตผู้ไร้ไหวพริบหยุดยืนนิ่งพลางเอ่ยปากพูด
“มาเน็ตเพิ่งเคยมาตั้งหลายที่เยยเนอะ...”
“ฮะๆ ก็อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้นั่นแหละครับ ไม่มีใครยอมพูดคุยด้วยเลย”
เขาตอบขณะมองซ้ายมองขวาไปรอบๆ ก่อนจะหันขวับไปมองยังทิศหนึ่ง
“แต่ว่า อาคารหลังนั้นคืออะไรหรือครับ ฟีบี้”
“อาคานหยอ ที่หนาย”
“ตรงนู้นน่ะครับ เหมือนจะเห็นตึกเก่าๆ โทรมๆ อยู่ระหว่างต้นไม้นะครับ”
เห็นอาคารเก่าๆ อย่างนั้นหรือ
ฉันเขย่งปลายเท้ายื่นคอชะเง้อมองไปข้างหน้า
อืม มองไม่เห็นแฮะ
“ฟีบี้ ตรงโน้นมีอาคานด้วยหยอ”
“มีจริงๆ นะครับ ใช่ไหมครับท่านนักบวชฟีบี้”
ทั้งฉันและมาเน็ตหันขวับไปมองฟีบี้พร้อมกัน
ทว่า
‘...หือ’
ปฏิกิริยาของฟีบี้ดูไม่ค่อยปกติเอาเสียเลย
ร่างเล็กสั่นเทาราวกับลูกนก ใบหน้าซีดเผือด ขอบตาแดงก่ำเหมือนพร้อมจะปล่อยโฮออกมาได้ทุกเมื่อ
...ท่าทางแบบนั้น อย่าบอกนะว่า―
“ฟีบี้”
“...”
“ริกซ์ อยู่นั่นช่ายม้าย”
“ขะ ขอโทษค่ะ หนูผิดไปแล้วค่ะ”
ดูท่าจะแทงใจดำเข้าเต็มเปาเลยแฮะ
“หนูช่วยไม่ได้จริงๆ ค่ะ พวกท่านนักบวชผู้ใหญ่บอกให้ทำเหมือนเด็กคนนั้นไม่มีตัวตนอยู่ ถ้าเกิดหนูขัดคำสั่งแล้วโดนทำโทษขึ้นมา หนูก็กลัวนี่คะ...”
ฟีบี้ปล่อยโฮออกมาเสียงดังพร้อมกับพรั่งพรูความจริงเหมือนกำลังสารภาพผิด
“มะเปนไรแล้ว ไปด้ายแล้วล่ะ หนูไม่ว่าอะไรหยอกนะ”
ฉันถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะส่งตัวเด็กน้อยที่กำลังสะอึกสะอื้นกลับไป
เด็กชายที่จมูกแดงแจ๋เดินร้องไห้น้ำตาหยดแหมะๆ จากไป
“ไม่เป็นไรจริงๆ หรือครับ”
“อะไรหยอ”
“พวกนั้นโกหกท่านหญิงนะครับ แถมยังเป็นพวกนักบวชฝึกหัดทุกคนเลยด้วย”
“ม่ายเปนไร ช่างเถอะ”
เอาจริงๆ ก็น่าโมโหอยู่หรอก
แต่น่าโมโหตรงที่พวกนั้นพยายามปิดเรื่องของคาลิกซ์เป็นความลับมากกว่าเรื่องที่มาโกหกใส่ฉันเสียอีก
แต่ว่านะ
“หนูเข้าใจว่าพวกเค้าคงกัวกันน่ะ”
ตามปกติแล้วพวกนักบวชฝึกหัดส่วนใหญ่มักจะเป็นเด็กที่ไม่มีที่ให้ไป
สำหรับเด็กตัวเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรเลย คำพูดของผู้มีอำนาจย่อมถือเป็นคำขาดอยู่แล้ว
ก่อนย้อนเวลากลับมา
เหมือนกับที่ตัวฉันในวัยเด็กเคยรู้สึกว่าผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าช่างยิ่งใหญ่และน่ากลัวเหลือเกิน
‘ใช่แล้ว เด็กจะไปผิดอะไรกันล่ะ’
ตัวปัญหาน่ะคือ...
“...ผู้ใหญ่ที่ขังเด็กไว้ในที่แบบนี้ต่างหาก”
ฉันกำหมัดแน่นและจ้องเขม็งไปยังอาคารเก่าทรุดโทรมตรงหน้า
กำลังโหลดความเห็น...