ตอนที่ 62
“เพื่อนหยอคะ?”
“ใช่แล้ว เพื่อนไง”
อากาศเริ่มร้อนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ถึงเนื้อตัวที่แนบชิดกันน่าจะทำให้รู้สึกอึดอัด แต่ท่านดยุคก็ยังคงยืนกรานที่จะให้ฉันนั่งอยู่บนตักเหมือนเดิม
“ไม่อยากลองหาเพื่อนดูบ้างหรือ”
ฉันกลอกตาไปมาพลางขบคิด
‘เพราะคาลิกซ์หรือเปล่านะ’
ก็ช่วงนี้ฉันเอาแต่ทุ่มเทความสนใจไปที่คาลิกซ์ตลอดเลยนี่นา
ในสายตาท่านดยุค คงจะเข้าใจผิดคิดว่าฉันเหงาและอยากมีเพื่อนสินะ
ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย ที่ฉันทำดีด้วยก็เพราะเขาคือ ‘คาลิกซ์’ ต่างหากล่ะ
‘ก็นะ จะเข้าใจผิดก็ช่วยไม่ได้’
เรื่องที่คาลิกซ์เป็นผู้มีพระคุณของฉันน่ะ มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่รู้
แม้แต่ตัวคาลิกซ์เองก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
“ถ้าเธอต้องการ ฉันจะแนะนำให้รู้จักสักสองสามคนนะ”
“...อื้มมม”
อึ๋ย
ฉันไม่สามารถตอบตกลงได้ในทันที
‘ถ้าเป็นเพื่อนที่ท่านดยุคแนะนำให้รู้จัก ทุกคนก็คงเป็นพวกชนชั้นสูงใช่ไหมล่ะ’
คงจะอึดอัดพิลึก
ตัวฉันเองก็ไม่ใช่ชนชั้นสูงจริงๆ เสียหน่อย
‘ท่านหญิงบุตรบุญธรรมที่ถูกกลั่นแกล้งกีดกันในหมู่ชนชั้นสูง...’
พล็อตนี้ ฉันเคยเห็นบ่อยๆ ในหนังสือนี่นา
“ถ้าไม่อยากก็บอกว่าไม่อยากได้นะ ไม่จำเป็นต้องรู้สึกลำบากใจหรอก”
“...ไม่ค่า แนะนำ ให้หนูโหน่ยนะค้า”
ฉันยื่นมือออกไปข้างหน้าพลางพูดด้วยท่าทางขึงขัง
เหอะ
เสียงหัวเราะหึของท่านดยุคดังตามมา
“ถ้าไม่อยากเจอจริงๆ ก็ไม่ต้องเจอหรอก”
...จะดีจริงๆ หรือ
แม้จะแอบหวั่นไหวไปชั่วครู่ แต่ฉันก็รีบส่ายหน้าเรียกสติกลับมา
“อื้ม หนูจะเจอค่ะ”
พูดตามตรงว่ากังวลอยู่เหมือนกัน แต่ฉันคงหลบเลี่ยงการพบปะกับขุนนางคนอื่นไปตลอดไม่ได้
อีกอย่าง
‘ถึงจะเป็นความสัมพันธ์ตามสัญญา แต่ตอนนี้ฉันก็เป็นลูกสาวของท่านดยุคนี่นา’
ในเมื่ออยู่ในตำแหน่งที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ จะเอาแต่เสวยสุขจากสิทธิพิเศษอย่างเดียวไม่ได้หรอก
‘การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับขุนนางรุ่นราวคราวเดียวกันก็เป็นชะตากรรมของขุนนางเหมือนกันนี่นา...!’
แองเจลาใน ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ก็ยังคบเพื่อนที่เป็นชนชั้นสูงเลย
เพราะงั้นต้องไม่เป็นไรแน่
ฉันกุมหัวใจที่กำลังเต้นระทึกไว้แล้วเปิด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่มสองออกอ่านดังพรึ่บ
ได้ยินว่าเล่มสามกำลังจะออกในเร็วๆ นี้ ฉันก็เลยกลับมาอ่านซ้ำตั้งแต่เล่มหนึ่งเพื่อเตรียมตัวไว้ก่อน
‘คัมภีร์ของฉันยอดเยี่ยมที่สุดจริงๆ’
ในตอนที่กำลังอ่านช่วงที่แองเจลาพบปะกับเพื่อนขุนนางรุ่นเดียวกันอย่างเพลิดเพลินนั้นเอง
“มาร์ชเมลโลว์”
“คะ?”
กึก
คางของท่านดยุควางแหมะลงบนกระหม่อมกลมๆ ของฉันอย่างพอดิบพอดี
“เผื่อว่าเธอจะลืมไป ฉันจะขอย้ำอีกสักรอบนะ”
“...?”
“ไม่ว่าจะไปสนิทกับใคร อย่าลืมล่ะว่าพ่อคนนี้ต้องมาเป็นอันดับหนึ่งเสมอ ห้ามสนิทกับใครมากกว่าฉันเด็ดขาด เข้าใจไหม”
อ่า รวมไปถึงเจ้าเปี๊ยกอดีตนักบวชอวดดีนั่นด้วยนะ
ท่านดยุคยิ้มกริ่มพลางกล่าวเสริม
“คุงป้อ... คงจะน่อยจายหนูนิดโหน่ยสินะ”
คำพูดสุดท้ายของท่านดยุคยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมหาย
‘ช่วงนี้เราเริ่มหย่อนยานกับหน้าที่ของตัวเองไปหน่อยหรือเปล่านะ’
หน้าที่การเป็นลูกสาว (ตามสัญญา) ของท่านดยุคอย่างไรล่ะ
‘ท่านดยุคยอมช่วยพาคาลิกซ์ออกมาจากวิหารแถมยังรับมาเลี้ยงดู เพียงเพราะเหตุผลแค่ว่าฉันเห็นเขาเป็นเพื่อนแท้ๆ’
ตรงกันข้ามกับตัวฉันที่แทบไม่ได้ทำอะไรตอบแทนเลย
การสนิทสนมกับหลุยส์
การคว้าสัญญามาให้ได้
การแสดงคุณค่าให้ประจักษ์ในการประชุมขุนนางคนสนิท
การได้รับการยอมรับจากอดีตท่านดยุค
แม้ฉันจะพยายามอย่างขยันขันแข็งก็จริง ทว่า...
‘เพราะมัวแต่ทุ่มความสนใจทั้งหมดไปกับการพาตัวคาลิกซ์มา ก็เลยดูเหมือนจะละเลยหน้าที่ลูกสาวไปหลายเรื่องเลยแฮะ’
พอเรื่องของคาลิกซ์ที่คอยกังวลมาตลอดคลี่คลายลง ก็รู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มการ์ดตกไปนิดหน่อยหรือเปล่านะ
ไม่ได้การ จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!
ฉันเป็นแค่ท่านหญิงตามสัญญาจ้างนะ
ไม่ใช่ท่านหญิงตัวจริงสักหน่อย!
เฮ้อ
‘จากนี้ไปต้องดึงสติตัวเองให้ดีแล้ว’
ถึงเวลาที่ต้องจัดระเบียบวินัยให้ตัวเองเสียที
ก่อนจะได้ไปพบเพื่อนๆ ชนชั้นสูงในวัยเดียวกัน ฉันต้องพยายามสร้างรากฐานที่มั่นคงในคฤหาสน์นี้ให้มากกว่านี้
ใช่แล้ว การเรียน เราต้องมาเรียนกันเถอะ!
ฉันเปิดหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่ม 3 ที่เพิ่งวางจำหน่ายสดๆ ร้อนๆ เมื่อวานนี้ขึ้นอ่านด้วยความเคารพเลื่อมใส
ถ้าอ่านเล่มนี้จบ ก็จะอ่าน ‘องค์หญิงแห่งโลกปีศาจ’ ต่อ
แล้วถ้าอ่านเรื่องนั้นจบอีก ก็จะอ่าน ‘เอาชีวิตรอดในฐานะองค์หญิงตัวปลอม’ ต่อด้วย...
อืม ยุ่งจังเลย ยุ่งจริงๆ!
ฉัน เกิด ใหม่ แล้ว
ฉันที่ยืนอย่างสง่าผ่าเผยอยู่ตรงโถงทางเดินหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาอย่างมาดมั่น
มันคือบันทึกที่สรุป ‘เคล็ดลับการปฏิบัติตัวของลูกสาวกำมะลอผู้เป็นที่รัก (?)’ หลากหลายข้อที่ฉันได้อ่านเจอจากในหนังสือตลอดช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
พับ พับ
ฉันพับกระดาษให้เป็นแผ่นเล็กๆ แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อไว้อย่างดี
แค่มีเจ้านี่ละก็ ฉันก็ไร้เทียมทานแล้ว...!
งั้น ลองเริ่มกันเลยดีกว่า
วิธีการเป็นท่านหญิงตามสัญญาผู้สมบูรณ์แบบ
ข้อที่หนึ่ง
‘เดินบอกชอบคนอื่นไปทั่ว’
ฉันวิ่งตึกตักข้ามโถงทางเดินไป
แล้วก็คว้าตัวทุกคนที่เดินสวนมาเพื่อกระซิบข้างหู
“นี่แหนะ มิรันดา หนูช้อบชอบมิรันดาจิงๆ เยยน้า”
“อุ๊ยตาย ท่านหญิง...! ดีใจจังเลยค่ะ ดิฉันเองก็ชอบท่านหญิงมากๆ เหมือนกันค่ะ”
เฮะๆ
“นี่แหนะ เควิน หนูคิดว่าเควินเท่จิงๆ เยยน้า”
“ฮะๆ เขินจังเลยครับ ขอบคุณนะครับ ท่านหญิง!”
ฮุๆ
“นี่แหนะ เจนรอส หนูชอบพายที่เจนรอสทำม้ากมากเยย เพาะงั้นหนูก็เยยชอบเจนรอสด้วย”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปจะเป็นเทศกาลพายครั้งใหญ่ตลอดหนึ่งสัปดาห์ครับ อย่าห้ามผมเลยนะครับ ท่านหญิง”
อูฮิฮิ
“นี่แน่ะ คาลิกซ์ ฉันชอบคาลิกซ์ม้ากมากเยยน้า!”
“...”
หืม?
ฉันเอียงคอสงสัยเมื่อไม่ได้รับการตอบรับใดๆ กลับมา
คาลิกซ์ที่ได้ยินคำพูดของฉันสะดุ้งโหยงแล้วก้มลงมองฉัน
จากนั้นก็
“จู่ๆ ก็พูดอะไรแบบนั้น...”
เขาพึมพำพลางแอบหลบสายตาไปทางอื่น
อะไรกัน ปฏิกิริยาแปลกพิลึกแบบนี้
แบบนี้มันกำกวมจนดูไม่ออกเลยว่าสำเร็จหรือล้มเหลวกันแน่
ฉันเดินเตาะแตะตามไปยังทิศทางที่สายตาของคาลิกซ์มองไป แล้วเงยหน้าสบตาถามเขาอีกครั้ง
“ริกซ์ หรือว่าเกียดยัยหนูเหยอ”
“...เปล่าครับ ไม่ได้เกลียดครับ”
“อ๊ะ พูดสุพับอีกแย้ว!”
พวกเราสองคนตกลงกันว่าจะพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองตั้งแต่เมื่อสองสามวันก่อนแล้ว
จากการตื๊อประกาศตัวเป็น ‘เพื่อน’ อย่างไม่ลดละของฉัน ในที่สุดคาลิกซ์ก็เป็นฝ่ายยอมยกธงขาวก่อน
‘ก็แหม ฉันอยากเป็นเพื่อนนี่นา...!’
ไม่อยากได้ยินผู้มีพระคุณของตัวเองเอาแต่พูดจาสุภาพด้วยไปตลอดหรอกนะ
‘...หรือว่าเพราะฉันเอาแต่ใจมากไปจนเขาเกลียดเข้าแล้วจริงๆ นะ’
ฉันเอานิ้วจิ้มสีข้างของคาลิกซ์เบาๆ พร้อมกับมองเขาด้วยแววตากังวล
“จิงๆ นะ เมนโอนี่ไม่โดนเกียดจิงๆ ใช่ม้า...”
“อื้ม ไม่ได้เกลียดหรอก ออกจะ—”
ริกซ์ที่กำลังพูดอยู่พลันชะงักไปกะทันหัน
แล้วเขาก็หุบปากฉับลงไปดื้อๆ
“อะไยเหยอ หืม อะไยอะ”
ทว่าริมฝีปากที่ปิดสนิทนั้นไม่มีทีท่าว่าจะยอมเอ่ยสิ่งใดออกมาอีกเลย
ชิ ช่วยไม่ได้แฮะ
‘เอาเถอะ ถึงอย่างนั้นโอกาสชนะก็ไม่ได้แย่นักนี่นา!’
หากไม่นับคาลิกซ์แล้วละก็—
‘ไม่ใช่สิ ขนาดนั้นแล้วก็นับว่าริกซ์ชอบแล้วไม่ใช่หรือไง’
ทุกคนรวมถึงคาลิกซ์ต่างก็มีปฏิกิริยาดีใจเมื่อได้ยินคำพูดของฉัน
เยี่ยม ขั้นที่หนึ่ง ‘การเดินบอกชอบไปทั่ว’ ผ่านฉลุยอย่างปลอดภัยแล้ว
‘ลุยต่อไปแบบนี้เรื่อยๆ เลยแล้วกัน!’
แม้ว่าขั้นที่สองจะน่าอายนิดหน่อยก็เถอะ
“รองเท้ามีเสียงปี๊บๆ นั่นน่ะเรอะ”
“ช่ายค่า ยองเท้าปี๊บๆ...”
นั่นคือของจำเป็นสำหรับขั้นที่สอง
รองเท้าที่ส่งเสียงปี๊บๆ ทุกครั้งที่ก้าวเดิน
“ได้สิ ปู่จะซื้อให้! ของพรรค์นั้นมันจะไปหายากตรงไหนกันเชียว! รองเท้าที่มีเสียงออกมาจากเท้านั่นสินะ ปู่จะซื้อให้สักร้อยคู่พันคู่เลย!”
ไม่ค่ะ คู่เดียวก็พอแล้ว
‘ว่าแต่ โล่งอกไปทีแฮะ’
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเป็นฝ่ายออกปากขอให้อดีตท่านดยุคทำอะไรให้ ก็เลยแอบตื่นเต้นอยู่เหมือนกัน
แต่เขากลับตอบรับอย่างเต็มใจเกินคาด
ไม่สิ ไม่ใช่แค่เต็มใจ แต่ดูมีความสุขมากเลยต่างหาก
‘อืม รู้สึกตะขิดตะขวงใจแปลกๆ แฮะ...’
วันรุ่งขึ้น
รองเท้าที่ขอให้อดีตท่านดยุคซื้อให้ก็มาถึง
...ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่า ‘บรรดารองเท้า’ ต่างหากที่มาถึง
เมื่อมองดูกองภูเขารองเท้าที่สุมกันอยู่จนนับไม่ถ้วน ฉันก็ถึงกับพูดไม่ออก
“ฮ่าๆๆ! เป็นไงล่ะ ปู่คนนี้เจ๋งที่สุดเลยใช่ไหม สายไหม”
“...ม่ายค่ะ ม่ายช่ายที่ฉุดเยย”
“อะไรนะ”
“ม่ายช่ายที่หนึ้งค่า เป็นที่ฉอง ม่ายช่ายฉิ อาจจะที่ฉาม...”
เมื่อได้ยินเสียงพึมพำอย่างหมดคำจะพูดของฉัน อดีตท่านดยุคก็อ้าปากค้างด้วยสีหน้าช็อกสุดขีด
แต่ว่า นี่มันเยอะเกินไปแล้วนะ
ฉันไม่ใช่แมงมุมสักหน่อย!
เฮ้อออ
ฉันถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเลือกรองเท้ามาคู่หนึ่ง
มันคือรองเท้าคัตชูสีชมพูที่มีโบสีแดงติดอยู่
เอน่าช่วยฉันสวมรองเท้า
และตอนที่สวมรองเท้าเสร็จแล้วเหยียบลงบนพื้นนั้นเอง
ปิ๊บ
“...?”
ฉันกะพริบตาปริบๆ แล้วลองเหยียบเท้าลงบนพื้นอีกครั้ง
ทันใดนั้น
ปิ๊บบบ
...นี่มันเสียงอะไรกันเนี่ย
ฉันหันขวับไปมองอดีตท่านดยุคทันที
“เป็นอย่างไรบ้าง เห็นว่าแบบที่ไม่เหมือนใครน่าจะดีกว่าแบบธรรมดาๆ ปู่ก็เลยซื้อมาน่ะ”
อดีตท่านดยุคเอ่ยอย่างภาคภูมิใจราวกับว่าเมื่อครู่ไม่ได้กำลังหงอยอยู่เลยสักนิด
ฟึ่บ
ฉันสูดจมูกที่แห้งผากแล้วเบนหน้าหลบไปทางอื่น
“...ที่ห้าค่ะ”
“อ่อก ส สายไหม ตลอดชีวิตที่ผ่านมาปู่ไม่เคยได้อันดับแบบนั้นมาก่อนเลยนะ!”
แม้อดีตท่านดยุคจะตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงช็อกสุดขีด แต่ฉันก็หลับตาปี๋
ก็แหม
‘เสียงปิ๊บเนี่ยมันเกินไปหน่อยนะคะ เสียงปิ๊บเนี่ย’
เดี๋ยวนะ ถ้ารองเท้าคู่นี้เป็นแบบนี้ละก็―
‘...รองเท้าพวกนั้นจะมีเสียงแบบไหนกันล่ะเนี่ย’
ฉันมองดูกองภูเขารองเท้าด้วยความรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
...ฉันเลือกขอร้องคนผิดคนจริงๆ
ทว่ายังโชคดีที่ในบรรดารองเท้าพวกนั้น มีคู่ที่ส่งเสียงธรรมดาๆ อยู่บ้างเหมือนกัน
ปิ๊ววววว
บรึ๋ยยยยย
ปิ๊งงงงงง
ท่ามกลางมหกรรมเสียงอันแสนพิสดาร ฉันยังจำความปลื้มปีติในตอนที่เอน่าค้นหารองเท้าที่มีเสียง ‘ปี๊บๆ’ เจอได้ไม่ลืม
“คุณหนูคะ! ดิฉัน ดิฉันหาเจอแล้วค่ะ!”
“อื้อ ขอบคุนพี่เออิ๊งนานะ! พี่เออิ๊งนาได้ที่หนึ่งเยย!”
“ฮึก เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยค่ะคุณหนู!”
“...นี่มันไร้สาระสิ้นดี เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ฉันได้ที่ห้า แต่นังสาวใช้คนนั้นได้ที่หนึ่งเนี่ยนะ คิดดูใหม่อีกทีสิ สายไหม!”
เสียงกรีดร้องโอดครวญของอดีตท่านดยุคทำให้ฉันสะดุ้งวาบ
‘นั่นสินะ ยังไงเขาก็เป็นคนซื้อรองเท้ามาให้นี่นา’
“...งั้นก็ ที่ฉี่?”
“ฮะ! ยังดีกว่าที่ห้าล่ะนะ ฮ่าๆๆ!”
อืม... อดีตท่านดยุคนี่ฟื้นตัวได้เร็วจังแฮะ
‘ช่างเถอะ เอาเป็นว่า’
อะไรดีๆ ก็ปล่อยให้ดีไปละกัน
ช่วงสองสามวันมานี้ คฤหาสน์ดยุคเงียบสงบยิ่งกว่าช่วงไหนๆ
ไม่ใช่ว่าไม่มีเรื่องวุ่นวาย แต่เป็นเพราะทุกคนต่างพากันปิดปากเงียบกริบต่างหาก
เหตุผลนั้นแสนจะเรียบง่าย
ปี๊บๆๆ
ปี๊บๆๆๆ
ปี๊บๆ
‘มาแล้ว...!’
เพื่อคอยเงี่ยหูฟังเสียงปี๊บๆ ที่ดังก้องกังวานเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันนั่นเอง
กำลังโหลดความเห็น...