คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 68

ตอน 68

ตอนที่ 68

กลิ้งๆ

หลุยส์กลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด

“จะเรียกว่า ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ ดีไหมนะ?”

“มีเอกรักเหรอ...?”

พอนัยน์ตาเบิกกว้างถามกลับไป หลุยส์ก็รีบเสริมขึ้นมาอีก

“ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะ แค่ แปลกๆ มั้ง...?”

ทำไมยิ่งพูดยิ่งฟังดูไม่ได้แต่งเติมให้ดูดีขึ้นเลยล่ะเนี่ย

ดูเหมือนหลุยส์เองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน เขาจึงเกาท้ายทอยแกรกๆ แก้เก้อ

ฉันจิบชาตรงหน้าพลางครุ่นคิด

‘มีเอกลักษณ์แล้วก็แปลกอย่างนั้นเหรอ’

สรุปแล้วเป็นเด็กแบบไหนกันแน่นะ?

ความจริงแล้ว ฉันก็นึกภาพออกอยู่บ้างแหละ

‘ท่านดยุคทั้งสองคนที่เพิ่งพัดผ่านคฤหาสน์ไปราวกับพายุเมื่อไม่กี่วันก่อน’

สองคนนั้นเองก็จัดว่ามีเอกลักษณ์และประหลาดพิลึกอยู่แล้วนี่นา

อื้มมม

“พี่ชาย เด็กพวกนั้นน่ะ...”

“อืม”

ฉันออกแรงบีบถ้วยชาในมือแน่น

“มะ-เหมือนคุงพ่อไหม...?”

“หา? เหมือนคุณอาน่ะหรือ?”

“ม่ายช่าย ไม่ใช่!”

จะไปเหมือนพ่อของฉัน... ไม่สิ ท่านดยุคฟานเทเบได้ยังไงเล่า

“อ๋อ ท่านดยุคพวกนั้นน่ะเหรอ?”

“อื้อ”

หลุยส์กลับไปนั่งคิดหนักเหมือนเมื่อครู่อีกครั้ง

และหลังจากนั้นไม่นาน

“อืม น่าจะใช่แหละ!”

อ้า อย่างนี้นี่เอง

ฟืด

ฉันสูดจมูกที่แห้งผากเบาๆ ก่อนจะจิบชาต่อ

‘ไม่เจอกันเลยก็คงไม่เลวเหมือนกันนะ...’

เด็กๆ ที่ถอดแบบมาจากท่านดยุคทั้งสองคนนั้นงั้นเหรอ แค่คิดก็รู้สึกเหมือนสติจะหลุดลอยแล้ว

ฉันไม่มั่นใจเลยสักนิดว่าจะรับมือไหว

◆ ◆ ◆

—ทั้งที่เพิ่งคิดแบบนั้นไปได้ไม่นานแท้ๆ

“สวัสดีจ้ะ ท่านทารกน้อยผู้น่ารัก ฉันชื่อเฮนรี่ เฮนสตันนะ เรียกสบายๆ ว่าเฮนรี่ก็ได้ เพราะฉันยินดีเสมอถ้าเด็กน้อยน่ารักอย่างเธอจะเรียกชื่อฉัน”

เด็กชายผมสีชมพูเสยผมขึ้น

“ฉันชื่อคลาร่า คลาร่า เฮนสตัน อายุเจ็ดขวบคะ... ทำไมฉันต้องมาแนะนำตัวด้วยเนี่ย!”

เด็กหญิงผู้ถักผมเปียสองข้างสีชมพูอย่างประณีตและกำลังกอดตุ๊กตาหมีเอาไว้

แล้วก็

“...อีธาน เคเธอร์รร อึก แสบตาจัง... ทำไมสถานที่นัดเจอกันถึงต้องเป็นสวนด้วยนะ สถานที่ที่ทำให้คนเรารู้สึกสงบที่สุดก็คือห้องที่มืดพอเหมาะแท้ๆ...”

ไปจนถึงเด็กผู้ชายผมสีน้ำเงินเข้มที่คลุมเสื้อคลุมสีดำสนิท

เมื่อมองดูเด็กๆ ที่ถอดแบบมาจากพ่อของตัวเองไม่มีผิดเพี้ยน ฉันก็ได้แต่เกาสันจมูกแกรกๆ

‘มะ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้นี่นา’

ยิ่งไปกว่านั้น สถานที่นัดพบก็ไม่ใช่ที่ที่ฉันคุ้นเคยเลยด้วยซ้ำ

ไม่ใช่คฤหาสน์ในดินแดนฟานเทเบ แต่เป็นทาวน์เฮาส์ที่อยู่ในเมืองหลวง

ฉันต้องมาเจอเด็กๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ในสถานที่ที่เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกในชีวิต

ความสับสนงุนงงเลยเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

...แต่ว่า ฉันคือใครกันล่ะ!

“อันยง หนูชื่อเมนโอนี่นะ”

เด็กสี่ขวบผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัด!

เด็กสี่ขวบที่ฉลาดที่สุดในจักรวรรดิ!

อันดับหนึ่งของจักรวรรดิเรื่องการสร้างความประทับใจแรกพบ!

“ชี่ขวบคะ เปงลูกสาวของท่านดยุคฟานเทเบ”

หลังจากกางนิ้วออกทั้งสี่นิ้วอย่างกระฉับกระเฉงแล้ว ฉันก็ส่งยิ้มหวานแฉ่งออกไป

“ฝากตัวด้วนะ!”

จุดเริ่มต้นของการพบกันกะทันหันนี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อสองสามวันก่อน

◆ ◆ ◆

ท่านดยุค อดีตท่านดยุค หลุยส์ และฉัน

นานๆ ทีทุกคนจะมารวมตัวล้อมโต๊ะทานอาหารด้วยกัน

“ยัยตัวเปี๊ยก เธอแอบเขี่ยแครอทออกอีกแล้วใช่ไหม”

“ม่ายช่ายสักหน่อย”

“แครอทมันดีต่อร่างกายนะ”

“หะ หนูเคยกินเค้กแคยอทนะ เพยาะงั้นไม่เปงไรหรอก”

“...ฟังดูมีเหตุผลแปลกๆ แฮะ”

“ช่ายม้ายล่ะ เพยาะงั้นอันนี้พี่ชายกินฉิ เมนโอนี่ให้พี่ชายนะ”

ขณะที่ฉันกำลังเทแครอทที่อุตส่าห์เขี่ยออกใส่จานของหลุยส์จนหมดนั่นเอง

“อะแฮ่ม สายไหม”

สะดุ้ง

เสียงอันเคร่งขรึมทำให้ฉันเกร็งไหล่ขึ้นมาทันที

คงไม่ได้จะโดนดุเรื่องเขี่ยแครอทหรอกใช่ไหมเนี่ย

ทว่า คำถามที่ตามมากลับเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมาย

“อีกเดี๋ยวฉันมีกำหนดการต้องไปเมืองหลวง เธอจะไปด้วยกันไหม”

“เมองหลวงหยอคะ”

“ใช่ เมืองหลวง”

เขาพยักหน้าพลางใช้ผ้าเช็ดปากซับริมฝีปากเบาๆ

“มาคิดดูแล้ว เธอน่าจะยังไม่เคยไปเมืองหลวงมาก่อนเลยสินะ”

“ค่า ไม่เคยเยย”

แน่นอนว่าหลังย้อนเวลามาก็ไม่เคย และก่อนย้อนเวลาก็ไม่เคยไปเมืองหลวงเช่นกัน

เพราะสถานที่ที่ฉันเคยอาศัยอยู่เป็นหมู่บ้านที่ห่างไกลจากเมืองหลวงพอสมควร

‘ขนาดดินแดนฟานเทเบยังวิเศษขนาดนี้ แล้วเมืองหลวงจะเป็นยังไงกันนะ’

ตึกตัก ตึกตัก

หัวใจพองโตด้วยความคาดหวัง

ทว่า มีเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจ

“แต่วา หนูไปด้วยด้ายจิงๆ หยอคะ...”

“หืม? ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ มีปัญหาอะไรหรือ”

“คือกึว่า...”

เป้าหมายของการไปเมืองหลวงในครั้งนี้ น่าจะเป็นวิหารกลางที่อยู่ในเมืองหลวง

เพื่อรักษาท่านเซียน่า ผู้เป็นมารดาของหลุยส์

มั่นใจได้เลย เพราะฉันเองก็คิดอยู่ว่าใกล้ถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว

‘โชคดีที่ไม่ใช่ว่าอาการทรุดหนักลงจนต้องไป แต่เหมือนเป็นการไปตรวจตามรอบปกติมากกว่า...’

ถึงอย่างนั้นก็เป็นการเดินทางเพื่อรักษาคนไข้ ฉันจะร่วมเดินทางไปด้วยจะดีจริงๆ หรือ?

ฉันแอบชำเลืองมองดูท่าทีของหลุยส์

หลุยส์กำลังเคี้ยวแครอตที่ฉันแอบผลักไปให้อย่างเอร็ดอร่อย

หลังจากตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวแครอตแล้วกลืนลงคอ เขาก็ยักไหล่

“อย่าบอกนะว่าคอยดูสีหน้าฉันอยู่น่ะ?”

“อะ เอ๋?”

ก็ใช่น่ะสิ

“ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า ยังไงก็ไปเพื่อรับการรักษาให้แม่ฉันแข็งแรงขึ้นอยู่แล้วนี่!”

เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะตาเป็นประกายพลางพูดต่อ

“อ๊ะ! ไปเมืองหลวงคราวนี้คงได้เจอพี่ชายฉันด้วยแน่เลย!”

“โอ้ พี่ชายอัสเตอร์หยอ?!”

แบบนี้ก็น่าสนใจอยู่นะ...?

ถ้าได้เจออัสเตอร์ด้วย ก็เท่ากับว่าได้เจอสายตรงของฟานเทเบครบทุกคนเลยไม่ใช่หรือไง

‘แน่นอนว่าท่านเซียน่าเองฉันก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเหมือนกัน’

แต่ถ้าได้ตามไปเมืองหลวงคราวนี้ ก็คงจะได้เห็นหน้าท่านเซียน่าด้วย

“พี่ชายอัสเตอร์ยังดูงานที่อะคาเดมีอยู่หยอ”

“เปล่า เรื่องนั้นน่ะเสร็จไปตั้งนานแล้ว”

“เอ๋ แล้วทามไมไม่กลับมาล่ะ...”

“เห็นบอกว่าอยู่ที่คฤหาสน์ในเมืองหลวงแล้วมีสมาธิมากกว่า เลยจะพักอยู่ที่นั่นสักพักน่ะ”

โห ขยันขันแข็งสมคำร่ำลือจริงๆ แฮะ

‘อายุสิบสามปีแล้วใช่ไหมนะ’

อายุแค่สิบสามปีต้องแยกจากครอบครัวมาอยู่คนเดียวคงลำบากน่าดู แต่ยังตั้งใจจะอยู่เมืองหลวงเพื่อเรียนหนังสืออีก

สมแล้วล่ะ พอจะเข้าใจเลยว่าทำไมหลุยส์ถึงได้เคารพพี่ชายคนนี้นัก

“ถ้าพี่ชายอัสเตอร์... ชอบเมนโอนี่ก็คงดีจัง”

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า! ถ้าระดับพี่ฉันล่ะก็ ต้องชอบเธอแน่ๆ”

“...แต่ว้า ตอนแรกพี่ชายยูอิสก็ไม่ชอบเมนโอนี่นี่นา”

“มะ ไม่ใช่ไม่ชอบสักหน่อย! ตะ ตอนนั้นมันแค่... ฮึ่มมม”

ใบหน้าของคนที่ส่งเสียงครางฮึดฮัดแดงก่ำขึ้นมาทันที

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักแครอทเข้าปากต่อไป

“...แครอทของวันพรุ่งนี้ฉันก็จะกินแทนให้ด้วยแล้วกัน”

“เย้ ดีจายจัง!”

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีแครอทชิ้นโตสามชิ้นถูกวางแหมะลงบนจานของฉัน

“เลือกกินไม่ได้นะ มาร์ชเมลโลว์”

“...คุณพ้อ”

ฉันมองท่านดยุคด้วยตัวที่สั่นเทิ้มเพราะความรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง

“แครอทดีต่อร่างกายนะ โดยเฉพาะสายตาน่ะดีมากเลย”

“อึ่ก”

แครอทมีสรรพคุณที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียวหรือ

“การที่ชอบอ่านหนังสือเป็นเรื่องน่ายินดีก็จริง แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องดูแลสุขภาพดวงตาด้วยนะคะ เพราะการอ่านหนังสือมากเกินไปจะทำให้สายตาเสียได้ค่ะ”

ฉันเบะปากลงแล้วเอาส้อมจิ้มแครอทเข้าไปเต็มแรง

มือที่กำส้อมสั่นระริก

‘แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องทำได้สิ...’

เพราะสุขภาพดวงตามันสำคัญนี่นา

แล้วเด็กที่เลือกกินก็อาจจะถูกเกลียดเอาได้ด้วย

อ๊ากกก!

ฉันโยนแครอทเข้าปากแล้วหลับตาปี๋

จากนั้นก็ขยับขากรรไกรเคี้ยวกร้วมๆๆ ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

ฮ่าๆ

เสียงหัวเราะดังแว่วมาจากรอบทิศ

ฮึ่ม พวกฟานเทเบใจร้ายเอ๊ย

เมื่อจัดการแครอททั้งสามชิ้นจนหมดเกลี้ยง ท่านดยุคก็ยื่นน้ำส้มมาให้

“เก่งมาก”

“...ค่า เมนโอนี่เก่งค่า จิงๆ นะ เก่งจิงๆ เยยด้วย ฮึก”

ขนาดฉันคิดเองยังรู้สึกว่าตัวเองน่าชื่นชมจะตายอยู่แล้ว

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะบอกข่าวดีให้เด็กเก่งฟังก็แล้วกัน”

อึกๆ

ฉันดื่มน้ำส้มพลางเงยหน้ามองท่านดยุค

‘ข่าวดีงั้นเหรอ’

มันคืออะไรกันนะ

เขาแย้มยิ้มแล้วหยิบบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ

มันคือซองจดหมายสีทองอร่ามที่ประทับตราลายมังกรเอาไว้อย่างเด่นชัด

“ไหนๆ ก็จะไปเมืองหลวงแล้ว ถือโอกาสไปรับการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลด้วยเลยก็แล้วกัน”

“...ตวดฉอบรับเข้าตะกูลหยอคะ”

“ใช่แล้ว การตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูล”

ฉันยกสองมือน้อยๆ ขึ้นมาปิดปากตัวเองแน่นทันที

‘ฮัดสันเคยบอกไว้นี่นา ว่าถ้าการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลเสร็จสิ้น ฉันก็จะได้มีชื่ออยู่ในตระกูลฟานเทเบอย่างเป็นทางการ’

หัวใจของฉันลอยละล่องขึ้นมาทันใด

ขาสองข้างที่ห้อยอยู่ใต้เก้าอี้แกว่งไปมาในอากาศอย่างตื่นเต้น

หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ ฉันก็ค่อยๆ เอามือออกจากปาก

จากนั้น

“หนูจะไปเมืองยวงค่ะ! จะไปเที่ยวเมืองยวงกะคุงปู่ ไปหาพี่ชายอัสเตอร์ แล้วก้อจาไปตวดฉอบรับเข้าตะกูลด้วยค่า!”

และแล้ว การเดินทางไปเมืองหลวงของฉันก็ถูกกำหนดขึ้นเช่นนี้เอง

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 68
อ่านตอน 69 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 67กลับหน้าเรื่อง
ตอน 67ตอน 69