คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 64

ตอน 64

ตอนที่ 64

◆ ◆ ◆

“มีหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ไหมคะ”

“‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่มสองค่ะ! พอจะมีเล่มสองอีกไหมคะ”

“อะ เสียดายจังแต่ตอนนี้ไม่มีแล้วครับ มีคนยืมไปหมดแล้ว...”

“ไม่มี ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เหรอคะ ไม่ได้นะเนี่ย เฮ้อ ถ้าอย่างนั้น... ขอเรื่อง ‹ลูกสาวจอมมารอันธพาล› ก็ได้ค่ะ เรื่อง ‹ฉันกลายเป็นลูกสาวอันธพาลของจอมมารอันธพาลไปเสียแล้ว› น่ะค่ะ”

สาวใช้ที่ยืมหนังสือเล่มสุดท้ายไปถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เฮ้อ ท่านหญิงของเราไม่ได้เป็นพวกอันธพาลสักหน่อย”

และแล้วทุกคนก็ทยอยออกจากห้องสมุดไป

“เฮ้อออ”

ในที่สุดเคลก็ได้ผ่อนลมหายใจพักเสียที

เขาไม่เข้าใจเลยว่านี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

ตั้งแต่เช้าตรู่ทุกคนต่างพากันแห่มาแล้วตะโกนประสานเสียงเป็นคำเดียวกันว่า ‘ขอหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› หน่อยครับ/ค่ะ’

‘นั่นมันหนังสือที่ท่านหญิงชอบอ่านนี่นา...?’

จู่ๆ ในคฤหาสน์ก็เกิดกระแสฟีเวอร์ ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ขึ้นมาหรืออย่างไรกันนะ

เคลที่เอียงคอสงสัยแอบกวาดสายตามองไปรอบๆ

หลังจากตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

เขาก็หยิบบางสิ่งออกมาจากลิ้นชัก

มันคือหนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› เล่มสามนั่นเอง

‘เฮ้อ คิดถูกจริงๆ ที่แอบเก็บแยกไว้เล่มหนึ่งล่วงหน้า’

ในจังหวะที่เขากำลังยิ้มอย่างพึงพอใจอยู่นั้นเอง

แอ๊ด...

ประตูห้องสมุดก็เปิดออกพร้อมกับมีคนใหม่เดินโซเซเข้ามา

“อะ ยินดีต้อน... อุ๊บ”

เคลที่รีบลุกขึ้นทักทายพลันหุบปากฉับทันควัน

ชายที่เดินโซเซเข้ามาทิ้งตัวนั่งลงบนโต๊ะทำงานแล้วเอ่ยปากขึ้น

“จักรวรรดิแช่แข็ง หรือว่าจักรวรรดิน้ำแข็งนะ...”

รอยคล้ำใต้ตาอันดำปิ๊ดปี๋

ใบหน้าซูบตอบที่ดูอ่อนล้าจนแทบหมดแรง

“เรื่องนั้นน่ะ มีเรื่องละสามเล่มไหม”

เขาคือฮัดสัน ผู้ช่วยของท่านดยุค

ไม่นึกเลยว่ากระทั่งผู้ช่วยของท่านดยุคก็ยังจะมายืม ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› ด้วย

ทว่า

“...เอ่อ มีคนยืมไปหมดแล้ว มะ ไม่มีแล้วครับ”

“ว่ายังงงไงนะ?! มะ ไม่จริงงง!”

ผู้ช่วยที่กรีดร้องลั่นฟุบตัวลงกับโต๊ะทำงานทันที

“ต้องสั่งให้ไปหาซื้อมาแน่ๆ อ๊าก ที่ทำงานเฮงซวยพรรค์นี้...!”

จะลาออกแล้ว!

จะลาออกแล้วเว้ย!

เสียงโอดครวญอย่างน่าเวทนาดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องสมุด

◆ ◆ ◆

“อ๊ะ เจอริกซ์แย้ว!”

คาลิกซ์หันหลังกลับไปมองตามเสียงร้องทักอันสดใสที่ดังมาจากด้านหลัง

“เฮ้ ยัยหนู ไม่เห็นฉันหรือไง”

“โอ้ พี่ชายยูอิสก็หวัดดีค่า!”

เมโลนี่ที่มองสลับระหว่างคาลิกซ์กับหลุยส์เอียงคอถามขึ้น

“แต่ว้าสองคนทำอะไยกานอยู่หยอ”

“ฝึกวิชาดาบไง ท่านหลุยส์ผู้ที่จะกลายเป็นหัวหน้าอัศวินผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตอุตส่าห์สอนให้ด้วยตัวเองเลยนะ”

“โอ้ ริกซ์สนจายดาบด้วยหยอ”

“...ก็แค่ ท่านสอนให้ก็เลยเรียนน่ะครับ”

ท่าทางของริกซ์ที่ลูบคลำดาบไม้พลางตอบแบบนั้น ทำให้หลุยส์แยกเขี้ยวขู่ฟ่อพลางย่นจมูก

“ไอ้เด็กอวดดีนี่ ฉันยอมทนเพราะเห็นว่าเป็นเพื่อนของยัยหนูหรอกนะ ฮึ่ยยย”

พักนี้คาลิกซ์กำลังใช้ชีวิตในแต่ละวันอย่างยุ่งขนัดทีเดียว

ตำแหน่งของเขาในคฤหาสน์ดยุคคือ ‘เพื่อนของเมโลนี่’

เขาคือ ‘เด็กน้อยอดีตนักบวชฝึกหัด’ ที่ท่านดยุคพาตัวออกมาจากวิหาร

เป็นผู้อาศัยอย่างชัดเจนและยังเป็นภาระส่วนเกิน

เมื่อไม่มีอะไรให้ทำในสถานะอันน่ากระอักกระอ่วนนี้ คาลิกซ์จึงตัดสินใจจะทำเรื่องที่พอทำได้โดยดูทิศทางลมเอา

สิ่งที่เขาเลือกก็คือการช่วยงานคนที่เขาบังเอิญเจอ

พอเห็นพวกคนรับใช้กำลังขนย้ายของอยู่ เขาก็รีบวิ่งเข้าไปช่วยยกทันที

“อุ๊ย ไม่จำเป็นต้องทำหรอกค่ะ”

“ผมอยากทำครับ”

“ตะ แต่ว่า...”

พวกคนรับใช้ที่ตอนแรกทำตัวไม่ถูกก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้าหาเขาได้

พอคาลิกซ์เสนอตัวว่าจะช่วย พวกเขาก็แบ่งงานที่พอเหมาะพอดีให้ทำ

ถึงแม้จะเป็นงานที่ไม่ต่างจากการเออออตามใจเด็กเล่นเลยสักนิดก็ตาม

วันนี้เขาก็เดินวนไปวนมาเพื่อหาดูว่ามีใครพอจะให้ช่วยงานได้บ้าง ทว่า―

“โอ๊ะ แกน่ะ! ดูท่าทางว่างอยู่นี่?”

“...ครับ ว่างครับ”

“งั้นไปกับฉัน ตัวฉันคนนี้จะช่วยเป็นคู่ซ้อมวิชาดาบให้เป็นพิเศษเอง”

วิชาดาบเนี่ยนะ?

ถึงจะไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ แต่เขาก็ยอมตามไปก่อน

เพราะอีกฝ่ายเป็นพี่ชายของเมโลนี่นี่นา

“แก แฮ่ก ฝะ...ฝีมือไม่เบานี่หว่า? ไม่เหนื่อยเลยหรือไง?”

“ปกติไม่ค่อยเหนื่อยง่ายอยู่แล้วครับ”

“โอ้โห ถูกใจชะมัด ใช่แล้ว ถ้าเป็นเพื่อนของยัยหนูของพวกเราล่ะก็ จะมาเหนื่อยง่ายๆ ไม่ได้หรอก!”

ในระหว่างที่กำลังฝึกซ้อมวิชาดาบกันต่ออยู่นั้นเอง ท่านหญิงตัวน้อยคนนั้นก็วิ่งโร่เข้ามา

ด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มอย่างสดใสเต็มแก้ม

“หน้าบานมาเชียว มีเรื่องดีๆ อะไรเกิดขึ้นเหรอ”

“อื้ม มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น”

“เรื่องอะไรล่ะ”

“คือว่า...”

เมโลนี่ที่กำลังตอบหลุยส์เหลือบมองไปทางคาลิกซ์

“ปัญหาของตัวเอกในหนังสือที่หนูเอาใจช่วยอยู่คลี่คลายแย้ว!”

“โอ้โห แบบนั้นก็ดีเลยน่ะสิ! งั้นเราจัดงานเลี้ยงกันไหมล่ะ ‘งานเลี้ยงฉลองที่ปัญหาของตัวเอกในหนังสือที่ยัยหนูเอาใจช่วยคลี่คลายแล้ว’”

“ฮิๆ ไม่เอาหรอก เชยจะตาย”

“อุ๊บ ใจร้ายจัง...!”

เมื่อมองดูทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันกระหนุงกระหนิง คาลิกซ์ก็รู้สึกโล่งใจ

‘คุ้มค่ากับที่อุตส่าห์ช่วยเดินสายกระจายข่าวไปทั่วจริงๆ’

วันนั้นหลังจากที่เมโลนี่มาปรับทุกข์แล้วจากไป

คาลิกซ์ก็เก็บเศษกระดาษแผ่นหนึ่งได้แถวๆ ประตู

มันเป็นกระดาษโน้ตที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือโย้เย้ไปมา

ในกระดาษโน้ตนั้นมีสิ่งที่เมโลนี่ทำมาตลอดเขียนเอาไว้

‘บอกชอบ ใส่รองเท้ามีเสียงปี๊บๆ’

และอื่นๆ อีกมากมาย

‘นึกสงสัยอยู่ว่าทำไมจู่ๆ ถึงทำตัวแบบนั้น’

ที่แท้ก็ทำตามรายการพวกนี้นี่เอง

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

ในรายการพฤติกรรมที่ทำสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีจะมีเครื่องหมายถูกติ๊กเอาไว้ ทว่ามีอยู่เพียงสองรายการเท่านั้นที่ยังไม่ได้ติ๊ก

ข้อแรกคือ ‘ได้รับคำชมจากเรื่องที่ไม่เป็นเรื่อง’

ส่วนข้อสุดท้ายคือ―

‘ว่างเปล่าอยู่เหรอ’

ทั้งที่ดูเหมือนน่าจะมีอะไรสักอย่างแท้ๆ แต่กลับถูกเว้นว่างไว้เฉยๆ เสียอย่างนั้น

แต่ด้านล่างนั้นกลับมีรายชื่อเอกสารอ้างอิงเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

‘คงทำรายการพวกนี้ขึ้นมาโดยดูจากหนังสือพวกนี้สินะ’

พอเห็นชื่อหนังสือแต่ละเล่มมีแต่แนว ‘ทารกน้อยผู้ถูกรับเลี้ยง องค์หญิงผู้หวนคืน ท่านหญิงที่ร่วงหล่นลงมา’ แล้ว มันก็ชัดเจนเลย

ด้วยเหตุนี้ คาลิกซ์จึงเริ่มปล่อยข่าวลือออกไปอย่างแนบเนียน

วิธีการนั้นแสนง่ายดาย

เพียงแค่ยืนพึมพำอยู่คนเดียวตามที่ต่างๆ อย่างเช่นริมหน้าต่าง

“อ่า ไม่รู้ว่าปัญหาของเพื่...อนของฉันจะ ได้รับการคลี่ คลาย เรียบร้อยดีหรือเปล่านะ เห็นบอกว่าอยากลองใช้ชีวิต ให้เหมือนกับตัวเอก ในหนังสือ เล่มโปรด ดูน่ะสิ”

พอต้องมาพูดอะไรที่ไม่สมกับเป็นตัวเองแบบนี้ มันช่างเก้ๆ กังๆ เหลือเกิน

ทว่าการแสดงที่แข็งทื่อเป็นท่อนไม้นั้นกลับได้ผลชะงัดทีเดียว

เพราะคนที่คอยเป็นห่วงท่านหญิงที่จู่ๆ ก็ดูซึมลงไปในช่วงนี้ต่างเริ่มพากันไปขอยืมหนังสือมาอ่านน่ะสิ

ด้วยเหตุนี้ หนังสือชุด ‹จักรวรรดิน้ำแข็ง› จึงกลายเป็นหนังสือควรอ่านประจำคฤหาสน์ดยุคฟานเทเบไปโดยปริยาย

ยิ่งไปกว่านั้น

‹รายชื่อหนังสือที่ท่านหญิงโปรดปราน› ก็เริ่มแพร่สะพัดกันปากต่อปากไปทั่ว

พร้อมกับข่าวลือประดุจตำนานเล่าขานที่ว่า ‘ผู้ใดที่ได้อ่านหนังสือของท่านหญิง ผู้นั้นจะได้รับความรักจากท่านหญิงไปครองแต่เพียงผู้เดียว!’

เมื่อได้ยินข่าวลือและได้อ่านหนังสือ บรรดาผู้คนในคฤหาสน์ฟานเทเบต่างพากันตาเป็นประกาย

อันที่จริง ช่วงที่ผ่านมาพวกเขาต่างพากันสะกดกลั้นการแสดงออกทางอารมณ์เอาไว้เพราะกลัวว่าจะเป็นการกดดันท่านหญิง

ในใจนึกอยากจะหวีดร้องเว่อร์วังทุกครั้งที่สบตากันแท้ๆ ว่า ‘น่ารักเหลือเกินครับ น่ารักที่สุดในปฐพีเลยครับ พอบอกให้คนที่คิดว่าท่านหญิงน่ารักหุบนิ้วลง จักรวรรดิก็พับครึ่งไปแล้วครับ...!’

แต่จากข้อมูลในหนังสือนั้น―

‘ไม่ต้องสะกดกลั้นเอาไว้แล้วงั้นหรือ...?’

ไม่สิ ท่านหญิงกำลังเฝ้ารอมันอยู่ต่างหาก

ถ้าอย่างนั้นละก็...

‘งั้นก็มาแสดงให้เห็นแบบจัดเต็มกันไปเลย!’

แววตาของเหล่าคนที่ได้อ่านหนังสือพลันลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ

◆ ◆ ◆

หึๆๆ

‘นั่นไง ความพยายามไม่เคยทรยศใครจริงๆ ด้วย’

แผนการ ‹วิธีเป็นท่านหญิงตามสัญญาที่สมบูรณ์แบบ› ที่ชะงักไปชั่วคราว ตอนนี้กลับมาดำเนินไปอย่างราบรื่นอีกครั้ง

ประจวบเหมาะกับที่ฉันเห็นสาวใช้สองคนและคนรับใช้ชายอีกหนึ่งคนกำลังเดินผ่านมาพอดี

ฉันจึงวิ่งดุ๊กดิ๊กตรงเข้าไปหาพวกเขาทันที

ดวงตาของทั้งสามคนเบิกกว้างขึ้นสุดขีดเมื่อเห็นฉันวิ่งมา

“ฮะ... ฮึก ท่านหญิงของเรา... กำลังวิ่งอยู่ล่ะ!”

“คุณพระช่วย ฉลาดปราดเปรียวอะไรอย่างนี้นะ เก่งมากเลยค่ะ เก่งเหลือเกิน!”

“ฉันว่าตอนอายุเท่านี้น่าจะยังคลานสี่ขาอยู่เลยมั้ง”

“...นั่นก็ออกจะเกินไปหน่อยไหม?”

“อะไร มีปัญหาหรือไง ถ้ามีปัญหาก็ไปเถียงกับแม่ฉันเอาสิ เพราะแม่เป็นคนสอนฉันหัดเดินนี่นา”

“พอมาคิดดูตอนนี้ก็รู้สึกว่าแปลกใหม่ไม่ซ้ำใครดีเหมือนกันนะ สี่ขวบ คลานสี่ขา คล้องจองกันดีออก”

ฉันหยุดยืนตรงหน้าทั้งสามคนที่กำลังกระซิบกระซาบกันอย่างสง่าผ่าเผย

จากนั้น

“ฮึบ”

ฉันออกแรงฮึดฮัดถอดกระเป๋าที่สะพายพาดไหล่ขวาออก

“โอ้โหหห!”

เสียงอุทานที่ดังแว่วมาทำให้มุมปากข้างขวาของฉันกระตุกยิ้ม ก่อนจะยกกระเป๋าขึ้นมาอย่างมาดมั่น

แล้วก็

“ฮึบ”

สลับมาสะพายพาดไหล่ซ้ายอีกครั้ง

“ฮะ... ฮึก ยะ... ยอดเยี่ยมไปเลยค่ะ!”

“เก่งกาจมากเลยค่ะ!”

“อัจฉริยะชัดๆ เลยค่ะ!”

แปะๆๆ

เสียงปรบมือเกรียวกราวดังตามมาพร้อมกับเสียงชื่นชมไม่ขาดสาย

“นึกว่าจะมีแค่ความน่ารักเสียอีก ที่ไหนได้ยังฉลาดเฉลียวถึงเพียงนี้ด้วย”

“การที่ท่านหญิงมาอยู่ที่ฟานเทเบทำให้ดิฉันมีความสุขเหลือเกินค่ะ ต่อให้อดข้าวสักมื้อในสามมื้อก็ยังอิ่มอกอิ่มใจเลย”

“ต้องกำหนดให้วันนี้เป็นวันสำคัญแล้วล่ะค่ะ วันที่ท่านหญิงเปลี่ยนกระเป๋าใบใหม่”

ท่ามกลางเสียงชื่นชมที่ดังแว่วเข้ามา ฉันก็ยักไหล่อย่างภาคภูมิ

‘สมบูรณ์แบบ...!’

การได้รับคำชมจากเรื่องขี้ปะติ๋วพรรค์นั้นอย่างเรื่องการหายใจ...ก็ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม!

ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงแค่ขั้นสุดท้ายจริงๆ เท่านั้น

อึก

หลังจากกลืนน้ำลายลงคอ ฉันก็หันหลังให้ทั้งสามคนที่ยังคงพร่ำเพ้ออวยไส้แตกไม่หยุด แล้วเริ่มก้าวเท้าออกเดิน

เป้าหมายคือห้องทำงานที่มีท่านดยุคอยู่

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 64
อ่านตอน 65 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 63กลับหน้าเรื่อง
ตอน 63ตอน 65