คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 53

ตอน 53

ตอนที่ 53

อาคารหลังเล็กทรุดโทรมที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวมีขนาดพอๆ กับตู้เสื้อผ้าสามหลังวางเรียงต่อกันเท่านั้น

ประตูไม้ที่ดูราวกับจะพังแหล่มิพังแหล่มีด้ามไม้กวาดขัดเป็นกลอนประตูไว้อย่างแน่นหนา

เหมือนกับกำลังกักขังบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ข้างในเอาไว้

ฟุดฟิด

ฉันสูดจมูกที่แห้งผากเข้าเต็มแรงพลางเดินเข้าไปใกล้ประตู

“...”

มาเน็ตที่อึ้งจนพูดไม่ออก ในที่สุดก็รู้จักมีไหวพริบขึ้นมาบ้าง

เขาค่อยๆ อุ้มฉันขึ้นไปใกล้กับกลอนประตูอย่างระมัดระวัง

ฉันออกแรงฮึดฮัดดึงไม้กวาดที่ขัดประตูอยู่ออกมา

ในเวลาเดียวกัน ประตูไม้เก่าๆ ก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดพลางเปิดออก

ฝุ่นคลุ้งหนาทึบลอยลอดออกมาจากช่องประตูที่เปิดออก

เมื่อฝุ่นที่ฟุ้งตลบเริ่มสงบลงในระดับหนึ่ง ก็มองเห็นเด็กชายคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่อย่างเต็มที่

“...ริกซ์”

ผู้มีพระคุณของฉันที่ฉันอยากพบเจอเหลือเกิน

คาลิกซ์นั่นเอง

◆ ◆ ◆

ความมืดเป็นสิ่งที่คุ้นเคยดี

ฝุ่นผงที่ลอยเข้าปากก็เช่นกัน

สายลมที่พัดเล็ดลอดเข้ามาก็ด้วย

สิ่งเหล่านั้นก็ไม่ต่างอะไรกับความหิวโหย

ในตอนแรกมันช่างทรมาน แต่พอถึงจุดหนึ่งความรู้สึกนั้นก็เริ่มชาชิน

พอกำลังรู้สึกว่าพอทนไหว จู่ๆ มันก็กลับมารัดรึงบีบคั้นร่างกายอีกครา

‘คราวนี้โดนขังเพราะอะไรนะ’

คาลิกซ์มองดูแสงแดดที่ส่องลอดหน้าต่างเก่าๆ เข้ามาอย่างเลือนรางพลางคิดอย่างเหม่อลอย

“อ้อ ทำความสะอาด”

ถูกขังเพราะพวกเขาไม่พอใจการทำความสะอาดอาคารหลักนี่เอง

ถูกขังด้วยเรื่องโน้นเรื่องนี้บ่อยจนแทบจะนึกเหตุผลไม่ออก

ในทางกลับกัน ความทรงจำตอนที่ถูกขังที่นี่ครั้งแรกกลับแจ่มชัดกว่า

“...ไอ้เศษสวะ กาฝากสายเลือดโสโครกนี่ทำอะไรก็ชั้นต่ำไปหมด กล้าดียังไงมายักยอกของของวิหารไป?! สำนึกผิดอยู่ในนี้ซะ!”

ของของวิหารที่เขาถูกกล่าวหาว่ายักยอกไปนั้นคือแอปเปิลผลเดียว

เพราะหิวจนทนไม่ไหว ระหว่างไปทำธุระให้จึงเผลอหยิบมากินลูกหนึ่ง

วันนั้น เขาถูกขังอยู่ในโกดังร้างแห่งนี้ตลอดทั้งวัน

ไม่ว่าจะตะโกนร้องขอให้ช่วยแค่ไหนก็ไม่มีใครมาช่วย

แม้จะได้ยินเสียงพูดคุยหรือเสียงหัวเราะของคนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นเป็นระยะ ทว่าคนข้างนอกโกดังกลับทำราวกับไม่ได้ยินเสียงของเขา

‘คราวนี้จะยอมปล่อยออกไปเมื่อไหร่กันนะ’

เขาคิดอย่างเฉยชาพลางลูบท้องตัวเอง

ท้องที่อดอาหารมาทั้งวันแฟบติดกระดูก

สัมผัสได้ถึงความหิวที่เริ่มชินชา

ความเจ็บปวดผ่านพ้นไปแล้ว และพอจะทนไหว

นั่นหมายความว่า

‘อีกเดี๋ยวคงถึงขั้นปวดบิดแล้วสินะ’

เขานอนขดตัวลง

จากประสบการณ์อันยาวนาน รีบหลับไปก่อนที่ความทรมานจากการปวดบิดเพราะความหิวจะมาเยือนนั้นดีกว่า

หากโชคดี ช่วงเวลาที่ปวดบิดอาจผ่านพ้นไปในระหว่างที่หลับอยู่ก็ได้

...แต่ถ้าโชคไม่ดี ก็อาจจะตายไปเลย

‘...รู้งี้น่าจะหยิบขวดลูกอมมาด้วย’

เพราะกลัวว่าถ้าซ่อนไว้ในอกเสื้อจะถูกจับได้ จึงแอบเอาไปซ่อนไว้ในที่ที่ไม่มีใครคิดจะค้นจนไม่ได้เอาติดตัวมา

ในช่วงเวลานี้ เขาคิดถึงขวดลูกอมนั้นอย่างที่ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

ไม่ใช่เพราะความหิว

ไม่ได้กินก็ไม่เป็นไร

เพียงแค่อยากจะกุมขวดใบเล็กที่พอดีมือเอาไว้แน่นๆ แล้วเฝ้ามองดูลูกอมดาวที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่ข้างในนั้นเท่านั้นเอง

อยากจะลองนับดูว่าท่ามกลางลูกอมดาวหลากสีสันสดใส มีลูกอมสีม่วงอยู่กี่เม็ดกันแน่

ขนตายาวทอดเงาดำทะมึนยามที่เปลือกตาปิดลง

เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่อาจรู้ได้

“...อึก”

คาลิกซ์ส่งเสียงครางแผ่วเบาพร้อมกับลืมตาขึ้น

ท้องที่แบนราบจนซูบผอมเจ็บปวดขึ้นมา

ดูเหมือนแผนการที่จะลืมความเจ็บปวดด้วยการนอนหลับคงล้มเหลวไม่เป็นท่า

แม้แต่แรงจะลุกขึ้นก็ยังไม่มี เด็กชายจึงได้แต่นอนนิ่งอยู่กับที่แล้วกะพริบตาปริบๆ

และหลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงความเคลื่อนไหวดังแว่วมาจากด้านนอก

‘มีใครมาปล่อยตัวเราแล้วงั้นเหรอ’

รู้สึกว่าน่าจะถึงเวลาแล้วเหมือนกัน

“ไอ้พวกลูกผสม สำนึกผิดขึ้นมาบ้างหรือยังล่ะ”

คงจะยิ้มเยาะเย้ยหยันขณะเอ่ยถามมาแบบนั้นสินะ

แล้วคาลิกซ์ก็คงจะพยักหน้าเงียบๆ ตอบกลับไป

หากการสำนึกผิดที่พวกเขาต้องการคือความหิวโหย เขาก็หิวโหยมามากพอแล้ว

แอ๊ด...

ประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าด

แสงสว่างสาดส่องเข้ามาในพื้นที่อันมืดมิดในชั่วพริบตา

ละอองฝุ่นที่ลอยเคว้งคว้างต้องแสงแดดจนส่องประกายระยิบระยับ

วันนี้ภาพตรงหน้านั้นกลับดึงดูดสายตาจนไม่อาจละไปไหนได้

เมื่อฝุ่นที่ส่องประกายค่อยๆ ลอยต่ำลง ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตา

นั่นใครกันน่ะ

คราวนี้สั่งให้นักบวชฝึกหัดมาเปิดประตูให้อย่างนั้นเหรอ

ในขณะที่กำลังคิดเช่นนั้นอยู่นั้นเอง...

“...ริกซ์”

เด็กชายกะพริบตาเมื่อได้ยินเสียงเรียกอันเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตา

‘เสียงนั่นมัน...’

“หนูชื่อเมนโอนี่นะ เมล! โลนี่”

“นี่แน่ะ เดี๋ยวหนูจะกลับมาหานะ”

“วันหลังหนูจะกลับมาหาให้ได้เยย เพราะงั้น ต้องอยู่ดีๆ น้า เข้าใจม้าย?”

คำสัญญาที่เขาเชื่อว่าจะไม่มีวันเป็นจริงผุดขึ้นมาในหัว

“...เมโลนี่?”

น้ำเสียงแหบแห้งแตกพร่าเล็ดลอดออกมาอย่างน่าเวทนา

“ฮึก ริ ริกซ์...”

เด็กน้อยที่เอ่ยเรียกชื่อของเด็กชายอีกครั้งก้าวฝ่าละอองฝุ่นเข้ามาใกล้

เด็กหญิงทรุดตัวลงนั่งแหมะอยู่ข้างศีรษะของคาลิกซ์

เธอคว้ามือที่เย็นชืดของเขามากุมไว้ด้วยสองมือน้อยๆ

“หนู ขอโทษที่มาช้านะ ทั้งที่บอกว่าจะมาหาแท้ๆ... แต่มาช้า ขอโทษนะ”

ท่ามกลางความมืดสลัว มองเห็นดวงตาสีม่วงที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา

‘...ลูกอมดาว’

สิ่งนั้นช่างเหมือนกับลูกอมดาวเหลือเกิน

ลูกอมดาวที่มือน้อยๆ ขาวผ่องยื่นให้

“...มีสิบสองเม็ดแท้ๆ”

“เอ๋? อะไรนะ?”

“แล้วก็ ตอนนี้ก็ยังคงมีสิบสองเม็ดอยู่”

เด็กหญิงเอียงคออย่างไม่เข้าใจความหมาย

คาลิกซ์กะพริบตาช้าๆ

‘คิดดูอีกที ก็สิบสองเม็ดจริงๆ นั่นแหละ’

จำนวนของลูกอมสีม่วงท่ามกลางบรรดาลูกอมหลากสีสัน

แม้ลูกอมสีอื่นๆ จะร่อยหรอลงไป แต่จำนวนของลูกอมสีม่วงก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด

ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้

ลูกอมดาวสีม่วงในขวดโหลใบเล็กมีอยู่สิบสองเม็ดมาโดยตลอด

◆ ◆ ◆

“ริกซ์...? ริกซ์!”

สิบสองเม็ดอะไรกันน่ะ

ริกซ์พึมพำถ้อยคำประหลาดออกมาแล้วหลับตาลงไปแบบนั้นทันที

“ทะ ทำไงดี!”

ฉันจับมือของริกซ์ที่ล้มพับลงไปแน่น ด้วยความกระวนกระวายใจจนทำอะไรไม่ถูก

“เดี๋ยวก่อนครับท่านหญิง ให้ผมดูหน่อยนะครับ”

มาเน็ตแทรกเข้ามาอย่างระมัดระวังเพื่อช่วยให้ฉันที่กำลังตื่นตระหนกสงบลง

“ก่อนอื่นพาย้ายออกไปข้างนอกกันเถอะครับ ตรงนี้ทั้งหนาวเย็นแล้วก็ฝุ่นเยอะเกินไป”

“...อื้ม!”

มาเน็ตค่อยๆ อุ้มคาลิกซ์ออกมานอกโกดังอย่างระมัดระวัง

“โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่ได้โดนทำร้ายนะครับ ท่าทางคงจะอดอาหารติดต่อกันหลายมื้อ แถมพอเห็นท่านหญิงก็คงโล่งใจจนหมดสติไปน่ะครับ”

มาเน็ตวางมือลงบนหน้าท้องของคาลิกซ์แล้วพึมพำอะไรบางอย่าง

แสงสีขาวส่องประกายวูบวาบขึ้นมาเล็กน้อยจากมือของเขาแล้วจางหายไป

“ผมใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ช่วยปรับอาการให้คงที่แล้ว คงไม่มีปัญหาอะไรใหญ่โตหรอกครับ”

“...งะ งั้นเหรอ”

“ครับ ไม่ต้องกังวลมากเกินไปนะครับท่านหญิง”

“อื้อ โล่ง... ฮึก โล่งอกไปที”

ก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาจุกที่คอจนแทบพูดไม่ออก

ฉันพยายามเชิดหน้าขึ้นสุดแรงเพื่อกลั้นน้ำตาเอาไว้

‘ไม่อยากร้องไห้เลย’

ขนาดริกซ์ยังไม่ร้องเลย แล้วฉันจะมาร้องไห้ได้ยังไง

แม้จะบอกว่าตัวเองต้องดิ้นรนอย่างหนักหลังย้อนเวลากลับมา แต่ฉันก็ได้กินดีอยู่ดีในตระกูลฟานเทเบ

มีอาหารกินครบทั้งสามมื้ออย่างอิ่มหนำสำราญ

ได้อ่านหนังสืออย่างจุใจ

ได้วาดรูปตั้งเยอะแยะ แถมยังได้กินขนมของว่างแสนอร่อยอีก

มีอยู่วันหนึ่งพุงฉันป่องกลมเสียจนหลุยส์เคยล้อว่า ‘...นี่มันตัวแร็กคูนหรือเปล่าเนี่ย’ ด้วยซ้ำ

หัวใจของฉันถึงได้ยิ่งเจ็บปวดแปลบขึ้นมา

เพราะคิดได้ว่าในตอนที่ฉันกำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ริกซ์กลับต้องถูกขังอยู่ในที่มืดมิดและอับทึบเช่นนี้

วัยเด็กของผู้มีพระคุณที่เคยมอบความหวังในการมีชีวิตอยู่ให้ฉันกลับต้องเป็นแบบนี้หรือ

มันช่างน่าเจ็บแค้นและน่าเศร้าเหลือเกิน

ในขณะเดียวกัน

“...คิดถึงคุณพ่อ”

“ครับ?”

“คิดถึง... คุณพ่อ”

น่าแปลกที่ฉันกลับรู้สึกคิดถึงท่านดยุคขึ้นมา

ฮึก

น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้แทบแย่กำลังจะเอ่อล้นออกมาทางหางตาอีกครั้ง

พอเห็นฉันเริ่มสะอึกสะอื้น มาเน็ตก็ทำอะไรไม่ถูกจนกระทืบเท้าไปมาด้วยความร้อนรน

“ให้ผมไปตามท่านดยุคมาไหมครับ?! อ่า แต่จะทิ้งท่านหญิงไว้ที่นี่คนเดียวก็... ครั้นจะพาไปด้วย ก็คงทิ้งนักบวชฝึกหัดตัวน้อยคนนั้นไว้ไม่ได้...”

“...คุณพ่อ”

ความน้อยเนื้อต่ำใจที่พัดกระหน่ำเข้ามาในคราเดียวเริ่มขยายใหญ่โตจนไม่อาจควบคุมได้

ราวกับว่าร่างกายกำลังเป็นฝ่ายบงการอารมณ์ความรู้สึกอยู่

พูดง่ายๆ ก็คือ ฉันกำลังเศร้าเสียใจเหมือนเด็กอายุสี่ขวบจริงๆ นั่นแหละ

“คุณพ่อ พ่อจ๋า คุณพ่อขา...”

ในวินาทีนั้นเอง

“ว่าไง เรียกฉันหรือ ลูกสาว”

เสียงที่แสนคุ้นเคยและน่ายินดีก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

เมื่อฉันหันขวับกลับไป ก็พบท่านดยุคกำลังยืนส่งยิ้มบางๆ จ้องมองมาที่ฉัน

“คุ คุณพ้อ?”

“แหม ฉันชักชอบตอนเธอเรียกพ่อแล้วสิ”

เขาเอ่ยอย่างขี้เล่นขณะอ้าแขนทั้งสองข้างแล้วโน้มตัวลงมา

“มานี่สิ มาร์ชเมลโลว์”

“...!”

ฉันซอยเท้าวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปในอ้อมกอดของเขาทันที

เขาอุ้มฉันเข้าสู่อ้อมอกอย่างชำนาญแล้วตบหลังฉันเบาๆ

“เอาล่ะ ใครกันนะที่ทำให้ลูกสาวของฉันต้องเศร้าแบบนี้?”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 53
อ่านตอน 54 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 52กลับหน้าเรื่อง
ตอน 52ตอน 54