คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 60

ตอน 60

ตอนที่ 60

เด็กน้อยคนนี้เป็นถึงท่านหญิง

ส่วนตัวเขาเป็นเพียงเด็กข้างถนนที่ไม่รู้แม้กระทั่งชาติกำเนิด

แถมยังมีพลังเวทที่ถูกคนทั้งจักรวรรดิรังเกียจเดียดฉันท์อีกด้วย

อ่า จะว่าไปแล้ว

‘คนของตระกูลดยุคคงยังไม่รู้ว่าฉันมีพลังอันน่าสะพรึงกลัวแบบนี้อยู่สินะ’

ทั้งท่านดยุคที่พาเขามาที่นี่

ทั้งท่านหญิงตรงหน้าที่กำลังส่งยิ้มสดใสให้เขา

ทุกคนทำดีและเป็นกันเองด้วย ก็เพราะยังไม่รู้อะไรเลยต่างหาก

‘เหมือนตอนที่ไปวิหารครั้งแรกไม่มีผิด’

ก่อนที่พวกนั้นจะรู้ว่าเขามีพลังเวท เหล่านักบวชก็เคยปฏิบัติต่อเขาอย่างอ่อนโยนเช่นนี้

ทว่าทันทีที่รู้ว่าเขามีพลังเวท เขากลับถูกผลักไสลงสู่ปลักโคลนทันที

ถ้าเกิดว่า เด็กคนนั้นล่วงรู้ความลับของเขาขึ้นมาละก็...

“ผมพูดแบบนี้รู้สึกสบายใจกว่าครับ”

หากต้องทำให้ผิดหวังแล้วถูกทอดทิ้งอีกครั้ง สู้รักษาระยะห่างไว้ตั้งแต่แรกยังจะดีเสียกว่า

‘ซ่อนเรื่องที่มีพลังเวทไว้สักพักก่อนเถอะ’

ถึงจะรู้สึกผิดต่อคนที่ช่วยดึงเขาขึ้นมาจากปลักโคลนแห่งนั้น แต่หากถูกขับไล่อีกครั้ง เขาก็ไม่มีที่ให้ไปแล้ว

อีกแค่นิดเดียว

ขอซ่อนเอาไว้ต่ออีกแค่นิดเดียวเท่านั้น แล้วถ้าถูกจับได้เมื่อไหร่ ค่อยไปก็แล้วกัน

“อื้มม ถ้าอย่างงั้นก้อม่ายเปงไร! เพราะการบังคับมันเปงเรื่องม่ายดีนี่นา”

“...”

“แต่ว่ายังไงก้อพูดตามสบายได้ตลอดเยยน้า เข้าจายม้าย?”

คาลิกซ์ปิดปากเงียบ พลางพยักหน้าให้เล็กน้อย

เด็กน้อยยิ้มอย่างพึงพอใจแล้วลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง

“ยังไงก้อ ยินดีด้วยน้าที่ได้เปงอิสระเต็มตัวตั้งแต่วันนี้เปงต้นไป เพื่อเปงการฉลอง ให้เมนโอนี่พาเดินดูรอบคฤหาสน์ไหม”

“ท่านหญิงจะพาไปเองเลยหรือครับ”

“อื้อ ไปทักทายคูมพ่อ ฮัดตั้น คุณปู่ ละก้อพี่ชายยูอิส ละก้อไปดูสวน ไปดูห้องสมุดกันด้วย...”

เด็กน้อยที่เจื้อยแจ้วไม่หยุดราวกับลูกเจี๊ยบยื่นมือออกมาปุ๊บ

“เปงไง จะไปกะเมนโอนี่ม้าย”

มือเล็กๆ นั้นช่างเล็กกระจิริดราวกับใบเมเปิล

คาลิกซ์มองดูมือนั้นเงียบๆ ก่อนจะค่อยๆ กุมไว้ด้วยความระมัดระวัง

และแล้ว

“ผมมีพลังเวทครับ”

เขาก็เผลอโพล่งออกไปโดยไม่รู้ตัว

‘...แย่จริง’

ไม่อยากจะเชื่อเลย

ทั้งที่เพิ่งคิดว่าจะปิดบังเรื่องพลังเวทไว้จนถึงเมื่อครู่นี้แท้ๆ

สัญชาตญาณของเขาอาจจะทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ก็ได้

ทนไม่ได้ที่ตัวเองปิดซ่อนจุดอ่อนอย่างสกปรกและขี้ขลาดต่อหน้าความหวังดีอันอบอุ่นของเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา

ดวงตากลมโตของเด็กน้อยกะพริบปริบๆ มองตรงมาทางนี้

อีกเดี๋ยว แววตาคู่นั้นคงจะเต็มไปด้วยความรังเกียจเป็นแน่

ในจังหวะที่คาลิกซ์กำลังจะปล่อยมือที่กุมไว้อย่างระมัดระวังนั้นเอง

“รู้อยู่แย้วน้า”

“...ครับ?”

“รู้ว่ามีพลังเวทอยู่แย้วล่ะ ตอนนั้น รู้ตั้งแต่ตอนที่มะเขือเทศกลิ้งมาแย้วนะ”

“...ได้ยังไงกันครับ”

“อา เรื่องนั้น-”

เด็กน้อยกลอกตาไปมาพลางหัวเราะแหะๆ ออกมา

“เรื่องนั้นเปงฟามลับจ้ะ”

ชู่ว

นิ้วชี้ป้อมๆ ยกขึ้นมาทาบปิดริมฝีปากเล็กๆ เอาไว้ทันที

“ยังไงซะ พลังเวทก้อม่ายเกี่ยวหรอก มีได้ก้อช่างปะไรนี่ อำนาจศักดิ์สิทธิ์ก้อคล้ายๆ พลังเวทอยู่แย้วนี่นา ช่ายม้า”

“...”

“ยังไงซะ เรื่องนั้นช่างมันเต๊อะ”

แม้จะไม่มีคำตอบหลุดออกจากปาก แต่เด็กน้อยก็ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ไม่สิ ดูเหมือนเธอไม่ได้สนใจเรื่องนั้นตั้งแต่แรกแล้วต่างหาก

จุดอ่อนและความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา ถูกปัดตกไปดื้อๆ ด้วยคำว่า ‘ยังไงซะ เรื่องนั้นช่างมันเต๊อะ-’

เด็กน้อยออกแรงดึงมือที่จับประสานกันไว้

“ไปเดินดูคฤหาสน์กันเถอะ ฟานเทเบกว้างม้ากมาก อาจต้องเดินดูกันทังวันเยย... ไปกานเถอะ!”

ดวงตาสีทองทั้งสองข้างทอดมองไปยังแผ่นหลังของเด็กน้อยที่เดินนำอยู่ข้างหน้า

เขารู้สึกเหมือนบางสิ่งที่เคยกดทับตัวเองอย่างหนักอึ้งมาตลอดทั้งชีวิตนั้นเบาบางลงไปบ้างแล้ว

ฝ่ามือที่กุมมือเล็กๆ เอาไว้เผลอออกแรงบีบกระชับขึ้นโดยไม่รู้ตัว

กริ๊ก

คล้ายกับได้ยินเสียงลูกอมดาวกลิ้งไปมาแว่วมาจากที่ไหนสักแห่ง

สิบสองเม็ด

เสียงของลูกอมดาวสีม่วงอ่อนที่อาจจะไม่มีวันลดจำนวนลงไปตลอดชีวิต

◆ ◆ ◆

ในช่วงไม่กี่วันมานี้

ฉันสนุกกับการลากคาลิกซ์ไปเดินเที่ยวชมรอบๆ ฟานเทเบ

ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นรุ่นพี่มากประสบการณ์ที่คอยสอนงานเด็กใหม่จนรู้สึกภูมิใจนิดๆ

ไม่เพียงแค่พาไปทักทายท่านดยุค อดีตท่านดยุค และหลุยส์เท่านั้น

“นี่คือสวนกุหลาบฤดูย้อน ลุงคนสวนบอกว่า พอถึงหน้าร้อน กุหลาบจาบานเยอะม้ากมากเยย”

“ตรงนี้คือห้องครัว ถ้าหิวก้อขอขนมกินได้นะ หนูขออนุญาตคูมพ่อไว้แย้ว”

“ตรงนี้คือห้องสมุด! บรรณารักเคลงัยเปงเพื่อนหนูเอง สนิทกานม้ากมากเยย”

คาลิกซ์เดินเตาะแตะตามหลังฉันต้อยๆ ราวกับลูกเจี๊ยบ

บางครั้งเขาก็พยักหน้าเหมือนกำลังทึ่งกับข้อมูลใหม่ๆ

เพราะแบบนี้ มันถึงได้น่าพาเที่ยวชมไปหมด

‘แม้ว่าหน้าตาจะยังคงไร้อารมณ์อยู่เหมือนเดิมก็เถอะ’

เอาเถอะ เรื่องการแสดงอารมณ์เดี๋ยวก็คงค่อยๆ ดีขึ้นเองนั่นแหละ!

‘อยากให้คาลิกซ์รู้สึกสบายใจกับที่นี่เร็วๆ จังเลยนะ’

ไม่สิ ต่อให้ไม่ใช่ที่นี่ก็ไม่เป็นไรหรอก

แค่อยากให้เขาได้เจอกับสถานที่ที่รู้สึกสบายใจ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็ตาม

เหมือนกับที่ฉันรู้สึกสบายใจกับฟานเทเบแห่งนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ก็หวังว่าเด็กคนนั้นจะมีสถานที่ให้พักผ่อนได้อย่างสบายใจเช่นกัน

ซู้ด

‘แต่แน่นอนว่า ฉันจะลดการระแวดระวังลงไม่ได้เด็ดขาด...!’

ฉันบิดขี้เกียจยืดตัวยาวพลางลุกขึ้นจากเตียง

‘วันนี้จะพาไปแนะนำที่ไหนดีนะ ยังมีที่ไหนเหลืออยู่อีกไหมเนี่ย’

คฤหาสน์ดยุคกว้างใหญ่ขนาดนี้ ก็น่าจะยังมีที่ที่ยังไม่เคยไปอยู่บ้างล่ะนะ

ฉันกระโดดผล็อยลงจากเตียงพลางคิดเช่นนั้น แล้วก็มุ่งหน้าตรงไปยังโต๊ะหนังสือทันที

‘วันนี้ก็มีเหมือนเดิมด้วยแฮะ’

บนโต๊ะหนังสือตัวเล็กที่ปรับให้พอดีกับความสูงของฉัน มีหนังสือพิมพ์วางอยู่เหมือนเช่นเคย

“ท่านหญิงตัวน้อยนี่ทั้งแปลกไม่เหมือนใครแล้วก็น่าชื่นชมจริงๆ เลยนะคะ อายุแค่สี่ขวบแท้ๆ แต่อ่านทั้งนิยาย แถมยังคอยอ่านหนังสือพิมพ์ทุกเช้าอีก ขนาดดิฉันอายุยี่สิบสี่แล้วยังแทบไม่แตะเลย...”

แรกๆ ทุกคนก็ตกใจกับภาพที่ฉันอ่านหนังสือพิมพ์ทุกเช้าอยู่หรอก แต่ตอนนี้ทุกคนเริ่มปรับตัวได้จนไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่อะไรแล้ว

ฮึบ

ฉันปีนขึ้นไปบนโซฟาแล้วคลี่หนังสือพิมพ์ออกดังพรึ่บ

แน่นอนว่า สิ่งแรกที่จะต้องตรวจดูก็คือนวลหน้าหนึ่ง

‘โดยเฉพาะช่วงนี้ เพราะมีข่าวที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารออยู่น่ะสิ’

ฉันกวาดสายตามองหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

‘อืม วันนี้ก็ยังไม่มีข่าวที่รอคอยอยู่แฮะ’

แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร

เพราะยังไงเรื่องที่จะต้องเกิดขึ้น มันก็ต้องเกิดขึ้นอยู่ดี!

ฮิฮิ

‘อยากให้วันนั้นมาถึงเร็วๆ จังเยย!’

◆ ◆ ◆

“โอ๊ย หัวฉัน...”

แอนทิสกุมศีรษะแล้วโซเซลุกขึ้นจากเตียง

เพราะดื่มหนักไปเมื่อวานทำให้ปวดหัวแทบระเบิด

ให้ตายสิ บัดซบเอ๊ย

‘ถ้าชนะพนันก็คงไม่ต้องมานั่งดื่มเหล้าแบบนี้หรอก’

เมื่อวานเขาก็เสียเงินก้อนโตไปกับบ่อนพนันอีกตามเคย

เขาเลยดื่มหนักเพื่อดับอารมณ์โมโห หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

เขาที่พยุงร่างซวนเซขึ้นมาตรวจดูปึกจดหมายที่กองพะเนินอยู่อย่างลวกๆ

ทุกฉบับล้วนมีแต่เนื้อหาทวงเงินเดือนทั้งสิ้น

‘ค้างแค่สองวันทำมาเป็นทวงอย่างกับขอทานไปได้’

ชิ

ค่าใช้จ่ายที่ต้องลงไปกับเหมืองแร่ขนาดยักษ์ซึ่งได้เป็นเจ้าของอย่างกะทันหันนั้นมากกว่าที่คิดไว้เสียอีก

โดยเฉพาะเรื่องค่าจ้างคนงาน

เพราะเหมืองมีขนาดใหญ่ จึงจำเป็นต้องใช้แรงงานคนจำนวนมากในการขุดแร่

เมื่อวานเขาจึงจำใจต้องเอาเหมืองไปเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกันเพื่อกู้เงินจากธนาคารมา

ในเมื่อตอนนี้ไม่มีเงินสดติดมือ แถมการกระจายสินค้าแร่ที่ขุดได้ยังต้องใช้เวลา จึงเป็นทางเลือกที่ช่วยไม่ได้

แต่ก็นะ ถึงอย่างนั้น...

“อีกเดี๋ยวก็กอบโกยเงินได้เป็นกอบเป็นกำแล้วนี่”

ขาดทุนแค่นี้ยังพอรับไหวอยู่

ในตอนที่เขากำลังหัวเราะคิกคักไปด้วยขณะตรวจดูรายละเอียดค่าจ้างคนงานอยู่นั้นเอง

ปัง ปัง ปัง ปัง!

เสียงเคาะประตูดังลั่นห้องอย่างเร่งร้อน

‘ใครมันมาหาแต่เช้าขนาดนี้กัน?’

แอนทิสขมวดคิ้วแล้วเปิดประตูออกอย่างหงุดหงิด

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาก็คือนักบวชใต้บังคับบัญชาของเขานั่นเอง

“มีเรื่องอะไร มารยาทไม่มีเลยหรือไงตั้งแต่เช้าแบบนี้...”

“ทะ ท่านแอนทิสครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ เรื่องใหญ่จริงๆ ครับ”

นักบวชที่หน้าซีดเผือดกล่าวพร้อมกับตัวสั่นระริก

‘อะไรกัน? มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่...’

แอนทิสกลืนน้ำลายเอื๊อกด้วยความกระวนกระวายใจที่พลอยพวยพุ่งขึ้นมา

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นถึงได้เป็นแบบนั้น”

“เหมืองแร่...! มะ เหมืองแร่เรนการ์เดน...!”

เหมืองแร่เรนการ์เดนคือเหมืองแร่ที่แอนทิสได้รับโอนมาจากท่านดยุค

ทว่าเหมืองแร่นั่นมันเป็นอะไรยังไงถึงได้มาโวยวายแบบนี้กัน―

“มีรายงานว่าเมื่อคืนนี้เหมืองแร่ถล่มลงมาครับ พื้นดินที่ค้ำจุนเหมืองแร่ทรุดตัวลงมาอย่างสิ้นเชิง จนเหมืองแร่หายไปอย่างไร้ร่องรอยเลยครับ...”

คำพูดของนักบวชทำให้แอนทิสแข็งทื่อไปในทันที

‘เหมืองแร่... หายไปอย่างนั้นหรือ?’

ไม่นาน ใบหน้าของเขาก็เริ่มซีดเผือดลงเช่นกัน

“นะ นี่ ดูนี่สิครับ”

นักบวชยื่นหนังสือพิมพ์และกองจดหมายปึกใหญ่ที่ถือติดมือมาให้แอนทิส

แอนทิสตรวจดูสิ่งเหล่านั้นด้วยมือที่สั่นเทิ้ม และแล้ว

พรึ่บ

“มะ ไม่จริงน่า”

มือที่สั่นระริกปล่อยกองจดหมายร่วงหล่นลงไปในทันที

หนังทวงหนี้ค่าจ้างคนงานและหนังสือยืนยันเงินกู้จากธนาคารกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 60
อ่านตอน 61 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 59กลับหน้าเรื่อง
ตอน 59ตอน 61