ตอนที่ 57
วันต่อมา
ฉันออกไปข้างนอกพร้อมกับหลุยส์และอดีตท่านดยุค
“อยากมาที่นี่ขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้ร้องเพลงบ่นอยากมาตั้งแต่เช้าตรู่เนี่ย”
“อื้อ ใช่แย้ว”
“ก็ไม่เห็นมีอะไรพิเศษตรงไหนเลยนี่ ทำไมถึงอยากมาที่นี่นักนะ”
หลุยส์มองสำรวจบรรยากาศภายในร้านคาเฟ่พลางเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย
“มีคนบกกวาเค้กที่นี่อาหย่อยมาก”
“ใครบอก”
อ้าว
ไม่คิดเลยว่าจะถามซักไซ้มาถึงขั้นนี้
“...ก็มะยู้แหละ แต่มีคนบกแบบนั้น”
“หืม ก็ได้ ช่างเถอะ ในเมื่อยัยหนูอย่างเธอว่าอย่างนั้น ก็คงตามนั้นแหละ!”
เฮ้อ
โล่งอกไปทีที่เขาไม่ซักไซ้ไล่เลียงต่อ
ถ้าขืนยังถามต่ออีกเรื่อยๆ คงลำบากใจแย่
‘เพราะเรื่องที่มีคนแนะนำมาน่ะ เป็นเรื่องโกหกทั้งเพยังไงล่ะ’
แต่แรกแล้วเป้าหมายที่มาที่นี่ก็ไม่ใช่ ‘เค้ก’ เสียหน่อย แต่เป็นอย่างอื่นต่างหาก
นั่นก็คือ
‘ฉันมาตามหาจุดอ่อนของนักบวชที่ชื่อแอนทิสยังไงล่ะจ๊ะ!’
ถูกต้องแล้ว
‹ข่าวสารสีน้ำเงิน›
คาเฟ่ที่ดูแสนจะธรรมดาแห่งนี้ แท้จริงแล้วไม่ใช่คาเฟ่ทั่วไป!
สมกับที่มีคำว่า ‘ข่าวสาร’ อยู่ในชื่อ เพราะที่นี่คือสถานที่ซื้อขายข้อมูล
หรือก็คือ ‘กิลด์ข้อมูลลับ’ ที่ปลอมตัวเป็นคาเฟ่นั่นเอง
การที่ฉันนึกถึงสถานที่แห่งนี้ขึ้นมาได้ก็ต้องขอบคุณหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง›
‘เพราะในเรื่องมีฉากที่แองเจลาไปกิลด์ข้อมูลอยู่น่ะสิ’
ถึงแม้ที่ที่แองเจลาไปจะไม่ใช่คาเฟ่แต่เป็นร้านอาหารก็เถอะ
อย่างไรก็ตาม หลังจากได้คำใบ้จากตรงนั้น ฉันก็นึกถึง ‘แซเทอร์เดย์ กอสซิป’ ที่เคยอ่านก่อนย้อนเวลากลับมาได้
‹ข่าวสารของนกสีฟ้า!
นึกว่าเป็นร้านเค้กแสนอร่อย ที่แท้ก็เป็นแหล่งข้อมูลชั้นยอด
‘ข่าวสารของนกสีฟ้า’ ซึ่งปิดตัวลงไปเมื่อไม่นานมานี้ ได้สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คน เมื่อปรากฏความจริงว่าแท้จริงแล้วคือฐานบัญชาการใหญ่ของ ‘อีกาดำ’ กิลด์ข้อมูลลับอันดับหนึ่งแห่งจักรวรรดิ
จากปากคำของผู้ให้ข้อมูลซึ่งมาจากอีกาดำระบุว่า เดิมทีเป้าหมายในการก่อตั้ง ‹ข่าวสารของนกสีฟ้า› นั้นก็เพื่อ ‘การรวบรวมข้อมูล’
ทว่าเมื่อมีข่าวลือแพร่สะพัดออกไปจนโด่งดังในฐานะร้านเค้กแสนอร่อยอย่างล้นหลาม ปัจจุบันจึงไม่อาจรองรับความนิยมเอาไว้ได้และต้องย้ายไปยังฐานบัญชาการแห่งใหม่...›
อืม ละไว้ในฐานที่เข้าใจแล้วกัน!
‘นั่นเป็นหนังสือพิมพ์ที่ฉันได้อ่านช่วงที่ยังตระเวนขอทานอยู่นี่นา...’
หากเป็นเวลานี้ ที่นี่ก็น่าจะยังเปิดให้บริการตามปกติอยู่
โชคดีที่พอฉันบอกว่ามีที่ที่อยากไป หลุยส์กับอดีตท่านดยุคก็ยอมตามมาด้วยทันที
ท่านดยุคเองก็ตั้งใจจะมาด้วยเหมือนกัน แต่เกิดมีงานด่วนเข้ามาเสียก่อนจึงไม่อาจมาด้วยกันได้
ถึงจะน่าเสียดาย แต่บอกตามตรงว่าโล่งอกชะมัด
แค่นี้หัวใจฉันก็เต้นตึกตักด้วยความกังวลว่าอดีตท่านดยุคจะสังเกตเห็นอะไรเข้าหรือเปล่าแล้ว
เพราะท่านดยุคเป็นคนไหวพริบดีเกินไป ถ้าหากเขามาที่นี่ด้วยล่ะก็―
‘คงจับได้ทันทีเลยล่ะสิว่าที่นี่ไม่ใช่คาเฟ่ธรรมดา’
อืม แบบนั้นแย่แน่
แย่สุดๆ ไปเลยต่างหาก!
ขืนถูกถามว่าไปรู้จักสถานที่พรรค์นี้ได้ยังไง ฉันคงไม่มีข้ออ้างจะแถเสียด้วย
“จะกินอะไรล่ะ สายไหม อยากกินอะไรก็สั่งให้หมดเลยนะ”
“...จิงหยอคะ? ทำแบบนั้นได้จิงๆ หยอ?!”
“แน่อยู่แล้ว ถ้าเธอต้องการ ฉันจะซื้อร้านนี้ให้ยังได้เลย”
“มะ ไม่เอาค่ะ แบบนั้นมันมะค่อย...”
ฉันส่ายหน้าอย่างเด็ดขาดแล้วรีบเบนสายตากลับไปยังเมนู
ไหนดูซิ
‘ชอร์ตเค้กสตรอว์เบอร์รี ทาร์ตบลูเบอร์รี เลมอนชีสเค้ก...’
ซี้ด
ให้ตายสิ เกือบน้ำลายหกแล้วไหมล่ะ
‘ใจเย็นไว้ก่อน เมโลนี่ อย่ามัวแต่หลงใหลไปกับของหวาน คิดถึงเป้าหมายที่มาที่นี่ในวันนี้สิ’
สิ่งสำคัญไม่ใช่เค้กธรรมดาๆ พวกนี้
สิ่งที่ฉันต้องหาคือเค้กที่จะเป็น ‘รหัสลับ’ ต่างหาก
เมนูที่จะใช้เป็นรหัสในการซื้อขายข้อมูลที่นี่
‘แต่จะรู้ได้ยังไงล่ะเนี่ย...?’
น่าเสียดายที่ใน ‹แซเทอร์เดย์ กอสซิป› ไม่ได้บอกไปถึงขั้นรหัสลับ
แต่มีคำใบ้ในการถอดรหัสบอกไว้อยู่แทน
‘บอกว่าถ้าใช้น้ำยาชนิดพิเศษถูกระดานเมนู รหัสลับที่ซ่อนอยู่ก็จะปรากฏขึ้นมานี่นา...’
ประเด็นสำคัญคือฉันไม่รู้ว่าน้ำยาชนิดพิเศษนั่นคืออะไรน่ะสิ
อืออ
“ดูคิดหนักมากเลยนะครับ”
“เจ้าตัวเล็กนี่ บอกแล้วไงว่าสั่งได้ไม่อั้น ยังจะลังเลอยู่อีก”
แทนที่จะแก้ความเข้าใจผิด ฉันเลือกที่จะตั้งหน้าตั้งตาอ่านเมนูให้ละเอียดต่อไป
‘การที่ตัวหนังสือจะโผล่ออกมาเวลาเอาน้ำยาชนิดพิเศษมาถู แปลว่าแต่เดิมเคยใช้ปากกาพิเศษเขียนข้อความทิ้งไว้แล้วลบออกหรือเปล่านะ?’
ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะมีร่องรอยหลงเหลืออยู่บ้างสิ
...เฮ้อ
ร้านนี้ทำงานกันเนี้ยบสุดๆ ไปเลยแฮะ
แทบไม่เห็นร่องรอยการเขียนตัวหนังสือลงไปบนกระดานเมนูแล้วลบออกเลยสักนิด
“ถ้าเลือกไม่ได้จริงๆ ให้ฉันเลือกให้ไหมล่ะ?”
“ปู่คนนี้ช่วยเลือกให้ก็ได้นะ มงบล็องเป็นไงล่ะ มีเกาลัดด้วย หวานหอมกลมกล่อมดีออก”
“อื้ม มงบล็องก้อดีนะค้า... ตะว่าขอคิ-ดอีกนิดนึงได้ไหมคะ”
อุตส่าห์มาถึงขั้นนี้แล้ว จะให้ยอมแพ้ก็เสียดายแย่
ฉันอยากจะถอดรหัสนั่นให้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหน เพื่อหาข้อมูลไปซัดหน้าแอนทิสสักหมัด
‘ที่สำคัญคือ ฉันเหลือเวลาแค่วันนี้วันเดียวแล้วด้วยสิ’
พอลองแอบเลียบเคียงถามฮัดสันดู เขาก็บอกว่าขั้นตอนคือต้องรอให้ส่งหนังสือสัญญาอุปถัมภ์กันเรียบร้อยก่อนถึงจะจ่ายเงินบริจาค ซึ่งกระบวนการทั้งหมดน่าจะใช้เวลาประมาณสี่วัน
สี่วันนับว่ากระชั้นชิดเกินไปสำหรับการพลิกเกมการเจรจา
เพราะฉะนั้น
‘ยังไงวันนี้ก็ต้องขุดจุดอ่อนของแอนทิสออกมาให้ได้เด็ดขาดเลย...!’
ยังดีที่อดีตท่านดยุคกับหลุยส์เป็นคนใจกว้าง
“ไม่ต้องไปสนเรื่องเวลาหรอก อยากคิดนานแค่ไหนก็ตามสบายเลย!”
“ฉันก็ไม่ได้รีบไปไหนเหมือนกัน!”
ฮึ่ม
ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าจะนั่งบื้ออยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ ได้เสียหน่อย
‘ใจเย็นไว้ เมโลนี่ ต้องมีสักทางสิ’
ในจังหวะที่กำลังสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์อยู่นั้นเอง
จู่ๆ วิธีแก้ปัญหาอย่างหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว
‘ถ้าลองใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์กับไอ้นี่ดูล่ะ...?’
เมื่อคราวก่อนตอนที่ซ่อมแซมต้นไม้คุณยาย
ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรืออะไรกันแน่ แต่ฉันนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองเคยมองเห็นภาพเหตุการณ์ในอดีตฉากหนึ่ง
‘จริงอยู่ว่านั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่เคยเกิดขึ้นก็เถอะ’
หลังจากนั้นฉันก็ลองฝึกใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ดูอีกหลายครั้ง ทว่าไม่เคยเกิดเรื่องพรรค์นั้นขึ้นอีกเลย
แต่ใครจะไปรู้ล่ะ มันอาจจะได้ผลก็ได้ไม่ใช่เหรอ?
ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วแอบใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์เงียบๆ
“จู่ๆ ใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ทำไมกันล่ะนั่น”
“มีอะไรพังอยู่เหรอ”
“เอ๋ ปล่าวค่ะ แค่ตั้งจายมากไปหน่อยจนเผลอ...”
ทั้งสองคนเอียงคอสงสัยกับข้อแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้น
ทว่า นั่นก็เพียงครู่เดียว
“ก็นะ ตอนเด็กๆ มันก็อาจมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้!”
“กระแอม ยังดีที่ไม่ใช่อำนาจศักดิ์สิทธิ์อันตรายอะไร แต่ถึงอย่างนั้นต่อไปนี้ก็ระวังไว้ด้วยล่ะ เจ้าสายไหม ถ้าคุมพลังพลาดขึ้นมาอาจจะสลบไปเหมือนคราวก่อนอีก”
“ค่า คุณปู่ หนูจะระวังนะค้า”
ฟู่ว
ฉันลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกพลางก้มมองเมนู
หากจะพูดถึงผลลัพธ์ล่ะก็―
‘มะ มันได้ผลจริงด้วยเหรอเนี่ย?’
การใช้อำนาจศักดิ์สิทธิ์ถือเป็นคำตอบที่ถูกต้อง
ถึงแม้ว่ามันจะถูกต้องไปคนละทิศคนละทางก็เถอะ
ครั้งนี้ไม่มีภาพเหตุการณ์ในอดีตปรากฏให้เห็นเช่นเคย
แต่รหัสลับกลับผุดขึ้นมาบนแผ่นเมนูแทน
รหัสลับพวกนั้นที่เคยเขียนด้วยปากกาชนิดพิเศษแล้วถูกลบออกไปนั่นแหละ
ฉันกะพริบตาปริบๆ พลางบังไม่ให้หลุยส์กับอดีตท่านดยุคมองเห็นรหัสลับพวกนี้
‘ทะ ทำไมถึงโผล่ขึ้นมาได้ล่ะเนี่ย?’
เอาจริงๆ ก็แอบเหวออยู่เหมือนกัน
ก็อำนาจศักดิ์สิทธิ์ของฉันคือ ‘อำนาจแห่งการซ่อมแซม’ นี่นา
แบบนี้มันดูไม่ใช่การซ่อมแซม แต่เหมือนกับว่า...
‘ทำให้ของที่ดีๆ อยู่ ย้อนกลับไปอยู่ในสภาพเลอะเทอะซะงั้น’
ซี้ด
ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ไม่ว่าจะยังไงก็แก้ปัญหาได้แล้วนี่นา!
ฉันจึงกอดแผ่นเมนูเอาไว้คนเดียวเพื่อไม่ให้ใครจับได้ ก่อนจะส่งสายตาเป็นประกายวิบวับแล้วเริ่มสั่งอาหารตามรหัสลับ
“หนูจะเอาชีทเค้กโรยงาขาวค่า!”
“...อะไรนะ เอาจริงหรือ ยัยตัวเปี๊ยก”
“นั่นสิ เอาจริงหรือ สายไหม จะกินไอ้ของพรรค์นั้น... ไม่สิ จะกินไอ้นั่นจริงๆ หรือ”
ทั้งสองคนถามย้ำราวกับไม่เชื่อหูตัวเองเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันสั่ง
“ค่า! เมนโอนี่ชอบงากับชีทนี่นา แย้วก็...”
รหัสลับไม่ได้จบลงแค่นี้
เพราะชีสเค้กโรยงาขาวอาจจะมีคนทั่วไปสั่งมาลองเชิงดูบ้างก็ได้
สิ่งสำคัญคือเมนูถัดจากนี้ต่างหาก
“หนูจะกินนมใบฉนกับเค้กมิ้นช็อกแย้วก็ขนมปังที่มีสับปะยดอยู่ข้างบนด้วยค่า!”
พอได้ยินเมนูที่ฉันสั่ง ทั้งสองคนก็ทำสีหน้าเหวอไปตามๆ กัน
“นั่นสินะ ระ เราต้องเคารพ รสนิยมของคนอื่นสิ ใช่แล้ว ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว...”
“กระแอม ช่วงนี้มีเรื่องลำบากใจอะไรหรือเปล่า... ช่างเถอะ ใช่แล้วล่ะนะ ในโลกนี้ก็ต้องมีคนหลากหลายแบบเป็นธรรมดา กระแอม”
ทั้งสองคนที่พึมพำอะไรบางอย่างออกมาเริ่มพร่ำบอกตัวเองซ้ำๆ เรื่อง ‘การเคารพรสนิยม’ ราวกับกำลังสะกดจิตตัวเองอยู่
อดีตท่านดยุคที่สะกดจิตตัวเองเสร็จเรียบร้อยก็เอ่ยเรียกพนักงาน
กริ๊งๆ
เมื่อสั่นกระดิ่งตรงที่นั่ง เสียงดังกังวานใสก็ดังขึ้น
ไม่นานนัก พนักงานก็รีบกุลีกุจอเดินมาที่โต๊ะของเรา
“จะรับออร์เดอร์เลยไหมครับ”
พนักงานเอ่ยถามอย่างร่าเริงด้วยน้ำเสียงสดใส
และในจังหวะนั้นเอง
‘เอ๊ะ?’
ฉันก็เบิกตากว้างอย่างช่วยไม่ได้
ทำไมคนคนนั้นถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย...?
กำลังโหลดความเห็น...