คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 54

ตอน 54

ตอนที่ 54

คอนเต้นั่งฟังเรื่องเล่าของแอนทิสด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา

‘น่าเบื่อชะมัด’

แม้จะมีเรื่องพร่ำพรรณนายกขึ้นมาพูดมากมายสารพัด แต่ข้อสรุปของทุกเรื่องล้วนลงท้ายด้วย ‘ท่านจะลองร่วมบริจาคเงินทำบุญดูสักหน่อยดีไหมครับ’ ทั้งสิ้น

ชิ

เขาเดาะลิ้นก่อนจะเมินเฉยต่อแอนทิสอย่างไม่ไยดีแล้วยกชาขึ้นจิบ

ในวิหารไม่มีที่ไหนน่าไปเดินเล่นอยู่แล้ว เขาจึงกะว่าจะนั่งจิบชาพลางรอเมโลนี่ที่ทิ้งตนไปแท้ๆ...

‘เลือกผิดซะแล้วสิ’

นักบวชผู้ละโมบตรงหน้าตื๊อเก่งและพูดมากเกินกว่าที่คาดไว้

ขนาดโดนเมินเฉยใส่ตลอดก็ยังไม่ยอมหุบปากเสียที

‘ไปตามหามาร์ชเมลโลว์ดีไหมนะ’

ทันใดนั้นเอง

“...คุณพ้อ”

“คุณพ้อ ปะป๊า ปะป๊าาา...”

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของเมโลนี่ก็ดังแว่วผ่านเข้ามาทางเงา

“ให้ตายสิ”

เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้สะอื้นที่หาฟังได้ยาก สีหน้าของคอนเต้ก็พลันดุดันขึ้นมาทันที

รอยยิ้มที่มักแต้มอยู่บนใบหน้าประหนึ่งภาพวาดเลือนหายไปอย่างเย็นเยียบ

“ทะ ท่านดยุค...?”

บรรยากาศที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำให้แอนทิสที่พูดจ้อไม่หยุดมาจนถึงเมื่อครู่ต้องรีบปิดปากลง

“ฉันคงต้องขอตัวแล้วล่ะ”

“หา?”

“พอดีลูกสาวเรียกหาน่ะ”

เป๊าะ

คอนเต้ดีดนิ้วหนึ่งทีแล้วลุกขึ้นจากที่นั่ง

เขาดูทิศทางของดวงอาทิตย์แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดที่เงาทอดยาวหนาทึบที่สุด

จากนั้นก็กระโจนลงไปในเงาของตัวเองอย่างไม่ลังเล

“เฮือก?!”

มีเพียงแอนทิสเท่านั้นที่ตกตะลึงจนอ้าปากค้างกับภาพของท่านดยุคที่อันตรธานหายไปในพริบตา

เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้

“ท่านแอนทิสครับ ทะ ท่านดยุคเรียกหาครับ แต่ว่า สถานการณ์ดูไม่ค่อยดีเลยครับ”

“สถานการณ์ไม่ค่อยดีงั้นหรือ?”

“ครับ คิดว่าท่านต้องรีบไปดูด้วยตัวเองแล้วละครับ”

แมทธิวตอบอย่างร้อนรนเมื่อแอนทิสถามย้ำ

‘ทำไมถึงรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดียังไงชอบกลนะ...’

แอนทิสเดินตามหลังแมทธิวไปโดยไม่อาจซ่อนความกังวลใจเอาไว้ได้

และในที่สุด ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็คือ...

“ฉันไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่าวิหารจะเป็นกลุ่มคนแบบนี้”

“...”

“ถึงขนาดขังเด็กที่เป็นแค่นักบวชฝึกหัดวัยเจ็ดขวบ แถมยังปล่อยให้อดโซจนหิวโซอีกต่างหาก”

“ทะ ท่านดยุคครับ ดูเหมือนว่าจะมีความเข้าใจผิดบางอย่—”

“ถ้าคนอื่นรู้เข้าคงรู้สึกน่าสนใจไม่น้อยเลยล่ะจริงไหม?”

แหมะ แหมะ

เม็ดเหงื่อเริ่มผุดซึมขึ้นมาบนหน้าผาก

สถานการณ์กำลังดำเนินไปในทิศทางที่ไม่สู้ดีเอาเสียเลย

◆ ◆ ◆

เย็นวันนั้น

“บัดซบเอ๊ย ต้องมาโดนไอ้ดยุคเวรนั่นปั่นหัวเล่นแบบนี้...!”

แอนทิสสบถออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวพลางทุบโต๊ะดังปัง

“เด็กคนนี้ฉันจะพาไปเอง”

“หา? มะ มันเป็นเรื่องลำบากใจนะครับ! ถึงจะเป็นแค่นักบวชฝึกหัด แต่การที่ท่านจะพานักบวชไปตามอำเภอใจแบบนี้น่ะ—”

“บอกว่าไม่ได้งั้นหรือ?”

“...คือว่า...”

“คิดว่านั่นเป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้วจริงๆ หรือ?”

ท่านดยุคแย้มยิ้มพลางเอียงคอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“ถ้าเป็นฉันล่ะก็ จะไม่เลือกทำอะไรโง่ๆ หรอกนะ”

ท้ายที่สุดแอนทิสก็จำต้องยอมส่งตัวคาลิกซ์ไป

อย่างมากที่สุดก็ทำได้แค่

“หนึ่งสัปดาห์ครับ หลังจากหนึ่งสัปดาห์ท่านจะต้องส่งเขากลับคืนมา หากไม่ทำเช่นนั้น กระผมจะแจ้งเรื่องนี้แก่วิหารและราชวงศ์!”

—กล่าวสำทับไปแค่นั้นเอง

พอมาคิดดูทีหลัง มันไม่มีความจำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นด้วยซ้ำ

‘หลักฐานก็ไม่มีสักหน่อย...!’

วิหารในดินแดนฟานเทเบมีจำนวนนักบวชอยู่น้อย

ถ้าเป็นคำพูดของตนแล้ว พวกนักบวชฝึกหัดย่อมไม่กล้าเอ่ยปากคัดค้าน ส่วนนักบวชคนอื่นๆ ก็ล้วนอยู่ฝ่ายตนทั้งสิ้น

เว้นแต่เพียงคนเดียว

แม้จะติดที่มาเน็ตอยู่บ้างก็ตาม...

‘แค่คนเดียวแท้ๆ ปิดปากให้เงียบไว้ก็ได้นี่นา’

แค่เตี๊ยมคำพูดในหมู่นักบวชด้วยกัน—

‘ไม่ทราบว่ามีเด็กอยู่ข้างในก็เลยลงกลอนประตูครับ คงเป็นเพราะข้างในมืดเลยมองไม่เห็น’

—ถ้าบอกไปแบบนี้เรื่องก็จบแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าเด็กเลือดผสมนั่นก็เป็นผู้ครอบครอง ‘พลังเวท’ ที่ถูกขับไล่ไสส่งในจักรวรรดิไม่ใช่หรือไร

ผู้คนย่อมต้องเข้าข้างพวกตนมากกว่าเด็กเลือดผสมที่สืบสายเลือดของคนทรยศขี้ขลาดเป็นแน่

‘แต่กลับปล่อยให้เด็กนั่นหลุดมือไปเพียงเพราะโดนแรงกดดันของท่านดยุคข่มขวัญเนี่ยนะ...’

ศักดิ์ศรีของเขาไม่เพียงแค่ถูกทำร้าย แต่รู้สึกเหมือนกำลังถูกเหยียบย่ำจนแหลกละเอียด

“ไอ้พวกสารเลวฟานเทเบเอ๊ย”

ปัง—!

เขาพึมพำลอดไรฟันอย่างเคียดแค้นก่อนจะทุบกำปั้นลงบนโต๊ะอีกครา

เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นกำลังลุกโชนอยู่ในดวงตาที่เคยเป็นประกายด้วยความละโมบ

◆ ◆ ◆

“ทำไมยังไม่ตื่นอีกนะ...”

“อย่ากังวลไปเลยค่ะคุณหนู เดี๋ยวเพื่อนของคุณหนูก็ฟื้นคืนเรี่ยวแรงแล้วค่ะ”

“จริงเหยอ”

“จริงสิคะ แน่นอนอยู่แล้ว เพราะงั้นรีบไปทานอาหารเถอะค่ะ เดี๋ยวคนทางนี้ดิฉันจะคอยเฝ้าให้เอง”

รีบไปเถอะค่ะ—

เมื่อถูกเอน่าเร่งเร้าอย่างอ่อนโยน ฉันจึงจำใจพยักหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่อาจหยุดเหลียวหลังกลับไปมองได้เลย

บนเตียงในห้องรับรองแขกของฟานเทเบ

ใบหน้าของคาลิกซ์ที่ยังคงหลับใหลอย่างสงบนิ่ง

ฮือ

‘มาถึงคฤหาสน์ดยุคตั้งวันหนึ่งแล้วแท้ๆ...’

ไม่รู้เหมือนกันว่าจะฟื้นขึ้นมาตอนไหน

ท้องที่แฟบติดกระดูกนั่นมองแล้วน่าสงสารจับใจจริงๆ

ถ้าเขาไม่ฟื้นขึ้นมาแบบนี้ตลอดไปจะทำยังไงดีล่ะ...

‘ไม่ได้สิ! อย่าคิดแบบนั้นนะ’

ฉันเผลอคิดเรื่องแง่ลบไปโดยไม่รู้ตัว

ฉันส่ายหน้าดิกไปมาเพื่อสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป

‘คาลิกซ์จะต้องฟื้นแน่นอน!’

ก่อนย้อนเวลากลับมา เขายังเติบโตขึ้นมาได้อย่างแข็งแรงสมบูรณ์มากไม่ใช่หรือไง

ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างนั้นสิ!

‘รีบกินแล้วค่อยกลับมาดูแลต่อดีกว่า!’

ฉันพยายามเค้นยิ้มแล้วซอยเท้าวิ่งดุ๊กดิ๊กไปยังห้องอาหาร

◆ ◆ ◆

โชคดีที่ในเย็นวันนั้นคาลิกซ์ก็ได้ลืมตาตื่นขึ้นมา

“ที่นี่...”

“ห้องรับรองแขกของฟานเทเบยังไงล่ะ แขกตัวน้อย”

“...ฟานเทเบหรือครับ”

คาลิกซ์กะพริบตาปริบๆ พลางถามกลับเมื่อได้ยินคำพูดของท่านดยุค

ฉันโผล่หน้าปุ๊บเข้าไปคั่นกลางระหว่างทั้งสองคน

“อื้อ ฟานเทเบ! คุมพ่อพามาด้วยแหละ!”

ดวงตาของเด็กชายที่เรียบเฉยมาตลอดเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

“ผมจำได้ว่านักบวชฝึกหัดออกนอกวิหารไม่ได้นี่ครับ”

“เพราะกฎเกณฑ์ไม่ได้มีไว้ใช้กับทุกคนเหมือนกันน่ะสิ”

ท่านดยุคที่ยืนพิงอย่างสบายอารมณ์คลี่ยิ้มตอบ

อ๊ะ?

ร่างของฉันลอยเคว้งขึ้น

พอได้สติอีกที ก็พบว่าตัวเองถูกอุ้มเข้าไปอยู่ในอ้อมอกของท่านดยุคแล้ว

“ก็นะ ทางวิหารเต้นแร้งเต้นกาใหญ่โตว่าต้องส่งตัวกลับไปให้ได้หลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์”

ฉันยื่นปากเบะออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของท่านดยุค

‘ให้ตายสิ พวกวิหารนี่มันน่ารำคาญจริงๆ เลย’

ทั้งที่ปล่อยให้เด็กอดอยากจนผอมโซแถมยังขังเอาไว้แท้ๆ แต่กลับบอกให้พักได้แค่หนึ่งสัปดาห์แล้วส่งตัวคืนเนี่ยนะ

‘ถ้ากลับไปจะไม่โดนรังแกหนักกว่าเดิมหรือไงกันนะ...’

การที่วิหารตามรังควานขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าคงจะหัวเสียอยู่ไม่น้อยเลย

เกี่ยวกับการที่ท่านดยุคดันไปทำลายบรรทัดฐานที่ว่า ‘นักบวชฝึกหัดห้ามออกไปใช้ชีวิตนอกวิหาร’ เข้า

ดังนั้นโอกาสที่คาลิกซ์จะถูกกลั่นแกล้งทรมานยิ่งกว่าเดิมเมื่อกลับไปวิหารจึงมีไม่น้อยเลยทีเดียว

ทว่า ตรงกันข้ามกับฉันที่กำลังเป็นกังวลอยู่นี้—

“ถ้าอย่างนั้น ผมจะถือว่าต้องกลับไปหลังจากผ่านไปหนึ่งสัปดาห์นะครับ”

เจ้าตัวกลับดูไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด

น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นเอ่ยออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

ราวกับคนที่กำลังตรวจเช็กตารางงานธรรมดาทั่วไปจริงๆ

“ฮืม”

ท่านดยุคที่ยืนเอียงตัวอยู่เอามือมาวางแหมะลงบนหัวของฉัน

“มีส่วนที่คล้ายกันโดยไม่จำเป็นเลยนะ”

“...คะ?”

“เด็กๆ สมัยนี้ใช้ชีวิตกันไม่ง่ายเลยจริงๆ”

นั่นหมายความว่ายังไงกันนะ

พอฉันเอียงคอสงสัย ท่านดยุคก็ขยี้หัวฉันไปมาอย่างแรง

กว่ามือคู่นั้นจะยอมหยุด หัวของฉันก็ฟูฟ่องยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว

เมื่อเห็นฉันกะพริบตาปริบๆ ทั้งที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง ท่านดยุคก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ

“แขกตัวน้อยตรงนั้นน่ะ”

“ครับ ท่านดยุค”

“พูดความจริงมาสิ”

“เรื่องอะไรหรือครับ”

“อยากกลับไปที่วิหารเฮงซวยนั่นไหม”

คำถามของท่านดยุคทำให้คาลิกซ์ปิดปากเงียบ

ดูเหมือนเขากำลังจับใจความสำคัญของคำถามอยู่

แววตาอันเรียบเฉยจ้องมองท่านดยุคอย่างสงบนิ่ง

แล้วหลังจากนั้น—

‘เอ๊ะ สบตากันแล้ว’

เขาเหลือบมองมาที่ฉัน

แม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว แต่สายตาสีทองคู่นั้นก็หยุดอยู่ที่ฉันอย่างชัดเจนก่อนจะละออกไป

“ถ้าหากผมเลือก ‘ไม่กลับไป’ ผมจะต้องจากไปไกลไหมครับ”

“ไม่รู้สิ ถ้าเธออยากจะไปให้ไกลล่ะ”

“แล้วถ้าผมอยากจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ล่ะครับ”

“นั่นก็ขึ้นอยู่กับความต้องการของเธอเหมือนกันนั่นแหละ”

ท่านดยุคยักไหล่พร้อมกับส่งยิ้มเนือยๆ แล้วเอ่ยเสริมขึ้นมา

“เพราะฉันน่ะใจดีกับเพื่อนของลูกสาวเสมอ”

กะพริบตาปริบๆ

ฉันขยับนิ้วมือยุบยิบขณะเงยหน้ามองท่านดยุค

ราวกับรู้ว่าฉันจะมองมา เขาก็ก้มลงสบตากับฉันเช่นกัน

นิ้วมือเรียวยาวช่วยปัดเส้นผมที่ติดอยู่ตรงหน้าผากออกให้อย่างอ่อนโยน

“แน่นอนว่า ในทางกลับกันก็เช่นเดียวกันนะ”

สำหรับคนที่มารังแกมาร์ชเมลโลว์ของเรา ฉันจะทำให้มันได้เห็นนรกอย่างสาสมเชียวล่ะ

“สนิทกับลูกสาวของฉันไว้ให้ดีล่ะ เจ้าแขกตัวน้อย”

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 54
อ่านตอน 55 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 53กลับหน้าเรื่อง
ตอน 53ตอน 55