ตอนที่ 61
“พวกเราจบสิ้นแล้วครับ ท่านแอนทิส จะทำยังไงกับเรื่องนี้ดีครับเนี่ย...!”
“ไม่มีทางเป็นแบบนั้น ไม่มีทาง! มันจะเป็น... มันจะเป็นแบบนี้ไปไม่ได้!”
แอนทิสที่แผดเสียงกรีดร้องทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นทันที
‘ทั้งที่เชื่อมั่นว่าจะทำเงินได้แน่ๆ จนยอมทุ่มเงินลงทุนไปไม่อั้นแท้ๆ...’
หากเหมืองแร่หายไปแบบนี้ ความเสียหายย่อมไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เลย
แล้วเงินกู้ที่เอาเหมืองแร่ไปค้ำประกันไว้ล่ะ
แล้วค่าจ้างแรงงานที่ต้องจ่ายให้พวกคนงานล่ะ
และยิ่งไปกว่านั้น
‘เงินที่เล่นพนันเสียไปเมื่อวานก็ต้องหามาเคลียร์อีก...’
แรงบีบที่มือซึ่งกำหนังสือพิมพ์ไว้แน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
สายตาไร้จุดโฟกัสหันมองหนังสือพิมพ์โดยอัตโนมัติตามเสียงขยำกระดาษที่ดังกรอบแกรบ
บนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์พาดหัวตัวเบ้อเริ่มเกี่ยวกับอุบัติเหตุในเหมืองแร่ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน
และใต้พาดหัวข่าวนั้น...
“...เอ๊ะ?”
แอนทิสที่เปล่งเสียงอุทานโง่ๆ ออกมากุลีกุจอคลี่หนังสือพิมพ์ออกอ่าน
นัยน์ตาที่กวาดอ่านบทความเริ่มสั่นระริกไม่หยุด
‘นี่มันต้องเป็น...’
อ่อก
เขาสำลักเสียงครางในลำคอออกมาพลางยกมือคว้าจับท้ายทอยตัวเองไว้แน่น
“ทะ ท่านแอนทิสครับ ท่านแอนทิส?!”
“งะ เงินฉัน...! เงินของฉ๊านนน...!”
แอนทิสที่หวีดร้องคร่ำครวญอย่างน่าเวทนาหมดสติวูบไปในทันที
หนังสือพิมพ์ที่ยับยู่ยี่ร่วงหลุดจากมือเขาดังตุบ
<เหมืองแร่เรนการ์เดน!
ถูกหลุมยุบพร้อมดินถล่มกลืนหายไปจนหมดสิ้น!
โชคดีที่เป็นช่วงเวลากลางคืนจึงไม่มีผู้เสียชีวิต แต่คาดว่ามูลค่าความเสียหายทางทรัพย์สินอาจพุ่งสูงเกินกว่าสองพันล้านชิลลิง...›
คิกๆๆๆ
“เป็นไง บทความน่าพอใจไหม ยัยมอมแมม”
เค้กถูกวางลงตรงหน้าฉันที่กำลังนั่งยิ้มกริ่ม
ในเวลาเดียวกัน พี่ริกกี้ก็นั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามดังตุบ
ฉันยกนิ้วโป้งให้พี่เขาอย่างชื่นชม
“อื้อ พอจายมากเยย! ขอบคุนนะ พี่ชายริกกี้... ท่านเพ่!”
“ว่าจะถามตั้งแต่คราวที่แล้วละ ทำไมเธอถึงเอาแต่เรียกฉันด้วยคำแปลกๆ แบบนั้นเนี่ย...”
พี่ริกกี้ขมวดคิ้วพลางถามขึ้น
“อา พอดีสังกะยากับเพ่ชายไว้ว่า...”
“พี่ชายเหรอ อ๋อ นายน้อยแห่งฟานเทเบคนนั้นน่ะสิ”
“อื้อ เพ่ชายยูอิส”
ก็สัญญากันไว้แล้วนี่นาว่าจะใช้คำว่า ‘พี่ชาย’ กับหลุยส์และอัสเตอร์เท่านั้น
‘ถึงคราวที่แล้วจะเผลอลืมตัวเรียกพี่ริกกี้ไปก็เถอะ’
อื้ม ในเมื่อสัญญาแล้วก็ต้องรักษาสิ
“เออ ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นไง แต่วงการขุนนางนี่ลึกซึ้งจังแฮะ...”
“อื้อ เหมียนจะยึกซึ้งอยู่นะ”
หลักฐานความลึกซึ้งก็อยู่ตรงโต๊ะฝั่งนู้นยังไงล่ะ
ในคาเฟ่ที่ตกแต่งอย่างคลาสสิก กลับมีอัศวินร่างบึกบึนในเครื่องแบบเต็มยศถึงห้าคน
ทั้งห้าคนต่างเอาแต่จ้องเป๋งมาทางนี้พลางตักเค้กเข้าปาก
‘อุ๊ย คนนั้นยกนิ้วก้อยจิบชาอย่างดัดจริตด้วยแฮะ’
หรือว่าจะเป็นผู้เชี่ยวชาญการดื่มชากันแน่นะ...
‘หืม ช่างเถอะ!’
พวกเขาคือคนที่ตามมาด้วยกันเพื่อแลกกับเงื่อนไขที่ยอมให้ฉันมาที่คาเฟ่แห่งนี้เพียงลำพัง
หลังจากวันที่ได้พบกับพี่ริกกี้โดยบังเอิญ
ฉันก็แวะมาที่ ‹ข่าวสารของนกสีฟ้า› อีกหลายครั้ง
พอท่านดยุครู้ว่าพี่ริกกี้ทำงานอยู่ที่นี่ เขาก็อนุญาตให้ฉันกลายเป็นลูกค้าประจำของคาเฟ่นี้อย่างยินดี
เพียงแต่ว่าฉันไม่ได้รับอนุญาตให้มาคนเดียว จึงมีคนร่วมทางมาด้วยเสมอ
‘ท่านดยุค อดีตท่านดยุค หลุยส์’
พ่วงกันมาเป็นไส้กรอกผูกเชือกหรือไงนะ
ทว่าอย่างน้อยวันนี้ฉันก็อยากมาคนเดียว
เพราะมีเรื่องที่ต้องคุยกับพี่ริกกี้อยู่เยอะแยะเลยน่ะสิ
พี่ริกกี้ที่แอบเหลือบมองพวกอัศวินพึมพำออกมาด้วยสีหน้าซีดเผือด
“...เป็นขุนนางนี่ไม่ใช่ใครก็เป็นได้จริงๆ สินะ ต่อไปนี้คงต้องเลิกเรียกยัยมอมแมม แล้วเปลี่ยนเป็นท่านมอมแมมแทนแล้วล่ะ”
“หนูฟ้องพี่ๆ อัศวินได้ไหมน้า?”
“ขออภัยครับ ได้โปรดไว้ชีวิตด้วยเถอะ—”
พี่ชายพูดหยอกล้อพลางแกล้งหมอบกราบลงตรงหน้าฉัน
หัวข้อสนทนาวกกลับมาที่บทความในหนังสือพิมพ์อีกครั้ง
“โอ้ ดีจังที่พี่ชายรู้จักคนในสำนักพิมพ์เยอะแยะเยย”
“ที่ฉันโดนขังในบรัมชูอาก็เพราะไปขุดข่าวเด็ดพวกขุนนางเข้านั่นแหละ”
“...คงเปงข่าวเด็ดมั่กๆ เลยสินะ”
“ไม่ธรรมดาเลยล่ะ”
พี่ริกกี้ยิ้มกว้างพร้อมกับใช้นิ้วเคาะหนังสือพิมพ์เบาๆ
“แต่ก็นั่นแหละ ยังไม่มีข่าวไหนเด็ดเท่าข่าวนี้หรอก”
ก็นั่นสินะ ข่าวใหญ่ระดับนี้คงหาไม่ได้ง่ายๆ หรอก
‹หลุมยุบขนาดยักษ์กลืนกินเหมืองแร่ใหญ่หายวับในพริบตา›
เพราะเรื่องนี้ก่อนที่ฉันจะย้อนเวลากลับมาก็เคยเป็นประเด็นร้อนแรงสุดๆ เลยนี่นา
พอจะลืมทีไร ข่าวนี้ก็ถูกขุดขึ้นมาเล่าใหม่ในฐานะ ‘อุบัติการณ์สะเทือนขวัญในอดีต’ อยู่เรื่อย...
‘แต่ก็ต้องขอบคุณล่ะนะ ที่ทำให้ฉันจำช่วงเวลาที่เกิดอุบัติเหตุได้อย่างแม่นยำ’
แต่เดิมแล้ว ก่อนที่ฉันจะย้อนเวลา ตระกูลดยุคต้องสูญเสียทรัพย์สินมหาศาลจากอุบัติเหตุครั้งนี้
แน่นอนว่า เมื่อขึ้นชื่อเรื่องความร่ำรวยระบือไกล ตระกูลดยุคจึงไม่ได้ถึงกับซวนเซแต่อย่างใด
‘แต่ถึงอย่างนั้น ก็มีคนพูดกันหนาหูว่านี่เป็นคราวเคราะห์ของตระกูลดยุคบ้างล่ะ อะไรบ้างล่ะ’
อ๊ะ ตอนนี้คงต้องเรียกว่าเป็นคราวเคราะห์ของวิหารแทนแล้วสินะ?
ฮิๆๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องมันยังไม่จบเพียงเท่านี้
‹ฟานเทเบผู้โชคดี
เมื่อหนึ่งเดือนก่อน แร่ปริศนาถูกค้นพบในเหมืองเงินที่ตระกูลดยุคฟานเทเบกว้านซื้อไป
เมื่อตรวจสอบดูแล้วพบว่าเป็นหินเวทมนตร์ชนิดใหม่ ซึ่งมีประสิทธิภาพเหนือกว่าหินเวทมนตร์ที่มีอยู่ในปัจจุบันอย่างเทียบไม่ติด ทำให้ฟานเทเบฟันกำไรมหาศาลอย่างแท้จริง...›
‘ถ้าแอนทิสได้เห็นข่าวนี้เข้า คงรู้ทันทีเลยว่าเหมืองแร่นี้คือเหมืองที่ตัวเองยกให้มา’
ในจดหมายของพี่ริกกี้ มีเรื่องที่แอนทิสกว้านซื้อเหมืองแร่เขียนเอาไว้
เหมืองเงินมูลค่าสามร้อยล้านชิลลิง!
ช่างน่าประหลาดใจนัก เหมืองแร่แห่งนั้นก็เป็นเหมืองชื่อดังที่ฉันเคยได้ยินมาก่อนจะย้อนเวลาเช่นกัน
หากเหมืองแร่ของฟานเทเบที่ถล่มลงไปด้วยหลุมยุบขนาดยักษ์ถูกเรียกว่า ‘เหมืองแห่งคราวเคราะห์’ ในทางกลับกัน เหมืองที่แอนทิสกว้านซื้อก็มีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะ ‘เหมืองแห่งโชคลาภ’
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเหมืองที่คิดว่าเป็นเพียงเหมืองเงินธรรมดากลับขุดพบหินเวทมนตร์ตามที่ลงในหนังสือพิมพ์วันนี้
แน่นอนว่า แม้จำนวนหินเวทมนตร์จะมีน้อย แถมส่วนใหญ่ยังมีสิ่งเจือปนปะปนอยู่มากก็ตาม...
‘แต่มูลค่าของมันก็มหาศาลอยู่ดีนั่นแหละ’
เพราะฉะนั้นฉันจึงตัดสินใจสับเปลี่ยนเหมืองแร่ทั้งสองแห่ง
เพื่อเอาคืนแอนทิสให้สาสมยังไงล่ะ!
โชคดีที่ท่านดยุครับฟังแผนการของฉัน
ทั้งที่มองดูแล้ว มันเป็นแผนการที่ไร้สาระสิ้นดีแท้ๆ―
“เอาสิ ได้ตามนั้น”
เขากลับตอบตกลงอย่างหน้าตาเฉยเพียงเท่านั้น
แน่นอนว่า เขาก็มีแอบสงสัยอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน
“ว่าแต่ เธอรู้ได้ยังไงว่าในเหมืองเงินที่แอนทิสซื้อไป มีแร่ชั้นยอดฝังอยู่ข้างในน่ะ?”
“...พะ พี่ริกกี้บ็อกหนูมาค่า”
ถึงจะพูดติดอ่างไปบ้าง แต่ฉันก็พ่นข้ออ้างที่เตรียมเอาไว้ออกมาได้อย่างราบรื่น
ท่านดยุคหรี่ตามองฉันนิ่งๆ ก่อนจะ...
“อา จริงสิ เจ้านั่นถนัดเรื่องรวบรวมข้อมูลนี่นะ”
พึมพำออกมาแบบนั้น
ในทางกลับกัน คราวนี้กลับเป็นฝ่ายฉันเองที่เอียงคอสงสัย
‘ท่านดยุครู้ได้ยังไงว่าพี่ริกกี้ถนัดเรื่องอะไร’
หรือว่า จะรู้เรื่องที่พี่ริกกี้ทำงานในกิลด์ข้อมูลอยู่แล้วงั้นเหรอ
“เพราะมัวแต่ขุดคุ้ยเรื่องฉาวของพวกขุนนางที่สำนักพิมพ์ ถึงได้ถูกจับขังในบรัมชูอายังไงล่ะ”
อ๋อ อย่างนี้นี่เอง
...ที่แท้เมื่อก่อนพี่ก็เคยทำงานที่สำนักพิมพ์หรอกเหรอเนี่ย
‘มิน่าล่ะ ฉันก็ว่าอยู่ว่าทำไมจู่ๆ ถึงไปทำงานในกิลด์ข้อมูลได้’
มันเป็นช่วงเวลาที่ปริศนาเรื่องการเลือกงานของพี่เขาคลี่คลายลงพอดี
ช่างเถอะ ดึงสติกลับมาที่ปัจจุบันก่อนดีกว่า!
“ฮึ่ม ถ้าฉันเป็นพวกนักบวชนั่นนะ วันนี้คงนอนไม่หลับแน่ ไม่สิ แค่วันนี้งั้นเหรอ ก่อนจะลงโลงไป คงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมาแหกปากกลางดึกไปตลอดชีวิตแน่ๆ”
โอ้ ฟังดูเข้าท่าดีแฮะ
ในจังหวะที่ฉันกำลังพยักหน้าและยิ้มอย่างพึงพอใจอยู่นั้นเอง
“ก็นะ ท่านดยุครู้วิธีทรมานคนดีจริงๆ นั่นแหละ ถึงขั้นจงใจปล่อยข่าวทั้งสองข่าวออกมาในวันเดียวกันแบบนี้น่ะ”
สะดุ้ง
“ทั้งที่รู้อยู่ตั้งแต่แรกแล้วแท้ๆ ว่าในเหมืองเงินนั่นมีหินเวทมนตร์ซ่อนอยู่”
...คิดผิดแล้ว พี่ชาย
ท่านดยุคไม่ได้รู้เรื่องด้วยหรอก
ทั้งหมดนั่นมันเป็นแผนการของฉันต่างหากล่ะ
แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะแก้ความเข้าใจผิดของพี่ชายหรอกนะ
เพราะขนาดฉันคิดดูเอง ยังรู้สึกว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้เลยที่เด็กกะเปี๊ยกวัย 4 ขวบจะวางแผนการทั้งหมดนี้ขึ้นมาได้น่ะสิ
มันก็เหมือนกับเรื่องที่ฉันขายพี่ริกกี้ให้ท่านดยุคนั่นแหละ
“อ๊ะ เรื่องที่ฉันพูดแบบนี้เก็บเป็นความลับด้วยนะ ยัยมอมแมม?”
สงสัยจะเพิ่งนึกขึ้นได้ทีหลัง พี่ชายถึงได้รีบพูดขึ้นมาอย่างร้อนรน
ฉันหลบสายตาอย่างกระอักกระอ่วนแล้วพยักหน้าหงึกหงิก
“อะไรกัน คงไม่ได้กำลังจะพูด...ออกไปใช่ไหมครับ ท่านมอมแมม ได้โปรดเมตตาด้วยเถอะครับ!”
“อื้อ ไม่บอกจิงๆ ด้วย”
ในเมื่อเอาเขาไปขายแล้ว ก็ต้องมีความเมตตาให้บ้างสิ
ฉันส่งเสียงหัวเราะคิกคักให้พี่ริกกี้เป็นการบอกเป็นนัยว่าไว้ใจฉันได้เลย
นับจากวันนั้น ข่าวคราวเกี่ยวกับเหมืองแร่ก็ประดังประเดลงในหน้าหนังสือพิมพ์ไม่หยุดหย่อน
ยิ่งหลังจากรู้ว่าเจ้าของเหมืองแร่ที่ถล่มลงมาคือนักบวชแห่งดินแดนฟานเทเบ ความสนใจก็ยิ่งทวีคูณขึ้นไปอีก
เพราะความจริงที่ว่าพวกนั้นยักยอกเงินบริจาคไปเล่นการพนันและหาความสำราญถูกเปิดโปงออกมานั่นเอง
‹โฉมหน้าที่แท้จริงของวิหาร?!›
‹เหมืองแร่ถล่ม หรือนี่คือทัณฑ์สวรรค์?›
‹ฟานเทเบผู้โชคดี วิหารผู้เคราะห์ร้าย ชะตากรรมที่สวนทาง!›
ฮิๆๆ
ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงเริ่มต้นทุกๆ เช้าด้วยรอยยิ้มได้เสมอ
“เป็นบับทำกัมที่แคงแกริกซ์ไงย่ะ”
พอพับหนังสือพิมพ์เก็บแล้วกระโดดตุ๊บลงมาจากเตียง ฉันก็วิ่งดุ๊กดิ๊กไปเปิดประตูห้องออกไปทันที
กำลังโหลดความเห็น...