ตอนที่ 53
อาคารหลังเล็กทรุดโทรมที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวมีขนาดพอๆ กับตู้เสื้อผ้าสามหลังวางเรียงต่อกันเท่านั้น
ประตูไม้ที่ดูราวกับจะพังแหล่มิพังแหล่มีด้ามไม้กวาดขัดเป็นกลอนประตูไว้อย่างแน่นหนา
เหมือนกับกำลังกักขังบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างในเอาไว้
ฟุดฟิด
ฉันสูดจมูกที่แห้งผากเข้าเต็มแรงพลางเดินเข้าไปใกล้ประตู
“...”
มาเน็ตที่อึ้งจนพูดไม่ออก ในที่สุดก็รู้จักมีไหวพริบขึ้นมาบ้าง
เขาค่อยๆ อุ้มฉันขึ้นไปใกล้กับกลอนประตูอย่างระมัดระวัง
ฉันออกแรงฮึดฮัดดึงไม้กวาดที่ขัดประตูอยู่ออกมา
ในเวลาเดียวกัน ประตูไม้เก่าๆ ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดพลางเปิดออก
ฝุ่นคลุ้งหนาทึบลอยลอดออกมาจากช่องประตูที่เปิดออก
เมื่อฝุ่นที่ฟุ้งตลบเริ่มสงบลงในระดับหนึ่ง ก็มองเห็นเด็กชายคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่อย่างเต็มที่
“...ริกซ์”
ผู้มีพระคุณของฉันที่ฉันอยากพบเจอเหลือเกิน
คาลิกซ์นั่นเอง
ความมืดเป็นสิ่งที่คุ้นเคยดี
ฝุ่นผงที่ลอยเข้าปากก็เช่นกัน
สายลมที่พัดเล็ดลอดเข้ามาก็ด้วย
สิ่งเหล่านั้นก็ไม่ต่างอะไรกับความหิวโหย
ในตอนแรกมันช่างทรมาน แต่พอถึงจุดหนึ่งความรู้สึกนั้นก็เริ่มชาชิน
พอกำลังรู้สึกว่าพอทนไหว จู่ๆ มันก็กลับมารัดรึงบีบคั้นร่างกายอีกครา
‘คราวนี้โดนขังเพราะอะไรนะ’
คาลิกซ์มองดูแสงแดดที่ส่องลอดหน้าต่างเก่าๆ เข้ามาอย่างเลือนรางพลางคิดอย่างเหม่อลอย
“อ้อ ทำความสะอาด”
ถูกขังเพราะพวกเขาไม่พอใจการทำความสะอาดอาคารหลักนี่เอง
ถูกขังด้วยเรื่องโน้นเรื่องนี้บ่อยจนแทบจะนึกเหตุผลไม่ออก
ในทางกลับกัน ความทรงจำตอนที่ถูกขังที่นี่ครั้งแรกกลับแจ่มชัดกว่า
“...ไอ้เศษสวะ กาฝากสายเลือดโสโครกนี่ทำอะไรก็ชั้นต่ำไปหมด กล้าดียังไงมายักยอกของของวิหารไป?! สำนึกผิดอยู่ในนี้ซะ!”
ของของวิหารที่เขาถูกกล่าวหาว่ายักยอกไปนั้นคือแอปเปิลผลเดียว
เพราะหิวจนทนไม่ไหว ระหว่างไปทำธุระให้จึงเผลอหยิบมากินลูกหนึ่ง
วันนั้น เขาถูกขังอยู่ในโกดังร้างแห่งนี้ตลอดทั้งวัน
ไม่ว่าจะตะโกนร้องขอให้ช่วยแค่ไหนก็ไม่มีใครมาช่วย
แม้จะได้ยินเสียงพูดคุยหรือเสียงหัวเราะของคนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นเป็นระยะ ทว่าคนข้างนอกโกดังกลับทำราวกับไม่ได้ยินเสียงของเขา
‘คราวนี้จะยอมปล่อยออกไปเมื่อไหร่กันนะ’
เขาคิดอย่างเฉยชาพลางลูบท้องตัวเอง
ท้องที่อดอาหารมาทั้งวันแฟบติดกระดูก
สัมผัสได้ถึงความหิวที่เริ่มชินชา
ความเจ็บปวดผ่านพ้นไปแล้ว และพอจะทนไหว
นั่นหมายความว่า
‘อีกเดี๋ยวคงถึงขั้นปวดบิดแล้วสินะ’
เขานอนขดตัวลง
จากประสบการณ์อันยาวนาน รีบหลับไปก่อนที่ความทรมานจากการปวดบิดเพราะความหิวจะมาเยือนนั้นดีกว่า
หากโชคดี ช่วงเวลาที่ปวดบิดอาจผ่านพ้นไปในระหว่างที่หลับอยู่ก็ได้
...แต่ถ้าโชคไม่ดี ก็อาจจะตายไปเลย
‘...รู้งี้น่าจะหยิบขวดลูกอมมาด้วย’
เพราะกลัวว่าถ้าซ่อนไว้ในอกเสื้อจะถูกจับได้ จึงแอบเอาไปซ่อนไว้ในที่ที่ไม่มีใครคิดจะค้นจนไม่ได้เอาติดตัวมา
ในช่วงเวลานี้ เขาคิดถึงขวดลูกอมนั้นอย่างที่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
ไม่ใช่เพราะความหิว
ไม่ได้กินก็ไม่เป็นไร
เพียงแค่อยากจะกุมขวดใบเล็กที่พอดีมือเอาไว้แน่นๆ แล้วเฝ้ามองดูลูกอมดาวที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่ข้างในนั้นเท่านั้นเอง
อยากจะลองนับดูว่าท่ามกลางลูกอมดาวหลากสีสันสดใส มีลูกอมสีม่วงอยู่กี่เม็ดกันแน่
ขนตายาวทอดเงาดำทะมึนยามที่เปลือกตาปิดลง
เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่อาจรู้ได้
“...อึก”
คาลิกซ์ส่งเสียงครางแผ่วเบาพร้อมกับลืมตาขึ้น
ท้องที่แบนราบจนซูบผอมเจ็บปวดขึ้นมา
ดูเหมือนแผนการที่จะลืมความเจ็บปวดด้วยการนอนหลับคงล้มเหลวไม่เป็นท่า
แม้แต่แรงจะลุกขึ้นก็ยังไม่มี เด็กชายจึงได้แต่นอนนิ่งอยู่กับที่แล้วกะพริบตาปริบๆ
และหลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังแว่วมาจากด้านนอก
‘มีใครมาปล่อยตัวเราแล้วงั้นเหรอ’
รู้สึกว่าน่าจะถึงเวลาแล้วเหมือนกัน
“ไอ้พวกลูกผสม สำนึกผิดขึ้นมาบ้างหรือยังล่ะ”
คงจะยิ้มเยาะเย้ยหยันขณะเอ่ยถามมาแบบนั้นสินะ
แล้วคาลิกซ์ก็คงจะพยักหน้าเงียบๆ ตอบกลับไป
หากการสำนึกผิดที่พวกเขาต้องการคือความหิวโหย เขาก็หิวโหยมามากพอแล้ว
แอ๊ด...
ประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าด
แสงสว่างสาดส่องเข้ามาในพื้นที่อันมืดมิดในชั่วพริบตา
ละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างต้องแสงแดดจนส่องประกายระยิบระยับ
วันนี้ภาพตรงหน้านั้นกลับดึงดูดสายตาจนไม่อาจละไปไหนได้
เมื่อฝุ่นที่ส่องประกายค่อยๆ ลอยต่ำลง ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตา
นั่นใครกันน่ะ
คราวนี้สั่งให้นักบวชฝึกหัดมาเปิดประตูให้อย่างนั้นเหรอ
ในขณะที่กำลังคิดเช่นนั้นอยู่นั้นเอง...
“...ริกซ์”
เด็กชายกะพริบตาเมื่อได้ยินเสียงเรียกอันเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา
‘เสียงนั่นมัน...’
“หนูชื่อเมนโอนี่นะ เมล! โลนี่”
“นี่แน่ะ เดี๋ยวหนูจะกลับมาหานะ”
“วันหลังหนูจะกลับมาหาให้ได้เยย เพราะงั้น ต้องอยู่ดีๆ น้า เข้าใจม้าย?”
คำสัญญาที่เขาเชื่อว่าจะไม่มีวันเป็นจริงผุดขึ้นมาในหัว
“...เมโลนี่?”
น้ำเสียงแหบแห้งแตกพร่าเล็ดลอดออกมาอย่างน่าเวทนา
“ฮึก ริ ริกซ์...”
เด็กน้อยที่เอ่ยเรียกชื่อของเด็กชายอีกครั้งก้าวฝ่าละอองฝุ่นเข้ามาใกล้
เด็กหญิงทรุดตัวลงนั่งแหมะอยู่ข้างศีรษะของคาลิกซ์
เธอคว้ามือที่เย็นชืดของเขามากุมไว้ด้วยสองมือน้อยๆ
“หนู ขอโทษที่มาช้านะ ทั้งที่บอกว่าจะมาหาแท้ๆ... แต่มาช้า ขอโทษนะ”
ท่ามกลางความมืดสลัว มองเห็นดวงตาสีม่วงที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา
‘...ลูกอมดาว’
สิ่งนั้นช่างเหมือนกับลูกอมดาวเหลือเกิน
ลูกอมดาวที่มือน้อยๆ ขาวผ่องยื่นให้
“...มีสิบสองเม็ดแท้ๆ”
“เอ๋? อะไรนะ?”
“แล้วก็ ตอนนี้ก็ยังคงมีสิบสองเม็ดอยู่”
เด็กหญิงเอียงคออย่างไม่เข้าใจความหมาย
คาลิกซ์กะพริบตาช้าๆ
‘คิดดูอีกที ก็สิบสองเม็ดจริงๆ นั่นแหละ’
จำนวนของลูกอมสีม่วงท่ามกลางบรรดาลูกอมหลากสีสัน
แม้ลูกอมสีอื่นๆ จะร่อยหรอลงไป แต่จำนวนของลูกอมสีม่วงก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด
ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้
ลูกอมดาวสีม่วงในขวดโหลใบเล็กมีอยู่สิบสองเม็ดมาโดยตลอด
“ริกซ์...? ริกซ์!”
สิบสองเม็ดอะไรกันน่ะ
ริกซ์พึมพำถ้อยคำประหลาดออกมาแล้วหลับตาลงไปแบบนั้นทันที
“ทะ ทำไงดี!”
ฉันจับมือของริกซ์ที่ล้มพับลงไปแน่น ด้วยความกระวนกระวายใจจนทำอะไรไม่ถูก
“เดี๋ยวก่อนครับท่านหญิง ให้ผมดูหน่อยนะครับ”
มาเน็ตแทรกเข้ามาอย่างระมัดระวังเพื่อช่วยให้ฉันที่กำลังตื่นตระหนกสงบลง
“ก่อนอื่นพาย้ายออกไปข้างนอกกันเถอะครับ ตรงนี้ทั้งหนาวเย็นแล้วก็ฝุ่นเยอะเกินไป”
“...อื้ม!”
มาเน็ตค่อยๆ อุ้มคาลิกซ์ออกมานอกโกดังอย่างระมัดระวัง
“โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่ได้โดนทำร้ายนะครับ ท่าทางคงจะอดอาหารติดต่อกันหลายมื้อ แถมพอเห็นท่านหญิงก็คงโล่งใจจนหมดสติไปน่ะครับ”
มาเน็ตวางมือลงบนหน้าท้องของคาลิกซ์แล้วพึมพำอะไรบางอย่าง
แสงสีขาวส่องประกายวูบวาบขึ้นมาเล็กน้อยจากมือของเขาแล้วจางหายไป
“ผมใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ช่วยปรับอาการให้คงที่แล้ว คงไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โตหรอกครับ”
“...งะ งั้นเหรอ”
“ครับ ไม่ต้องกังวลมากเกินไปนะครับท่านหญิง”
“อื้อ โล่ง... ฮึก โล่งอกไปที”
ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกที่คอจนแทบพูดไม่ออก
ฉันพยายามเชิดหน้าขึ้นสุดแรงเพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้
‘ไม่อยากร้องไห้เลย’
ขนาดริกซ์ยังไม่ร้องเลย แล้วฉันจะมาร้องไห้ได้ยังไง
แม้จะบอกว่าตัวเองต้องดิ้นรนอย่างหนักหลังย้อนเวลากลับมา แต่ฉันก็ได้กินดีอยู่ดีในตระกูลฟานเทเบ
มีอาหารกินครบทั้งสามมื้ออย่างอิ่มหนำสำราญ
ได้อ่านหนังสืออย่างจุใจ
ได้วาดรูปตั้งเยอะแยะ แถมยังได้กินขนมของว่างแสนอร่อยอีก
มีอยู่วันหนึ่งพุงฉันป่องกลมเสียจนหลุยส์เคยล้อว่า ‘...นี่มันตัวแร็กคูนหรือเปล่าเนี่ย’ ด้วยซ้ำ
หัวใจของฉันถึงได้ยิ่งเจ็บปวดแปลบขึ้นมา
เพราะคิดได้ว่าในตอนที่ฉันกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ริกซ์กลับต้องถูกขังอยู่ในที่มืดมิดและอับทึบเช่นนี้
วัยเด็กของผู้มีพระคุณที่เคยมอบความหวังในการมีชีวิตอยู่ให้ฉันกลับต้องเป็นแบบนี้หรือ
มันช่างน่าเจ็บแค้นและน่าเศร้าเหลือเกิน
ในขณะเดียวกัน
“...คิดถึงคุณพ่อ”
“ครับ?”
“คิดถึง... คุณพ่อ”
น่าแปลกที่ฉันกลับรู้สึกคิดถึงท่านดยุคขึ้นมา
ฮึก
น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้แทบแย่กำลังจะเอ่อล้นออกมาทางหางตาอีกครั้ง
พอเห็นฉันเริ่มสะอึกสะอื้น มาเน็ตก็ทำอะไรไม่ถูกจนกระทืบเท้าไปมาด้วยความร้อนรน
“ให้ผมไปตามท่านดยุคมาไหมครับ?! อ่า แต่จะทิ้งท่านหญิงไว้ที่นี่คนเดียวก็... ครั้นจะพาไปด้วย ก็คงทิ้งนักบวชฝึกหัดตัวน้อยคนนั้นไว้ไม่ได้...”
“...คุณพ่อ”
ความน้อยเนื้อต่ำใจที่พัดกระหน่ำเข้ามาในคราเดียวเริ่มขยายใหญ่โตจนไม่อาจควบคุมได้
ราวกับว่าร่างกายกำลังเป็นฝ่ายบงการอารมณ์ความรู้สึกอยู่
พูดง่ายๆ ก็คือ ฉันกำลังเศร้าเสียใจเหมือนเด็กอายุสี่ขวบจริงๆ นั่นแหละ
“คุณพ่อ พ่อจ๋า คุณพ่อขา...”
ในวินาทีนั้นเอง
“ว่าไง เรียกฉันหรือ ลูกสาว”
เสียงที่แสนคุ้นเคยและน่ายินดีก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง
เมื่อฉันหันขวับกลับไป ก็พบท่านดยุคกำลังยืนส่งยิ้มบางๆ จ้องมองมาที่ฉัน
“คุ คุณพ้อ?”
“แหม ฉันชักชอบตอนเธอเรียกพ่อแล้วสิ”
เขาเอ่ยอย่างขี้เล่นขณะอ้าแขนทั้งสองข้างแล้วโน้มตัวลงมา
“มานี่สิ มาร์ชเมลโลว์”
“...!”
ฉันซอยเท้าวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปในอ้อมกอดของเขาทันที
เขาอุ้มฉันเข้าสู่อ้อมอกอย่างชำนาญแล้วตบหลังฉันเบาๆ
“เอาล่ะ ใครกันนะที่ทำให้ลูกสาวของฉันต้องเศร้าแบบนี้?”
กำลังโหลดความเห็น...