คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 57

ตอน 57

ตอนที่ 57

วันต่อมา

ฉันออกไปข้างนอกพร้อมกับหลุยส์และอดีตท่านดยุค

“อยากมาที่นี่ขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้ร้องเพลงบ่นอยากมาตั้งแต่เช้าตรู่เนี่ย”

“อื้อ ใช่แย้ว”

“ก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษตรงไหนเลยนี่ ทำไมถึงอยากมาที่นี่นักนะ”

หลุยส์มองสำรวจบรรยากาศภายในร้านคาเฟ่พลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย

“มีคนบกกวาเค้กที่นี่อาหย่อยมาก”

“ใครบอก”

อ้าว

ไม่คิดเลยว่าจะถามซักไซ้มาถึงขั้นนี้

“...ก็มะยู้แหละ แต่มีคนบกแบบนั้น”

“หืม ก็ได้ ช่างเถอะ ในเมื่อยัยหนูอย่างเธอว่าอย่างนั้น ก็คงตามนั้นแหละ!”

เฮ้อ

โล่งอกไปทีที่เขาไม่ซักไซ้ไล่เลียงต่อ

ถ้าขืนยังถามต่ออีกเรื่อยๆ คงลำบากใจแย่

‘เพราะเรื่องที่มีคนแนะนำมาน่ะ เป็นเรื่องโกหกทั้งเพยังไงล่ะ’

แต่แรกแล้วเป้าหมายที่มาที่นี่ก็ไม่ใช่ ‘เค้ก’ เสียหน่อย แต่เป็นอย่างอื่นต่างหาก

นั่นก็คือ

‘ฉันมาตามหาจุดอ่อนของนักบวชที่ชื่อแอนทิสยังไงล่ะจ๊ะ!’

ถูกต้องแล้ว

‹ข่าวสารสีน้ำเงิน›

คาเฟ่ที่ดูแสนจะธรรมดาแห่งนี้ แท้จริงแล้วไม่ใช่คาเฟ่ทั่วไป!

สมกับที่มีคำว่า ‘ข่าวสาร’ อยู่ในชื่อ เพราะที่นี่คือสถานที่ซื้อขายข้อมูล

หรือก็คือ ‘กิลด์ข้อมูลลับ’ ที่ปลอมตัวเป็นคาเฟ่นั่นเอง

การที่ฉันนึกถึงสถานที่แห่งนี้ขึ้นมาได้ก็ต้องขอบคุณหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง›

‘เพราะในเรื่องมีฉากที่แองเจลาไปกิลด์ข้อมูลอยู่น่ะสิ’

ถึงแม้ที่ที่แองเจลาไปจะไม่ใช่คาเฟ่แต่เป็นร้านอาหารก็เถอะ

อย่างไรก็ตาม หลังจากได้คำใบ้จากตรงนั้น ฉันก็นึกถึง ‘แซเทอร์เดย์ กอสซิป’ ที่เคยอ่านก่อนย้อนเวลากลับมาได้

‹ข่าวสารของนกสีฟ้า!

นึกว่าเป็นร้านเค้กแสนอร่อย ที่แท้ก็เป็นแหล่งข้อมูลชั้นยอด

‘ข่าวสารของนกสีฟ้า’ ซึ่งปิดตัวลงไปเมื่อไม่นานมานี้ ได้สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คน เมื่อปรากฏความจริงว่าแท้จริงแล้วคือฐานบัญชาการใหญ่ของ ‘อีกาดำ’ กิลด์ข้อมูลลับอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิ

จากปากคำของผู้ให้ข้อมูลซึ่งมาจากอีกาดำระบุว่า เดิมทีเป้าหมายในการก่อตั้ง ‹ข่าวสารของนกสีฟ้า› นั้นก็เพื่อ ‘การรวบรวมข้อมูล’

ทว่าเมื่อมีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปจนโด่งดังในฐานะร้านเค้กแสนอร่อยอย่างล้นหลาม ปัจจุบันจึงไม่อาจรองรับความนิยมเอาไว้ได้และต้องย้ายไปยังฐานบัญชาการแห่งใหม่...›

อืม ละไว้ในฐานที่เข้าใจแล้วกัน!

‘นั่นเป็นหนังสือพิมพ์ที่ฉันได้อ่านช่วงที่ยังตระเวนขอทานอยู่นี่นา...’

หากเป็นเวลานี้ ที่นี่ก็น่าจะยังเปิดให้บริการตามปกติอยู่

โชคดีที่พอฉันบอกว่ามีที่ที่อยากไป หลุยส์กับอดีตท่านดยุคก็ยอมตามมาด้วยทันที

ท่านดยุคเองก็ตั้งใจจะมาด้วยเหมือนกัน แต่เกิดมีงานด่วนเข้ามาเสียก่อนจึงไม่อาจมาด้วยกันได้

ถึงจะน่าเสียดาย แต่บอกตามตรงว่าโล่งอกชะมัด

แค่นี้หัวใจฉันก็เต้นตึกตักด้วยความกังวลว่าอดีตท่านดยุคจะสังเกตเห็นอะไรเข้าหรือเปล่าแล้ว

เพราะท่านดยุคเป็นคนไหวพริบดีเกินไป ถ้าหากเขามาที่นี่ด้วยล่ะก็―

‘คงจับได้ทันทีเลยล่ะสิว่าที่นี่ไม่ใช่คาเฟ่ธรรมดา’

อืม แบบนั้นแย่แน่

แย่สุดๆ ไปเลยต่างหาก!

ขืนถูกถามว่าไปรู้จักสถานที่พรรค์นี้ได้ยังไง ฉันคงไม่มีข้ออ้างจะแถเสียด้วย

“จะกินอะไรล่ะ สายไหม อยากกินอะไรก็สั่งให้หมดเลยนะ”

“...จิงหยอคะ? ทำแบบนั้นได้จิงๆ หยอ?!”

“แน่อยู่แล้ว ถ้าเธอต้องการ ฉันจะซื้อร้านนี้ให้ยังได้เลย”

“มะ ไม่เอาค่ะ แบบนั้นมันมะค่อย...”

ฉันส่ายหน้าอย่างเด็ดขาดแล้วรีบเบนสายตากลับไปยังเมนู

ไหนดูซิ

‘ชอร์ตเค้กสตรอว์เบอร์รี ทาร์ตบลูเบอร์รี เลมอนชีสเค้ก...’

ซี้ด

ให้ตายสิ เกือบน้ำลายหกแล้วไหมล่ะ

‘ใจเย็นไว้ก่อน เมโลนี่ อย่ามัวแต่หลงใหลไปกับของหวาน คิดถึงเป้าหมายที่มาที่นี่ในวันนี้สิ’

สิ่งสำคัญไม่ใช่เค้กธรรมดาๆ พวกนี้

สิ่งที่ฉันต้องหาคือเค้กที่จะเป็น ‘รหัสลับ’ ต่างหาก

เมนูที่จะใช้เป็นรหัสในการซื้อขายข้อมูลที่นี่

‘แต่จะรู้ได้ยังไงล่ะเนี่ย...?’

น่าเสียดายที่ใน ‹แซเทอร์เดย์ กอสซิป› ไม่ได้บอกไปถึงขั้นรหัสลับ

แต่มีคำใบ้ในการถอดรหัสบอกไว้อยู่แทน

‘บอกว่าถ้าใช้น้ำยาชนิดพิเศษถูกระดานเมนู รหัสลับที่ซ่อนอยู่ก็จะปรากฏขึ้นมานี่นา...’

ประเด็นสำคัญคือฉันไม่รู้ว่าน้ำยาชนิดพิเศษนั่นคืออะไรน่ะสิ

อืออ

“ดูคิดหนักมากเลยนะครับ”

“เจ้าตัวเล็กนี่ บอกแล้วไงว่าสั่งได้ไม่อั้น ยังจะลังเลอยู่อีก”

แทนที่จะแก้ความเข้าใจผิด ฉันเลือกที่จะตั้งหน้าตั้งตาอ่านเมนูให้ละเอียดต่อไป

‘การที่ตัวหนังสือจะโผล่ออกมาเวลาเอาน้ำยาชนิดพิเศษมาถู แปลว่าแต่เดิมเคยใช้ปากกาพิเศษเขียนข้อความทิ้งไว้แล้วลบออกหรือเปล่านะ?’

ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะมีร่องรอยหลงเหลืออยู่บ้างสิ

...เฮ้อ

ร้านนี้ทำงานกันเนี้ยบสุดๆ ไปเลยแฮะ

แทบไม่เห็นร่องรอยการเขียนตัวหนังสือลงไปบนกระดานเมนูแล้วลบออกเลยสักนิด

“ถ้าเลือกไม่ได้จริงๆ ให้ฉันเลือกให้ไหมล่ะ?”

“ปู่คนนี้ช่วยเลือกให้ก็ได้นะ มงบล็องเป็นไงล่ะ มีเกาลัดด้วย หวานหอมกลมกล่อมดีออก”

“อื้ม มงบล็องก้อดีนะค้า... ตะว่าขอคิ-ดอีกนิดนึงได้ไหมคะ”

อุตส่าห์มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้ยอมแพ้ก็เสียดายแย่

ฉันอยากจะถอดรหัสนั่นให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน เพื่อหาข้อมูลไปซัดหน้าแอนทิสสักหมัด

‘ที่สำคัญคือ ฉันเหลือเวลาแค่วันนี้วันเดียวแล้วด้วยสิ’

พอลองแอบเลียบเคียงถามฮัดสันดู เขาก็บอกว่าขั้นตอนคือต้องรอให้ส่งหนังสือสัญญาอุปถัมภ์กันเรียบร้อยก่อนถึงจะจ่ายเงินบริจาค ซึ่งกระบวนการทั้งหมดน่าจะใช้เวลาประมาณสี่วัน

สี่วันนับว่ากระชั้นชิดเกินไปสำหรับการพลิกเกมการเจรจา

เพราะฉะนั้น

‘ยังไงวันนี้ก็ต้องขุดจุดอ่อนของแอนทิสออกมาให้ได้เด็ดขาดเลย...!’

ยังดีที่อดีตท่านดยุคกับหลุยส์เป็นคนใจกว้าง

“ไม่ต้องไปสนเรื่องเวลาหรอก อยากคิดนานแค่ไหนก็ตามสบายเลย!”

“ฉันก็ไม่ได้รีบไปไหนเหมือนกัน!”

ฮึ่ม

ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะนั่งบื้ออยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ ได้เสียหน่อย

‘ใจเย็นไว้ เมโลนี่ ต้องมีสักทางสิ’

ในจังหวะที่กำลังสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์อยู่นั้นเอง

จู่ๆ วิธีแก้ปัญหาอย่างหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว

‘ถ้าลองใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์กับไอ้นี่ดูล่ะ...?’

เมื่อคราวก่อนตอนที่ซ่อมแซมต้นไม้คุณยาย

ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรืออะไรกันแน่ แต่ฉันนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเคยมองเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตฉากหนึ่ง

‘จริงอยู่ว่านั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เคยเกิดขึ้นก็เถอะ’

หลังจากนั้นฉันก็ลองฝึกใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ดูอีกหลายครั้ง ทว่าไม่เคยเกิดเรื่องพรรค์นั้นขึ้นอีกเลย

แต่ใครจะไปรู้ล่ะ มันอาจจะได้ผลก็ได้ไม่ใช่เหรอ?

ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วแอบใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์เงียบๆ

◆ ◆ ◆

“จู่ๆ ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ทำไมกันล่ะนั่น”

“มีอะไรพังอยู่เหรอ”

“เอ๋ ปล่าวค่ะ แค่ตั้งจายมากไปหน่อยจนเผลอ...”

ทั้งสองคนเอียงคอสงสัยกับข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้น

ทว่า นั่นก็เพียงครู่เดียว

“ก็นะ ตอนเด็กๆ มันก็อาจมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้!”

“กระแอม ยังดีที่ไม่ใช่อำนาจศักดิ์สิทธิ์อันตรายอะไร แต่ถึงอย่างนั้นต่อไปนี้ก็ระวังไว้ด้วยล่ะ เจ้าสายไหม ถ้าคุมพลังพลาดขึ้นมาอาจจะสลบไปเหมือนคราวก่อนอีก”

“ค่า คุณปู่ หนูจะระวังนะค้า”

ฟู่ว

ฉันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกพลางก้มมองเมนู

หากจะพูดถึงผลลัพธ์ล่ะก็―

‘มะ มันได้ผลจริงด้วยเหรอเนี่ย?’

การใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ถือเป็นคำตอบที่ถูกต้อง

ถึงแม้ว่ามันจะถูกต้องไปคนละทิศคนละทางก็เถอะ

ครั้งนี้ไม่มีภาพเหตุการณ์ในอดีตปรากฏให้เห็นเช่นเคย

แต่รหัสลับกลับผุดขึ้นมาบนแผ่นเมนูแทน

รหัสลับพวกนั้นที่เคยเขียนด้วยปากกาชนิดพิเศษแล้วถูกลบออกไปนั่นแหละ

ฉันกะพริบตาปริบๆ พลางบังไม่ให้หลุยส์กับอดีตท่านดยุคมองเห็นรหัสลับพวกนี้

‘ทะ ทำไมถึงโผล่ขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย?’

เอาจริงๆ ก็แอบเหวออยู่เหมือนกัน

ก็อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันคือ ‘อำนาจแห่งการซ่อมแซม’ นี่นา

แบบนี้มันดูไม่ใช่การซ่อมแซม แต่เหมือนกับว่า...

‘ทำให้ของที่ดีๆ อยู่ ย้อนกลับไปอยู่ในสภาพเลอะเทอะซะงั้น’

ซี้ด

ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็แก้ปัญหาได้แล้วนี่นา!

ฉันจึงกอดแผ่นเมนูเอาไว้คนเดียวเพื่อไม่ให้ใครจับได้ ก่อนจะส่งสายตาเป็นประกายวิบวับแล้วเริ่มสั่งอาหารตามรหัสลับ

“หนูจะเอาชีทเค้กโรยงาขาวค่า!”

“...อะไรนะ เอาจริงหรือ ยัยตัวเปี๊ยก”

“นั่นสิ เอาจริงหรือ สายไหม จะกินไอ้ของพรรค์นั้น... ไม่สิ จะกินไอ้นั่นจริงๆ หรือ”

ทั้งสองคนถามย้ำราวกับไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันสั่ง

“ค่า! เมนโอนี่ชอบงากับชีทนี่นา แย้วก็...”

รหัสลับไม่ได้จบลงแค่นี้

เพราะชีสเค้กโรยงาขาวอาจจะมีคนทั่วไปสั่งมาลองเชิงดูบ้างก็ได้

สิ่งสำคัญคือเมนูถัดจากนี้ต่างหาก

“หนูจะกินนมใบฉนกับเค้กมิ้นช็อกแย้วก็ขนมปังที่มีสับปะยดอยู่ข้างบนด้วยค่า!”

พอได้ยินเมนูที่ฉันสั่ง ทั้งสองคนก็ทำสีหน้าเหวอไปตามๆ กัน

“นั่นสินะ ระ เราต้องเคารพ รสนิยมของคนอื่นสิ ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว...”

“กระแอม ช่วงนี้มีเรื่องลำบากใจอะไรหรือเปล่า... ช่างเถอะ ใช่แล้วล่ะนะ ในโลกนี้ก็ต้องมีคนหลากหลายแบบเป็นธรรมดา กระแอม”

ทั้งสองคนที่พึมพำอะไรบางอย่างออกมาเริ่มพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ เรื่อง ‘การเคารพรสนิยม’ ราวกับกำลังสะกดจิตตัวเองอยู่

อดีตท่านดยุคที่สะกดจิตตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็เอ่ยเรียกพนักงาน

กริ๊งๆ

เมื่อสั่นกระดิ่งตรงที่นั่ง เสียงดังกังวานใสก็ดังขึ้น

ไม่นานนัก พนักงานก็รีบกุลีกุจอเดินมาที่โต๊ะของเรา

“จะรับออร์เดอร์เลยไหมครับ”

พนักงานเอ่ยถามอย่างร่าเริงด้วยน้ำเสียงสดใส

และในจังหวะนั้นเอง

‘เอ๊ะ?’

ฉันก็เบิกตากว้างอย่างช่วยไม่ได้

ทำไมคนคนนั้นถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย...?

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 57
อ่านตอน 58 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 56กลับหน้าเรื่อง
ตอน 56ตอน 58