ตอนที่ 55
“คงไม่ได้กำลังพูดจริงจังอยู่ใช่ไหมครับ”
“เปล่านี่ จริงจังกว่าใครเพื่อนเลยต่างหาก”
“อึกกก ท่านดยุคคคคร้าบ”
ฮัดสันกุมลิ้นปี่พลางทรุดตัวลงนั่งร้องโอดครวญ
“แค่พานักบวชฝึกหัดเข้าบ้านก็มากเกินพอแล้ว นี่ยังจะใช้ ‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ อีกหรือครับ”
‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ แปลตรงตัวก็คือระบบที่พวกขุนนางหรือคนร่ำรวยจะให้การอุปถัมภ์เหล่านักบวชฝึกหัด
โดยทั่วไปแล้วเหล่านักบวชฝึกหัดตัวน้อยมักจะเป็นเด็กจากครอบครัวยากจนหรือไม่ก็เด็กกำพร้า
ดังนั้นจึงมีหลายกรณีที่ต้องจำใจมาเป็นนักบวชฝึกหัดโดยไม่เต็มใจ และระบบที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเด็กเหล่านั้นก็คือ ‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ นี่เอง
ผู้อุปถัมภ์สามารถให้การสนับสนุนนักบวชฝึกหัดที่ตนระบุได้ และนักบวชฝึกหัดที่ได้รับการอุปถัมภ์ก็จะสามารถกำหนดอนาคตของตัวเองผ่านการสนับสนุนนั้นได้
ว่าจะยังคงอยู่ที่วิหารต่อไป หรือจะไม่ยอมอยู่ต่อ
ทว่าในความเป็นจริงกลับแทบไม่เคยมีใครนำระบบนี้มาใช้เลย
‘ก็เพราะมันเปลืองเงินสุดๆ ไปเลยน่ะสิ!’
การจะใช้ระบบดังกล่าว นอกจากจะต้องจ่ายเงินสนับสนุนตัวเด็กแล้ว ยังต้องจ่ายเงินบริจาคแยกต่างหากให้กับวิหารอีกด้วย
ซึ่งจำนวนเงินของ ‘เงินบริจาค’ ก้อนนี้มันไม่ธรรมดาเลยสักนิด
อย่างต่ำก็ 30 ล้านชิลลิง
‘เรียกได้ว่าจะขูดรีดค่าชดเชยการสูญเสียนักบวชไปหนึ่งคนให้คุ้มค่าที่สุดสินะ’
คิดคำนวณมูลค่าในอนาคตมารวมไว้เสร็จสรรพเชียวล่ะ
“แต่ระบบที่หน้าเลือดพันธุ์นั้น ท่านดยุคกลับคิดจะเอามาใช้เนี่ยนะครับ...”
“แล้วยังไงล่ะ ของที่เหลือเฟือที่สุดก็คือเงินนี่นา”
“นั่นมันเงินของท่านดยุคหรือครับ”
“อืม เงินฉันเองแหละ”
อ่า จริงด้วยสินะ
แต่เดิมคอนเต้ก็มีพรสวรรค์ด้านการทำธุรกิจที่ยอดเยี่ยมมาตั้งแต่ก่อนขึ้นเป็นดยุคแล้ว
บรรดากลุ่มการค้าที่เขาบริหารจัดการด้วยตัวเองล้วนทำกำไรได้อย่างมหาศาล และไม่ว่าจะนำเงินไปลงทุนที่ไหนก็พากันฟันกำไรก้อนโตแทบทั้งสิ้น
‘มิน่าล่ะ พอถึงเวลาประชุมขุนนางคนสนิททีไรถึงได้วุ่นวายกันขนาดนั้น’
ในสายตาของคนที่แตะต้องอะไรก็กลายเป็นเงินเป็นทองไปหมดอย่างเขา แล้วใครหน้าไหนจะไปทำผลงานเข้าตาได้กันล่ะ
“ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้วละครับ ในเมื่อท่านจะใช้เงินส่วนตัวของตัวเองนี่นะ”
ฮัดสันที่ประเมินสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว กรอกยาเคลือบกระเพาะเข้าปากทันที
“แต่ว่าท่านคาร์ลอสทราบเรื่องนี้แล้วหรือยังครับ ถึงจะเป็นการใช้เงินส่วนตัว แต่สุดท้ายก็ต้องพาตัวนักบวชเข้ามาในนามของ ‘ฟานเทเบ’ อยู่ดีนะครับ”
แน่นอนว่า ไม่จำเป็นต้องจดทะเบียนเข้าตระกูล
เพราะผู้ปกครองอุปถัมภ์ไม่จำเป็นต้องเป็นพ่อแม่อยู่แล้ว
แต่ว่า
‘ในตำแหน่งผู้อุปถัมภ์ของ ‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ ที่มีอยู่เพียงไม่กี่คน ย่อมต้องมีชื่อของฟานเทเบสลักเอาไว้อย่างชัดเจนแน่ๆ’
ในเวลานี้ผู้ใหญ่ที่สุดของฟานเทเบก็คือคาร์ลอส
แถมเขายังเป็นคนที่เกลียดวิหารเข้ากระดูกดำไม่แพ้คอนเต้เลยไม่ใช่หรืออย่างไร
“ผมละกังวลเหลือเกินว่าถ้าท่านคาร์ลอสรู้เข้า จะไม่โมโหจนบ้านแตกเอาหรือครับ...”
“ตาแก่นั่นก็ไม่มีปัญหาหรอก”
ไม่มีปัญหาเนี่ยนะ?
เมื่อเห็นสายตาของฮัดสัน คอนเต้ก็ตอบกลับอย่างสบายๆ
“ตั้งแต่ตอนที่พาตัวนักบวชน้อยเข้ามาที่คฤหาสน์ เขาก็รีบแจ้นมาตาเขียวปั้ดใส่ทันทีเลยละ”
...นั่นมันตรงไหนกันที่บอกว่าไม่มีปัญหา
การที่รีบแจ้นมาแล้วทำตาเขียวใส่นี่ มันมีปัญหาชัดๆ ไม่ใช่หรือไง
“แต่พอมาร์ชเมลโลว์ทำหน้าร้องไห้แล้วขอร้อง เขาก็ยอมใจอ่อนยวบยาบทันทีเลยนี่นะ”
“อา ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องยอมอย่างไม่มีเงื่อนไขอยู่แล้วละครับ”
ก็ช่วงนี้ท่านคาร์ลอสกำลังหลงหลานสาวคนใหม่จนโงหัวไม่ขึ้นเลยนี่นา
‘...ก็นะ เรื่องมันถูกกำหนดไว้อย่างนั้นตั้งแต่แรกแล้วนี่’
พอคิดถึงวันที่โดนเรียกตัวไปซักไซ้เรื่องท่านหญิงตัวน้อยทีไร เขาก็ยังรู้สึกปวดตึบๆ ที่ท้ายทอยอยู่เลย
“เจ้าก้อนสายไหมนั่นน่ะ ท่าทางมีพิรุธชะมัด”
“ทำให้ฉันคอยพะวงอยู่เรื่อยเลย เกะกะลูกตาจริง ชวนให้เผลอมองตามอยู่ได้ตลอดเวลาเลยเชียว”
“แถมพอมองดูเรื่อยๆ แล้วนะ ทั้งที่ไม่น่าจะใช่สายเลือดของคอนเต้แน่ๆ แต่จู่ๆ ฉันกลับเกิดความรู้สึกวูบหนึ่งขึ้นมาว่า ‘จะแกล้งเชื่อว่าเป็นสายเลือดจริงๆ ดีไหมนะ?’ เสียอย่างนั้น ทั้งที่เพิ่งเจอกันแค่สองครั้งแท้ๆ”
“เจ้าก้อนสายไหมน่าสงสัยนั่นน่ะ! อาจจะมีใครบงการให้แฝงตัวเข้ามาในตระกูลดยุคเพื่อปลดอาวุธทุกคนจนราบคาบ... แล้วคิดจะขโมยความลับของตระกูลดยุคไปก็ได้ไม่ใช่หรือไง หืม? แกคิดว่ายังไงล่ะ”
พอท่านเอาแต่พูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นไม่หยุด ผมจึงเออออห่อหมกไปตามน้ำพอเป็นพิธี—
“ครับ เอ่อ ก็คงตัดความเป็นไปได้เรื่องนั้นออกไปไม่ได้เสียทีเดียว...”
“อะไรนะ?! สติดียังอยู่หรือเปล่าหา?! แกคิดว่าไอ้เด็กตัวกะเปี๊ยกแค่นั้นจะมาเป็นสายลับได้งั้นเรอะ?!”
ได้ยินคำตอบแบบนั้นแล้วรู้สึกอยากจะลาออกขึ้นมาทันทีเลยเชียวล่ะ
แน่นอนเลยว่าตั้งแต่ตอนนั้น ท่านคาร์ลอสก็หลงเสน่ห์ท่านหญิงตัวน้อยเข้าเต็มเปาแล้ว
ก็นะ ถึงเจ้าตัวจะยังปากแข็งปฏิเสธหรือว่าไม่รู้ตัวจริงๆ จนยืนกรานว่าไม่ได้เป็นแบบนั้นก็เถอะ...
‘อ่า พอคิดย้อนกลับไปอีกทีก็ชักอยากจะลาออกขึ้นมาอีกแล้วสิ’
ฮัดสันกดคลึงขมับที่ปวดตุบๆ พลางพยักหน้า
“มันก็ไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ นั่นแหละครับ”
“ใช่ไหมล่ะ เพราะงั้นช่วยติดต่อทางวิหารไว้หน่อยนะ”
น้ำเสียงที่เปล่งออกมาคล้ายกำลังฮัมเพลงนั้นฟังดูขี้เล่นไม่น้อย
“บอกให้พวกนั้นลองเสนอมาทีสิ ว่าอยากจะรีดไถเงินจากฉันสักเท่าไหร่กันเชียว”
“ปกติแล้วเงินบริจาคของระบบผู้อุปถัมภ์จะเริ่มต้นที่ 30 ล้านชิลลิง... ถ้างั้น 50 ล้านชิลลิงเป็นไงครับ?”
“เอาน่า ระดับฟานเทเบทั้งทีต้องเรียกสัก 100 ล้านชิลลิงสิ”
“100 ล้านมันไม่ออกจะมากไปหน่อยหรือ? สัก 80 ล้านชิลลิงดีไหมครับ?”
“ใจเสาะไปได้ อีกฝ่ายคือฟานเทเบนะ! ขุนนางที่ร่ำรวยติดอันดับต้นๆ ของจักรวรรดิเชียวนะ!”
เหล่านักบวชนั่งล้อมโต๊ะพลางถกเถียงกันไปมา
บนกึ่งกลางโต๊ะมีจดหมายประทับตราประจำตระกูลฟานเทเบวางอยู่
มันเป็นจดหมายที่มีเนื้อความระบุว่าจะใช้ ‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ กับเด็กเลือดผสมอย่าง ‘คาลิกซ์’ ดังนั้นจึงให้กำหนดจำนวนเงินบริจาคที่ต้องการเอาไว้
“ท่านแอนทิสคิดว่าจำนวนเงินเท่าไหร่ถึงจะเหมาะสมครับ”
แอนทิสที่นั่งเงียบมาตลอดกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
“นั่นสิเนอะ สักเท่าไหร่ถึงจะเหมาะกันนะ”
มือหนาลูบพุงที่ยื่นป่องออกมาของตัวเองไปมาอย่างเพลิดเพลิน
รู้สึกอิ่มเอมใจราวกับไม่ต้องกินข้าวก็อยู่ได้
“อีกฝ่ายคือฟานเทเบเชียวนะ ดังนั้นก็ต้องให้การต้อนรับอย่างสมเกียรติสิ”
เขาหยิบปากกาหมึกซึมที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา
นักบวชคนหนึ่งรีบหยิบกระดาษจดหมายแผ่นใหม่มายื่นให้อย่างรู้ความ
ในไม่ช้า มือที่ถือปากกาหมึกซึมก็เริ่มขยับอย่างช้าๆ
“ฮะ เฮือก”
“มะ มากขนาดนั้นเลยหรือครับ...?”
เหล่านักบวชต่างตกตะลึงกับตัวเลขที่เขียนอยู่บนจดหมาย
“ถ้าเกิดเขามองว่าจำนวนเงินมันมากเกินไปแล้วยกเลิกการสนับสนุนจะทำยังไงดีครับ”
แอนทิสพ่นลมหายใจขึ้นจมูกกับความกังวลที่ได้ยิน
“ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก”
เขามั่นใจเป็นที่สุด
“ลองคิดดูสิ คิดว่าเรื่องที่ดยุคฟานเทเบอยากได้อะไรจากวิหารมันเกิดขึ้นบ่อยหรือไง”
นักบวชที่ลังเลกับคำตอบอยู่ครู่หนึ่งส่ายหน้าไปมาเมื่อได้ฟังคำพูดของแอนทิส
“เรื่องแบบนั้น... เกิดขึ้นได้ยากครับ”
“ใช่ มันหายาก ถ้าไม่ได้ต้องการจริงๆ เขาคงไม่เอ่ยปากแต่แรกหรอก”
ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อดูจากสถานการณ์แล้ว
คนที่อยากได้เจ้าเด็กเลือดผสมนั่นจริงๆ คงไม่ใช่ท่านดยุค แต่เป็นท่านหญิงต่างหาก
ลูกนอกสมรสของท่านดยุคที่จู่ๆ วันหนึ่งก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้คนนั้นน่ะ
‘แต่แรกก็บอกว่ามาที่วิหารเพื่อพบเพื่อนนี่นะ?’
พอลองมาคิดดูตอนนี้ เพื่อนคนนั้นคงเป็นคาลิกซ์ไม่ผิดแน่
พวกเลือดผสมก็ต้องเข้าพวกกับเลือดผสมด้วยกันอย่างนั้นสินะ
‘ช่างเถอะ แต่เพราะอย่างนั้นพวกเราถึงจะได้กอบโกยเงินก้อนโตยังไงล่ะ’
ฮ่าๆๆ!
แอนทิสที่หัวเราะลั่นอย่างอารมณ์ดีกวาดสายตาเป็นประกายมองไปรอบๆ
“เรื่องนี้ต้องเก็บเป็นความลับจากนักบวชเซ่อซ่านั่นด้วยล่ะ”
นักบวชเซ่อซ่าที่ว่าหมายถึงมาเน็ต
ไอ้คนโง่เง่าที่ไม่มีไหวพริบเอาเสียเลย ดันไปช่วยท่านหญิงจนทำให้ตนเองต้องตกที่นั่งลำบาก
“ถ้าขืนมันเอาไปรายงานเบื้องบนล่ะก็ ได้ปวดหัวแน่”
ทันทีที่มีรายงานส่งถึงเบื้องบน เงินที่จะยักยอกเข้ากระเป๋าได้ก็จะน้อยลง
เพราะทุกคนคิดเหมือนกันหมด จึงพากันพยักหน้าพร้อมเพรียง
“อันยอง คาลิกซ์”
“สวัสดีครับ ท่านหญิง”
“อืม เรียกชื่อเฉยๆ ก็ได้นี่นา”
คาลิกซ์ส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว
“ผมไม่อาจเสียมารยาทเช่นนั้นได้ครับ”
“เสียมารยาทอะไรกัน เราเป็นเพื่อนกันแล้วนี่นา”
“...”
...มีแค่ฉันคนเดียวสินะที่คิดว่าเป็นเพื่อนน่ะ
แต่แทนที่จะบังคับ ฉันก็ตัดสินใจยอมรับมันอย่างสงบ
‘ดูท่าแล้ว ผู้มีพระคุณของฉันตอนเด็กๆ คงเป็นคนพูดน้อยน่าดู’
แทบไม่แสดงอารมณ์ และสีหน้าก็แทบไม่เปลี่ยนเลยด้วย
ยังดีที่พอชวนคุยแล้วเขายังยอมตอบกลับมาบ้าง—
‘แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมออกความเห็นอะไรเองเลย’
...คงเป็นวิธีป้องกันตัวเองแบบหนึ่งแน่ๆ
เพราะถ้าแสดงอารมณ์และเผยความรู้สึกออกมา ก็เท่ากับต้องยอมรับว่าตัวเองกำลังเจ็บปวดและทรมานอยู่นี่นา
เขาเลยใช้ชีวิตโดยการสะกดอารมณ์และความรู้สึกนึกคิดของตัวเองให้เงียบที่สุด
‘แต่ถ้าทำแบบนั้น มันก็คงไม่มีเรื่องสนุกเลยสิ...’
การทิ้งอารมณ์ความรู้สึกไปมันก็เป็นแบบนั้นแหละ
แลกกับการทิ้งความเศร้า ก็ต้องสูญเสียความสุขไปด้วยเช่นกัน
ฉันเองก็เคยมีประสบการณ์คล้ายๆ กันมาก่อน เลยเข้าใจดี
“ริกซ์”
พอฉันยื่นมือออกไปปุ๊บ คาลิกซ์ก็ยื่นมือออกมาโดยไม่รู้ตัวเช่นกัน
ฉันไม่ยอมปล่อยให้โอกาสหลุดลอย รีบคว้าหมับเข้าที่มือของเขาไว้ทันที
ชะงัก
ฉันสัมผัสได้ว่านิ้วของเขาเกร็งแน่นด้วยความตกใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ปล่อยมือ
ในทางกลับกัน
“ต่อปายฉันจะปกป้องนายเอง เพราะงั้น เชื่อจายฉันคนเดียวนะ!”
เหมือนที่คาลิกซ์เคยเป็นทั้งผู้มีพระคุณและโชคดีของฉัน คราวนี้ถึงตาที่ฉันจะเป็นโชคดีและผู้มีพระคุณของเขาบ้างแล้ว
กำลังโหลดความเห็น...