ตอนที่ 56
ตอนที่ได้ยินท่านดยุคบอกว่าจะพาตัวคาลิกซ์ออกมาจากวิหารให้ ฉันก็เกิดความสงสัยขึ้นมา
‘จะทำได้ยังไงกันแน่นะ’
เพราะเท่าที่ฉันรู้ การจะพานักบวชออกมาจากวิหารไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย
คนที่ช่วยคลายความสงสัยนั้นให้ก็คือเคล
“อ๋อ ท่านคงใช้ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัดน่ะครับ”
“อันน้านคืออะไรหยอ”
“อืม ถ้าพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็... เป็นระบบที่จ่ายเงินบริจาคให้วิหาร แล้วสามารถพาตัวนักบวชฝึกหัดออกมาได้น่ะครับ”
สรุปได้ตรงเผงจนเข้าใจแจ่มแจ้งทันที
‘จ่ายเงินเพื่อพาตัวออกมานี่เอง...!’
แต่ว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะพาออกมาได้กันนะ
ข้อสงสัยเรื่องนั้นได้รับการคลี่คลายในวันนี้
หลังจากคุยกับคาลิกซ์สั้นๆ ระหว่างทางเดินไปยังห้องทำงานเพื่อกินของว่างกับท่านดยุค
“ยัยตัวเล็ก!”
“พี่ชายยูอิส?”
หลุยส์โบกไม้โบกมือหยอยๆ มาจากทางหน้าต่างริมระเบียงทางเดิน
ดูจากหยาดเหงื่อที่ผุดซึมตรงหน้าผากเล็กน้อยแล้ว ท่าทางจะเพิ่งซ้อมดาบคนเดียวเสร็จมาละมั้ง
“เดี๋ยวสิ รออยู่ตรงนั้นก่อนนะ”
จะให้รออะไรกันล่ะ
พอฉันเอียงคอสงสัย หลุยส์ก็เผยฟันขาวฉีกยิ้มกว้าง
จากนั้นเขาก็กระโดดข้ามหน้าต่างเข้ามาในระเบียงทางเดินทันที
“วะ ว้าว...!”
“เป็นไง เท่ใช่ไหมล่ะ”
“อื้อ เท่มากเยย! ตะว่าใช้ประตูน่าจะปลอดภัยกว่าไหมอะ”
“...กระแอม ปกติฉันก็เดินเข้าทางประตูหรอกน่า วันนี้แค่แสดงให้ดูเป็นพิเศษต่างหาก”
“อื้อ”
ฉันกับหลุยส์เดินเคียงข้างกันพลางพูดคุยกระหนุงกระหนิง
“ไปไหนมาน่ะ ยัยตัวเปี๊ยก”
“ไปหาลิกซ์มาแย้ว”
“เหอะ! เธอนี่มัน...”
“อือ?”
อึก
หลุยส์ส่งเสียงครางแผ่วเบาก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างแรง
“มะ ไม่มีอะไร ช่างเถอะ”
“อะไรหยอ”
ดูท่าจะมีอะไรอยากพูดแน่ๆ แต่พอเฉไฉแบบนี้ก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่
พอฉันหรี่ตาแหงนหน้ามอง หลุยส์ก็สะดุ้งพลางหลบสายตา
“ยัยตัวเปี๊ยก เธอเนี่ยนะ”
“อื้อ”
ฉันทำไมเหรอ
“ห้ามเที่ยวไปเรียกใครต่อใครว่าพี่ชายนะ เรียกพี่เฉยๆ ก็ไม่ได้”
“...?”
จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาเนี่ยนะ
ยิ่งกว่านั้นคือไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ได้กัน
“คนที่อายุเยอะฝ่าเมนโอนี่ มะช่ายพี่ชายทุกคนหยอ”
“...ไม่ใช่สักหน่อย! คนที่เธอจะเรียกว่าพี่ชายได้บนโลกนี้มีแค่สองคนเท่านั้นแหละ คือฉันกับพี่อัสเตอร์!”
แววตาของเขาลุกโชนเร่าร้อนพอๆ กับน้ำเสียงอันหนักแน่น
ฉันพยักหน้ารับอย่างงงๆ
“อื้อ เข้าจายแย้ว พี่ชายยูอิสกับพี่ชายอัซเต้อ มีแค่ฉองคนเน้ที่เป็นพี่ชายของเมโลนี่”
หลุยส์ถึงได้มีสีหน้าพึงพอใจขึ้นมาในที่สุด
‘เอาเถอะ ก็ดีใจแล้วนี่ ช่างมันละกัน’
ความจริงพอลองคิดดูแล้ว ในชีวิตฉันจะมีสักกี่คนกันเชียวที่ฉันจะเรียกเขาว่าพี่ชายได้―
อ่า
‘แล้วพี่ริกกี้ล่ะเอาไงดี?’
...ไม่รู้ด้วยแล้ว เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคิดทีหลังละกัน
“กำลังจะไปหาคุณอาเหรอ?”
“อื้อ จะไปกิงของว่างด้วยกัน”
ฉันกำลังจะไปกินของว่างตามที่ระบุไว้ในเงื่อนไขของสัญญา
ในเมื่อท่านดยุคอุตส่าห์พยายามเพื่อคาลิกซ์แทนฉันขนาดนี้ อย่างน้อยฉันก็ต้องทำตามสัญญาให้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ
“งั้นฉันไปด้วยสิ!”
“ได้ฉิ ดียังเลย”
ตอนที่พวกเราเดินมาถึงใกล้ๆ ห้องทำงานนั่นเอง
“บ้าไปแล้วครับ! ไร้ยางอายสิ้นดี ห้าร้อยล้านเนี่ยนะ? ห้าร้อยล้านมันใช่ชื่อหมาข้างบ้านที่ไหนกันครับ?!”
“เงียบๆ หน่อย ฮัดสัน ตอนนี้นายนั่นแหละที่ดูเหมือนคนบ้าที่สุดแล้ว”
“จะไม่ให้บ้าได้ยังไงกันล่ะครับ?! ผมเองก็ชอบเงินเหมือนกันนะ! ผมเองก็อยากได้ห้าร้อยล้านเหมือนกันครับ!”
เสียงตะโกนโหวกเหวกของฮัดสันที่ดังลั่นออกมา ทำให้ฉันกับหลุยส์หันมาสบตากันพร้อมกันทันที
“เขาจะอาวห้าร้อยล้านชิลลิงจิงๆ หยอคะ?”
“ให้ตายสิ ได้ยินเข้าจนได้สินะ”
“...เมื่อกี้ได้ยิงจากหน้าประตูมาแย้วค่ะ”
เสียงพึมพำหงอยๆ ของฉันทำให้ท่านดยุคเลิกคิ้วขึ้น
“ฉันถึงได้บอกให้นายเงียบๆ หน่อยไงล่ะ”
นั่นคงกำลังพูดถึงฮัดสันอยู่สินะ
“แต่ว่าเขาขอห้าร้อยล้านชิลลิงจริงๆ เหรอครับ คุณอา?”
“ก็นะ ใช่แล้วล่ะ เขาขอมาแบบนั้น”
“ยี้ ใครเห็นเข้าคงนึกว่ากำลังค้ามนุษย์อยู่แน่ๆ เลยครับ”
หลุยส์ขมวดคิ้วมุ่นพลางยกน้ำส้มขึ้นดื่มอึกๆ
ดูเหมือนเขาจะรู้สึกสะอิดสะเอียนกับการกระทำอันไร้ยางอายของวิหาร
ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน
‘ห้าร้อยล้านเนี่ยนะ ไร้ยางอายสิ้นดี!’
เห็นเจตนาชัดเจนเลยว่ากะจะใช้โอกาสนี้จับตระกูลดยุคเป็นเหยื่ออันโอชะ
“ทำไมกลายเป็นมาร์ชเมลโลว์เหี่ยวย่นไปอีกแล้วล่ะ กังวลเรื่องเงินหรือ”
ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า
“ค่า เพราะเปงเพื่อนหนู คุณพ่อถึงต้องออกโรงนี่นา...”
ความจริงแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ตระกูลดยุคก็คงไม่ต้องมาข้องแวะกับวิหารด้วยเรื่องพรรค์นี้
ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะฉันอยากช่วยคาลิกซ์แท้ๆ
ในมุมมองของท่านดยุค เขาต้องบริจาคเงินก้อนโตให้วิหารที่เกลียดแสนเกลียด เพียงเพื่อพาตัวนักบวชฝึกหัดคนหนึ่งมา
ฮือๆ
“...ไว้เมนโอนี่จาคืนห้ายวันหลังนะคะ”
ฉันพูดเสียงอ่อยลงไปในคอด้วยความรู้สึกผิดที่ทิ่มแทงใจ
‘ถ้าจะเก็บเงินห้าร้อยล้านชิลลิงต้องใช้เวลานานแค่ไหนกันนะ’
ถ้าตั้งใจเก็บเงินค่าขนมและรู้จักประหยัด สักวันหนึ่งก็น่าจะเก็บได้ไม่ใช่หรือไง
‘ถึงจะเป็นจำนวนเงินที่ตอนเป็นขอทานข้างถนนไม่มีทางฝันถึง แต่ตอนนี้ฉันเป็นถึงท่านหญิงนี่นา...’
ตอนนั้นเอง
แปะ
“เอ๋?”
สิ่งที่ปลุกฉันจากภวังค์ความคิดคือมือของท่านดยุคที่ทาบลงบนหน้าผาก
ดันเบาๆ
เขาจับศีรษะที่ก้มต่ำให้เงยขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก่อนจะตักเยลลี่คำโตยื่นมาตรงหน้า
งับ ง่ำ
ฉันอ้าปากรับเยลลี่เข้าปากไปโดยไม่รู้ตัว
ทุกครั้งที่เคี้ยว แก้มยุ้ยๆ ก็ขยับดุ๊กดิ๊กตามไปด้วย
“อย่าพูดเรื่องไร้สาระเลย กินของว่างไปเถอะนะ”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่หรอกนะ มาร์ชเมลโลว์ เห็นฉันเป็นพ่อขี้ตืดที่คอยเกาะเงินลูกสาวกินหรือยังไงกัน”
ฉันเคี้ยวเยลลี่ตุ้ยๆ พลางส่ายหน้าปฏิเสธ
‘เอาจริงก็ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกนะ’
ถ้าเป็นคนแบบนั้นคงไม่พูดว่าจะซื้อตึกนู่นตึกนี่ให้ฉันหรอก
“เรื่องนี้เธอไม่ต้องไปใส่ใจหรอก แล้วอีแค่ห้าร้อยล้านน่ะ สำหรับฉันจะมีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันเลยสักนิด”
รอยยิ้มละมุนของเขาเปี่ยมไปด้วยความผ่อนคลายไร้กังวล
‘...ฮึก โชคดีจริงๆ ที่ได้มาเป็นลูกสาวของท่านดยุค’
ฉันถูปลายจมูกที่เริ่มแสบแปลบไปมา
‘ต้องตอบแทนบุญคุณนี้ให้ได้เลย’
ฉันจะทำตามสัญญาให้ดีที่สุด และทำหน้าที่ลูกสาวที่สมบทบาทให้ได้
แล้วก็จะเป็นท่านหญิงแห่งฟานเทเบไปอีกนานเท่านานเลย!
แต่ว่า เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น...
‘มันจะไม่มีวิธีอะไรเลยหรือ’
วิธีที่จะลดเงินบริจาคที่จะส่งให้วิหารให้ได้มากที่สุดน่ะ
‘ถึงท่านดยุคจะรวยล้นฟ้าจนเงินห้าร้อยล้านไม่คณามือ แต่ส่งเงินตั้งขนาดนั้นให้วิหารมันน่าเสียดายจะตายไป’
โดยเฉพาะพวกนักบวชพวกนั้น
แค่คิดภาพพวกที่เคยรังแกคาลิกซ์ยืนยิ้มแก้มปริ ฉันก็อิจฉาตาร้อนจนอยากจะกัดฟันกรอด
เหมือนต้องมายืนดูศัตรูคู่อาฆาตซื้อที่ดินทำกำไรยังไงยังงั้นเลย
‘ไม่อยากให้พวกนั้นได้ดิบได้ดีเลยสักนิดไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม...’
ฮึ่ม
ฉันเริ่มเค้นสมองคิดอย่างสุดความสามารถ
“ไม่กินข้าวแล้วมัวทำอะไรอยู่ล่ะ มาร์ชเมลโลว์”
ขนาดช่วงเวลากินของว่าง ฉันก็ยังมัวแต่เค้นหัวคิด
“อะไรกัน ยัยหนู ทำไมถึงได้เดินไปเดินมาตามทางเดินด้วยสีหน้าน่ากลัวแบบนั้นล่ะ”
แม้แต่ตอนเดินกลับห้อง ฉันก็ยังคิดไม่หยุด
“สายไหม! ดูผ้าพันคอที่ปู่คนนี้กำลังถักอยู่สิ! ฮ่าๆๆ...ฮะ ไม่ถูกใจงั้นเรอะ สีหน้าถึงได้เป็นแบบนั้นกันเล่า...”
กระทั่งตอนที่อดีตท่านดยุคแวะมาหาที่ห้อง ฉันก็ยังมัวแต่ครุ่นคิด
แต่น่าเศร้าใจที่ไม่ได้อะไรขึ้นมาเลยสักนิดเดียว
“ฮือ...”
“ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ว่าร่าเริงเข้าไว้นะคะคุณหนู!”
เอน่าที่เข้ามาช่วยจัดที่นอนให้คอยส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจฉันไม่หยุด
ทว่า ถึงจะมีแรงใจอันอบอุ่นจากเอน่า ฉันก็ยังไม่มีเรี่ยวแรงขึ้นมาอยู่ดี
‘ทำไมคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่างเนี่ย’
พรุ่งนี้ท่านดยุคอาจจะบอกว่าจะส่งเงินไปเลยก็ได้
‘สุดท้ายแล้วคงมีแต่ต้องยอมส่งเงินห้าร้อยล้านไปจริงๆ งั้นเหรอ’
ตุปัดตุเป๋ ตอนที่ฉันกำลังหมดเรี่ยวแรงแล้วปีนขึ้นเตียงไปนั่นเอง
จู่ๆ หนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ที่วางอยู่ข้างเตียงก็สะดุดเข้ากับสายตา
‘แองเจลาจะมีคำตอบให้ไหมนะ’
ฉันเอื้อมมือไปหาหนังสือด้วยความคิดเช่นนั้น
“นี่ค่ะคุณหนู”
เพราะแขนสั้นๆ เอื้อมไม่ถึงหนังสือ เอน่าจึงเป็นคนหยิบส่งให้
“ขอบคุนนะ เองน่า”
ฉันสูดจมูกฟุดฟิดทั้งที่ไม่มีน้ำมูกไปพร้อมกับเปิดหน้าหนังสือออก
หวังเป็นอย่างยิ่งว่าสติปัญญาของแองเจลาจะพอช่วยอะไรได้บ้าง
‘ถึงจะเป็นหนังสือที่อ่านซ้ำมาเกินสามสิบรอบแล้วจนไม่น่าจะมีเนื้อหาใหม่อะไรก็เถอะ’
ทั้งที่คิดไว้อย่างนั้นแท้ๆ―
“...เอ๊ะ?”
ระหว่างที่เปิดอ่านอยู่นั้น ตาของฉันก็เบิกกว้างขึ้นมาเท่าไข่ห่าน
น่าเหลือเชื่อที่มีคำใบ้อยู่ในหนังสือที่ฉันเคยอ่านมาแล้วมากกว่าสามสิบครั้ง
‘พอนึกดูแล้ว ทำไมฉันถึงไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยนะ...?!’
กำลังโหลดความเห็น...