ตอนที่ 68
กลิ้งๆ
หลุยส์กลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด
“จะเรียกว่า ค่อนข้างมีเอกลักษณ์ ดีไหมนะ?”
“มีเอกรักเหรอ...?”
พอนัยน์ตาเบิกกว้างถามกลับไป หลุยส์ก็รีบเสริมขึ้นมาอีก
“ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะ แค่ แปลกๆ มั้ง...?”
ทำไมยิ่งพูดยิ่งฟังดูไม่ได้แต่งเติมให้ดูดีขึ้นเลยล่ะเนี่ย
ดูเหมือนหลุยส์เองก็รู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน เขาจึงเกาท้ายทอยแกรกๆ แก้เก้อ
ฉันจิบชาตรงหน้าพลางครุ่นคิด
‘มีเอกลักษณ์แล้วก็แปลกอย่างนั้นเหรอ’
สรุปแล้วเป็นเด็กแบบไหนกันแน่นะ?
ความจริงแล้ว ฉันก็นึกภาพออกอยู่บ้างแหละ
‘ท่านดยุคทั้งสองคนที่เพิ่งพัดผ่านคฤหาสน์ไปราวกับพายุเมื่อไม่กี่วันก่อน’
สองคนนั้นเองก็จัดว่ามีเอกลักษณ์และประหลาดพิลึกอยู่แล้วนี่นา
อื้มมม
“พี่ชาย เด็กพวกนั้นน่ะ...”
“อืม”
ฉันออกแรงบีบถ้วยชาในมือแน่น
“มะ-เหมือนคุงพ่อไหม...?”
“หา? เหมือนคุณอาน่ะหรือ?”
“ม่ายช่าย ไม่ใช่!”
จะไปเหมือนพ่อของฉัน... ไม่สิ ท่านดยุคฟานเทเบได้ยังไงเล่า
“อ๋อ ท่านดยุคพวกนั้นน่ะเหรอ?”
“อื้อ”
หลุยส์กลับไปนั่งคิดหนักเหมือนเมื่อครู่อีกครั้ง
และหลังจากนั้นไม่นาน
“อืม น่าจะใช่แหละ!”
อ้า อย่างนี้นี่เอง
ฟืด
ฉันสูดจมูกที่แห้งผากเบาๆ ก่อนจะจิบชาต่อ
‘ไม่เจอกันเลยก็คงไม่เลวเหมือนกันนะ...’
เด็กๆ ที่ถอดแบบมาจากท่านดยุคทั้งสองคนนั้นงั้นเหรอ แค่คิดก็รู้สึกเหมือนสติจะหลุดลอยแล้ว
ฉันไม่มั่นใจเลยสักนิดว่าจะรับมือไหว
—ทั้งที่เพิ่งคิดแบบนั้นไปได้ไม่นานแท้ๆ
“สวัสดีจ้ะ ท่านทารกน้อยผู้น่ารัก ฉันชื่อเฮนรี่ เฮนสตันนะ เรียกสบายๆ ว่าเฮนรี่ก็ได้ เพราะฉันยินดีเสมอถ้าเด็กน้อยน่ารักอย่างเธอจะเรียกชื่อฉัน”
เด็กชายผมสีชมพูเสยผมขึ้น
“ฉันชื่อคลาร่า คลาร่า เฮนสตัน อายุเจ็ดขวบคะ... ทำไมฉันต้องมาแนะนำตัวด้วยเนี่ย!”
เด็กหญิงผู้ถักผมเปียสองข้างสีชมพูอย่างประณีตและกำลังกอดตุ๊กตาหมีเอาไว้
แล้วก็
“...อีธาน เคเธอร์รร อึก แสบตาจัง... ทำไมสถานที่นัดเจอกันถึงต้องเป็นสวนด้วยนะ สถานที่ที่ทำให้คนเรารู้สึกสงบที่สุดก็คือห้องที่มืดพอเหมาะแท้ๆ...”
ไปจนถึงเด็กผู้ชายผมสีน้ำเงินเข้มที่คลุมเสื้อคลุมสีดำสนิท
เมื่อมองดูเด็กๆ ที่ถอดแบบมาจากพ่อของตัวเองไม่มีผิดเพี้ยน ฉันก็ได้แต่เกาสันจมูกแกรกๆ
‘มะ ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้นี่นา’
ยิ่งไปกว่านั้น สถานที่นัดพบก็ไม่ใช่ที่ที่ฉันคุ้นเคยเลยด้วยซ้ำ
ไม่ใช่คฤหาสน์ในดินแดนฟานเทเบ แต่เป็นทาวน์เฮาส์ที่อยู่ในเมืองหลวง
ฉันต้องมาเจอเด็กๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ในสถานที่ที่เพิ่งเคยมาเป็นครั้งแรกในชีวิต
ความสับสนงุนงงเลยเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า
...แต่ว่า ฉันคือใครกันล่ะ!
“อันยง หนูชื่อเมนโอนี่นะ”
เด็กสี่ขวบผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัด!
เด็กสี่ขวบที่ฉลาดที่สุดในจักรวรรดิ!
อันดับหนึ่งของจักรวรรดิเรื่องการสร้างความประทับใจแรกพบ!
“ชี่ขวบคะ เปงลูกสาวของท่านดยุคฟานเทเบ”
หลังจากกางนิ้วออกทั้งสี่นิ้วอย่างกระฉับกระเฉงแล้ว ฉันก็ส่งยิ้มหวานแฉ่งออกไป
“ฝากตัวด้วนะ!”
จุดเริ่มต้นของการพบกันกะทันหันนี้ต้องย้อนกลับไปเมื่อสองสามวันก่อน
ท่านดยุค อดีตท่านดยุค หลุยส์ และฉัน
นานๆ ทีทุกคนจะมารวมตัวล้อมโต๊ะทานอาหารด้วยกัน
“ยัยตัวเปี๊ยก เธอแอบเขี่ยแครอทออกอีกแล้วใช่ไหม”
“ม่ายช่ายสักหน่อย”
“แครอทมันดีต่อร่างกายนะ”
“หะ หนูเคยกินเค้กแคยอทนะ เพยาะงั้นไม่เปงไรหรอก”
“...ฟังดูมีเหตุผลแปลกๆ แฮะ”
“ช่ายม้ายล่ะ เพยาะงั้นอันนี้พี่ชายกินฉิ เมนโอนี่ให้พี่ชายนะ”
ขณะที่ฉันกำลังเทแครอทที่อุตส่าห์เขี่ยออกใส่จานของหลุยส์จนหมดนั่นเอง
“อะแฮ่ม สายไหม”
สะดุ้ง
เสียงอันเคร่งขรึมทำให้ฉันเกร็งไหล่ขึ้นมาทันที
คงไม่ได้จะโดนดุเรื่องเขี่ยแครอทหรอกใช่ไหมเนี่ย
ทว่า คำถามที่ตามมากลับเป็นสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมาย
“อีกเดี๋ยวฉันมีกำหนดการต้องไปเมืองหลวง เธอจะไปด้วยกันไหม”
“เมองหลวงหยอคะ”
“ใช่ เมืองหลวง”
เขาพยักหน้าพลางใช้ผ้าเช็ดปากซับริมฝีปากเบาๆ
“มาคิดดูแล้ว เธอน่าจะยังไม่เคยไปเมืองหลวงมาก่อนเลยสินะ”
“ค่า ไม่เคยเยย”
แน่นอนว่าหลังย้อนเวลามาก็ไม่เคย และก่อนย้อนเวลาก็ไม่เคยไปเมืองหลวงเช่นกัน
เพราะสถานที่ที่ฉันเคยอาศัยอยู่เป็นหมู่บ้านที่ห่างไกลจากเมืองหลวงพอสมควร
‘ขนาดดินแดนฟานเทเบยังวิเศษขนาดนี้ แล้วเมืองหลวงจะเป็นยังไงกันนะ’
ตึกตัก ตึกตัก
หัวใจพองโตด้วยความคาดหวัง
ทว่า มีเรื่องที่ติดค้างอยู่ในใจ
“แต่วา หนูไปด้วยด้ายจิงๆ หยอคะ...”
“หืม? ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ มีปัญหาอะไรหรือ”
“คือกึว่า...”
เป้าหมายของการไปเมืองหลวงในครั้งนี้ น่าจะเป็นวิหารกลางที่อยู่ในเมืองหลวง
เพื่อรักษาท่านเซียน่า ผู้เป็นมารดาของหลุยส์
มั่นใจได้เลย เพราะฉันเองก็คิดอยู่ว่าใกล้ถึงเวลาที่ต้องไปแล้ว
‘โชคดีที่ไม่ใช่ว่าอาการทรุดหนักลงจนต้องไป แต่เหมือนเป็นการไปตรวจตามรอบปกติมากกว่า...’
ถึงอย่างนั้นก็เป็นการเดินทางเพื่อรักษาคนไข้ ฉันจะร่วมเดินทางไปด้วยจะดีจริงๆ หรือ?
ฉันแอบชำเลืองมองดูท่าทีของหลุยส์
หลุยส์กำลังเคี้ยวแครอตที่ฉันแอบผลักไปให้อย่างเอร็ดอร่อย
หลังจากตั้งหน้าตั้งตาเคี้ยวแครอตแล้วกลืนลงคอ เขาก็ยักไหล่
“อย่าบอกนะว่าคอยดูสีหน้าฉันอยู่น่ะ?”
“อะ เอ๋?”
ก็ใช่น่ะสิ
“ไม่ต้องคิดมากหรอกน่า ยังไงก็ไปเพื่อรับการรักษาให้แม่ฉันแข็งแรงขึ้นอยู่แล้วนี่!”
เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะตาเป็นประกายพลางพูดต่อ
“อ๊ะ! ไปเมืองหลวงคราวนี้คงได้เจอพี่ชายฉันด้วยแน่เลย!”
“โอ้ พี่ชายอัสเตอร์หยอ?!”
แบบนี้ก็น่าสนใจอยู่นะ...?
ถ้าได้เจออัสเตอร์ด้วย ก็เท่ากับว่าได้เจอสายตรงของฟานเทเบครบทุกคนเลยไม่ใช่หรือไง
‘แน่นอนว่าท่านเซียน่าเองฉันก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเหมือนกัน’
แต่ถ้าได้ตามไปเมืองหลวงคราวนี้ ก็คงจะได้เห็นหน้าท่านเซียน่าด้วย
“พี่ชายอัสเตอร์ยังดูงานที่อะคาเดมีอยู่หยอ”
“เปล่า เรื่องนั้นน่ะเสร็จไปตั้งนานแล้ว”
“เอ๋ แล้วทามไมไม่กลับมาล่ะ...”
“เห็นบอกว่าอยู่ที่คฤหาสน์ในเมืองหลวงแล้วมีสมาธิมากกว่า เลยจะพักอยู่ที่นั่นสักพักน่ะ”
โห ขยันขันแข็งสมคำร่ำลือจริงๆ แฮะ
‘อายุสิบสามปีแล้วใช่ไหมนะ’
อายุแค่สิบสามปีต้องแยกจากครอบครัวมาอยู่คนเดียวคงลำบากน่าดู แต่ยังตั้งใจจะอยู่เมืองหลวงเพื่อเรียนหนังสืออีก
สมแล้วล่ะ พอจะเข้าใจเลยว่าทำไมหลุยส์ถึงได้เคารพพี่ชายคนนี้นัก
“ถ้าพี่ชายอัสเตอร์... ชอบเมนโอนี่ก็คงดีจัง”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า! ถ้าระดับพี่ฉันล่ะก็ ต้องชอบเธอแน่ๆ”
“...แต่ว้า ตอนแรกพี่ชายยูอิสก็ไม่ชอบเมนโอนี่นี่นา”
“มะ ไม่ใช่ไม่ชอบสักหน่อย! ตะ ตอนนั้นมันแค่... ฮึ่มมม”
ใบหน้าของคนที่ส่งเสียงครางฮึดฮัดแดงก่ำขึ้นมาทันที
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะก้มหน้าก้มตาตักแครอทเข้าปากต่อไป
“...แครอทของวันพรุ่งนี้ฉันก็จะกินแทนให้ด้วยแล้วกัน”
“เย้ ดีจายจัง!”
ในตอนนั้นเอง
จู่ๆ ก็มีแครอทชิ้นโตสามชิ้นถูกวางแหมะลงบนจานของฉัน
“เลือกกินไม่ได้นะ มาร์ชเมลโลว์”
“...คุณพ้อ”
ฉันมองท่านดยุคด้วยตัวที่สั่นเทิ้มเพราะความรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง
“แครอทดีต่อร่างกายนะ โดยเฉพาะสายตาน่ะดีมากเลย”
“อึ่ก”
แครอทมีสรรพคุณที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียวหรือ
“การที่ชอบอ่านหนังสือเป็นเรื่องน่ายินดีก็จริง แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องดูแลสุขภาพดวงตาด้วยนะคะ เพราะการอ่านหนังสือมากเกินไปจะทำให้สายตาเสียได้ค่ะ”
ฉันเบะปากลงแล้วเอาส้อมจิ้มแครอทเข้าไปเต็มแรง
มือที่กำส้อมสั่นระริก
‘แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องทำได้สิ...’
เพราะสุขภาพดวงตามันสำคัญนี่นา
แล้วเด็กที่เลือกกินก็อาจจะถูกเกลียดเอาได้ด้วย
อ๊ากกก!
ฉันโยนแครอทเข้าปากแล้วหลับตาปี๋
จากนั้นก็ขยับขากรรไกรเคี้ยวกร้วมๆๆ ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ฮ่าๆ
เสียงหัวเราะดังแว่วมาจากรอบทิศ
ฮึ่ม พวกฟานเทเบใจร้ายเอ๊ย
เมื่อจัดการแครอททั้งสามชิ้นจนหมดเกลี้ยง ท่านดยุคก็ยื่นน้ำส้มมาให้
“เก่งมาก”
“...ค่า เมนโอนี่เก่งค่า จิงๆ นะ เก่งจิงๆ เยยด้วย ฮึก”
ขนาดฉันคิดเองยังรู้สึกว่าตัวเองน่าชื่นชมจะตายอยู่แล้ว
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะบอกข่าวดีให้เด็กเก่งฟังก็แล้วกัน”
อึกๆ
ฉันดื่มน้ำส้มพลางเงยหน้ามองท่านดยุค
‘ข่าวดีงั้นเหรอ’
มันคืออะไรกันนะ
เขาแย้มยิ้มแล้วหยิบบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ
มันคือซองจดหมายสีทองอร่ามที่ประทับตราลายมังกรเอาไว้อย่างเด่นชัด
“ไหนๆ ก็จะไปเมืองหลวงแล้ว ถือโอกาสไปรับการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลด้วยเลยก็แล้วกัน”
“...ตวดฉอบรับเข้าตะกูลหยอคะ”
“ใช่แล้ว การตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูล”
ฉันยกสองมือน้อยๆ ขึ้นมาปิดปากตัวเองแน่นทันที
‘ฮัดสันเคยบอกไว้นี่นา ว่าถ้าการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลเสร็จสิ้น ฉันก็จะได้มีชื่ออยู่ในตระกูลฟานเทเบอย่างเป็นทางการ’
หัวใจของฉันลอยละล่องขึ้นมาทันใด
ขาสองข้างที่ห้อยอยู่ใต้เก้าอี้แกว่งไปมาในอากาศอย่างตื่นเต้น
หลังจากสูดหายใจเข้าลึกๆ ฉันก็ค่อยๆ เอามือออกจากปาก
จากนั้น
“หนูจะไปเมืองยวงค่ะ! จะไปเที่ยวเมืองยวงกะคุงปู่ ไปหาพี่ชายอัสเตอร์ แล้วก้อจาไปตวดฉอบรับเข้าตะกูลด้วยค่า!”
และแล้ว การเดินทางไปเมืองหลวงของฉันก็ถูกกำหนดขึ้นเช่นนี้เอง
กำลังโหลดความเห็น...