ตอนที่ 58
พอฉันเอาแต่เหม่อมองหน้าพนักงานอยู่อย่างนั้น คงเพราะเขาสัมผัสได้ถึงสายตาก็เลยหันมามองทางนี้เช่นกัน
หลังจากนั้น
“เอ๋ง?”
พนักงานคนนั้นก็ส่งเสียงประหลาดออกมาพลางสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ
เขาที่กะพริบตาปริบๆ ราวกับไม่อยากเชื่อสายตาอึกๆ อักๆ ก่อนจะเริ่มเปิดปากพูด
“เม เมโลนี่?”
ไม่สิ
ทำไมพี่ริกกี้ถึงมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะเนี่ย
“อะไรกัน สายไหม รู้จักกับพนักงานคนนี้ด้วยเรอะ”
“เคยสนิทกันตอนอยู่บึอัมชูอาค่ะ”
“อ๋อ ที่นั่น ที่บรัมชูอาน่ะสินะ...”
“ค่า! เพราะงั้นหนูขอ... ไปคุยกับเขาแป๊บหนึ่งได้ไหมคะ”
“...ก็นะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานคงมีเรื่องคุยกันเยอะ ไปเถอะ อ่า แต่เผื่อไว้ก่อน อย่าออกไปนอกตึกเด็ดขาดนะ ถ้าเกิดเรื่องอันตรายขึ้นมาให้ตะโกนเรียกทันที เข้าใจไหม”
“ค่า! จะทำตามนั้นค่ะ”
หลังจากได้รับอนุญาตจากอดีตท่านดยุค ฉันก็แยกตัวไปนั่งคุยกับพี่ริกกี้ต่างหาก
“ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ ยัยมอมแมมของพี่ นี่มันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย”
“อื้อ ไม่ได้เจอกันนานเลย”
เพราะฉันเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ดยุคได้สองเดือนกว่าแล้วนี่นา
‘ถ้ามองอีกมุมมันก็เหมือนเป็นเวลาสั้นๆ น่ะนะ’
แต่คงเพราะเคยเจอหน้ากันแทบทุกวันที่บรัมชูอา ช่วงเวลาห่างกันสองเดือนมันก็เลยรู้สึกยาวนานเหลือเกิน
‘แถมพอไปอยู่ฟานเทเบแล้ว ชีวิตก็ยุ่งเหยิงจนแทบไม่มีเวลาหายใจอีก’
บางทีก็รู้สึกว่าวันเดียวผ่านไปเหมือนหนึ่งปีเลยด้วยซ้ำ
ไม่ว่าจะยังไง ก็รู้สึกเหมือนไม่ได้เห็นหน้ากันมานานมากๆ เลยจริงๆ
และถ้าตัดเรื่องพวกนั้นออกไปให้หมดแล้วละก็―
‘รู้สึกแปลกๆ จัง’
การได้มาเจอพี่ชายนอกคุกแบบนี้
มันทำให้หวนนึกถึงวันวานจนตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก
เพราะก่อนจะย้อนเวลากลับมา มันเป็นเรื่องที่ไม่เคยจินตนาการถึงได้เลย
‘ก่อนย้อนเวลา ฉันไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกส่งไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าไหน แล้วพี่ริกกี้กับพี่ฌานไปอยู่ที่ไหนกันแน่’
แม้จะคิดถึงมากเหลือเกิน แต่ก็ได้แต่ใช้ชีวิตต่อไปโดยเชื่อมั่นว่าพวกเขาคงจะอยู่อย่างสุขสบายดีที่ไหนสักแห่ง
‘ไม่นึกเลยว่าจะได้เห็นเขาสบายดีขนาดนี้จริงๆ ด้วยตาตัวเอง’
ฮึก
ฉันรีบย่นสันจมูกยิกๆ เพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกแสบจมูกที่แล่นริ้วขึ้นมา
พอทำแบบนั้น พี่ริกกี้ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “ฮ่าๆๆ!”
“โอ้โห ย่นจนสันจมูกจะมีกล้ามขึ้นอยู่แล้วมั้งเนี่ย แล้วคางนั่นมันอะไรกัน ไปแอบปลูกลูกวอลนัตจิ๋วไว้ที่คางตั้งแต่เมื่อไหร่หา”
...ให้ตายสิ ไม่ยอมปล่อยให้คนเขาซึ้งเลยสักนิด
มุ่ย
พอฉันยื่นปากแล้วจ้องเขาตาเขียว พี่ชายก็บีบแก้มทั้งสองข้างของฉันเบาๆ อย่างล้อเลียน
“โอ๋ๆ ขอโทษนะค้าบ เมโลนี่ของเรางอนแล้วเหรอเนี่ย”
“ม่ายด้ายงอนนะ! (ไม่ได้งอนนะ!)”
“ดีใจที่ได้เจอก็เลยทำแบบนี้ไง ดีใจจริงๆ นะ”
“ดีจายแต่แอ่แกล้งกันอยู่นั่นแหยะ! (ดีใจแต่เอาแต่แกล้งกันอยู่นั่นแหละ!)”
โธ่เอ๊ย ออกเสียงไม่ได้ดั่งใจเลย
พอฉันส่ายหน้าส่งสัญญาณให้ปล่อย พี่เขาก็หัวเราะร่าเริงพลางเอามือออก
“ขอโทษที ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอน่ะ”
“...”
“เจ้าตัวมอมแมมของเรา พอแต่งตัวสวยๆ แบบนี้แล้วดูเหมือนท่านหญิงตัวจริงเลยแฮะ ทั้งน่ารักทั้งสวยขนาดนี้ แต่ตอนอยู่บรัมชูอาต้องใส่แต่เศษผ้าขาดๆ ทุกวันแท้ๆ... คงจะน้อยใจน่าดูเลยสิ”
“ม่ายด้ายน้อยจายเยยสักนิดนะ”
“โอ้ อย่างนั้นเหรอ”
“อื้อ ก้อมีพี่ริกกี้อยู่ด้วย มีพี่ฌานอยู่ด้วย แล้วก้อมีพี่ๆ คนอื่นอยู่ตั้งเยอะนี่นา”
ไม่ว่าจะต้องสวมกระสอบป่านหรือเศษผ้าขาดๆ
แม้ในตอนนี้ที่ความเป็นอยู่ดีขึ้นกว่าก่อนย้อนเวลา แต่ช่วงเวลาที่เคยอาศัยอยู่ใน ‘บรัมชูอา’ นั้น...
“มีความสุข แถมยังดีัมากๆ ดั้วะ”
มันยังคงเป็นช่วงเวลาที่ดีอยู่เสมอ
คำพูดเรียบเฉยของฉันทำให้พี่ริกกี้ชะงักไป
พี่ชายยิ้มขื่นๆ พลางซบหน้าลงกับมือข้างหนึ่ง แล้วใช้มืออีกข้างบีบแก้มฉันเล่นอีกครั้ง
“อา คิดถึงสัมผัสนี้จัง แก้มนุ่มนิ่มของยัยมอมแมมของพวกเรา”
“พี่ก้อไปจับแก้มของน้องสาวพี่ฉิ”
ฉันที่พูดออกไปอย่างไม่คิดอะไรพลันสะดุ้งขึ้นมานิดหนึ่ง
‘จะว่าไป น้องสาวของพี่เขาป่วยอยู่นี่นา’
ถึงฉันจะช่วยซ่อมยาที่พังไปให้แล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่ายานั่นจะได้ผลดีหรือเปล่า
...กำลังคิดอยู่เลยว่าพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดออกไปเสียแล้ว
“ช่วงนี้ยัยลีน่าเข้าสู่วัยต่อต้านน่ะสิ พอหายป่วยแล้ววันๆ ก็คิดแต่จะไปเล่นกับเพื่อน พี่ชายคนนี้เลยโดนเมิน ไม่ยอมมาเล่นด้วยเลยสักนิด รู้ไหม”
“...ลีน่าฉะบายดีหยอ”
“อื้อ เพราะเธอเลยหายดีแล้วล่ะ”
“เพราะหนูหยอ”
“ใช่แล้ว ยาที่เธอช่วยซ่อมน่ะได้ผลดีชะมัดเลย”
พี่ชายพูดพลางยิ้มจนตาหยี
เป็นรอยยิ้มที่ดูมีความสุขเหลือเกิน
รอยยิ้มของพี่ชายที่ฉันอยากจะปกป้องเอาไว้
‘โล่งอกไปที’
รอยยิ้มแป้นแล้นผุดขึ้นบนใบหน้าของฉันเองเช่นกัน
การที่ฉันได้ช่วยชีวิตใครสักคนเอาไว้
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การที่ใครคนนั้นเป็นน้องสาวของ ‘พี่ริกกี้’ มันทำให้ฉันรู้สึกดีใจและปลื้มใจมากจริงๆ
“ว่าแต่ รู้ได้ยังไงน่ะว่าฉันอยู่ที่นี่ หรือว่าตั้งใจมาหาฉันกันแน่น่ะ”
“ม่ายช่าย หนูม่ายยู้ว่าพี่อยู่นี่”
“งั้นเหรอ”
พี่ชายที่เอียงคอถามกลับพึมพำกับตัวเองเบาๆ
“ก็นะ ที่นี่เพิ่งเปิดเมื่อสัปดาห์ก่อนเอง ไม่รู้ก็คงไม่แปลกหรอก”
อ่า ที่นี่เพิ่งเปิดเมื่อสัปดาห์ก่อนนี่เองสินะ
‘จังหวะเวลาที่มาถึงนี่ดีชะมัด’
ถ้าเรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่สัปดาห์ก่อน ฉันคงต้องคว้าน้ำเหลวกลับไปแน่ๆ
“เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าอย่างนั้นหรือว่า เมโลนี่ เธอออ—”
พี่ริกกี้หรี่ตาลงพร้อมกับยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมากอดตัวเองไว้
“ที่แท้ก็แอบสะกดรอยตามฉันมาตลอดงั้นเรอะ—!”
“ม่ายช่าย”
“...งั้น หรือว่าท่านดยุคจะส่งคนสะกดรอยตามฉัน—”
“คุณป้อคงม่ายมีเวลาว่างขนาดน้านหรอก”
“กระแอม เรื่องนั้นมันก็จริง”
ข้อดีของพี่ริกกี้ก็คือเป็นคนยอมรับความจริงได้เร็วนี่แหละ
“อะไรกัน สรุปว่าแค่แวะมากินเค้กงั้นเหรอเนี่ย”
แวะมากินเค้กอย่างนั้นหรือ...
“อืม อันน้านก้อม่ายช่าย”
พอฉันกลอกตาไปมาแล้วส่ายหน้า พี่ริกกี้ก็เบิกตากว้างขึ้นทันที
“อันนั้นก็ไม่ใช่เหรอ”
“อื้อ! เมนโอนี่ม่ายด้ายมาเพราะยวงพวกน้าน แต่มาด้วยจุดปะสงอื่นตังหาก”
สีหน้าของพี่ชายพลันแข็งค้างไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของฉัน
“...จุดประสงค์อื่นอย่างนั้นหรือ”
น้ำเสียงที่ช้าลงอย่างเห็นได้ชัดนั้นแฝงแววความรู้สึกทำนองว่า ‘คงไม่ใช่หรอกนะ’ เอาไว้อย่างชัดเจน
ใช่แล้วล่ะ พี่ชาย
ไอ้ความรู้สึก ‘คงไม่ใช่หรอกนะ’ ที่ว่านั่นแหละ ถูกต้องเลย
“เค้กชีดโรยงาขาว นมใบซน เค้กมินต์ช็อกโก้ แล่วก็ขนมปังหน้าสับปะรด”
ฉันยิ้มแป้นก่อนจะพูดต่อ
“มาซื้อข้อมูลค่ะ เมนโอนี่มีเรื่องที่อยากยู้”
“ไว้คราวหน้าจะมาใหม่นะคะ พี่ชาย”
“เออ ยัยมอมแมม คราวหน้าก็... มาเป็นลูกค้าธรรมดาๆ เถอะ อย่าทำให้คนอื่นตกใจนักเลย เข้าใจไหม”
“อื้อ ไว้หนูจะพาคุณป้อ คุณปู่ แล่วก็พี่ชายมาด้วยกันหมดเยย”
“อา แบบนั้นชักจะเริ่มกดดันขึ้นมาหน่อยๆ แล้วสิ...?”
บทสนทนากับพี่ริกกี้จบลงแบบนั้น
หลังจากนั้นเมื่อฉันกลับมาที่โต๊ะซึ่งมีหลุยส์กับอดีตท่านดยุคนั่งอยู่ ฉันก็ยื่นเมนูให้พี่ริกกี้พร้อมกับขอยกเลิก ‘เมนูรหัสลับ’ ที่สั่งไปก่อนหน้านี้ทั้งหมด แล้วเปลี่ยนเป็นสั่งเค้กอย่างอื่นแทน
“ค่อยโล่งอกหน่อย นึกว่าต่อมรับรสเพี้ยนไปแล้วเสียอีก”
“แต่พอลองคิดดูอีกที เค้กมินต์ช็อกโกแลตก็ฟังดูไม่เลวนะ สั่งอันนั้นมาสักชิ้นไหมล่ะ”
“...ความจริงผมก็คิดว่านมใบสนน่าจะพอดื่มได้เหมือนกันครับ”
สุดท้ายแล้วนมใบสนกับเค้กมินต์ช็อกโกแลตก็ถูกเพิ่มเข้ามาอีกจนได้
สมกับที่เป็นร้านของหวานชื่อดังในอนาคต ทุกอย่างอร่อยไปเสียหมดจริงๆ
อ่า ยกเว้นนมใบสนน่ะนะ
‘...ไอ้นั่นน่ะ ฉันเปิดใจยอมรับให้ไม่ลงจริงๆ’
เป็นชั่วขณะสั้นๆ ที่ฉันรู้สึกว่ามีกำแพงบางอย่างคั่นกลางระหว่างตัวเองกับหลุยส์เสียแล้ว
พอกลับมาจากคาเฟ่ ฉันก็รีบมุ่งหน้าไปหาท่านดยุคทันที
เพื่อถ่วงเวลาในการส่งจดหมายตอบกลับไปยังนักบวชที่ชื่อแอนทิส
‘เพราะพี่ริกกี้บอกว่าจะส่งจดหมายที่มีข้อมูลเกี่ยวกับแอนทิสมาให้...’
จนกว่าจะถึงตอนนั้น จะให้ส่งเงินไปที่วิหารไม่ได้เด็ดขาด
“ขอให้ชะลอการจ่ายเงินบริจาคให้วิหารออกไปก่อนงั้นหรือ”
“ค่า!”
“เหตุผลคืออะไรล่ะ ไม่ใช่ว่ามัวแต่กังวลแล้วคอยดูสีหน้าฉันอยู่หรอกนะ”
“ไม่ใช่อย่างนั้นนะค้า มันคือแบบว่า...”
อื้อหือ
ขณะที่ฉันกำลังกลุ้มใจว่าจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดีอยู่นั้น
“เอาสิ ตามนั้นแล้วกัน”
“...จริงหยอคะ”
“ใช่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะมัวดูสีหน้าฉันก็ไม่เป็นไรหรอก ในเมื่อมาร์ชเมลโลว์ของเราต้องการ เรื่องแค่นั้นฉันตามใจได้อยู่แล้ว”
“ขอบคุณนะค้า คุณพ่อ!”
ท่านดยุคผู้ใจกว้าง มีเมตตา อ่อนโยน และยังเป็นเบอร์หนึ่งของจักรวรรดิ ตอบตกลงโดยไม่ซักไซ้ไล่เลียงหาเหตุผลสักคำ
‘...โล่งอกไปที’
ฉันกดหน้าอกที่เต้นระรัวเอาไว้แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก
และหลังจากนั้นสามวันผ่านไป
“มีจดหมายกับคุกกี้ส่งมาจากร้านข่าวสารของนกสีฟ้าค่ะคุณหนู คนที่ชื่อ...ริกกี้ เป็นคนส่งมาน่ะค่ะ”
“ฮ้า! จดหมายพี่ริกกี้!”
ในที่สุดข่าวคราวที่เฝ้ารอคอยมาตลอดก็มาถึงแล้ว
ฉันรีบฉีกซองจดหมายออกดูอย่างร้อนรนก่อนที่ดวงตาจะเป็นประกาย
‘ฮิๆๆ’
...แอนทิส เตรียมตัวไว้ให้ดีเถอะ!
กำลังโหลดความเห็น...