คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 63

ตอน 63

ตอนที่ 63

ปี๊บ ปี๊บๆ

ท่านกำลังเดิน

ปี๊บ

ท่านหยุดเดินแล้ว

ปี๊บๆๆๆ!

ท่านกำลังวิ่งแล้ว!

‘ฮึก น่ารักชะมัด’

เหล่าสาวใช้ต่างกุมหัวใจพลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง

“ฉันว่าต้องมอบรางวัลให้คนที่ทำรองเท้ามีเสียงปี๊บๆ นั่นแล้วละ”

“ใช่ ต้องให้สิ ยังไงก็ต้องให้แน่นอน”

ช่างเป็นบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่สร้างสิ่งประดิษฐ์อันล้ำค่าแก่มวลมนุษยชาติจริงๆ

เหล่าสาวใช้ที่กำลังกระซิบกระซาบต่างหุบปากฉับเมื่อรู้ตัวว่าเสียงปี๊บๆ กำลังใกล้เข้ามา

แล้วก็เป็นไปตามคาด

ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ

ฝีเท้าของเมโลนี่มาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเธอ

“อุ๊ย คุณหนู! มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ ขี่คอไหมคะ ให้ดิฉันพาขี่คอไหมคะ”

“...อะไรของเธอน่ะ อยู่ดีๆ จะมาพาขี่คอทำไม คุณหนูคะ ดิฉันจะก้มลงให้ค่ะ ขึ้นมาบนหลังดิฉันเลยนะคะ เดี๋ยวจะพาขี่ม้าของจริงให้เองค่ะ”

เปรี้ยะ

สายตาของสาวใช้ทั้งสามคนประสานเข้าหากันกลางอากาศจนแทบจะเกิดประกายไฟ

“เอาละ คุณหนูคะ จะให้พวกเราทำอะไรให้ดีคะ?!”

เมื่อได้ยินคำถามของทั้งสามคน เมโลนี่ก็กำหมัดแน่น

จากนั้นก็เริ่มค้นกระเป๋ากระต่ายของตัวเองโดยไม่พูดไม่จา

‘อะไรกันนะ จะเอาลูกอมให้หรือเปล่านะ’

นับเป็นความคิดที่สมเหตุสมผลอยู่ทีเดียว

เพราะช่วงสองสามวันมานี้ คุณหนูมักจะพกลูกอมเต็มกำมือใส่กระเป๋าไปไหนมาไหนด้วยเสมอ และคอยยื่นให้ทุกคนที่ได้พบหน้า

“ชอบลูคอมไหม หนูชอบ OO เยยน้า”

ตรงคำว่า OO นั้นจะเปลี่ยนเป็นชื่อของอีกฝ่าย

ด้วยเหตุนี้ ความจงรักภักดีต่อตระกูลของเหล่าคนที่ทำงานในคฤหาสน์ดยุคช่วงนี้จึงพุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด

พวกเธอจึงคิดว่าครั้งนี้ก็น่าจะเป็นกิจกรรมทำนองนั้นเหมือนกัน แต่ทว่า―

‘...คุกกี้เหรอ อ๊ะ ทานเข้าไปแล้ว’

เมโลนี่ที่หยิบคุกกี้ออกมาจากกระเป๋าอย่างคล่องแคล่วสูดหายใจเข้าลึก

จากนั้นก็เริ่มกัดกินคุกกี้เสียงดังกรุบกรอบ

เหลือบมอง ชำเลืองมอง

ท่าทางคอยลอบสังเกตสีหน้าของทั้งสามคนนั้นดูราวกับสัตว์ตัวเล็กๆ ไม่ผิดเพี้ยน

‘น่ารักจัง... อึก’

ทว่าพวกเธอไม่อาจเอ่ยคำพูดเช่นนี้ต่อหน้าท่านหญิงได้อย่างเปิดเผย จึงได้แต่ปิดปากเงียบสนิท

ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าคุณหนูทำเรื่องเช่นนี้ไปเพื่อจุดประสงค์ใด

‘ถ้าเผลอพูดอะไรออกไปแล้วถูกเกลียดขึ้นมาจะทำยังไงล่ะเนี่ย...!’

การถูกเด็กน้อยผู้เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของฟานเทเบเกลียดเข้า

แค่คิดก็เป็นโศกนาฏกรรมที่ชวนให้อยากยื่นใบลาออกแล้ว

ในระหว่างนั้น ขนมในมือเล็กๆ ก็ค่อยๆ เล็กลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงแค่คำเดียว

ดวงตาสีม่วงที่คอยลอบมองเริ่มสั่นไหว

กะพริบตาปริบๆ

เด็กน้อยที่มองสลับไปมาระหว่างขนมกับเหล่าสาวใช้ด้วยท่าทางเลิกลั่ก โยนขนมคำสุดท้ายที่เหลืออยู่เข้าปากไปในที่สุด

จากนั้นก็

“...บ๊ายบายนะ”

แล้วเดินคอตกห่างออกไป

‘อะ อะไรกันน่ะ’

‘ไม่รู้สิ ทำไมจู่ๆ ถึงได้หงอยไปแบบนั้นกันนะ’

‘คิดแล้วเชียวว่าน่าจะยอมเล่นขี่ม้าส่งเมืองด้วย...’

พวกสาวใช้มองตามแผ่นหลังเล็กๆ ที่ค่อยๆ ห่างออกไปพลางสื่อสารกันทางสายตา

ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ...

แม้แต่เสียงปี๊บๆ ก็ยังฟังดูเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก

◆ ◆ ◆

“ดีจ้า ริกซ์ มื้อเที่ยงที่แย่มนะ”

“...ทำไมดูหมดอาลัยตายอยากขนาดนั้นล่ะ”

เฮ้อออ

พอเจอคำถามของริกซ์เข้าไป ฉันก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ปี๊บๆๆ

รู้สึกหงุดหงิดเสียงปี๊บๆ ที่ดังตามมาทุกก้าวโดยไร้เหตุผล เลยถอดรองเท้าขว้างทิ้งไปอย่างหงุดหงิด

ริกซ์ที่ยืนมองฉันเงียบๆ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ หันหลังให้ตรงหน้าฉัน

พอฉันมองดูด้วยความสงสัยว่าเขาจะทำอะไร เขาก็เอี้ยวคอกลับมามองฉัน

“ขี่หลังสิ เดินเท้าเปล่ามันอันตรายนะ”

“นี่ในห้องนะ”

“ถึงจะเป็นในห้องก็อาจจะมีอะไรอันตรายอยู่ก็ได้นี่นา เพราะงั้นขี่หลังเถอะ เดี๋ยวจะพาไปส่งที่โซฟาเอง”

...ก็ไม่น่าจะมีอะไรอันตรายเป็นพิเศษแท้ๆ

แต่ดูท่าทางแล้วถ้าฉันไม่ยอมขี่หลัง ริกซ์ก็คงจะค้างอยู่ในท่านั้นไม่ยอมลุกแน่ๆ

สุดท้ายฉันจึงค่อยๆ ปีนขึ้นไปขี่หลังคาลิกซ์อย่างระมัดระวัง

เขาแบกฉันขึ้นมาอย่างสบายๆ ราวกับไม่รู้สึกหนักเลยสักนิด

“ไม่อึดอัดหยอ”

“เด็กทารกจะไปหนักได้ยังไงกันเล่า”

“...ตัวเองก็เป็นเด็กเหมือนกันแท้ๆ”

“ฉันอายุเจ็ดขวบแล้วต่างหาก เจ็ดขวบที่ตัวโตกว่าเพื่อนรุ่นเดียวกันด้วยนะ”

ชิ

มันเป็นความจริงจนฉันเถียงไม่ออก

เพราะเรื่องที่คาลิกซ์ตัวโตกว่าเด็กวัยเจ็ดขวบทั่วไปนั้นเป็นเรื่องจริงนี่นา

เขาแบกฉันมาส่งถึงโซฟาอย่างง่ายดายโดยไม่มีทีท่าว่าหนักเลยสักนิด

จากนั้นก็ยังช่วยนำรองเท้าที่ฉันถอดเหวี่ยงทิ้งไว้อย่างไม่สนใจมาวางเรียงตรงหน้าฉันให้อย่างเรียบร้อย

“แล้วทำไมถึงได้ทำหน้าหงอยขนาดนั้นล่ะ?”

“...คือว่า...”

ยื่น

ริมฝีปากของฉันยื่นออกมาโดยไม่สัมพันธ์กับเจตนาของตัวเองเลย

‘สุดท้าย ขั้นสุดท้ายก็ไม่สำเร็จจนได้...’

ช่วงนี้ฉันกำลังทุ่มเทให้กับโปรเจกต์ ‹การเป็นท่านหญิงตัวปลอมที่สมบูรณ์แบบ›

เดินบอกชอบคนอื่นไปทั่ว

วาดรูปให้

ไปหาท่านดยุคกับอดีตท่านดยุคแล้วขอให้อุ้ม

เดินจับมือกับหลุยส์

ไปจนถึงใส่รองเท้าปี๊บๆ เดินไปเดินมา

ทั้งหมดเป็นรายการที่จัดทำขึ้นโดยอ้างอิงจากหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› รวมถึงคู่มืออ้างอิงเล่มอื่นๆ ที่ฉันอ่านมาจนถึงตอนนี้

‘ใช่แล้ว เรื่องส่วนใหญ่ก็ผ่านฉลุยหมดแล้วแท้ๆ...’

แต่กลับเหลือสองขั้นตอนที่ยากที่สุดเอาไว้

หนึ่งในนั้นก็คือ ‘การได้รับคำชมเพียงแค่หายใจ’

หากจะพูดให้ถูกต้องก็คือ ‘การได้รับการส่งเสียงเชียร์แม้จะเป็นเรื่องธรรมดาๆ ราวกับการหายใจ!’

ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ในหนังสือที่ฉันเคยอ่านมามักจะมีเนื้อหาแบบนั้นอยู่เสมอ

แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยจริงๆ แต่ทุกคนก็ร่วมใจกันส่งเสียงเชียร์และเอ่ยปากชม

วันนี้ฉันก็เลยรวบรวมความกล้าลองดูสักตั้ง

‘กระทั่งกินขนมจนหมด ก็ยังไม่ได้ยินคำชมสักคำเลย’

แล้วไม่ใช่แค่นั้นเสียด้วย

ทั้งสามคนต่างเบิกตากว้างพลางมองมาด้วยสายตาประมาณว่า ‘ตอนนี้ กำลังทำอะไรกันอยู่น่ะ...?’ เสียด้วยซ้ำ

“แง้!”

ฉันส่งเสียงร้องไห้พร้อมกับซุกหน้าลงบนหมอนอิงโซฟาอย่างจัง

“เป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรเหรอ”

“...ริกซ์”

“อืม พูดสิ”

“นี่มะใช่เรื่องของฉันหรอกนะ แต่เปงเรื่องในนิยายที่ช่วงนี้ฉันอ่านอยู่น่ะาา”

ฉันมัวแต่ซุกหน้าอยู่กับหมอนอิงจึงมองไม่เห็นสีหน้าของริกซ์

สีหน้าที่เขียนตัวโตๆ เอาไว้ว่า ‘อืม เรื่องของเธอแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์’ นั่นน่ะนะ

“อืม แล้วเรื่องในนิยายมันทำไมเหรอ”

“ตัวเอกในเรื่องนั้นน่ะ... กลายมาเป็นลูกสาวของท่านดยุค- ไม่ใช่สิ ท่านมาร์ควิสในภายหลังน่ะ”

เดิมทีเคยอาศัยอยู่ข้างนอก แล้วค่อยได้เข้าไปอยู่ในบ้านของท่านมาร์ควิสน่ะ

―ฉันเอ่ยอธิบายเสริมไปด้วย

“ก็เลยอยากได้รับการยอมรับว่าเป็นลูกสาว ก็เยยพยายามทำหลายอย่างมาก แต่ว่ามันไม่ง่ายเลยก็เลยกลุ้มใจน่ะสิ ไม่ยู้วว่าต้องทำยังไงต่อไปดี...”

ฟึด

“เธอ อย่าบอกนะว่า... ร้องไห้เหรอ”

“ไม่ได้ย้อง แค่สูดน้ำมูกเฉยๆ”

“...”

โถ่ เรื่องจริงนะเนี่ย

ฉันหันหน้าที่ซุกหมอนอิงอยู่ขวับไปมอง

ในจังหวะนั้นเองสายตาของฉันก็ประสานเข้ากับคาลิกซ์อย่างจัง-

ดวงตาที่ทอประกายสีทองค่อยๆ เบิกกว้างขึ้น

จากนั้นเขาก็ผงะถอยหลังไปราวกับเสียหลัก

‘อะไรกัน เรื่องแค่นี้มันน่าตกใจขนาดนั้นเลยหรือไง’

ขี้ตกใจกว่าที่คิดแฮะ

ในตอนที่กำลังคิดแบบนั้นพลางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่นเอง

‘แย่ละ ฉันเพิ่งทำอะไรลงไปเนี่ย’

ความรู้สึกผิดเริ่มประดังประเดเข้ามาในภายหลัง

‘ดันไปถามคำถามที่ไร้ความละเอียดอ่อนแบบนั้นซะได้’

คาลิกซ์เองก็ไม่มีพ่อแม่เหมือนกับฉัน

ตามเรื่องราวที่เคยได้ยินผ่านๆ มา เห็นว่าเขาต้องเร่ร่อนอยู่ตามท้องถนนคนเดียวตั้งแต่ช่วงอายุประมาณสามถึงสี่ขวบ

แถมยังจำความอะไรไม่ได้อีกต่างหาก

‘แต่ฉันกลับมาถามว่าต้องทำยังไงถึงจะได้รับการยอมรับให้เป็นลูกสาวเนี่ยนะ’

นี่มันไม่ต่างอะไรกับการไปบ่นว่าอิ่มจนจะแตกตายต่อหน้าคนที่กำลังผอมโซเลยไม่ใช่หรือไง

“เอ่อ คิดว่ามะกี้ไม่ไย้ได้ยินก้อได้นะ ยังไงก้อเปงเรื่องในหนังสืออยู่แย้ว”

“...ถึงจะเป็นเรื่องในหนังสือ แต่ก็เป็นเรื่องที่กวนใจไม่ใช่หรือ”

“อื้อ ไม่แย่ว ไม่ไย้กวนใจขนาดน้าน”

“งั้นเหรอ แต่ฉันใส่ใจนะ”

ว่าไงนะ

“ตัวเอกในนิยายเรื่องนั้นน่ะ ฉันค่อนข้างเป็นห่วงเลยละ”

“อ่า งั้นหยอ...”

พยักหน้า

คาลิกซ์ที่พยักหน้าเบาๆ ทิ้งตัวลงนั่งเคียงข้างฉัน

จากนั้นเขาก็มองตรงไปข้างหน้าโดยไม่ได้หันมามองฉันแล้วเอ่ยขึ้น

“ในความคิดของฉันน่ะนะ—”

อึก

“ความคิดหยอ...?”

“ตัวเอกคนนั้นไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้”

“เอ๋”

ไหล่ของเด็กชายไหวขึ้นเบาๆ เมื่อได้ยินเสียงถามซ้ำอย่างงุนงง

“เพราะถึงจะไม่ต้องพยายามอะไรเป็นพิเศษ ทุกคนก็ต้องชอบเด็กคนนั้นอยู่แล้วล่ะ”

ดวงตาสีทองคู่นั้นทอดมองมาที่ฉันหลังจากพูดถ้อยคำเรียบเฉยออกไป

“ฉันรับประกันเลย”

สีสันที่ละม้ายคล้ายดวงตะวันอันอบอุ่น

คงเพราะอย่างนั้นล่ะมั้ง จิตใจที่เคยหม่นหมองจึงคล้ายจะอ่อนยวบลงอย่างนุ่มนวล

รู้สึกเหมือนความกล้าหาญที่เคยทรุดลงไปกำลังค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

◆ ◆ ◆

“ตอนนี้อารมณ์ดีแย้ว เมนโอนี่จะไปแยวน้า ไว้เจอกันน้า!”

ปี๊บๆๆ

เด็กน้อยที่สวมรองเท้าซึ่งเคยถอดทิ้งไว้กลับเข้าไปใหม่โบกมือให้อย่างกระตือรือร้นขณะเดินห่างออกไป

คาลิกซ์ที่ยืนนิ่งอยู่ริมประตูมองตามเด็กน้อยที่ค่อยๆ ไกลออกไปพร้อมกับส่ายหัวไปมา

‘กังวลเรื่องไม่เข้าเรื่องแท้ๆ’

คาลิกซ์เป็นคนมีไหวพริบและช่างสังเกต

สัมผัสทั้งห้าของเขาเฉียบแหลมมาตั้งแต่เกิด อีกทั้งการต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดก็ยิ่งทำให้เขากลายเป็นคนรู้ความไปโดยปริยาย

ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้ดี

ว่าทุกคนในคฤหาสน์หลังนี้ต่างก็ชอบเด็กตัวกระจ้อยร่อยคนนั้นกันทั้งนั้น

‘ใช่แล้ว จะไม่ให้ชอบได้ยังไงล่ะ’

คนที่ไม่ชอบสิถึงจะแปลก

ในจังหวะที่เขากำลังพยักหน้าแล้วหันหลังกลับนั่นเอง

แปะ

“...นี่มันอะไรกัน?”

มีบางอย่างกระทบเข้าที่ปลายเท้าของเขา

มันคือก้อนกระดาษสีขาวรูปสี่เหลี่ยมที่พับไว้อย่างยับยู่ยี่นั่นเอง

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 63
อ่านตอน 64 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 62กลับหน้าเรื่อง
ตอน 62ตอน 64