ตอนที่ 59
“ทำไมถึงยังไม่มีการติดต่อมาอีกล่ะครับ”
“คงไม่ใช่ว่าคิดจะปฏิเสธหรอกนะครับ”
เหล่านักบวชที่นั่งล้อมวงกันอยู่เอ่ยบทสนทนาด้วยความกระวนกระวายใจ
หลังจากเรียกร้องเงิน ‘ห้าร้อยล้านชิลลิง’ จากท่านดยุคไป ก็มีจดหมายตอบกลับมาทั้งหมดสองฉบับ
ในจดหมายตอบกลับฉบับแรกเขียนไว้ว่า ‘จะยอมจ่ายเงินบริจาคห้าร้อยล้านชิลลิงตามที่ขอ ดังนั้นจงเตรียมสัญญาผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัดไว้เสีย’
ส่วนจดหมายตอบกลับฉบับที่สองเขียนไว้ว่า มีเรื่องที่ต้องปรับแก้เกี่ยวกับ ‘สัญญาผู้อุปถัมภ์’ จึงขอระงับการดำเนินการเรื่องดังกล่าวไว้ชั่วคราว
ทางวิหารที่เคยมีบรรยากาศรื่นเริงราวกับมีงานเทศกาลเมื่อได้รับจดหมายฉบับแรก กลับกลายเป็นเหมือนงานศพทันทีที่ได้รับจดหมายฉบับที่สอง
ยิ่งวันที่ถูกระงับเรื่องเนิ่นนานออกไป บรรยากาศก็ยิ่งอึมครึมหม่นหมองขึ้นเรื่อยๆ
‘ไม่น่าโลภมากเกินไปเลย’
‘แบบนี้คงไม่ได้เงินสักแดงเดียวแน่’
‘ทั้งหมดนี้เป็นเพราะท่านแอนทิสโลภมากแท้ๆ...’
ความขุ่นเคืองของเหล่านักบวชย่อมพุ่งเป้าไปที่แอนทิสอย่างช่วยไม่ได้
แม้จะไม่มีใครแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างโจ่งแจ้ง แต่เรื่องพรรค์นี้ย่อมดูออกได้เองตามธรรมชาติอยู่แล้ว
ปัดโธ่เว้ย บัดซบเอ๊ย
‘ไอ้พวกฟานเทเบตัวซวยเอ๊ย’
ไม่รู้ว่าทำไมตนถึงต้องมาทนรับความอัปยศเช่นนี้เพราะดยุคแห่งฟานเทเบด้วย
เป็นถึงนักบวชระดับกลางแท้ๆ แต่กลับต้องมาคอยดูสีหน้าพวกนักบวชใต้บังคับบัญชาเนี่ยนะ!
“ไม่ได้การแล้ว ถ้าวันนี้ยังไม่มีการติดต่อมา พรุ่งนี้ฉันจะไปพาตัวเจ้าเด็กเลือดผสมนั่นกลับมา”
ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยเกินกว่าหนึ่งสัปดาห์ตามที่ตกลงกันไว้แต่แรกไปไกลแล้ว
ถึงอย่างไรหากดำเนินการตาม ‘ระบบผู้อุปถัมภ์’ เจ้าเด็กเลือดผสมนั่นก็ต้องออกจากวิหารไปอยู่ดี
ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเรียกตัวกลับมา และตนก็อุตส่าห์มีเมตตาปล่อยให้อยู่กับท่านดยุคต่อแท้ๆ
“ถ้าท่านดยุคเล่นไม้นี้ล่ะก็ ทางเราเองก็คงอยู่เฉยไม่ได้เหมือนกัน”
“...อา ครับ”
“ครับ เอาตามนั้นเถอะครับ”
แม้แอนทิสจะฮึดสู้ด้วยความเด็ดเดี่ยว แต่นักบวชคนอื่นๆ กลับมีท่าทีเฉยเมย
ในเมื่อส่อแววว่าจะไม่ได้เงิน การพาตัวไอ้เลือดผสมกลับมามันจะไปเปลี่ยนอะไรได้
ก็คงดูเป็นแค่การดิ้นรนอย่างไร้ประโยชน์เท่านั้น
‘เฮ้อ เสียดายเงินชะมัด’
บรรยากาศที่หดหู่กลับตาลปัตรไปในค่ำวันนั้นเอง
“จะ จดหมายครับ! มีจดหมายมาจากตระกูลดยุคครับ!”
จดหมายด่วนพิเศษประทับตราตระกูลดยุคหราส่งมาถึงแล้ว
เหล่านักบวชล้อมวงเข้ามานั่งรอบตัวแอนทิสอีกครั้ง
ทุกคนต่างน้ำลายสอและดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์โดยพร้อมเพรียงกัน
สองมือที่กุมแน่นดูเว้าวอนยิ่งกว่าตอนสวดภาวนาเสียอีก
“รีบอ่านดูสิครับท่านแอนทิส”
“ในจดหมายเขียนไว้ว่าอย่างไรบ้างครับ”
“พวกนายเงียบๆ กันหน่อยสิ ท่านแอนทิสกำลังอ่านอยู่นะ”
อึก
สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่แอนทิส
เขาไล่สายตาอ่านจดหมายโดยไม่พูดอะไร
ใบหน้าที่เคยเคร่งเครียดในตอนแรกค่อยๆ คลายลงทีละน้อย
จนกระทั่งถึงช่วงท้าย...
“ฮะๆ ฮ่าๆๆ!”
เขาถึงกับหงายศีรษะไปด้านหลังแล้วหัวเราะร่าออกมา
ในขณะเดียวกันสีหน้าของทุกคนก็สว่างวาบขึ้น
เพราะนั่นไม่มีทางเป็นปฏิกิริยาของข่าวร้ายอย่างแน่นอน
และก็เป็นไปตามคาด
“โธ่เอ๋ย ไอ้ดยุคโง่เง่าเอ๊ย! พวกเราจะรวยกันแล้ว พวกเรารวยแล้ว!”
เสียงตะโกนอย่างปีติยินดีของแอนทิสดังกึกก้องไปทั่ว
“ท่านดยุคว่าอย่างไรบ้างครับ ยอมจ่ายห้าร้อยล้านไหมครับ”
“ห้าร้อยล้าน เธอบอกว่าแค่ห้าร้อยล้านอย่างนั้นหรือ”
แค่ห้าร้อยล้านเนี่ยนะ
หมายความว่าอย่างไรกัน
ดวงตาของเหล่านักบวชเบิกกว้างเท่าไข่หาน
แอนทิสยิ้มอย่างเย่อหยิ่งพลางยื่นจดหมายที่ท่านดยุคส่งมาให้พวกเขา
มือไม้ที่ร้อนรนต่างรีบคว้าจดหมายไปอย่างรวดเร็ว
‘นี่มัน...’
เหล่านักบวชที่ตรวจดูเนื้อหาในจดหมายแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
หากสรุปเนื้อความที่เขียนไว้ในจดหมายแบบง่ายๆ ก็คือดังนี้
‹ตอนนี้กำลังดำเนินธุรกิจอื่นอยู่จึงมีสภาพคล่องทางการเงินฝืดเคือง
แต่จะยกเหมืองแร่ที่มีมูลค่ามากกว่าหนึ่งพันสองร้อยล้านชิลลิงให้แทน
ทว่ามูลค่าระหว่างห้าร้อยล้านชิลลิงกับหนึ่งพันสองร้อยล้านชิลลิงต่างกันมากเกินไป จึงเห็นควรว่าต้องได้รับสิ่งอื่นตอบแทนเพิ่มเติมจากตัวนักบวชฝึกหัด
สิ่งที่มีมูลค่าไม่ต่ำกว่าสามร้อยล้านชิลลิง
การรับเงินสดคงดูไม่ค่อยดีนัก หากเป็นไปได้จึงอยากให้ส่งมอบสิ่งที่ไม่ใช่เงินสดมาให้
หากปฏิเสธเงื่อนไขนี้ จะถือว่า ‘ระบบผู้อุปถัมภ์นักบวชฝึกหัด’ เป็นอันยกเลิกไปเสีย›
“...นะ นี่มันสุดยอดไปเลยไม่ใช่หรือครับ?!”
“ใช่ สุดยอดไปเลยล่ะ”
สิ่งที่ท่านดยุคมอบให้คือเหมืองแร่มูลค่ากว่าหนึ่งพันสองร้อยล้านชิลลิง
กล่าวคือ ต่อให้ทางนี้ต้องมอบของมูลค่าสามร้อยล้านชิลลิงออกไป ก็ยังได้กำไรเหนาะๆ มากกว่าแปดร้อยล้านอยู่ดี
‘แปดร้อยล้านชิลลิงเชียวนะ...’
มันเป็นเงินจำนวนมหาศาลที่นักบวชธรรมดาไม่มีทางได้จับต้องง่ายๆ
“แต่พวกเราจะไปหาสิ่งของมูลค่าสามร้อยล้านชิลลิงมาจากไหนกันครับ”
“ไม่จำเป็นต้องไปหาหรอก พวกเรามีของที่เหมาะเจาะพอดิบพอดีอยู่แล้วไม่ใช่หรือ”
มีของมูลค่าสามร้อยล้านชิลลิงอยู่แล้วอย่างนั้นหรือ
อา ถ้านึกดูดีๆ ละก็...
“เหมืองแร่ที่ท่านซื้อมาเมื่อเดือนก่อนก็ราคาพอดีสามร้อยล้านเลยนี่ครับ?!”
“ใช่แล้ว แค่มอบเหมืองแร่นั้นไป แล้วเอาเหมืองแร่ของท่านดยุคกลับมาก็สิ้นเรื่อง”
ถึงอย่างไรเหมืองแร่ที่แอนทิสซื้อมาก็ถูกประเมินมูลค่าในอนาคตไว้เพียงแค่สี่ร้อยล้านชิลลิงเท่านั้น
หากซื้อมาด้วยเงินสามร้อยล้านชิลลิง ก็จะได้กำไรหนึ่งร้อยล้านชิลลิง
แน่นอนว่ากำไรหนึ่งร้อยล้านชิลลิงนั้นก็ถือว่ามหาศาลแล้ว จึงได้ฝืนใจทุ่มซื้อมา แต่ว่า...
“ในเมื่อจะมีเหมืองมูลค่าหนึ่งพันสองร้อยล้านชิลลิงเข้ามา เรื่องแค่นั้นจะไปสำคัญอะไร!”
“นั่นสิครับ คำพูดของท่านถูกต้องที่สุดเลย!”
“จริงด้วยครับ!”
เหล่านักบวชต่างปรบมือและพูดสนับสนุนตามเสียงตะโกนของแอนทิส
“ช่างบังเอิญเหลือเกินที่ราคาเหมืองแร่ซึ่งท่านแอนทิสกว้านซื้อมานั้นอยู่ที่สามร้อยล้านชิลลิงพอดี”
“นั่นน่ะสิ ช่างเป็นเรื่องบังเอิญอะไรขนาดนี้กันนะ”
“ท่านเบลลุสต้องคอยคุ้มครองท่านแอนทิสอยู่เป็นแน่แท้ครับ!”
เหล่านักบวชทุกคนต่างไม่เฉลียวใจเลยสักนิดกับ ‘ความบังเอิญ’ ที่ประจวบเหมาะจนเกินพอดีจนดูผิดธรรมชาตินี้
หนึ่งพันสองร้อยล้าน
เป็นเพราะการตัดสินใจทั้งหมดเป็นอัมพาตไปต่อหน้าจำนวนเงินอันมหาศาลนี้
ในยามรุ่งสางที่ไอความมืดสลัวยังคงหลงเหลืออยู่
คาลิกซ์ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความเคยชิน
พอมองดูนาฬิกาก็พบว่าเป็นเวลาประมาณตีห้า ยี่สิบนาที
แม้จะเป็นเวลาตื่นที่เช้ามากสำหรับเด็กวัย 7 ขวบ แต่ทว่า―
‘ตื่นสายจนได้’
สำหรับคาลิกซ์แล้ว นี่คือเวลาที่ตื่นสาย
เพราะตอนที่อยู่ในวิหาร เขาจะลืมตาตื่นตอนตีห้าเสมอ
เนื่องจากมีงานที่ต้องรับผิดชอบมากมาย จึงช่วยไม่ได้
ทั้งต้องทำความสะอาดอาคารหลักหลังใหญ่ และยังต้องคอยถอนวัชพืชที่งอกขึ้นมาในชั่วข้ามคืนให้เรียบร้อยเกลี้ยงเกลาอีกด้วย
ต้องไปถามที่ห้องครัวว่ามีวัตถุดิบอะไรหมดบ้าง และยังต้องออกไปทำธุระที่ย่านการค้าทุกสามวันอีกด้วย
การจะจัดการตารางงานที่ต่อให้มีสิบสองร่างก็ยังไม่พอนั้น อย่างน้อยที่สุดก็ต้องตื่นตอนตีห้าให้ได้
แต่ทว่าที่นี่กลับ―
‘ไม่มีอะไรให้ทำเลย’
เวลาล่วงเลยผ่านไปราวสองสัปดาห์แล้วนับตั้งแต่จับพลัดจับผลูมาพักอยู่ที่ฟานเทเบ
เขายังคงลืมตาตื่นตอนประมาณตีห้าจนเป็นความเคยชิน ทว่าต่างจากตอนอยู่วิหารตรงที่ไม่มีงานอะไรให้ทำสักอย่าง
คาลิกซ์จึงปล่อยเวลาให้ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงด้วยการนั่งเหม่ออยู่บนเตียง
เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะต้องทำอะไร
ขณะที่เอนหลังพิงหัวเตียงอย่างไร้จุดหมาย บทสนทนาที่คุยกับท่านดยุคเมื่อคืนวานก็ผุดขึ้นมาในหัว
“เธอไม่ต้องกลับไปที่นั่นอีกแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปฉันกลายเป็นผู้อุปถัมภ์ของเธอแล้วน่ะ”
“...”
“อ้อ เลิกเป็นนักบวชฝึกหัดแล้วใช่ไหมล่ะ ถ้าเกิดคิดจะทำต่อก็บอกนะ”
“ไม่ทำแล้วครับ”
“คิดถูกแล้วล่ะ เป็นนักบวชไปก็ไม่ได้ช่วยให้ชีวิตดีขึ้นหรอกนะ”
“แล้วต่อจากนี้ผมจะถูกส่งไปที่ไหนหรือครับ”
“นั่นสิ เรื่องนั้นเธอน่าจะรู้ดีที่สุดนะ”
คำตอบของท่านดยุคทำให้คาลิกซ์ถึงกับพูดไม่ออก
เขาเนี่ยนะรู้ว่าตัวเองต้องไปที่ไหน
“ถ้ามีที่ที่อยากไปเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน”
“...”
“ถ้าไม่มี จะอยู่ที่นี่จนกว่าจะมีก็ได้นะ ฉันจะยกห้องพักแขกในเรือนแยกให้ห้องหนึ่ง”
เมื่อได้ยินว่าสามารถพักอยู่ที่นี่ได้ คาลิกซ์จึงตอบตกลงไป
เพราะไม่มีที่ให้ไป
และไม่มีที่ที่อยากไปด้วย
แล้วก็
“โจนอาจึม คาลิกซึ! หลับฉะบายไหม?!”
ทุกวันเวลาสิบโมงเช้า
เพราะมีเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่แวะเวียนมาหาเขาถึงห้องอย่างร่าเริง
“ตั้งแต่วันนี้ที่นี่เปงห้องของคาลิกซึหยอ?”
“ครับ ท่านดยุคอนุญาตให้ผมพักอยู่ที่นี่ได้แล้วครับ”
“คุงพ่อของเลาม่อดเท่ไปเยยใช่ไหม?”
“ครับ”
พอได้ยินคำตอบ เด็กหญิงก็ส่งยิ้มแหะๆ ให้
ซี่ฟันในปากที่อ้ากว้างจนเห็นชัดนั้น ดูราวกับเม็ดข้าวสารไม่มีผิด
“พวกเลาเปงเพื่องกังแย้วน้า พูดเปงกังเองกะได้งะ”
“...”
“ชิ คราวนี้ก้อม่ายยอมตามใจอีกแย้ว”
เด็กน้อยเบะปากอย่างเสียดาย
พอได้เห็นท่าทางแบบนั้น ก็อยากจะยอมทำตามใจที่เธอต้องการอยู่หรอก
แต่ว่า
‘...ฉันจะบังอาจทำแบบนั้นได้อย่างไรกัน’
กำลังโหลดความเห็น...