คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 55

ตอน 55

ตอนที่ 55

◆ ◆ ◆

“คงไม่ได้กำลังพูดจริงจังอยู่ใช่ไหมครับ”

“เปล่านี่ จริงจังกว่าใครเพื่อนเลยต่างหาก”

“อึกกก ท่านดยุคคคคร้าบ”

ฮัดสันกุมลิ้นปี่พลางทรุดตัวลงนั่งร้องโอดครวญ

“แค่พานักบวชฝึกหัดเข้าบ้านก็มากเกินพอแล้ว นี่ยังจะใช้ ‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ อีกหรือครับ”

‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ แปลตรงตัวก็คือระบบที่พวกขุนนางหรือคนร่ำรวยจะให้การอุปถัมภ์เหล่านักบวชฝึกหัด

โดยทั่วไปแล้วเหล่านักบวชฝึกหัดตัวน้อยมักจะเป็นเด็กจากครอบครัวยากจนหรือไม่ก็เด็กกำพร้า

ดังนั้นจึงมีหลายกรณีที่ต้องจำใจมาเป็นนักบวชฝึกหัดโดยไม่เต็มใจ และระบบที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเด็กเหล่านั้นก็คือ ‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ นี่เอง

ผู้อุปถัมภ์สามารถให้การสนับสนุนนักบวชฝึกหัดที่ตนระบุได้ และนักบวชฝึกหัดที่ได้รับการอุปถัมภ์ก็จะสามารถกำหนดอนาคตของตัวเองผ่านการสนับสนุนนั้นได้

ว่าจะยังคงอยู่ที่วิหารต่อไป หรือจะไม่ยอมอยู่ต่อ

ทว่าในความเป็นจริงกลับแทบไม่เคยมีใครนำระบบนี้มาใช้เลย

‘ก็เพราะมันเปลืองเงินสุดๆ ไปเลยน่ะสิ!’

การจะใช้ระบบดังกล่าว นอกจากจะต้องจ่ายเงินสนับสนุนตัวเด็กแล้ว ยังต้องจ่ายเงินบริจาคแยกต่างหากให้กับวิหารอีกด้วย

ซึ่งจำนวนเงินของ ‘เงินบริจาค’ ก้อนนี้มันไม่ธรรมดาเลยสักนิด

อย่างต่ำก็ 30 ล้านชิลลิง

‘เรียกได้ว่าจะขูดรีดค่าชดเชยการสูญเสียนักบวชไปหนึ่งคนให้คุ้มค่าที่สุดสินะ’

คิดคำนวณมูลค่าในอนาคตมารวมไว้เสร็จสรรพเชียวล่ะ

“แต่ระบบที่หน้าเลือดพันธุ์นั้น ท่านดยุคกลับคิดจะเอามาใช้เนี่ยนะครับ...”

“แล้วยังไงล่ะ ของที่เหลือเฟือที่สุดก็คือเงินนี่นา”

“นั่นมันเงินของท่านดยุคหรือครับ”

“อืม เงินฉันเองแหละ”

อ่า จริงด้วยสินะ

แต่เดิมคอนเต้ก็มีพรสวรรค์ด้านการทำธุรกิจที่ยอดเยี่ยมมาตั้งแต่ก่อนขึ้นเป็นดยุคแล้ว

บรรดากลุ่มการค้าที่เขาบริหารจัดการด้วยตัวเองล้วนทำกำไรได้อย่างมหาศาล และไม่ว่าจะนำเงินไปลงทุนที่ไหนก็พากันฟันกำไรก้อนโตแทบทั้งสิ้น

‘มิน่าล่ะ พอถึงเวลาประชุมขุนนางคนสนิททีไรถึงได้วุ่นวายกันขนาดนั้น’

ในสายตาของคนที่แตะต้องอะไรก็กลายเป็นเงินเป็นทองไปหมดอย่างเขา แล้วใครหน้าไหนจะไปทำผลงานเข้าตาได้กันล่ะ

“ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วละครับ ในเมื่อท่านจะใช้เงินส่วนตัวของตัวเองนี่นะ”

ฮัดสันที่ประเมินสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว กรอกยาเคลือบกระเพาะเข้าปากทันที

“แต่ว่าท่านคาร์ลอสทราบเรื่องนี้แล้วหรือยังครับ ถึงจะเป็นการใช้เงินส่วนตัว แต่สุดท้ายก็ต้องพาตัวนักบวชเข้ามาในนามของ ‘ฟานเทเบ’ อยู่ดีนะครับ”

แน่นอนว่า ไม่จำเป็นต้องจดทะเบียนเข้าตระกูล

เพราะผู้ปกครองอุปถัมภ์ไม่จำเป็นต้องเป็นพ่อแม่อยู่แล้ว

แต่ว่า

‘ในตำแหน่งผู้อุปถัมภ์ของ ‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ ที่มีอยู่เพียงไม่กี่คน ย่อมต้องมีชื่อของฟานเทเบสลักเอาไว้อย่างชัดเจนแน่ๆ’

ในเวลานี้ผู้ใหญ่ที่สุดของฟานเทเบก็คือคาร์ลอส

แถมเขายังเป็นคนที่เกลียดวิหารเข้ากระดูกดำไม่แพ้คอนเต้เลยไม่ใช่หรืออย่างไร

“ผมละกังวลเหลือเกินว่าถ้าท่านคาร์ลอสรู้เข้า จะไม่โมโหจนบ้านแตกเอาหรือครับ...”

“ตาแก่นั่นก็ไม่มีปัญหาหรอก”

ไม่มีปัญหาเนี่ยนะ?

เมื่อเห็นสายตาของฮัดสัน คอนเต้ก็ตอบกลับอย่างสบายๆ

“ตั้งแต่ตอนที่พาตัวนักบวชน้อยเข้ามาที่คฤหาสน์ เขาก็รีบแจ้นมาตาเขียวปั้ดใส่ทันทีเลยละ”

...นั่นมันตรงไหนกันที่บอกว่าไม่มีปัญหา

การที่รีบแจ้นมาแล้วทำตาเขียวใส่นี่ มันมีปัญหาชัดๆ ไม่ใช่หรือไง

“แต่พอมาร์ชเมลโลว์ทำหน้าร้องไห้แล้วขอร้อง เขาก็ยอมใจอ่อนยวบยาบทันทีเลยนี่นะ”

“อา ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องยอมอย่างไม่มีเงื่อนไขอยู่แล้วละครับ”

ก็ช่วงนี้ท่านคาร์ลอสกำลังหลงหลานสาวคนใหม่จนโงหัวไม่ขึ้นเลยนี่นา

‘...ก็นะ เรื่องมันถูกกำหนดไว้อย่างนั้นตั้งแต่แรกแล้วนี่’

พอคิดถึงวันที่โดนเรียกตัวไปซักไซ้เรื่องท่านหญิงตัวน้อยทีไร เขาก็ยังรู้สึกปวดตึบๆ ที่ท้ายทอยอยู่เลย

“เจ้าก้อนสายไหมนั่นน่ะ ท่าทางมีพิรุธชะมัด”

“ทำให้ฉันคอยพะวงอยู่เรื่อยเลย เกะกะลูกตาจริง ชวนให้เผลอมองตามอยู่ได้ตลอดเวลาเลยเชียว”

“แถมพอมองดูเรื่อยๆ แล้วนะ ทั้งที่ไม่น่าจะใช่สายเลือดของคอนเต้แน่ๆ แต่จู่ๆ ฉันกลับเกิดความรู้สึกวูบหนึ่งขึ้นมาว่า ‘จะแกล้งเชื่อว่าเป็นสายเลือดจริงๆ ดีไหมนะ?’ เสียอย่างนั้น ทั้งที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้งแท้ๆ”

“เจ้าก้อนสายไหมน่าสงสัยนั่นน่ะ! อาจจะมีใครบงการให้แฝงตัวเข้ามาในตระกูลดยุคเพื่อปลดอาวุธทุกคนจนราบคาบ... แล้วคิดจะขโมยความลับของตระกูลดยุคไปก็ได้ไม่ใช่หรือไง หืม? แกคิดว่ายังไงล่ะ”

พอท่านเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นไม่หยุด ผมจึงเออออห่อหมกไปตามน้ำพอเป็นพิธี—

“ครับ เอ่อ ก็คงตัดความเป็นไปได้เรื่องนั้นออกไปไม่ได้เสียทีเดียว...”

“อะไรนะ?! สติดียังอยู่หรือเปล่าหา?! แกคิดว่าไอ้เด็กตัวกะเปี๊ยกแค่นั้นจะมาเป็นสายลับได้งั้นเรอะ?!”

ได้ยินคำตอบแบบนั้นแล้วรู้สึกอยากจะลาออกขึ้นมาทันทีเลยเชียวล่ะ

แน่นอนเลยว่าตั้งแต่ตอนนั้น ท่านคาร์ลอสก็หลงเสน่ห์ท่านหญิงตัวน้อยเข้าเต็มเปาแล้ว

ก็นะ ถึงเจ้าตัวจะยังปากแข็งปฏิเสธหรือว่าไม่รู้ตัวจริงๆ จนยืนกรานว่าไม่ได้เป็นแบบนั้นก็เถอะ...

‘อ่า พอคิดย้อนกลับไปอีกทีก็ชักอยากจะลาออกขึ้นมาอีกแล้วสิ’

ฮัดสันกดคลึงขมับที่ปวดตุบๆ พลางพยักหน้า

“มันก็ไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ นั่นแหละครับ”

“ใช่ไหมล่ะ เพราะงั้นช่วยติดต่อทางวิหารไว้หน่อยนะ”

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาคล้ายกำลังฮัมเพลงนั้นฟังดูขี้เล่นไม่น้อย

“บอกให้พวกนั้นลองเสนอมาทีสิ ว่าอยากจะรีดไถเงินจากฉันสักเท่าไหร่กันเชียว”

◆ ◆ ◆

“ปกติแล้วเงินบริจาคของระบบผู้อุปถัมภ์จะเริ่มต้นที่ 30 ล้านชิลลิง... ถ้างั้น 50 ล้านชิลลิงเป็นไงครับ?”

“เอาน่า ระดับฟานเทเบทั้งทีต้องเรียกสัก 100 ล้านชิลลิงสิ”

“100 ล้านมันไม่ออกจะมากไปหน่อยหรือ? สัก 80 ล้านชิลลิงดีไหมครับ?”

“ใจเสาะไปได้ อีกฝ่ายคือฟานเทเบนะ! ขุนนางที่ร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของจักรวรรดิเชียวนะ!”

เหล่านักบวชนั่งล้อมโต๊ะพลางถกเถียงกันไปมา

บนกึ่งกลางโต๊ะมีจดหมายประทับตราประจำตระกูลฟานเทเบวางอยู่

มันเป็นจดหมายที่มีเนื้อความระบุว่าจะใช้ ‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ กับเด็กเลือดผสมอย่าง ‘คาลิกซ์’ ดังนั้นจึงให้กำหนดจำนวนเงินบริจาคที่ต้องการเอาไว้

“ท่านแอนทิสคิดว่าจำนวนเงินเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสมครับ”

แอนทิสที่นั่งเงียบมาตลอดกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย

“นั่นสิเนอะ สักเท่าไหร่ถึงจะเหมาะกันนะ”

มือหนาลูบพุงที่ยื่นป่องออกมาของตัวเองไปมาอย่างเพลิดเพลิน

รู้สึกอิ่มเอมใจราวกับไม่ต้องกินข้าวก็อยู่ได้

“อีกฝ่ายคือฟานเทเบเชียวนะ ดังนั้นก็ต้องให้การต้อนรับอย่างสมเกียรติสิ”

เขาหยิบปากกาหมึกซึมที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา

นักบวชคนหนึ่งรีบหยิบกระดาษจดหมายแผ่นใหม่มายื่นให้อย่างรู้ความ

ในไม่ช้า มือที่ถือปากกาหมึกซึมก็เริ่มขยับอย่างช้าๆ

“ฮะ เฮือก”

“มะ มากขนาดนั้นเลยหรือครับ...?”

เหล่านักบวชต่างตกตะลึงกับตัวเลขที่เขียนอยู่บนจดหมาย

“ถ้าเกิดเขามองว่าจำนวนเงินมันมากเกินไปแล้วยกเลิกการสนับสนุนจะทำยังไงดีครับ”

แอนทิสพ่นลมหายใจขึ้นจมูกกับความกังวลที่ได้ยิน

“ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก”

เขามั่นใจเป็นที่สุด

“ลองคิดดูสิ คิดว่าเรื่องที่ดยุคฟานเทเบอยากได้อะไรจากวิหารมันเกิดขึ้นบ่อยหรือไง”

นักบวชที่ลังเลกับคำตอบอยู่ครู่หนึ่งส่ายหน้าไปมาเมื่อได้ฟังคำพูดของแอนทิส

“เรื่องแบบนั้น... เกิดขึ้นได้ยากครับ”

“ใช่ มันหายาก ถ้าไม่ได้ต้องการจริงๆ เขาคงไม่เอ่ยปากแต่แรกหรอก”

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว

คนที่อยากได้เจ้าเด็กเลือดผสมนั่นจริงๆ คงไม่ใช่ท่านดยุค แต่เป็นท่านหญิงต่างหาก

ลูกนอกสมรสของท่านดยุคที่จู่ๆ วันหนึ่งก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้คนนั้นน่ะ

‘แต่แรกก็บอกว่ามาที่วิหารเพื่อพบเพื่อนนี่นะ?’

พอลองมาคิดดูตอนนี้ เพื่อนคนนั้นคงเป็นคาลิกซ์ไม่ผิดแน่

พวกเลือดผสมก็ต้องเข้าพวกกับเลือดผสมด้วยกันอย่างนั้นสินะ

‘ช่างเถอะ แต่เพราะอย่างนั้นพวกเราถึงจะได้กอบโกยเงินก้อนโตยังไงล่ะ’

ฮ่าๆๆ!

แอนทิสที่หัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดีกวาดสายตาเป็นประกายมองไปรอบๆ

“เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับจากนักบวชเซ่อซ่านั่นด้วยล่ะ”

นักบวชเซ่อซ่าที่ว่าหมายถึงมาเน็ต

ไอ้คนโง่เง่าที่ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย ดันไปช่วยท่านหญิงจนทำให้ตนเองต้องตกที่นั่งลำบาก

“ถ้าขืนมันเอาไปรายงานเบื้องบนล่ะก็ ได้ปวดหัวแน่”

ทันทีที่มีรายงานส่งถึงเบื้องบน เงินที่จะยักยอกเข้ากระเป๋าได้ก็จะน้อยลง

เพราะทุกคนคิดเหมือนกันหมด จึงพากันพยักหน้าพร้อมเพรียง

◆ ◆ ◆

“อันยอง คาลิกซ์”

“สวัสดีครับ ท่านหญิง”

“อืม เรียกชื่อเฉยๆ ก็ได้นี่นา”

คาลิกซ์ส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว

“ผมไม่อาจเสียมารยาทเช่นนั้นได้ครับ”

“เสียมารยาทอะไรกัน เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา”

“...”

...มีแค่ฉันคนเดียวสินะที่คิดว่าเป็นเพื่อนน่ะ

แต่แทนที่จะบังคับ ฉันก็ตัดสินใจยอมรับมันอย่างสงบ

‘ดูท่าแล้ว ผู้มีพระคุณของฉันตอนเด็กๆ คงเป็นคนพูดน้อยน่าดู’

แทบไม่แสดงอารมณ์ และสีหน้าก็แทบไม่เปลี่ยนเลยด้วย

ยังดีที่พอชวนคุยแล้วเขายังยอมตอบกลับมาบ้าง—

‘แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมออกความเห็นอะไรเองเลย’

...คงเป็นวิธีป้องกันตัวเองแบบหนึ่งแน่ๆ

เพราะถ้าแสดงอารมณ์และเผยความรู้สึกออกมา ก็เท่ากับต้องยอมรับว่าตัวเองกำลังเจ็บปวดและทรมานอยู่นี่นา

เขาเลยใช้ชีวิตโดยการสะกดอารมณ์และความรู้สึกนึกคิดของตัวเองให้เงียบที่สุด

‘แต่ถ้าทำแบบนั้น มันก็คงไม่มีเรื่องสนุกเลยสิ...’

การทิ้งอารมณ์ความรู้สึกไปมันก็เป็นแบบนั้นแหละ

แลกกับการทิ้งความเศร้า ก็ต้องสูญเสียความสุขไปด้วยเช่นกัน

ฉันเองก็เคยมีประสบการณ์คล้ายๆ กันมาก่อน เลยเข้าใจดี

“ริกซ์”

พอฉันยื่นมือออกไปปุ๊บ คาลิกซ์ก็ยื่นมือออกมาโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน

ฉันไม่ยอมปล่อยให้โอกาสหลุดลอย รีบคว้าหมับเข้าที่มือของเขาไว้ทันที

ชะงัก

ฉันสัมผัสได้ว่านิ้วของเขาเกร็งแน่นด้วยความตกใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ปล่อยมือ

ในทางกลับกัน

“ต่อปายฉันจะปกป้องนายเอง เพราะงั้น เชื่อจายฉันคนเดียวนะ!”

เหมือนที่คาลิกซ์เคยเป็นทั้งผู้มีพระคุณและโชคดีของฉัน คราวนี้ถึงตาที่ฉันจะเป็นโชคดีและผู้มีพระคุณของเขาบ้างแล้ว

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 55
อ่านตอน 56 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 54กลับหน้าเรื่อง
ตอน 54ตอน 56