ตอนที่ 66
“อุ๊ย จู่ๆ หน้าแข้งผมก็ปวดขึ้นมา คงต้องไปหาหมอแล้วล่ะครับ ผมขอตัวก่อน—”
“แฮ่ม ฉันเองก็ต้องไปหาหมอเหมือนกัน เห็นหน้าไอ้พวกนั้นแล้วปวดหัวขึ้นมาเลย”
ทันทีที่เห็นหน้าแขกไม่ได้รับเชิญทั้งสองคน ฮัดสันกับอดีตท่านดยุคก็รีบร้อนกุลีกุจอออกจากห้องไป
ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็คือท่าทางวิ่งหนีชัดๆ
‘ฮัดสันก็ว่าไปอย่าง แต่ถึงขั้นทำให้อดีตท่านดยุควิ่งหนีด้วยเนี่ยนะ...?’
ฉันมองทั้งสองคนด้วยสายตาตกตะลึง
ชายหนุ่มรูปงามที่มีผมสีชมพูดั่งดอกกุหลาบ กับชายหนุ่มที่ปล่อยผมยาวรุงรังจนบดบังดวงตา
‘ตัวตนของพวกเขาคือใครกันแน่นะ’
ในระหว่างนั้น ทั้งคู่ก็นั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานอย่างคุ้นเคย
“โอ้ เหมือนไม่ได้มาที่นี่ตั้งนานเลยแฮะ ว่าไหม แพดริก”
“แสงแดด... แสงแดดมันจ้าเกินไปแล้ว...”
“โธ่ แพดริก ถ้างอตัวอยู่อย่างนั้นเดี๋ยวเอวก็คดหรอก มาสิ ต้องยืดหลังตรงแล้วนั่งแบบนี้”
“อ๊ากกก เอวฉัน...! อ๊อกกก แสงแดดมัน...!”
“เป็นไง ปลอดโปร่งโล่งสบายดีใช่ไหมล่ะ”
“อ๊อกกก...!”
...สองคนนี้ทำอะไรกันอยู่น่ะ
ทั้งคู่พูดคุยเจื้อยแจ้วกันโดยไม่สนใจความเฉยชาของเจ้าของบ้านเลยสักนิด
“เล่นกันสนุกเชียวนะ อยู่เล่นกันสองคนแบบนั้นไปก็ดีแล้ว จะถ่อมาหาให้เสียเวลาทำไม”
พอได้ยินคำพูดที่ประชดประชันอย่างชัดเจนของท่านดยุค ทั้งสองคนก็หันขวับมาทางนี้พร้อมกัน
จากนั้น
“คอนเต้ ที่พูดเนี่ยหึงพวกเราที่เล่นกันอยู่สองคนเหรอ”
“ว้าว พรสวรรค์ในการพูดจาไร้สาระยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ”
“ฮ่าๆ คอนเต้ นายเองก็ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ เวลาเขินทีไรต้องทำตัวหงุดหงิดงี่เง่าใส่ทุกที แต่ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ เพราะนายก็เป็นเพื่อนคนสำคัญของพวกเราเหมือนกัน”
“ไปตายซะไป”
“แหม คอนเต้น้อยใจแย่แล้วมั้งเนี่ย เนอะ แพดริก?”
“...ไปตาย ซะ...”
“อืม รู้แล้วๆ หมายความว่านับถือฉันสินะ?”
ชายผมชมพูหัวเราะร่า ฮ่าๆๆ พลางเอ่ยตอบคำพูดของชายผู้มีบรรยากาศมืดมน
ฉันสัมผัสได้ถึงกระแสความรู้สึกบางอย่างแล่นพล่าน
‘คนคนนี้ไม่ธรรมดาของจริง’
ดวงตาที่ใสซื่อ
คนบ้า... ตาใส
“แย่จริง แนะนำตัวช้าไปเสียได้ ฉันชื่อเรย์มอนด์ เฮนสตัน จ้ะ คุณหนูตัวน้อย”
“...แพดริก เคเธอร์...”
ฉันเบิกตากว้างเมื่อได้ยินการแนะนำตัวที่ล่าช้า
ทั้งเฮนสตัน ทั้งเคเธอร์เนี่ยนะ
‘...ทั้งสองคนมาจากตระกูลดยุคไม่ใช่หรือไง’
เฮนสตันผู้ครอบครองอำนาจศักดิ์สิทธิ์แห่งภาพหลอน
เคเธอร์ผู้ครอบครองอำนาจศักดิ์สิทธิ์แห่งการสร้างสรรค์
ฉันหรี่ตาลงพลางครุ่นคิดอย่างหนัก
ทว่าสิ่งที่ชวนให้ติดใจยิ่งกว่าอำนาจศักดิ์สิทธิ์พวกนั้นก็คือ...
‘พอได้เป็นดยุคแล้ว... นิสัยจะเพี้ยนกันไปหมดทุกคนเลยหรือเปล่านะ’
ฉันเหลือบมองดยุคฟานเทเบขึ้นไป แล้วสายตาเราก็ประสานกันพอดี
“มีอะไรหรือ มาร์ชเมลโลว์?”
“...ม่ายมีค่า ไม่มีอะไรเยย”
ฉันเบือนสายตาหนีเงียบๆ
หลังการแนะนำตัวเสร็จสิ้น ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้มานั่งคั่นกลางระหว่างดยุคทั้งสามคนแล้วฟังพวกเขาคุยกันแบบนี้
“ไม่คิดเลยจริงๆ ว่านายจะมีลูกสาวน่ารักขนาดนี้ คอนเต้ ฮ่าๆ โชคดีจังที่ไม่เหมือนพ่อ เหมือนแม่สินะ?”
“...กลมๆ... ดิกๆ... นุ่มนิ่ม...”
...อืม พวกท่านดยุคเนี่ยนิสัยแปลกพิลึกกันทุกคนเลยแฮะ
‘หลุยส์ ดูแลอัสเตอร์ให้ดีๆ นะ...! ก่อนที่เขาจะเป็นดยุคแล้วเพี้ยนไปอีกคน รีบประกบไว้ให้ดีล่ะ...!’
ฉันได้แต่ส่งยิ้มแหะๆ พลางหัวเราะเก้อๆ ต่อไป สวนทางกับเสียงกรีดร้องในใจ
อย่างไรเสียก็ขึ้นชื่อว่าเป็นถึงท่านดยุค ทำตัวให้เป็นที่ประทับใจไว้คงไม่เสียหายอะไร
ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนทุกคนจะมาเพื่อดูตัวฉันด้วยนี่สิ
‘ในฐานะท่านหญิงแห่งฟานเทเบ ฉันต้องสร้างความประทับใจที่ดีเอาไว้...!’
จะว่าไปนี่มันมีเกียรติยศของฟานเทเบเป็นเดิมพันเลยนะ
ต้องอยู่อย่างเงียบๆ ไม่ทำตัวเกะกะ และวางตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่เข้าไว้
ทว่า บทสนทนาที่ตามมาหลังจากนั้นกลับทำให้ฉันรักษาความสงบนิ่งไว้ไม่ได้อีกต่อไป
“จะว่าไป ได้ยินว่าเหมืองแร่ที่เพิ่งกว้านซื้อมาเมื่อไม่นานนี้มีหินเวทมนตร์โผล่ออกมางั้นหรือ”
“...หินเวทมนตร์...!”
ดยุคเคเธอร์ที่นั่งหมดอาลัยตายอยากมาตลอดพลันลุกพรวดขึ้นมา ดวงตาเป็นประกายวาววับ
จากนั้น
“...หินเวทมนตร์นั่นเป็นยังไงบ้าง คุณภาพดีไหม ได้ยินว่าดีนี่ ต้องดีแน่ๆ อยู่แล้ว...! หาคู่ค้าได้หรือยัง มีแผนจะค้าขายกับที่ไหน ฉัน ให้ฉันเป็นคู่ค้าด้วยเป็นไง...!”
คำพูดรัวเร็วดั่งห่าฝนถูกพ่นออกมาเป็นชุด
เป็นท่าทางที่ตรงกันข้ามกับสภาพไร้เรี่ยวแรงจนถึงเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง
“อ้อ จริงด้วยสิ แพดริกคลั่งไคล้หินเวทมนตร์ขนาดหนักเลยนี่นะ”
“...ถ้ามีหินเวทมนตร์ก็เอาไปใช้ประโยชน์ได้ตั้งเยอะแยะ ของที่เอาไปวิจัยต่อได้ก็มีอีกเพียบ...”
เคเธอร์ฉีกยิ้มกว้างพลางเอ่ยคำว่าวิจัยออกมา
‘โอ้โห ทางนั้นก็คนบ้าเหมือนกันนี่นา’
รอบตัวฉันนี่มีแต่พวกคนบ้าเต็มไปหมดเลยแฮะ
“เอาเป็นว่านะคอนเต้ ขายเจ้านั่นให้ฉันเถอะ... ถ้ายกให้ฉันล่ะก็ ฉันจะ...”
“ไม่ได้”
“...อะไรนะ ทำไมล่ะ?!”
ดยุคเคเธอร์เด้งตัวลุกขึ้นยืนพร้อมกับร้องตะโกนลั่น
หมวกที่เขากดสวมไว้ตลอดพลันถูกดึงออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นใบหน้า
‘โอ้โห’
อะไรกัน หล่อกว่าที่คิดไว้ตั้งเยอะเลยไม่ใช่หรือเนี่ย...?
...พวกดยุคนี่แลกนิสัยแปลกประหลาดกับความหน้าตาดีมาหรือไงนะ
ระหว่างที่กำลังคิดแบบนั้น มือข้างหนึ่งก็วางแหมะลงบนหัวของฉัน
‘อะไรอีกล่ะ’
พอฉันกะพริบตาปริบๆ มองไป ดยุคฟานเทเบก็ใช้ปลายคางชี้มาทางฉัน
“เจ้าของเหมืองนั้นไม่ใช่ฉันหรอก แต่เป็นมาร์ชเมลโลว์ของเราต่างหาก”
“...เอ๋?”
น้ำเสียงแสนสงบนิ่งนั่นทำให้ฉันแอบสงสัยในหูตัวเองชั่วขณะ
ถ้างั้น เจ้าของเหมืองนั่นก็คือมาร์ชเมลโลว์...
“หนู หนูเหรอคะ?!”
หมายถึงตัวฉันเนี่ยนะ?
พอฉันตกใจจนร้องเสียงหลงออกมา เขาก็แย้มยิ้มอย่างขี้เล่น
ราวกับว่าเป็นปฏิกิริยาที่คาดเดาเอาไว้แล้วอย่างนั้นแหละ
‘...จริงหรือเปล่านะ ฉันเป็นเจ้าของเหมืองสุดอลังการนั่นเนี่ยนะ...?’
ไม่เอาน่า บ้าน่า
มะ ล้อเล่นใช่ไหม...?
“ไม่ได้ล้อเล่นสักหน่อย”
คำพูดที่ราวกับอ่านความคิดในใจของฉันทะลุปรุโปร่งลอยมาทันควัน
“...จริงเหรอคะ?”
“ใช่ ก็คนที่บอกให้กว้านซื้อเหมืองนั่นคือเธอนี่นา”
เขายักไหล่ตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน
“เพราะงั้น ฉันก็เลยซื้อในชื่อของเธอไงล่ะ”
“...ฮึก”
ตอนนี้ฉันถึงกับพูดไม่ออกไปแล้ว
ได้แต่ทึ่งในความมั่งคั่งอันมหาศาลของตระกูลดยุคที่ซื้อเหมืองแร่ให้เด็กอายุสี่ขวบคนหนึ่ง
ในทางกลับกัน
“โอ้ คนที่บอกให้ซื้อเหมืองแร่นั่นคือท่านหญิงตัวน้อยหรอกหรือเนี่ย พอดูดีๆ แล้วไม่ได้แค่น่ารักอย่างเดียว แต่เป็นตัวนำโชคเลยนี่นา!”
“...ท่านหญิง สนใจเอาหินเวทมนตร์นั่นมาซื้อขายกับฉันไหมล่ะ ฉันจะให้ราคาอย่างงามเลย”
ท่านดยุคทั้งสองดูจะไม่ได้ติดใจเรื่องที่ฉันเป็นเจ้าของเหมืองแร่เท่าไรนัก
ตัวนำโชค!
หินเวทมนตร์!
ตัวนำโชค!
หินเวทมนตร์!
‘อือ สับสนวุ่นวายไปหมดแล้ว...!’
หลังจากได้รับข่าวใหญ่ ความสนใจที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้นก็ทำให้ฉันตาลายไปหมด
“คราวหน้าฉันจะพาพวกลูกๆ ของฉันมาด้วยนะ ท่านหญิงตัวน้อย พวกลูกๆ ของฉันก็งดงามเหมือนดอกกุหลาบถอดแบบฉันมาเลยล่ะ”
“...ถ้าลูกของฉันยอมออกมาจากห้องล่ะก็นะ... จะลองพามาดูละกัน...”
“ฮะ ฮ่าๆ ค่าา ด้ายเลยค่า...”
เด็กน้อยก้มตัวโค้งคำนับพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กจากไป
ปัง
พอประตูปิดลง เรย์มอนด์ผมสีชมพูก็ทำหน้าเสียดาย
“น่าเสียดายจัง ทั้งที่อยากเล่นกับท่านหญิงตัวน้อยน่ารักคนนั้นต่อแท้ๆ เชียว”
“...หินเวทมนตร์...”
เมื่อเห็นภาพของคนสองคนที่เอาแต่พูดเรื่องของตัวเองอย่างไม่ลดละ ระหว่างคิ้วของคอนเต้ก็ขมวดมุ่นอย่างลึกซึ้งผิดวิสัยของเขา
“ถ้าพวกนายสองคนสมใจอยากแล้วก็ไสหัวไปได้แล้วหรือยังล่ะ ยังไงก็มาเพื่อแอบดูลูกสาวฉันอยู่แล้วนี่”
“อืม! เรื่องนั้นก็จริงอยู่หรอก! แต่พวกเราสามคนไม่ได้รวมตัวกันแบบนี้มานานแล้ว ดื่มด่ำกับการพบกันอีกสักหน่อยค่อยกลับก็ไม่เลวนี่นา ฮ่าๆๆ”
“...หินเวทมนตร์...”
“อ๊ะ แต่ว่านะ”
ดวงตาสีชมพูทอประกายแจ่มชัด
จะพล่ามเรื่องไร้สาระอะไรอีกล่ะ
“คุณหนูตัวน้อยคนนั้นเป็นลูกสาวของนายจริงๆ หรือ ถ้าอย่างนั้นหรือว่าจะเป็นลูกสาวของลาเบลล่ากันนะ มิน่าล่ะถึงได้ถอดแบบมาจากลาเบลล่าเป๊ะๆ เลย”
ทายถูกใช่ไหมล่ะ
ใช่ไหมล่ะ
คอนเต้ยกยิ้มกว้างขณะมองเรย์มอนด์ที่กำลังส่งสายตาถามแบบนั้น
“แพดริก”
“...อือ...”
“ช่วยสร้างไม้กระบองให้สักอันทีสิ”
“...ตกลงกันให้ชัดเจนก่อนนะ ห้ามตีฉันเด็ดขาด... จะฟาดแค่เรย์มอนด์ใช่ไหม...?”
เมื่อแพดริกถามย้ำอย่างขลาดกลัว เรย์มอนด์ก็ลุกขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย
“โอ้ ประลองงั้นหรือ ประลองกันสินะ ประลองก็ไม่เลวนี่!”
“...ฉันกลัวหมอนั่นที่สุดเลย...”
“หือ วางใจเถอะ แพดริก ฉันไม่คุกคามนายหรอกนะ น่าเสียดายที่คู่แข่งของฉันมีแค่คอนเต้คนเดียวเท่านั้นน่ะสิ”
เมื่อเห็นท่าทางที่ดูรู้สึกผิดจากใจจริงของเขา แพดริกก็พึมพำออกมาเสียงเบา
“...ไอ้บ้าเอ๊ย...”
คนบ้าแบบกู่ไม่กลับกับคนบ้าแบบเต็มขั้น
แพดริกที่ติดอยู่ระหว่างคนสองคนนี้เริ่มอยากจะกลับบ้านขึ้นมาเสียแล้ว
หลังจากเกิดเหตุการณ์ใช้ความรุนแรงไปสองสามครั้ง
“ว่าแต่ลูกสาวนาย มีอำนาจศักดิ์สิทธิ์ด้วยนี่ แถมยังเป็นพวกกลายพันธุ์อีกต่างหาก”
รอยยิ้มมีความนัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเรย์มอนด์ ราวกับกำลังโยนหินลงไปบนผิวน้ำ
กำลังโหลดความเห็น...