ตอนที่ 60
เด็กน้อยคนนี้เป็นถึงท่านหญิง
ส่วนตัวเขาเป็นเพียงเด็กข้างถนนที่ไม่รู้แม้กระทั่งชาติกำเนิด
แถมยังมีพลังเวทที่ถูกคนทั้งจักรวรรดิรังเกียจเดียดฉันท์อีกด้วย
อ่า จะว่าไปแล้ว
‘คนของตระกูลดยุคคงยังไม่รู้ว่าฉันมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวแบบนี้อยู่สินะ’
ทั้งท่านดยุคที่พาเขามาที่นี่
ทั้งท่านหญิงตรงหน้าที่กำลังส่งยิ้มสดใสให้เขา
ทุกคนทำดีและเป็นกันเองด้วย ก็เพราะยังไม่รู้อะไรเลยต่างหาก
‘เหมือนตอนที่ไปวิหารครั้งแรกไม่มีผิด’
ก่อนที่พวกนั้นจะรู้ว่าเขามีพลังเวท เหล่านักบวชก็เคยปฏิบัติต่อเขาอย่างอ่อนโยนเช่นนี้
ทว่าทันทีที่รู้ว่าเขามีพลังเวท เขากลับถูกผลักไสลงสู่ปลักโคลนทันที
ถ้าเกิดว่า เด็กคนนั้นล่วงรู้ความลับของเขาขึ้นมาละก็...
“ผมพูดแบบนี้รู้สึกสบายใจกว่าครับ”
หากต้องทำให้ผิดหวังแล้วถูกทอดทิ้งอีกครั้ง สู้รักษาระยะห่างไว้ตั้งแต่แรกยังจะดีเสียกว่า
‘ซ่อนเรื่องที่มีพลังเวทไว้สักพักก่อนเถอะ’
ถึงจะรู้สึกผิดต่อคนที่ช่วยดึงเขาขึ้นมาจากปลักโคลนแห่งนั้น แต่หากถูกขับไล่อีกครั้ง เขาก็ไม่มีที่ให้ไปแล้ว
อีกแค่นิดเดียว
ขอซ่อนเอาไว้ต่ออีกแค่นิดเดียวเท่านั้น แล้วถ้าถูกจับได้เมื่อไหร่ ค่อยไปก็แล้วกัน
“อื้มม ถ้าอย่างงั้นก้อม่ายเปงไร! เพราะการบังคับมันเปงเรื่องม่ายดีนี่นา”
“...”
“แต่ว่ายังไงก้อพูดตามสบายได้ตลอดเยยน้า เข้าจายม้าย?”
คาลิกซ์ปิดปากเงียบ พลางพยักหน้าให้เล็กน้อย
เด็กน้อยยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง
“ยังไงก้อ ยินดีด้วยน้าที่ได้เปงอิสระเต็มตัวตั้งแต่วันนี้เปงต้นไป เพื่อเปงการฉลอง ให้เมนโอนี่พาเดินดูรอบคฤหาสน์ไหม”
“ท่านหญิงจะพาไปเองเลยหรือครับ”
“อื้อ ไปทักทายคูมพ่อ ฮัดตั้น คุณปู่ ละก้อพี่ชายยูอิส ละก้อไปดูสวน ไปดูห้องสมุดกันด้วย...”
เด็กน้อยที่เจื้อยแจ้วไม่หยุดราวกับลูกเจี๊ยบยื่นมือออกมาปุ๊บ
“เปงไง จะไปกะเมนโอนี่ม้าย”
มือเล็กๆ นั้นช่างเล็กกระจิริดราวกับใบเมเปิล
คาลิกซ์มองดูมือนั้นเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆ กุมไว้ด้วยความระมัดระวัง
และแล้ว
“ผมมีพลังเวทครับ”
เขาก็เผลอโพล่งออกไปโดยไม่รู้ตัว
‘...แย่จริง’
ไม่อยากจะเชื่อเลย
ทั้งที่เพิ่งคิดว่าจะปิดบังเรื่องพลังเวทไว้จนถึงเมื่อครู่นี้แท้ๆ
สัญชาตญาณของเขาอาจจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ได้
ทนไม่ได้ที่ตัวเองปิดซ่อนจุดอ่อนอย่างสกปรกและขี้ขลาดต่อหน้าความหวังดีอันอบอุ่นของเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา
ดวงตากลมโตของเด็กน้อยกะพริบปริบๆ มองตรงมาทางนี้
อีกเดี๋ยว แววตาคู่นั้นคงจะเต็มไปด้วยความรังเกียจเป็นแน่
ในจังหวะที่คาลิกซ์กำลังจะปล่อยมือที่กุมไว้อย่างระมัดระวังนั้นเอง
“รู้อยู่แย้วน้า”
“...ครับ?”
“รู้ว่ามีพลังเวทอยู่แย้วล่ะ ตอนนั้น รู้ตั้งแต่ตอนที่มะเขือเทศกลิ้งมาแย้วนะ”
“...ได้ยังไงกันครับ”
“อา เรื่องนั้น-”
เด็กน้อยกลอกตาไปมาพลางหัวเราะแหะๆ ออกมา
“เรื่องนั้นเปงฟามลับจ้ะ”
ชู่ว
นิ้วชี้ป้อมๆ ยกขึ้นมาทาบปิดริมฝีปากเล็กๆ เอาไว้ทันที
“ยังไงซะ พลังเวทก้อม่ายเกี่ยวหรอก มีได้ก้อช่างปะไรนี่ อำนาจศักดิ์สิทธิ์ก้อคล้ายๆ พลังเวทอยู่แย้วนี่นา ช่ายม้า”
“...”
“ยังไงซะ เรื่องนั้นช่างมันเต๊อะ”
แม้จะไม่มีคำตอบหลุดออกจากปาก แต่เด็กน้อยก็ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย
ไม่สิ ดูเหมือนเธอไม่ได้สนใจเรื่องนั้นตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก
จุดอ่อนและความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา ถูกปัดตกไปดื้อๆ ด้วยคำว่า ‘ยังไงซะ เรื่องนั้นช่างมันเต๊อะ-’
เด็กน้อยออกแรงดึงมือที่จับประสานกันไว้
“ไปเดินดูคฤหาสน์กันเถอะ ฟานเทเบกว้างม้ากมาก อาจต้องเดินดูกันทังวันเยย... ไปกานเถอะ!”
ดวงตาสีทองทั้งสองข้างทอดมองไปยังแผ่นหลังของเด็กน้อยที่เดินนำอยู่ข้างหน้า
เขารู้สึกเหมือนบางสิ่งที่เคยกดทับตัวเองอย่างหนักอึ้งมาตลอดทั้งชีวิตนั้นเบาบางลงไปบ้างแล้ว
ฝ่ามือที่กุมมือเล็กๆ เอาไว้เผลอออกแรงบีบกระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัว
กริ๊ก
คล้ายกับได้ยินเสียงลูกอมดาวกลิ้งไปมาแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง
สิบสองเม็ด
เสียงของลูกอมดาวสีม่วงอ่อนที่อาจจะไม่มีวันลดจำนวนลงไปตลอดชีวิต
ในช่วงไม่กี่วันมานี้
ฉันสนุกกับการลากคาลิกซ์ไปเดินเที่ยวชมรอบๆ ฟานเทเบ
ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นรุ่นพี่มากประสบการณ์ที่คอยสอนงานเด็กใหม่จนรู้สึกภูมิใจนิดๆ
ไม่เพียงแค่พาไปทักทายท่านดยุค อดีตท่านดยุค และหลุยส์เท่านั้น
“นี่คือสวนกุหลาบฤดูย้อน ลุงคนสวนบอกว่า พอถึงหน้าร้อน กุหลาบจาบานเยอะม้ากมากเยย”
“ตรงนี้คือห้องครัว ถ้าหิวก้อขอขนมกินได้นะ หนูขออนุญาตคูมพ่อไว้แย้ว”
“ตรงนี้คือห้องสมุด! บรรณารักเคลงัยเปงเพื่อนหนูเอง สนิทกานม้ากมากเยย”
คาลิกซ์เดินเตาะแตะตามหลังฉันต้อยๆ ราวกับลูกเจี๊ยบ
บางครั้งเขาก็พยักหน้าเหมือนกำลังทึ่งกับข้อมูลใหม่ๆ
เพราะแบบนี้ มันถึงได้น่าพาเที่ยวชมไปหมด
‘แม้ว่าหน้าตาจะยังคงไร้อารมณ์อยู่เหมือนเดิมก็เถอะ’
เอาเถอะ เรื่องการแสดงอารมณ์เดี๋ยวก็คงค่อยๆ ดีขึ้นเองนั่นแหละ!
‘อยากให้คาลิกซ์รู้สึกสบายใจกับที่นี่เร็วๆ จังเลยนะ’
ไม่สิ ต่อให้ไม่ใช่ที่นี่ก็ไม่เป็นไรหรอก
แค่อยากให้เขาได้เจอกับสถานที่ที่รู้สึกสบายใจ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ตาม
เหมือนกับที่ฉันรู้สึกสบายใจกับฟานเทเบแห่งนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก็หวังว่าเด็กคนนั้นจะมีสถานที่ให้พักผ่อนได้อย่างสบายใจเช่นกัน
ซู้ด
‘แต่แน่นอนว่า ฉันจะลดการระแวดระวังลงไม่ได้เด็ดขาด...!’
ฉันบิดขี้เกียจยืดตัวยาวพลางลุกขึ้นจากเตียง
‘วันนี้จะพาไปแนะนำที่ไหนดีนะ ยังมีที่ไหนเหลืออยู่อีกไหมเนี่ย’
คฤหาสน์ดยุคกว้างใหญ่ขนาดนี้ ก็น่าจะยังมีที่ที่ยังไม่เคยไปอยู่บ้างล่ะนะ
ฉันกระโดดผล็อยลงจากเตียงพลางคิดเช่นนั้น แล้วก็มุ่งหน้าตรงไปยังโต๊ะหนังสือทันที
‘วันนี้ก็มีเหมือนเดิมด้วยแฮะ’
บนโต๊ะหนังสือตัวเล็กที่ปรับให้พอดีกับความสูงของฉัน มีหนังสือพิมพ์วางอยู่เหมือนเช่นเคย
“ท่านหญิงตัวน้อยนี่ทั้งแปลกไม่เหมือนใครแล้วก็น่าชื่นชมจริงๆ เลยนะคะ อายุแค่สี่ขวบแท้ๆ แต่อ่านทั้งนิยาย แถมยังคอยอ่านหนังสือพิมพ์ทุกเช้าอีก ขนาดดิฉันอายุยี่สิบสี่แล้วยังแทบไม่แตะเลย...”
แรกๆ ทุกคนก็ตกใจกับภาพที่ฉันอ่านหนังสือพิมพ์ทุกเช้าอยู่หรอก แต่ตอนนี้ทุกคนเริ่มปรับตัวได้จนไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่อะไรแล้ว
ฮึบ
ฉันปีนขึ้นไปบนโซฟาแล้วคลี่หนังสือพิมพ์ออกดังพรึ่บ
แน่นอนว่า สิ่งแรกที่จะต้องตรวจดูก็คือนวลหน้าหนึ่ง
‘โดยเฉพาะช่วงนี้ เพราะมีข่าวที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารออยู่น่ะสิ’
ฉันกวาดสายตามองหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ด้วยหัวใจที่เต้นระทึก
‘อืม วันนี้ก็ยังไม่มีข่าวที่รอคอยอยู่แฮะ’
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร
เพราะยังไงเรื่องที่จะต้องเกิดขึ้น มันก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดี!
ฮิฮิ
‘อยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ จังเยย!’
“โอ๊ย หัวฉัน...”
แอนทิสกุมศีรษะแล้วโซเซลุกขึ้นจากเตียง
เพราะดื่มหนักไปเมื่อวานทำให้ปวดหัวแทบระเบิด
ให้ตายสิ บัดซบเอ๊ย
‘ถ้าชนะพนันก็คงไม่ต้องมานั่งดื่มเหล้าแบบนี้หรอก’
เมื่อวานเขาก็เสียเงินก้อนโตไปกับบ่อนพนันอีกตามเคย
เขาเลยดื่มหนักเพื่อดับอารมณ์โมโห หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย
เขาที่พยุงร่างซวนเซขึ้นมาตรวจดูปึกจดหมายที่กองพะเนินอยู่อย่างลวกๆ
ทุกฉบับล้วนมีแต่เนื้อหาทวงเงินเดือนทั้งสิ้น
‘ค้างแค่สองวันทำมาเป็นทวงอย่างกับขอทานไปได้’
ชิ
ค่าใช้จ่ายที่ต้องลงไปกับเหมืองแร่ขนาดยักษ์ซึ่งได้เป็นเจ้าของอย่างกะทันหันนั้นมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก
โดยเฉพาะเรื่องค่าจ้างคนงาน
เพราะเหมืองมีขนาดใหญ่ จึงจำเป็นต้องใช้แรงงานคนจำนวนมากในการขุดแร่
เมื่อวานเขาจึงจำใจต้องเอาเหมืองไปเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันเพื่อกู้เงินจากธนาคารมา
ในเมื่อตอนนี้ไม่มีเงินสดติดมือ แถมการกระจายสินค้าแร่ที่ขุดได้ยังต้องใช้เวลา จึงเป็นทางเลือกที่ช่วยไม่ได้
แต่ก็นะ ถึงอย่างนั้น...
“อีกเดี๋ยวก็กอบโกยเงินได้เป็นกอบเป็นกำแล้วนี่”
ขาดทุนแค่นี้ยังพอรับไหวอยู่
ในตอนที่เขากำลังหัวเราะคิกคักไปด้วยขณะตรวจดูรายละเอียดค่าจ้างคนงานอยู่นั้นเอง
ปัง ปัง ปัง ปัง!
เสียงเคาะประตูดังลั่นห้องอย่างเร่งร้อน
‘ใครมันมาหาแต่เช้าขนาดนี้กัน?’
แอนทิสขมวดคิ้วแล้วเปิดประตูออกอย่างหงุดหงิด
สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือนักบวชใต้บังคับบัญชาของเขานั่นเอง
“มีเรื่องอะไร มารยาทไม่มีเลยหรือไงตั้งแต่เช้าแบบนี้...”
“ทะ ท่านแอนทิสครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ เรื่องใหญ่จริงๆ ครับ”
นักบวชที่หน้าซีดเผือดกล่าวพร้อมกับตัวสั่นระริก
‘อะไรกัน? มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่...’
แอนทิสกลืนน้ำลายเอื๊อกด้วยความกระวนกระวายใจที่พลอยพวยพุ่งขึ้นมา
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นถึงได้เป็นแบบนั้น”
“เหมืองแร่...! มะ เหมืองแร่เรนการ์เดน...!”
เหมืองแร่เรนการ์เดนคือเหมืองแร่ที่แอนทิสได้รับโอนมาจากท่านดยุค
ทว่าเหมืองแร่นั่นมันเป็นอะไรยังไงถึงได้มาโวยวายแบบนี้กัน―
“มีรายงานว่าเมื่อคืนนี้เหมืองแร่ถล่มลงมาครับ พื้นดินที่ค้ำจุนเหมืองแร่ทรุดตัวลงมาอย่างสิ้นเชิง จนเหมืองแร่หายไปอย่างไร้ร่องรอยเลยครับ...”
คำพูดของนักบวชทำให้แอนทิสแข็งทื่อไปในทันที
‘เหมืองแร่... หายไปอย่างนั้นหรือ?’
ไม่นาน ใบหน้าของเขาก็เริ่มซีดเผือดลงเช่นกัน
“นะ นี่ ดูนี่สิครับ”
นักบวชยื่นหนังสือพิมพ์และกองจดหมายปึกใหญ่ที่ถือติดมือมาให้แอนทิส
แอนทิสตรวจดูสิ่งเหล่านั้นด้วยมือที่สั่นเทิ้ม และแล้ว
พรึ่บ
“มะ ไม่จริงน่า”
มือที่สั่นระริกปล่อยกองจดหมายร่วงหล่นลงไปในทันที
หนังทวงหนี้ค่าจ้างคนงานและหนังสือยืนยันเงินกู้จากธนาคารกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
กำลังโหลดความเห็น...