คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 67

ตอน 67

ตอนที่ 67

◆ ◆ ◆

“ค่อยเงียบลงหน่อยแล้วสิ”

หลังจากที่สองคนที่พัดเข้ามาดั่งพายุจากไป

ในที่สุดคอนเต้ก็ได้มีเวลาอยู่ตามลำพังเสียที

นับเป็นวันที่เหนื่อยที่สุดในรอบหลายวันมานี้

เขาทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาอย่างลวกๆ พลางใช้หลังมือกดเปลือกตาเอาไว้

บทสนทนาที่เพิ่งคุยกันเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ราชวงศ์อยู่เฉยแบบนี้นับว่าแปลกมากเลยนะ คอนเต้ ทั้งที่นายมีลูกสาว แถมยังครอบครองอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ธรรมดาอีก แต่กลับไม่พูดถึงแม้แต่คำเดียวเนี่ยสิ”

“...นั่นสิ... ทำไมพวกสวะนั่นถึงได้อยู่เฉยๆ กันนะ...?”

เป็นเรื่องที่คิดตรงกันในรอบหลายปี

เพราะตัวคอนเต้เองก็กำลังติดใจเรื่องนั้นอยู่พอดีเหมือนกัน

‘เงียบเกินไปแล้ว’

มันเงียบสงบเสียจนน่าสงสัย

ยิ่งไปกว่านั้น ความเงียบสงบนั้นยังชวนให้รู้สึกหงุดหงิดใจอีกด้วย

‘อย่างน้อยจักรพรรดิหรือพระชายาเอกก็น่าจะติดต่อมาสักครั้งสิ’

ความระแวงและความริษยาที่ราชวงศ์มีต่อ ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์’ นั้นเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมายาวนานดั่งประวัติศาสตร์

โดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดิและพระชายาเอกในรุ่นนี้ยิ่งมีอาการหนักเป็นพิเศษ

แต่เดิมพระชายาเอกไม่ได้มีท่าทีผิดปกติเท่ากับองค์จักรพรรดิแท้ๆ แต่ทว่า—

‘ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนหรือเปล่านะ? ที่ความหมกมุ่นของพระชายาเอกเริ่มต้นขึ้นน่ะ?’

เมื่อห้าปีก่อน องค์ชายหนึ่งผู้เป็นโอรสองค์เดียวของพระชายาเอกอาร์เซเนียเคยล้มป่วยหนัก

องค์ชายหนึ่งผู้เยาว์วัยหมดสติไปนานกว่าครึ่งปี

ด้วยเหตุนั้น ผู้คนจำนวนมากจึงคิดว่าองค์ชายหนึ่งคงไม่รอดแน่แล้ว

ทั้งเกิดมาด้วยร่างกายที่อ่อนแอตั้งแต่แรก แถมยังไม่ได้สติเลยถึงครึ่งปี

ถึงขนาดมีข่าวลือสะพัดว่าเด็กคนนั้นตายไปแล้ว แต่พระชายาอาร์เซเนียปิดบังเอาไว้หรือเปล่า

ทว่าองค์ชายหนึ่งกลับฟื้นขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย จนทำให้ข่าวลือนั้นหมดความหมายไปในทันที

องค์ชายหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นหลังจากหายไปนาน ดูแข็งแรงกว่าช่วงก่อนที่จะล้มป่วยเสียอีก

แม้แต่นิสัยที่เคยขี้อายจนเกินไป ก็เปลี่ยนเป็นสุขุมและหนักแน่นขึ้น

‘หลังจากนั้นความยึดติดของพระชายาเอกก็ยิ่งรุนแรงขึ้น’

ไม่มีใครไม่รู้ข่าวว่า พระนางกังวลเรื่ององค์ชายหนึ่งที่ฟื้นขึ้นมาหลังป่วยหนัก จนถึงขั้นเรียกนักบวชมาทุกสามวัน

เทิดทูนวิหาร และคอยคานอำนาจตระกูลดยุค

อาจเป็นเพราะเหตุนั้น พระนางจึงคอยขัดหูขัดตากับฟานเทเบที่มีความสัมพันธ์ไม่ดีกับวิหารเป็นพิเศษ

ถึงขั้นจับมือกับวิหารอย่างเปิดเผย คอยสนับสนุนพลังอำนาจ และคานอำนาจฟานเทเบไปด้วย

หากใครมาเห็นเข้า คงเข้าใจผิดคิดว่าสาเหตุที่องค์ชายหนึ่งล้มป่วยหนักเป็นเพราะฟานเทเบไปแล้ว

ทั้งที่น่าจะได้ยินข่าวคราวของเมโลนี่ผ่านทางวิหารมาอย่างแน่นอนแท้ๆ

‘แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลยถึงขนาดนี้เนี่ยนะ...’

คิดอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องประหลาด

ชิ

“ให้ตายสิ พวกน่ารำคาญเอ๊ย”

คอนเต้ที่พึมพำด้วยความหงุดหงิดลุกขึ้นยืน

ใบหน้าของเด็กน้อยผุดขึ้นมาในหัว

ใบหน้าของเด็กคนนั้นที่ยิ้มแย้มสดใสด้วยดวงหน้าขาวผ่องไร้เดียงสา

“เอาเถอะ ช่างสิ”

ราชวงศ์จะน่าสงสัยอย่างไรแล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยเล่า

สิ่งสำคัญมีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น

ถ้าคิดจะแตะต้องเมโลนี่ล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยไว้เฉยๆ แน่

รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นบนใบหน้างดงามราวกับทูตสวรรค์

ท่ามกลางหางตาที่โค้งลง นัยน์ตาสีน้ำเงินเป็นประกายวาบอย่างน่าสะพรึงกลัว

◆ ◆ ◆

“ลูกรักของแม่ วันนี้ร่างกายของลูกเป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ”

“ดีครับ ท่านแม่”

องค์ชายหนึ่งอาร์ดอสตอบคำถามของพระชายาเอกอาร์เซเนีย

“ค่อยโล่งอกหน่อย ขอให้วันนี้การคุ้มครองของพระเจ้าสถิตอยู่กับลูกเช่นกันนะ”

“ครับ ท่านแม่ ขอให้การคุ้มครองของพระเจ้าสถิตอยู่กับท่านเช่นกัน”

มือของพระชายาลูบไล้พวงแก้มของลูกชายอย่างอ่อนโยน

‘ยังคงเย็นเฉียบอยู่เลย’

ทว่า ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร

เพราะยังมีชีวิตอยู่อย่างแข็งแรงเช่นนี้

เพราะยังขยับเขยื้อนได้อย่างแข็งแรงเช่นนี้

เพราะเธอได้มีโอกาสเห็นเด็กคนนี้เติบโตจนอายุ 12 ปีแล้ว

“ลูกแม่”

อาร์เซเนียสวมกอดอาร์ดอสไว้ในอ้อมอกด้วยเสียงสะอื้น

มือที่ลูบแผ่นหลังของลูกชายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้

ความรู้สึกผิดเอ่อล้นขึ้นมาพร้อมกับหยาดน้ำตาในดวงตาสีมรกต

ในฤดูใบไม้ร่วงเมื่อห้าปีก่อน

“แกทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างไหมเนี่ย ทุกคนต่างพากันซุบซิบนินทาแกกันทั้งนั้น ว่าองค์ชายหนึ่งช่างไร้ความสามารถและอ่อนแอสิ้นดี!”

“ท่านแม่... ผะ ผมขอโทษครับ ท่านแม่”

“ถ้ารู้ว่าต้องขอโทษก็จงพยายามให้มากกว่านี้สิ! พยายามทำทุกอย่างเพื่อฝึกฝนพลังอันยอดเยี่ยมขึ้นมา! ตำแหน่งองค์ชายหนึ่งไม่ได้การันตีว่าจะปลอดภัยหรอกนะ ถ้าเกิดองค์ชายหรือองค์หญิงคนอื่นดันตื่นรู้พลังแห่งมังกรขึ้นมาล่ะก็...!”

ใบหน้าของอาร์เซเนียที่พูดคำเหล่านั้นออกมาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว

เพราะเพียงแค่จินตนาการถึงเรื่องนั้น หัวใจของเธอก็ปั่นป่วนจนทนไม่ไหว

เชื้อพระวงศ์ที่สืบทอดสายเลือดมังกรนั้นมีทายาทได้ยากยิ่ง

อาจเป็นเพราะความหยิ่งทรนงสมกับเป็นสายเลือดชั้นสูง สตรีหนึ่งคนจึงสามารถตั้งครรภ์เด็กได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

แน่นอนว่าองค์จักรพรรดิจึงจำเป็นต้องมีพระชายาหลายคน

จะปล่อยให้มีเพียงทายาทจักรพรรดิผู้ล้ำค่าและสายเลือดมังกรอันสูงส่งเพียงคนเดียวได้อย่างไรกัน

ยิ่งไปกว่านั้น องค์จักรพรรดิองค์ปัจจุบันยังเป็นคนมักมากในกาม พระองค์จึงรับพระชายาเข้ามาไม่ต่างจากคนเจ้าชู้เสเพลราวกับได้ข้ออ้างชั้นดี

ซึ่งจำนวนนั้นปาเข้าไปเจ็ดคนแล้ว

‘นั่นหมายความว่า มีคนที่ต้องแย่งชิงบัลลังก์กับอาร์ดอสถึงหกคนเชียวนะ’

กริ๊ก

นัยน์ตาสีมรกตที่เปี่ยมไปด้วยโทสะจ้องเขม็งไปยังบุตรชาย

อายุเจ็ดขวบแล้ว โตจนป่านนี้แล้วแท้ๆ แต่ลูกชายของนางกลับอ่อนแอไม่มีใครเกิน

อาจเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิด รูปร่างจึงเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกัน

แม้จะเคยโมโหจนพยายามยัดเยียดอาหารให้กิน แต่อาร์ดอสที่อ่อนแอไม่ได้ความก็ร้องไห้พลางสำรอกอาหารออกมากลางคัน

‘จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ถ้าลูกของฉันไม่ได้เป็นผู้สืบทอด ฉันก็ต้องจมปลักเป็นแค่พระชายาไปตลอดกาลน่ะสิ’

การไม่ได้เป็นจักรพรรดินีอย่างนั้นหรือ

เรื่องแบบนั้น แค่คิดนางก็ไม่อยากจะจินตนาการถึงแล้ว

หลังจากให้กำเนิดโอรสของจักรพรรดิเป็นคนแรก ผู้คนต่างพากันยกยอปอปั้นว่านางจะได้เป็น ‘จักรพรรดินี’

ทว่า เมื่อพระชายาคนอื่นๆ ทยอยให้กำเนิดโอรสธิดาทีละคน

ประกอบกับอาร์ดอสไม่ได้แสดงความโดดเด่นอะไรออกมาเลย ผู้คนจึงเริ่มสงวนท่าทีและปิดปากเงียบลงเรื่อยๆ

เรื่องนั้นทำให้ศักดิ์ศรีของนางแทบจะแหลกสลายจนอยากจะบ้าตาย

แน่นอนว่า ในตอนนี้อาร์ดอสยังคงเป็นผู้ท้าชิงตำแหน่งมกุฎราชกุมารที่มีภาษีดีที่สุด

แต่ว่า หากเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมาแม้เพียงหนึ่งในหมื่นล่ะก็

“หากเชื้อพระวงศ์คนอื่นปลุกพลังแห่งมังกรขึ้นมาได้ แกก็จะไม่มีวันได้เป็นองค์รัชทายาท”

“...ตะ แต่ว่าท่านแม่ครับ ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ไม่เคยมีหลานหลวงคนไหนปลุกพลังแห่งมังกรได้เลยนี่ครับ”

อาร์ดอสตอบกลับด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

มันก็เป็นคำพูดที่ถูกต้อง

ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาไม่เคยมีเชื้อพระวงศ์คนใดปลุกพลังแห่งมังกรได้เลยสักคน

ถึงอย่างนั้น นางก็ไม่อาจมองข้ามคำว่า ‘ถ้าหาก’ ไปได้

และไหนๆ หากเรื่องเหลือเชื่อพรรค์นั้นจะเกิดขึ้นมาจริงๆ แล้วล่ะก็

“เพราะงั้นแกจะต้องปลุกพลังแห่งมังกรให้ได้ หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ชื่อของแก อาร์ดอส จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์สืบไป แกไม่ปรารถนาในเกียรติยศนั้นหรืออย่างไร”

นางหวังให้ผู้ครอบครองสิ่งนั้นเป็นบุตรชายของตน

อาร์ดอส บุตรชายของอาร์เซเนีย!

นัยน์ตาสีส้มที่ถอดแบบมาจากจักรพรรดิมองตรงมายังนาง

สมกับเป็นสายเลือดแห่งราชวงศ์อันสง่างามและผ่าเผย...!

“ผมคิดว่าไม่มีเกียรติยศพรรค์นั้นก็คงไม่เป็นไรหรอกครับ...”

“...ช่างอ่อนแอเสียจริง”

สีหน้าของอาร์เซเนียพลันเย็นเยียบขึ้นมา

นางอุ้มบุตรชายตัวน้อยขึ้นมาทันที

แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของใต้ดินของตำหนักพระชายา

เพื่อลงทัณฑ์ความไร้ความสามารถอันน่าเบื่อหน่ายและความอ่อนแออย่างร้ายกาจนั้น

“ทะ ท่านแม่! ผมไม่อยากอยู่ที่นี่ ที่นี่ไม่เอานะครับ...!”

“แกต้องถูกลงโทษ ไปอยู่ในที่มืดๆ เผื่อจะหายขี้ขลาดขึ้นมาบ้าง นิสัยอ่อนแอพรรค์นั้นจะได้ถูกดัดเสียที”

“ไม่เอาครับ ท่านแม่! ไม่เอานะครับ!”

แม้บุตรชายตัวน้อยจะกรีดร้อง แต่อาร์เซเนียกลับหันหลังให้อย่างเย็นชา

เมื่อเห็นมารดากำลังก้าวขึ้นบันได อาร์ดอสก็รีบวิ่งตามไปอย่างลนลาน

“ท่านแม่! ท่านแม่!”

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ก้าวขึ้นบันไดตามหลังนางมาอย่างเร่งรีบดังแว่วเข้ามา

สีหน้าของอาร์เซเนียบูดบึ้งขึ้นมาในพริบตา

ในที่สุดมือน้อยๆ ก็คว้าจับเข้าที่เอวของนาง

“ท่านแม่!”

“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”

พร้อมกับเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราด มือของผู้เป็นมารดาก็ปัดมือของบุตรชายทิ้งไป

และ

และ...

“ท่านแม่?”

เฮือก

พระชายาอาร์เซเนียที่หอบหายใจอย่างหนักกะพริบตาถี่ๆ

เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นบนหน้าผากเพราะความคิดอันแจ่มชัดนั้น

“...อาร์ดอส?”

“ครับ ท่านแม่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ คิดเรื่องไม่ดีอะไรอยู่หรือครับ”

พระชายาโอบกอดร่างกายของอาร์ดอสแน่นขึ้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของบุตรชายที่เอ่ยถาม

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

“ถ้าอย่างนั้นก็โล่งอกครับ ผมไม่อยากให้ท่านแม่ต้องเศร้าใจเลย”

“โอ้ ลูกชายคนดีของแม่”

นัยน์ตาสีส้มแดงกลอกมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวผู้กำลังกอดตนไว้

น้ำเสียงแสนอ่อนโยนเอ่ยออกมาจากใบหน้าที่ราบเรียบจนน่ากลัว

“แน่นอนสิครับ เพราะผมเป็นลูกชายที่ดีของท่านแม่นี่นา”

◆ ◆ ◆

“สงสัยเรื่องท่านหญิงกับท่านกงจื่อของตระกูลดยุคอื่นอย่างนั้นหรือ”

“อื้อ กุงกะแม”

หลุยส์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำถามของฉัน

“อืม เด็กบ้านพวกนั้นน่ะเหรอ...”

“พี่ชายเคยเจอหยอ”

“อืม ก็เคยเจออยู่หรอก แต่เอาตามตรงนะ ไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่หรอก”

“โอ้โห! แล้วแต่ละคนเปงไงบ้าง”

“...เป็นยังไงงั้นหรือ...”

หลุยส์เงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังเลือกคำพูด

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 67
อ่านตอน 68 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 66กลับหน้าเรื่อง
ตอน 66ตอน 68