ตอนที่ 64
“มีหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ไหมคะ”
“‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่มสองค่ะ! พอจะมีเล่มสองอีกไหมคะ”
“อะ เสียดายจังแต่ตอนนี้ไม่มีแล้วครับ มีคนยืมไปหมดแล้ว...”
“ไม่มี ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เหรอคะ ไม่ได้นะเนี่ย เฮ้อ ถ้าอย่างนั้น... ขอเรื่อง ‹ลูกสาวจอมมารอันธพาล› ก็ได้ค่ะ เรื่อง ‹ฉันกลายเป็นลูกสาวอันธพาลของจอมมารอันธพาลไปเสียแล้ว› น่ะค่ะ”
สาวใช้ที่ยืมหนังสือเล่มสุดท้ายไปถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“เฮ้อ ท่านหญิงของเราไม่ได้เป็นพวกอันธพาลสักหน่อย”
และแล้วทุกคนก็ทยอยออกจากห้องสมุดไป
“เฮ้อออ”
ในที่สุดเคลก็ได้ผ่อนลมหายใจพักเสียที
เขาไม่เข้าใจเลยว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
ตั้งแต่เช้าตรู่ทุกคนต่างพากันแห่มาแล้วตะโกนประสานเสียงเป็นคำเดียวกันว่า ‘ขอหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› หน่อยครับ/ค่ะ’
‘นั่นมันหนังสือที่ท่านหญิงชอบอ่านนี่นา...?’
จู่ๆ ในคฤหาสน์ก็เกิดกระแสฟีเวอร์ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ขึ้นมาหรืออย่างไรกันนะ
เคลที่เอียงคอสงสัยแอบกวาดสายตามองไปรอบๆ
หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
เขาก็หยิบบางสิ่งออกมาจากลิ้นชัก
มันคือหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่มสามนั่นเอง
‘เฮ้อ คิดถูกจริงๆ ที่แอบเก็บแยกไว้เล่มหนึ่งล่วงหน้า’
ในจังหวะที่เขากำลังยิ้มอย่างพึงพอใจอยู่นั้นเอง
แอ๊ด...
ประตูห้องสมุดก็เปิดออกพร้อมกับมีคนใหม่เดินโซเซเข้ามา
“อะ ยินดีต้อน... อุ๊บ”
เคลที่รีบลุกขึ้นทักทายพลันหุบปากฉับทันควัน
ชายที่เดินโซเซเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะทำงานแล้วเอ่ยปากขึ้น
“จักรวรรดิแช่แข็ง หรือว่าจักรวรรดิน้ำแข็งนะ...”
รอยคล้ำใต้ตาอันดำปิ๊ดปี๋
ใบหน้าซูบตอบที่ดูอ่อนล้าจนแทบหมดแรง
“เรื่องนั้นน่ะ มีเรื่องละสามเล่มไหม”
เขาคือฮัดสัน ผู้ช่วยของท่านดยุค
ไม่นึกเลยว่ากระทั่งผู้ช่วยของท่านดยุคก็ยังจะมายืม ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ด้วย
ทว่า
“...เอ่อ มีคนยืมไปหมดแล้ว มะ ไม่มีแล้วครับ”
“ว่ายังงงไงนะ?! มะ ไม่จริงงง!”
ผู้ช่วยที่กรีดร้องลั่นฟุบตัวลงกับโต๊ะทำงานทันที
“ต้องสั่งให้ไปหาซื้อมาแน่ๆ อ๊าก ที่ทำงานเฮงซวยพรรค์นี้...!”
จะลาออกแล้ว!
จะลาออกแล้วเว้ย!
เสียงโอดครวญอย่างน่าเวทนาดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องสมุด
“อ๊ะ เจอริกซ์แย้ว!”
คาลิกซ์หันหลังกลับไปมองตามเสียงร้องทักอันสดใสที่ดังมาจากด้านหลัง
“เฮ้ ยัยหนู ไม่เห็นฉันหรือไง”
“โอ้ พี่ชายยูอิสก็หวัดดีค่า!”
เมโลนี่ที่มองสลับระหว่างคาลิกซ์กับหลุยส์เอียงคอถามขึ้น
“แต่ว้าสองคนทำอะไยกานอยู่หยอ”
“ฝึกวิชาดาบไง ท่านหลุยส์ผู้ที่จะกลายเป็นหัวหน้าอัศวินผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตอุตส่าห์สอนให้ด้วยตัวเองเลยนะ”
“โอ้ ริกซ์สนจายดาบด้วยหยอ”
“...ก็แค่ ท่านสอนให้ก็เลยเรียนน่ะครับ”
ท่าทางของริกซ์ที่ลูบคลำดาบไม้พลางตอบแบบนั้น ทำให้หลุยส์แยกเขี้ยวขู่ฟ่อพลางย่นจมูก
“ไอ้เด็กอวดดีนี่ ฉันยอมทนเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนของยัยหนูหรอกนะ ฮึ่ยยย”
พักนี้คาลิกซ์กำลังใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างยุ่งขนัดทีเดียว
ตำแหน่งของเขาในคฤหาสน์ดยุคคือ ‘เพื่อนของเมโลนี่’
เขาคือ ‘เด็กน้อยอดีตนักบวชฝึกหัด’ ที่ท่านดยุคพาตัวออกมาจากวิหาร
เป็นผู้อาศัยอย่างชัดเจนและยังเป็นภาระส่วนเกิน
เมื่อไม่มีอะไรให้ทำในสถานะอันน่ากระอักกระอ่วนนี้ คาลิกซ์จึงตัดสินใจจะทำเรื่องที่พอทำได้โดยดูทิศทางลมเอา
สิ่งที่เขาเลือกก็คือการช่วยงานคนที่เขาบังเอิญเจอ
พอเห็นพวกคนรับใช้กำลังขนย้ายของอยู่ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยยกทันที
“อุ๊ย ไม่จำเป็นต้องทำหรอกค่ะ”
“ผมอยากทำครับ”
“ตะ แต่ว่า...”
พวกคนรับใช้ที่ตอนแรกทำตัวไม่ถูกก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้าหาเขาได้
พอคาลิกซ์เสนอตัวว่าจะช่วย พวกเขาก็แบ่งงานที่พอเหมาะพอดีให้ทำ
ถึงแม้จะเป็นงานที่ไม่ต่างจากการเออออตามใจเด็กเล่นเลยสักนิดก็ตาม
วันนี้เขาก็เดินวนไปวนมาเพื่อหาดูว่ามีใครพอจะให้ช่วยงานได้บ้าง ทว่า―
“โอ๊ะ แกน่ะ! ดูท่าทางว่างอยู่นี่?”
“...ครับ ว่างครับ”
“งั้นไปกับฉัน ตัวฉันคนนี้จะช่วยเป็นคู่ซ้อมวิชาดาบให้เป็นพิเศษเอง”
วิชาดาบเนี่ยนะ?
ถึงจะไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ แต่เขาก็ยอมตามไปก่อน
เพราะอีกฝ่ายเป็นพี่ชายของเมโลนี่นี่นา
“แก แฮ่ก ฝะ...ฝีมือไม่เบานี่หว่า? ไม่เหนื่อยเลยหรือไง?”
“ปกติไม่ค่อยเหนื่อยง่ายอยู่แล้วครับ”
“โอ้โห ถูกใจชะมัด ใช่แล้ว ถ้าเป็นเพื่อนของยัยหนูของพวกเราล่ะก็ จะมาเหนื่อยง่ายๆ ไม่ได้หรอก!”
ในระหว่างที่กำลังฝึกซ้อมวิชาดาบกันต่ออยู่นั้นเอง ท่านหญิงตัวน้อยคนนั้นก็วิ่งโร่เข้ามา
ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอย่างสดใสเต็มแก้ม
“หน้าบานมาเชียว มีเรื่องดีๆ อะไรเกิดขึ้นเหรอ”
“อื้ม มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น”
“เรื่องอะไรล่ะ”
“คือว่า...”
เมโลนี่ที่กำลังตอบหลุยส์เหลือบมองไปทางคาลิกซ์
“ปัญหาของตัวเอกในหนังสือที่หนูเอาใจช่วยอยู่คลี่คลายแย้ว!”
“โอ้โห แบบนั้นก็ดีเลยน่ะสิ! งั้นเราจัดงานเลี้ยงกันไหมล่ะ ‘งานเลี้ยงฉลองที่ปัญหาของตัวเอกในหนังสือที่ยัยหนูเอาใจช่วยคลี่คลายแล้ว’”
“ฮิๆ ไม่เอาหรอก เชยจะตาย”
“อุ๊บ ใจร้ายจัง...!”
เมื่อมองดูทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันกระหนุงกระหนิง คาลิกซ์ก็รู้สึกโล่งใจ
‘คุ้มค่ากับที่อุตส่าห์ช่วยเดินสายกระจายข่าวไปทั่วจริงๆ’
วันนั้นหลังจากที่เมโลนี่มาปรับทุกข์แล้วจากไป
คาลิกซ์ก็เก็บเศษกระดาษแผ่นหนึ่งได้แถวๆ ประตู
มันเป็นกระดาษโน้ตที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือโย้เย้ไปมา
ในกระดาษโน้ตนั้นมีสิ่งที่เมโลนี่ทำมาตลอดเขียนเอาไว้
‘บอกชอบ ใส่รองเท้ามีเสียงปี๊บๆ’
และอื่นๆ อีกมากมาย
‘นึกสงสัยอยู่ว่าทำไมจู่ๆ ถึงทำตัวแบบนั้น’
ที่แท้ก็ทำตามรายการพวกนี้นี่เอง
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว
ในรายการพฤติกรรมที่ทำสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีจะมีเครื่องหมายถูกติ๊กเอาไว้ ทว่ามีอยู่เพียงสองรายการเท่านั้นที่ยังไม่ได้ติ๊ก
ข้อแรกคือ ‘ได้รับคำชมจากเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง’
ส่วนข้อสุดท้ายคือ―
‘ว่างเปล่าอยู่เหรอ’
ทั้งที่ดูเหมือนน่าจะมีอะไรสักอย่างแท้ๆ แต่กลับถูกเว้นว่างไว้เฉยๆ เสียอย่างนั้น
แต่ด้านล่างนั้นกลับมีรายชื่อเอกสารอ้างอิงเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
‘คงทำรายการพวกนี้ขึ้นมาโดยดูจากหนังสือพวกนี้สินะ’
พอเห็นชื่อหนังสือแต่ละเล่มมีแต่แนว ‘ทารกน้อยผู้ถูกรับเลี้ยง องค์หญิงผู้หวนคืน ท่านหญิงที่ร่วงหล่นลงมา’ แล้ว มันก็ชัดเจนเลย
ด้วยเหตุนี้ คาลิกซ์จึงเริ่มปล่อยข่าวลือออกไปอย่างแนบเนียน
วิธีการนั้นแสนง่ายดาย
เพียงแค่ยืนพึมพำอยู่คนเดียวตามที่ต่างๆ อย่างเช่นริมหน้าต่าง
“อ่า ไม่รู้ว่าปัญหาของเพื่...อนของฉันจะ ได้รับการคลี่ คลาย เรียบร้อยดีหรือเปล่านะ เห็นบอกว่าอยากลองใช้ชีวิต ให้เหมือนกับตัวเอก ในหนังสือ เล่มโปรด ดูน่ะสิ”
พอต้องมาพูดอะไรที่ไม่สมกับเป็นตัวเองแบบนี้ มันช่างเก้ๆ กังๆ เหลือเกิน
ทว่าการแสดงที่แข็งทื่อเป็นท่อนไม้นั้นกลับได้ผลชะงัดทีเดียว
เพราะคนที่คอยเป็นห่วงท่านหญิงที่จู่ๆ ก็ดูซึมลงไปในช่วงนี้ต่างเริ่มพากันไปขอยืมหนังสือมาอ่านน่ะสิ
ด้วยเหตุนี้ หนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› จึงกลายเป็นหนังสือควรอ่านประจำคฤหาสน์ดยุคฟานเทเบไปโดยปริยาย
ยิ่งไปกว่านั้น
‹รายชื่อหนังสือที่ท่านหญิงโปรดปราน› ก็เริ่มแพร่สะพัดกันปากต่อปากไปทั่ว
พร้อมกับข่าวลือประดุจตำนานเล่าขานที่ว่า ‘ผู้ใดที่ได้อ่านหนังสือของท่านหญิง ผู้นั้นจะได้รับความรักจากท่านหญิงไปครองแต่เพียงผู้เดียว!’
เมื่อได้ยินข่าวลือและได้อ่านหนังสือ บรรดาผู้คนในคฤหาสน์ฟานเทเบต่างพากันตาเป็นประกาย
อันที่จริง ช่วงที่ผ่านมาพวกเขาต่างพากันสะกดกลั้นการแสดงออกทางอารมณ์เอาไว้เพราะกลัวว่าจะเป็นการกดดันท่านหญิง
ในใจนึกอยากจะหวีดร้องเว่อร์วังทุกครั้งที่สบตากันแท้ๆ ว่า ‘น่ารักเหลือเกินครับ น่ารักที่สุดในปฐพีเลยครับ พอบอกให้คนที่คิดว่าท่านหญิงน่ารักหุบนิ้วลง จักรวรรดิก็พับครึ่งไปแล้วครับ...!’
แต่จากข้อมูลในหนังสือนั้น―
‘ไม่ต้องสะกดกลั้นเอาไว้แล้วงั้นหรือ...?’
ไม่สิ ท่านหญิงกำลังเฝ้ารอมันอยู่ต่างหาก
ถ้าอย่างนั้นละก็...
‘งั้นก็มาแสดงให้เห็นแบบจัดเต็มกันไปเลย!’
แววตาของเหล่าคนที่ได้อ่านหนังสือพลันลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ
หึๆๆ
‘นั่นไง ความพยายามไม่เคยทรยศใครจริงๆ ด้วย’
แผนการ ‹วิธีเป็นท่านหญิงตามสัญญาที่สมบูรณ์แบบ› ที่ชะงักไปชั่วคราว ตอนนี้กลับมาดำเนินไปอย่างราบรื่นอีกครั้ง
ประจวบเหมาะกับที่ฉันเห็นสาวใช้สองคนและคนรับใช้ชายอีกหนึ่งคนกำลังเดินผ่านมาพอดี
ฉันจึงวิ่งดุ๊กดิ๊กตรงเข้าไปหาพวกเขาทันที
ดวงตาของทั้งสามคนเบิกกว้างขึ้นสุดขีดเมื่อเห็นฉันวิ่งมา
“ฮะ... ฮึก ท่านหญิงของเรา... กำลังวิ่งอยู่ล่ะ!”
“คุณพระช่วย ฉลาดปราดเปรียวอะไรอย่างนี้นะ เก่งมากเลยค่ะ เก่งเหลือเกิน!”
“ฉันว่าตอนอายุเท่านี้น่าจะยังคลานสี่ขาอยู่เลยมั้ง”
“...นั่นก็ออกจะเกินไปหน่อยไหม?”
“อะไร มีปัญหาหรือไง ถ้ามีปัญหาก็ไปเถียงกับแม่ฉันเอาสิ เพราะแม่เป็นคนสอนฉันหัดเดินนี่นา”
“พอมาคิดดูตอนนี้ก็รู้สึกว่าแปลกใหม่ไม่ซ้ำใครดีเหมือนกันนะ สี่ขวบ คลานสี่ขา คล้องจองกันดีออก”
ฉันหยุดยืนตรงหน้าทั้งสามคนที่กำลังกระซิบกระซาบกันอย่างสง่าผ่าเผย
จากนั้น
“ฮึบ”
ฉันออกแรงฮึดฮัดถอดกระเป๋าที่สะพายพาดไหล่ขวาออก
“โอ้โหหห!”
เสียงอุทานที่ดังแว่วมาทำให้มุมปากข้างขวาของฉันกระตุกยิ้ม ก่อนจะยกกระเป๋าขึ้นมาอย่างมาดมั่น
แล้วก็
“ฮึบ”
สลับมาสะพายพาดไหล่ซ้ายอีกครั้ง
“ฮะ... ฮึก ยะ... ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ!”
“เก่งกาจมากเลยค่ะ!”
“อัจฉริยะชัดๆ เลยค่ะ!”
แปะๆๆ
เสียงปรบมือเกรียวกราวดังตามมาพร้อมกับเสียงชื่นชมไม่ขาดสาย
“นึกว่าจะมีแค่ความน่ารักเสียอีก ที่ไหนได้ยังฉลาดเฉลียวถึงเพียงนี้ด้วย”
“การที่ท่านหญิงมาอยู่ที่ฟานเทเบทำให้ดิฉันมีความสุขเหลือเกินค่ะ ต่อให้อดข้าวสักมื้อในสามมื้อก็ยังอิ่มอกอิ่มใจเลย”
“ต้องกำหนดให้วันนี้เป็นวันสำคัญแล้วล่ะค่ะ วันที่ท่านหญิงเปลี่ยนกระเป๋าใบใหม่”
ท่ามกลางเสียงชื่นชมที่ดังแว่วเข้ามา ฉันก็ยักไหล่อย่างภาคภูมิ
‘สมบูรณ์แบบ...!’
การได้รับคำชมจากเรื่องขี้ปะติ๋วพรรค์นั้นอย่างเรื่องการหายใจ...ก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม!
ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงแค่ขั้นสุดท้ายจริงๆ เท่านั้น
อึก
หลังจากกลืนน้ำลายลงคอ ฉันก็หันหลังให้ทั้งสามคนที่ยังคงพร่ำเพ้ออวยไส้แตกไม่หยุด แล้วเริ่มก้าวเท้าออกเดิน
เป้าหมายคือห้องทำงานที่มีท่านดยุคอยู่
กำลังโหลดความเห็น...