คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 56

ตอน 56

ตอนที่ 56

ตอนที่ได้ยินท่านดยุคบอกว่าจะพาตัวคาลิกซ์ออกมาจากวิหารให้ ฉันก็เกิดความสงสัยขึ้นมา

‘จะทำได้ยังไงกันแน่นะ’

เพราะเท่าที่ฉันรู้ การจะพานักบวชออกมาจากวิหารไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

คนที่ช่วยคลายความสงสัยนั้นให้ก็คือเคล

“อ๋อ ท่านคงใช้ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัดน่ะครับ”

“อันน้านคืออะไรหยอ”

“อืม ถ้าพูดให้เข้าใจง่ายๆ ก็... เป็นระบบที่จ่ายเงินบริจาคให้วิหาร แล้วสามารถพาตัวนักบวชฝึกหัดออกมาได้น่ะครับ”

สรุปได้ตรงเผงจนเข้าใจแจ่มแจ้งทันที

‘จ่ายเงินเพื่อพาตัวออกมานี่เอง...!’

แต่ว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะพาออกมาได้กันนะ

ข้อสงสัยเรื่องนั้นได้รับการคลี่คลายในวันนี้

หลังจากคุยกับคาลิกซ์สั้นๆ ระหว่างทางเดินไปยังห้องทำงานเพื่อกินของว่างกับท่านดยุค

“ยัยตัวเล็ก!”

“พี่ชายยูอิส?”

หลุยส์โบกไม้โบกมือหยอยๆ มาจากทางหน้าต่างริมระเบียงทางเดิน

ดูจากหยาดเหงื่อที่ผุดซึมตรงหน้าผากเล็กน้อยแล้ว ท่าทางจะเพิ่งซ้อมดาบคนเดียวเสร็จมาละมั้ง

“เดี๋ยวสิ รออยู่ตรงนั้นก่อนนะ”

จะให้รออะไรกันล่ะ

พอฉันเอียงคอสงสัย หลุยส์ก็เผยฟันขาวฉีกยิ้มกว้าง

จากนั้นเขาก็กระโดดข้ามหน้าต่างเข้ามาในระเบียงทางเดินทันที

“วะ ว้าว...!”

“เป็นไง เท่ใช่ไหมล่ะ”

“อื้อ เท่มากเยย! ตะว่าใช้ประตูน่าจะปลอดภัยกว่าไหมอะ”

“...กระแอม ปกติฉันก็เดินเข้าทางประตูหรอกน่า วันนี้แค่แสดงให้ดูเป็นพิเศษต่างหาก”

“อื้อ”

ฉันกับหลุยส์เดินเคียงข้างกันพลางพูดคุยกระหนุงกระหนิง

“ไปไหนมาน่ะ ยัยตัวเปี๊ยก”

“ไปหาลิกซ์มาแย้ว”

“เหอะ! เธอนี่มัน...”

“อือ?”

อึก

หลุยส์ส่งเสียงครางแผ่วเบาก่อนจะส่ายหน้าไปมาอย่างแรง

“มะ ไม่มีอะไร ช่างเถอะ”

“อะไรหยอ”

ดูท่าจะมีอะไรอยากพูดแน่ๆ แต่พอเฉไฉแบบนี้ก็ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่

พอฉันหรี่ตาแหงนหน้ามอง หลุยส์ก็สะดุ้งพลางหลบสายตา

“ยัยตัวเปี๊ยก เธอเนี่ยนะ”

“อื้อ”

ฉันทำไมเหรอ

“ห้ามเที่ยวไปเรียกใครต่อใครว่าพี่ชายนะ เรียกพี่เฉยๆ ก็ไม่ได้”

“...?”

จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาเนี่ยนะ

ยิ่งกว่านั้นคือไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ได้กัน

“คนที่อายุเยอะฝ่าเมนโอนี่ มะช่ายพี่ชายทุกคนหยอ”

“...ไม่ใช่สักหน่อย! คนที่เธอจะเรียกว่าพี่ชายได้บนโลกนี้มีแค่สองคนเท่านั้นแหละ คือฉันกับพี่อัสเตอร์!”

แววตาของเขาลุกโชนเร่าร้อนพอๆ กับน้ำเสียงอันหนักแน่น

ฉันพยักหน้ารับอย่างงงๆ

“อื้อ เข้าจายแย้ว พี่ชายยูอิสกับพี่ชายอัซเต้อ มีแค่ฉองคนเน้ที่เป็นพี่ชายของเมโลนี่”

หลุยส์ถึงได้มีสีหน้าพึงพอใจขึ้นมาในที่สุด

‘เอาเถอะ ก็ดีใจแล้วนี่ ช่างมันละกัน’

ความจริงพอลองคิดดูแล้ว ในชีวิตฉันจะมีสักกี่คนกันเชียวที่ฉันจะเรียกเขาว่าพี่ชายได้―

อ่า

‘แล้วพี่ริกกี้ล่ะเอาไงดี?’

...ไม่รู้ด้วยแล้ว เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยคิดทีหลังละกัน

“กำลังจะไปหาคุณอาเหรอ?”

“อื้อ จะไปกิงของว่างด้วยกัน”

ฉันกำลังจะไปกินของว่างตามที่ระบุไว้ในเงื่อนไขของสัญญา

ในเมื่อท่านดยุคอุตส่าห์พยายามเพื่อคาลิกซ์แทนฉันขนาดนี้ อย่างน้อยฉันก็ต้องทำตามสัญญาให้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ

“งั้นฉันไปด้วยสิ!”

“ได้ฉิ ดียังเลย”

ตอนที่พวกเราเดินมาถึงใกล้ๆ ห้องทำงานนั่นเอง

“บ้าไปแล้วครับ! ไร้ยางอายสิ้นดี ห้าร้อยล้านเนี่ยนะ? ห้าร้อยล้านมันใช่ชื่อหมาข้างบ้านที่ไหนกันครับ?!”

“เงียบๆ หน่อย ฮัดสัน ตอนนี้นายนั่นแหละที่ดูเหมือนคนบ้าที่สุดแล้ว”

“จะไม่ให้บ้าได้ยังไงกันล่ะครับ?! ผมเองก็ชอบเงินเหมือนกันนะ! ผมเองก็อยากได้ห้าร้อยล้านเหมือนกันครับ!”

เสียงตะโกนโหวกเหวกของฮัดสันที่ดังลั่นออกมา ทำให้ฉันกับหลุยส์หันมาสบตากันพร้อมกันทันที

◆ ◆ ◆

“เขาจะอาวห้าร้อยล้านชิลลิงจิงๆ หยอคะ?”

“ให้ตายสิ ได้ยินเข้าจนได้สินะ”

“...เมื่อกี้ได้ยิงจากหน้าประตูมาแย้วค่ะ”

เสียงพึมพำหงอยๆ ของฉันทำให้ท่านดยุคเลิกคิ้วขึ้น

“ฉันถึงได้บอกให้นายเงียบๆ หน่อยไงล่ะ”

นั่นคงกำลังพูดถึงฮัดสันอยู่สินะ

“แต่ว่าเขาขอห้าร้อยล้านชิลลิงจริงๆ เหรอครับ คุณอา?”

“ก็นะ ใช่แล้วล่ะ เขาขอมาแบบนั้น”

“ยี้ ใครเห็นเข้าคงนึกว่ากำลังค้ามนุษย์อยู่แน่ๆ เลยครับ”

หลุยส์ขมวดคิ้วมุ่นพลางยกน้ำส้มขึ้นดื่มอึกๆ

ดูเหมือนเขาจะรู้สึกสะอิดสะเอียนกับการกระทำอันไร้ยางอายของวิหาร

ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

‘ห้าร้อยล้านเนี่ยนะ ไร้ยางอายสิ้นดี!’

เห็นเจตนาชัดเจนเลยว่ากะจะใช้โอกาสนี้จับตระกูลดยุคเป็นเหยื่ออันโอชะ

“ทำไมกลายเป็นมาร์ชเมลโลว์เหี่ยวย่นไปอีกแล้วล่ะ กังวลเรื่องเงินหรือ”

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“ค่า เพราะเปงเพื่อนหนู คุณพ่อถึงต้องออกโรงนี่นา...”

ความจริงแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะฉัน ตระกูลดยุคก็คงไม่ต้องมาข้องแวะกับวิหารด้วยเรื่องพรรค์นี้

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะฉันอยากช่วยคาลิกซ์แท้ๆ

ในมุมมองของท่านดยุค เขาต้องบริจาคเงินก้อนโตให้วิหารที่เกลียดแสนเกลียด เพียงเพื่อพาตัวนักบวชฝึกหัดคนหนึ่งมา

ฮือๆ

“...ไว้เมนโอนี่จาคืนห้ายวันหลังนะคะ”

ฉันพูดเสียงอ่อยลงไปในคอด้วยความรู้สึกผิดที่ทิ่มแทงใจ

‘ถ้าจะเก็บเงินห้าร้อยล้านชิลลิงต้องใช้เวลานานแค่ไหนกันนะ’

ถ้าตั้งใจเก็บเงินค่าขนมและรู้จักประหยัด สักวันหนึ่งก็น่าจะเก็บได้ไม่ใช่หรือไง

‘ถึงจะเป็นจำนวนเงินที่ตอนเป็นขอทานข้างถนนไม่มีทางฝันถึง แต่ตอนนี้ฉันเป็นถึงท่านหญิงนี่นา...’

ตอนนั้นเอง

แปะ

“เอ๋?”

สิ่งที่ปลุกฉันจากภวังค์ความคิดคือมือของท่านดยุคที่ทาบลงบนหน้าผาก

ดันเบาๆ

เขาจับศีรษะที่ก้มต่ำให้เงยขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก่อนจะตักเยลลี่คำโตยื่นมาตรงหน้า

งับ ง่ำ

ฉันอ้าปากรับเยลลี่เข้าปากไปโดยไม่รู้ตัว

ทุกครั้งที่เคี้ยว แก้มยุ้ยๆ ก็ขยับดุ๊กดิ๊กตามไปด้วย

“อย่าพูดเรื่องไร้สาระเลย กินของว่างไปเถอะนะ”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่หรอกนะ มาร์ชเมลโลว์ เห็นฉันเป็นพ่อขี้ตืดที่คอยเกาะเงินลูกสาวกินหรือยังไงกัน”

ฉันเคี้ยวเยลลี่ตุ้ยๆ พลางส่ายหน้าปฏิเสธ

‘เอาจริงก็ไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกนะ’

ถ้าเป็นคนแบบนั้นคงไม่พูดว่าจะซื้อตึกนู่นตึกนี่ให้ฉันหรอก

“เรื่องนี้เธอไม่ต้องไปใส่ใจหรอก แล้วอีแค่ห้าร้อยล้านน่ะ สำหรับฉันจะมีหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันเลยสักนิด”

รอยยิ้มละมุนของเขาเปี่ยมไปด้วยความผ่อนคลายไร้กังวล

‘...ฮึก โชคดีจริงๆ ที่ได้มาเป็นลูกสาวของท่านดยุค’

ฉันถูปลายจมูกที่เริ่มแสบแปลบไปมา

‘ต้องตอบแทนบุญคุณนี้ให้ได้เลย’

ฉันจะทำตามสัญญาให้ดีที่สุด และทำหน้าที่ลูกสาวที่สมบทบาทให้ได้

แล้วก็จะเป็นท่านหญิงแห่งฟานเทเบไปอีกนานเท่านานเลย!

แต่ว่า เรื่องนั้นก็ส่วนเรื่องนั้น...

‘มันจะไม่มีวิธีอะไรเลยหรือ’

วิธีที่จะลดเงินบริจาคที่จะส่งให้วิหารให้ได้มากที่สุดน่ะ

‘ถึงท่านดยุคจะรวยล้นฟ้าจนเงินห้าร้อยล้านไม่คณามือ แต่ส่งเงินตั้งขนาดนั้นให้วิหารมันน่าเสียดายจะตายไป’

โดยเฉพาะพวกนักบวชพวกนั้น

แค่คิดภาพพวกที่เคยรังแกคาลิกซ์ยืนยิ้มแก้มปริ ฉันก็อิจฉาตาร้อนจนอยากจะกัดฟันกรอด

เหมือนต้องมายืนดูศัตรูคู่อาฆาตซื้อที่ดินทำกำไรยังไงยังงั้นเลย

‘ไม่อยากให้พวกนั้นได้ดิบได้ดีเลยสักนิดไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม...’

ฮึ่ม

ฉันเริ่มเค้นสมองคิดอย่างสุดความสามารถ

“ไม่กินข้าวแล้วมัวทำอะไรอยู่ล่ะ มาร์ชเมลโลว์”

ขนาดช่วงเวลากินของว่าง ฉันก็ยังมัวแต่เค้นหัวคิด

“อะไรกัน ยัยหนู ทำไมถึงได้เดินไปเดินมาตามทางเดินด้วยสีหน้าน่ากลัวแบบนั้นล่ะ”

แม้แต่ตอนเดินกลับห้อง ฉันก็ยังคิดไม่หยุด

“สายไหม! ดูผ้าพันคอที่ปู่คนนี้กำลังถักอยู่สิ! ฮ่าๆๆ...ฮะ ไม่ถูกใจงั้นเรอะ สีหน้าถึงได้เป็นแบบนั้นกันเล่า...”

กระทั่งตอนที่อดีตท่านดยุคแวะมาหาที่ห้อง ฉันก็ยังมัวแต่ครุ่นคิด

แต่น่าเศร้าใจที่ไม่ได้อะไรขึ้นมาเลยสักนิดเดียว

“ฮือ...”

“ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ว่าร่าเริงเข้าไว้นะคะคุณหนู!”

เอน่าที่เข้ามาช่วยจัดที่นอนให้คอยส่งเสียงเชียร์ให้กำลังใจฉันไม่หยุด

ทว่า ถึงจะมีแรงใจอันอบอุ่นจากเอน่า ฉันก็ยังไม่มีเรี่ยวแรงขึ้นมาอยู่ดี

‘ทำไมคิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่างเนี่ย’

พรุ่งนี้ท่านดยุคอาจจะบอกว่าจะส่งเงินไปเลยก็ได้

‘สุดท้ายแล้วคงมีแต่ต้องยอมส่งเงินห้าร้อยล้านไปจริงๆ งั้นเหรอ’

ตุปัดตุเป๋ ตอนที่ฉันกำลังหมดเรี่ยวแรงแล้วปีนขึ้นเตียงไปนั่นเอง

จู่ๆ หนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ที่วางอยู่ข้างเตียงก็สะดุดเข้ากับสายตา

‘แองเจลาจะมีคำตอบให้ไหมนะ’

ฉันเอื้อมมือไปหาหนังสือด้วยความคิดเช่นนั้น

“นี่ค่ะคุณหนู”

เพราะแขนสั้นๆ เอื้อมไม่ถึงหนังสือ เอน่าจึงเป็นคนหยิบส่งให้

“ขอบคุนนะ เองน่า”

ฉันสูดจมูกฟุดฟิดทั้งที่ไม่มีน้ำมูกไปพร้อมกับเปิดหน้าหนังสือออก

หวังเป็นอย่างยิ่งว่าสติปัญญาของแองเจลาจะพอช่วยอะไรได้บ้าง

‘ถึงจะเป็นหนังสือที่อ่านซ้ำมาเกินสามสิบรอบแล้วจนไม่น่าจะมีเนื้อหาใหม่อะไรก็เถอะ’

ทั้งที่คิดไว้อย่างนั้นแท้ๆ―

“...เอ๊ะ?”

ระหว่างที่เปิดอ่านอยู่นั้น ตาของฉันก็เบิกกว้างขึ้นมาเท่าไข่ห่าน

น่าเหลือเชื่อที่มีคำใบ้อยู่ในหนังสือที่ฉันเคยอ่านมาแล้วมากกว่าสามสิบครั้ง

‘พอนึกดูแล้ว ทำไมฉันถึงไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นเลยนะ...?!’

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 56
อ่านตอน 57 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 55กลับหน้าเรื่อง
ตอน 55ตอน 57