ตอนที่ 67
“ค่อยเงียบลงหน่อยแล้วสิ”
หลังจากที่สองคนที่พัดเข้ามาดั่งพายุจากไป
ในที่สุดคอนเต้ก็ได้มีเวลาอยู่ตามลำพังเสียที
นับเป็นวันที่เหนื่อยที่สุดในรอบหลายวันมานี้
เขาทิ้งตัวนอนลงบนโซฟาอย่างลวกๆ พลางใช้หลังมือกดเปลือกตาเอาไว้
บทสนทนาที่เพิ่งคุยกันเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว
“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ราชวงศ์อยู่เฉยแบบนี้นับว่าแปลกมากเลยนะ คอนเต้ ทั้งที่นายมีลูกสาว แถมยังครอบครองอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่ธรรมดาอีก แต่กลับไม่พูดถึงแม้แต่คำเดียวเนี่ยสิ”
“...นั่นสิ... ทำไมพวกสวะนั่นถึงได้อยู่เฉยๆ กันนะ...?”
เป็นเรื่องที่คิดตรงกันในรอบหลายปี
เพราะตัวคอนเต้เองก็กำลังติดใจเรื่องนั้นอยู่พอดีเหมือนกัน
‘เงียบเกินไปแล้ว’
มันเงียบสงบเสียจนน่าสงสัย
ยิ่งไปกว่านั้น ความเงียบสงบนั้นยังชวนให้รู้สึกหงุดหงิดใจอีกด้วย
‘อย่างน้อยจักรพรรดิหรือพระชายาเอกก็น่าจะติดต่อมาสักครั้งสิ’
ความระแวงและความริษยาที่ราชวงศ์มีต่อ ‘อำนาจศักดิ์สิทธิ์’ นั้นเป็นสิ่งที่สืบทอดกันมายาวนานดั่งประวัติศาสตร์
โดยเฉพาะอย่างยิ่งจักรพรรดิและพระชายาเอกในรุ่นนี้ยิ่งมีอาการหนักเป็นพิเศษ
แต่เดิมพระชายาเอกไม่ได้มีท่าทีผิดปกติเท่ากับองค์จักรพรรดิแท้ๆ แต่ทว่า—
‘ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนหรือเปล่านะ? ที่ความหมกมุ่นของพระชายาเอกเริ่มต้นขึ้นน่ะ?’
เมื่อห้าปีก่อน องค์ชายหนึ่งผู้เป็นโอรสองค์เดียวของพระชายาเอกอาร์เซเนียเคยล้มป่วยหนัก
องค์ชายหนึ่งผู้เยาว์วัยหมดสติไปนานกว่าครึ่งปี
ด้วยเหตุนั้น ผู้คนจำนวนมากจึงคิดว่าองค์ชายหนึ่งคงไม่รอดแน่แล้ว
ทั้งเกิดมาด้วยร่างกายที่อ่อนแอตั้งแต่แรก แถมยังไม่ได้สติเลยถึงครึ่งปี
ถึงขนาดมีข่าวลือสะพัดว่าเด็กคนนั้นตายไปแล้ว แต่พระชายาอาร์เซเนียปิดบังเอาไว้หรือเปล่า
ทว่าองค์ชายหนึ่งกลับฟื้นขึ้นมาได้อย่างปลอดภัย จนทำให้ข่าวลือนั้นหมดความหมายไปในทันที
องค์ชายหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นหลังจากหายไปนาน ดูแข็งแรงกว่าช่วงก่อนที่จะล้มป่วยเสียอีก
แม้แต่นิสัยที่เคยขี้อายจนเกินไป ก็เปลี่ยนเป็นสุขุมและหนักแน่นขึ้น
‘หลังจากนั้นความยึดติดของพระชายาเอกก็ยิ่งรุนแรงขึ้น’
ไม่มีใครไม่รู้ข่าวว่า พระนางกังวลเรื่ององค์ชายหนึ่งที่ฟื้นขึ้นมาหลังป่วยหนัก จนถึงขั้นเรียกนักบวชมาทุกสามวัน
เทิดทูนวิหาร และคอยคานอำนาจตระกูลดยุค
อาจเป็นเพราะเหตุนั้น พระนางจึงคอยขัดหูขัดตากับฟานเทเบที่มีความสัมพันธ์ไม่ดีกับวิหารเป็นพิเศษ
ถึงขั้นจับมือกับวิหารอย่างเปิดเผย คอยสนับสนุนพลังอำนาจ และคานอำนาจฟานเทเบไปด้วย
หากใครมาเห็นเข้า คงเข้าใจผิดคิดว่าสาเหตุที่องค์ชายหนึ่งล้มป่วยหนักเป็นเพราะฟานเทเบไปแล้ว
ทั้งที่น่าจะได้ยินข่าวคราวของเมโลนี่ผ่านทางวิหารมาอย่างแน่นอนแท้ๆ
‘แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรเลยถึงขนาดนี้เนี่ยนะ...’
คิดอย่างไรนี่ก็เป็นเรื่องประหลาด
ชิ
“ให้ตายสิ พวกน่ารำคาญเอ๊ย”
คอนเต้ที่พึมพำด้วยความหงุดหงิดลุกขึ้นยืน
ใบหน้าของเด็กน้อยผุดขึ้นมาในหัว
ใบหน้าของเด็กคนนั้นที่ยิ้มแย้มสดใสด้วยดวงหน้าขาวผ่องไร้เดียงสา
“เอาเถอะ ช่างสิ”
ราชวงศ์จะน่าสงสัยอย่างไรแล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยเล่า
สิ่งสำคัญมีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้น
ถ้าคิดจะแตะต้องเมโลนี่ล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยไว้เฉยๆ แน่
รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมผุดขึ้นบนใบหน้างดงามราวกับทูตสวรรค์
ท่ามกลางหางตาที่โค้งลง นัยน์ตาสีน้ำเงินเป็นประกายวาบอย่างน่าสะพรึงกลัว
“ลูกรักของแม่ วันนี้ร่างกายของลูกเป็นอย่างไรบ้างจ๊ะ”
“ดีครับ ท่านแม่”
องค์ชายหนึ่งอาร์ดอสตอบคำถามของพระชายาเอกอาร์เซเนีย
“ค่อยโล่งอกหน่อย ขอให้วันนี้การคุ้มครองของพระเจ้าสถิตอยู่กับลูกเช่นกันนะ”
“ครับ ท่านแม่ ขอให้การคุ้มครองของพระเจ้าสถิตอยู่กับท่านเช่นกัน”
มือของพระชายาลูบไล้พวงแก้มของลูกชายอย่างอ่อนโยน
‘ยังคงเย็นเฉียบอยู่เลย’
ทว่า ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร
เพราะยังมีชีวิตอยู่อย่างแข็งแรงเช่นนี้
เพราะยังขยับเขยื้อนได้อย่างแข็งแรงเช่นนี้
เพราะเธอได้มีโอกาสเห็นเด็กคนนี้เติบโตจนอายุ 12 ปีแล้ว
“ลูกแม่”
อาร์เซเนียสวมกอดอาร์ดอสไว้ในอ้อมอกด้วยเสียงสะอื้น
มือที่ลูบแผ่นหลังของลูกชายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ความรู้สึกผิดเอ่อล้นขึ้นมาพร้อมกับหยาดน้ำตาในดวงตาสีมรกต
ในฤดูใบไม้ร่วงเมื่อห้าปีก่อน
“แกทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้างไหมเนี่ย ทุกคนต่างพากันซุบซิบนินทาแกกันทั้งนั้น ว่าองค์ชายหนึ่งช่างไร้ความสามารถและอ่อนแอสิ้นดี!”
“ท่านแม่... ผะ ผมขอโทษครับ ท่านแม่”
“ถ้ารู้ว่าต้องขอโทษก็จงพยายามให้มากกว่านี้สิ! พยายามทำทุกอย่างเพื่อฝึกฝนพลังอันยอดเยี่ยมขึ้นมา! ตำแหน่งองค์ชายหนึ่งไม่ได้การันตีว่าจะปลอดภัยหรอกนะ ถ้าเกิดองค์ชายหรือองค์หญิงคนอื่นดันตื่นรู้พลังแห่งมังกรขึ้นมาล่ะก็...!”
ใบหน้าของอาร์เซเนียที่พูดคำเหล่านั้นออกมาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว
เพราะเพียงแค่จินตนาการถึงเรื่องนั้น หัวใจของเธอก็ปั่นป่วนจนทนไม่ไหว
เชื้อพระวงศ์ที่สืบทอดสายเลือดมังกรนั้นมีทายาทได้ยากยิ่ง
อาจเป็นเพราะความหยิ่งทรนงสมกับเป็นสายเลือดชั้นสูง สตรีหนึ่งคนจึงสามารถตั้งครรภ์เด็กได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
แน่นอนว่าองค์จักรพรรดิจึงจำเป็นต้องมีพระชายาหลายคน
จะปล่อยให้มีเพียงทายาทจักรพรรดิผู้ล้ำค่าและสายเลือดมังกรอันสูงส่งเพียงคนเดียวได้อย่างไรกัน
ยิ่งไปกว่านั้น องค์จักรพรรดิองค์ปัจจุบันยังเป็นคนมักมากในกาม พระองค์จึงรับพระชายาเข้ามาไม่ต่างจากคนเจ้าชู้เสเพลราวกับได้ข้ออ้างชั้นดี
ซึ่งจำนวนนั้นปาเข้าไปเจ็ดคนแล้ว
‘นั่นหมายความว่า มีคนที่ต้องแย่งชิงบัลลังก์กับอาร์ดอสถึงหกคนเชียวนะ’
กริ๊ก
นัยน์ตาสีมรกตที่เปี่ยมไปด้วยโทสะจ้องเขม็งไปยังบุตรชาย
อายุเจ็ดขวบแล้ว โตจนป่านนี้แล้วแท้ๆ แต่ลูกชายของนางกลับอ่อนแอไม่มีใครเกิน
อาจเป็นเพราะร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เกิด รูปร่างจึงเล็กกว่าเด็กวัยเดียวกัน
แม้จะเคยโมโหจนพยายามยัดเยียดอาหารให้กิน แต่อาร์ดอสที่อ่อนแอไม่ได้ความก็ร้องไห้พลางสำรอกอาหารออกมากลางคัน
‘จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ถ้าลูกของฉันไม่ได้เป็นผู้สืบทอด ฉันก็ต้องจมปลักเป็นแค่พระชายาไปตลอดกาลน่ะสิ’
การไม่ได้เป็นจักรพรรดินีอย่างนั้นหรือ
เรื่องแบบนั้น แค่คิดนางก็ไม่อยากจะจินตนาการถึงแล้ว
หลังจากให้กำเนิดโอรสของจักรพรรดิเป็นคนแรก ผู้คนต่างพากันยกยอปอปั้นว่านางจะได้เป็น ‘จักรพรรดินี’
ทว่า เมื่อพระชายาคนอื่นๆ ทยอยให้กำเนิดโอรสธิดาทีละคน
ประกอบกับอาร์ดอสไม่ได้แสดงความโดดเด่นอะไรออกมาเลย ผู้คนจึงเริ่มสงวนท่าทีและปิดปากเงียบลงเรื่อยๆ
เรื่องนั้นทำให้ศักดิ์ศรีของนางแทบจะแหลกสลายจนอยากจะบ้าตาย
แน่นอนว่า ในตอนนี้อาร์ดอสยังคงเป็นผู้ท้าชิงตำแหน่งมกุฎราชกุมารที่มีภาษีดีที่สุด
แต่ว่า หากเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมาแม้เพียงหนึ่งในหมื่นล่ะก็
“หากเชื้อพระวงศ์คนอื่นปลุกพลังแห่งมังกรขึ้นมาได้ แกก็จะไม่มีวันได้เป็นองค์รัชทายาท”
“...ตะ แต่ว่าท่านแม่ครับ ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา ไม่เคยมีหลานหลวงคนไหนปลุกพลังแห่งมังกรได้เลยนี่ครับ”
อาร์ดอสตอบกลับด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น
มันก็เป็นคำพูดที่ถูกต้อง
ในประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาไม่เคยมีเชื้อพระวงศ์คนใดปลุกพลังแห่งมังกรได้เลยสักคน
ถึงอย่างนั้น นางก็ไม่อาจมองข้ามคำว่า ‘ถ้าหาก’ ไปได้
และไหนๆ หากเรื่องเหลือเชื่อพรรค์นั้นจะเกิดขึ้นมาจริงๆ แล้วล่ะก็
“เพราะงั้นแกจะต้องปลุกพลังแห่งมังกรให้ได้ หากเป็นเช่นนั้นแล้ว ชื่อของแก อาร์ดอส จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์สืบไป แกไม่ปรารถนาในเกียรติยศนั้นหรืออย่างไร”
นางหวังให้ผู้ครอบครองสิ่งนั้นเป็นบุตรชายของตน
อาร์ดอส บุตรชายของอาร์เซเนีย!
นัยน์ตาสีส้มที่ถอดแบบมาจากจักรพรรดิมองตรงมายังนาง
สมกับเป็นสายเลือดแห่งราชวงศ์อันสง่างามและผ่าเผย...!
“ผมคิดว่าไม่มีเกียรติยศพรรค์นั้นก็คงไม่เป็นไรหรอกครับ...”
“...ช่างอ่อนแอเสียจริง”
สีหน้าของอาร์เซเนียพลันเย็นเยียบขึ้นมา
นางอุ้มบุตรชายตัวน้อยขึ้นมาทันที
แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของใต้ดินของตำหนักพระชายา
เพื่อลงทัณฑ์ความไร้ความสามารถอันน่าเบื่อหน่ายและความอ่อนแออย่างร้ายกาจนั้น
“ทะ ท่านแม่! ผมไม่อยากอยู่ที่นี่ ที่นี่ไม่เอานะครับ...!”
“แกต้องถูกลงโทษ ไปอยู่ในที่มืดๆ เผื่อจะหายขี้ขลาดขึ้นมาบ้าง นิสัยอ่อนแอพรรค์นั้นจะได้ถูกดัดเสียที”
“ไม่เอาครับ ท่านแม่! ไม่เอานะครับ!”
แม้บุตรชายตัวน้อยจะกรีดร้อง แต่อาร์เซเนียกลับหันหลังให้อย่างเย็นชา
เมื่อเห็นมารดากำลังก้าวขึ้นบันได อาร์ดอสก็รีบวิ่งตามไปอย่างลนลาน
“ท่านแม่! ท่านแม่!”
ตึก ตึก ตึก
เสียงฝีเท้าเบาๆ ที่ก้าวขึ้นบันไดตามหลังนางมาอย่างเร่งรีบดังแว่วเข้ามา
สีหน้าของอาร์เซเนียบูดบึ้งขึ้นมาในพริบตา
ในที่สุดมือน้อยๆ ก็คว้าจับเข้าที่เอวของนาง
“ท่านแม่!”
“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!”
พร้อมกับเสียงตวาดอย่างเกรี้ยวกราด มือของผู้เป็นมารดาก็ปัดมือของบุตรชายทิ้งไป
และ
และ...
“ท่านแม่?”
เฮือก
พระชายาอาร์เซเนียที่หอบหายใจอย่างหนักกะพริบตาถี่ๆ
เม็ดเหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นบนหน้าผากเพราะความคิดอันแจ่มชัดนั้น
“...อาร์ดอส?”
“ครับ ท่านแม่ เป็นอะไรหรือเปล่าครับ คิดเรื่องไม่ดีอะไรอยู่หรือครับ”
พระชายาโอบกอดร่างกายของอาร์ดอสแน่นขึ้นเมื่อได้ยินน้ำเสียงอ่อนโยนของบุตรชายที่เอ่ยถาม
“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”
“ถ้าอย่างนั้นก็โล่งอกครับ ผมไม่อยากให้ท่านแม่ต้องเศร้าใจเลย”
“โอ้ ลูกชายคนดีของแม่”
นัยน์ตาสีส้มแดงกลอกมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวผู้กำลังกอดตนไว้
น้ำเสียงแสนอ่อนโยนเอ่ยออกมาจากใบหน้าที่ราบเรียบจนน่ากลัว
“แน่นอนสิครับ เพราะผมเป็นลูกชายที่ดีของท่านแม่นี่นา”
“สงสัยเรื่องท่านหญิงกับท่านกงจื่อของตระกูลดยุคอื่นอย่างนั้นหรือ”
“อื้อ กุงกะแม”
หลุยส์ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อได้ยินคำถามของฉัน
“อืม เด็กบ้านพวกนั้นน่ะเหรอ...”
“พี่ชายเคยเจอหยอ”
“อืม ก็เคยเจออยู่หรอก แต่เอาตามตรงนะ ไม่ได้สนิทกันเท่าไหร่หรอก”
“โอ้โห! แล้วแต่ละคนเปงไงบ้าง”
“...เป็นยังไงงั้นหรือ...”
หลุยส์เงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังเลือกคำพูด
กำลังโหลดความเห็น...