ตอนที่ 69
“ให้มารับการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลด้วยตัวเองเนี่ยนะ ราชวงศ์นี่ชอบหาเรื่องทำอะไรไร้สาระจริงเชียว”
ณ ที่ตรงนั้นซึ่งพวกเด็กๆ เพิ่งจากไป
คอนเต้เลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของคาร์ลอส
“พวกหัวงูมันก็ทำอะไรแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้วนี่ครับ”
ทั้งมืดมนและน่าหงุดหงิด
ก็เรื่องพรรค์นั้นแหละ
‘คิดไว้แล้วเชียวว่าทำไมถึงได้เงียบผิดปกติ’
แม้ต่อหน้าเมโลนี่เขาจะแสร้งทำเป็นเรื่องน่ายินดี แต่การต้องเดินทางไปยังราชวงศ์เพื่อรับการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเลยสักนิด
เป็นความจริงที่ขุนนางระดับสูงต้องผ่านขั้นตอนการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลเมื่อจะเพิ่มชื่อเด็กคนหนึ่งเข้าสู่ตระกูล
แต่ส่วนใหญ่มักจะจัดการผ่านทางเอกสารโดยไม่ต้องเข้าเฝ้าเชื้อพระวงศ์โดยตรง
‘เพราะการต้องมาพบหน้ากันเพื่อตรวจสอบตรงๆ มันเป็นเรื่องน่ารำคาญใจของทั้งสองฝ่าย’
ทว่าการที่ยังดึงดันจะเรียกตัวไปพบหน้ากันให้ได้แบบนี้ก็เห็นได้ชัดว่า―
“คงมีความคิดคล้ายๆ กับตอนที่เรียกพี่ไปที่วิหารกลางนั่นแหละครับ”
เป็นการกระทำเพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่ว่าอย่างไรฟานเทเบก็ยังคงอยู่ใต้ราชวงศ์
“ชิ ใช้ชีวิตแบบนั้นมันไม่เหนื่อยบ้างหรือยังไงกันนะ”
“ผมว่าน่าจะเป็นเพราะท่านพ่อมากกว่าครับ”
“อะไรนะ ทำไมจู่ๆ ถึงมาโทษฉันเล่า”
“ก็ท่านพ่อเล่นตะโกนโวยวายอาละวาดอยู่ทุกวี่วัน ทางราชวงศ์ก็คงเหม็นขี้หน้าเข้าให้แล้วล่ะครับ ถึงได้ผูกใจเจ็บแบบนี้ไม่ใช่หรือไงครับ”
“ว่าไงนะ ไอ้เด็กนี่ พูดจบหรือยังหา?!”
“ไม่รู้สิครับ ก็น่าจะพูดหมดแล้วล่ะมั้ง”
“ฮึ่ม พูดจาให้มันถูกๆ หน่อย ถ้าว่ากันตามตรง คนที่ราชวงศ์เหม็นขี้หน้าที่สุดก็คือแกนั่นแหละ ข่าวลือที่ว่าดยุคแห่งฟานเทเบเหนือกว่าเชื้อพระวงศ์ที่สืบสายเลือดมังกรเสียอีกน่ะ มันแพร่สะพัดจนเอียนไปหมดแล้วไม่ใช่เรอะ”
“อ๋อ แปลว่าเป็นเพราะผมเก่งเกินไปสินะครับ”
“ไม่ใช่ เรื่องนั้นมัน...”
ฮึ่มมม
คาร์ลอสถอนหายใจยาวพลางหลับตาแน่น
‘ถึงฉันจะเป็นราชวงศ์ ฉันก็คงอยากจะหาเรื่องกวนประสาทแกเหมือนกันนั่นแหละ...!’
เขาพยายามกล้ำกลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดจากปากนั้นลงไปอย่างสุดความสามารถ
รับเข้าตระกูล!
ฟานเทเบ!
เมโลนี่ ฟานเทเบ!
ฉันวิ่งตึกตักไปยังที่ไหนสักแห่งพลางนึกถึงเพียงคำสามคำนี้ในหัว
“...เมโลนี่?”
“ริกซ์!”
สถานที่ที่ฉันมุ่งหน้าไปก็คือห้องของริกซ์นั่นเอง
ฉันอยากจะบอกข่าวดีนี้กับใครสักคน และคนแรกที่แวบเข้ามาในหัวก็คือคาลิกซ์
“มีเรื่องอะไรเหรอ ดูอารมณ์ดีจังเลยนะ”
“อื้อ มียื่องดีๆ เกิบลึ้นน่ะ”
อ่า แต่ก่อนหน้านั้นต้องรักษามารยาทต่อเจ้าของห้องก่อนสิ
“หนู เข้าไปได้ม้าย?”
“ได้แน่นอนอยู่แล้ว”
“งั้น เข้าไปนั่งคุยตงนู้นได้ม้าย?”
ฉันชี้ไปที่โซฟาพลางเอ่ยถาม
“เอาหนมมาแบ่งกันกินโต้ยนะ”
แล้วฉันก็ยื่นกระเป๋าใส่ขนมที่เตรียมมาให้ดูอย่างภาคภูมิใจ
ริกซ์มองสลับระหว่างกระเป๋าขนมกับฉันไปมา
“ถึงไม่มีของพวกนั้น เธอก็มาหาได้ตลอดเลยนะ”
“ฮะ จิงหยอ?”
“อื้ม เพราะสำหรับเธอแล้ว ยินดีต้อนรับเสมอ”
ถึงกับคนอื่นจะไม่ใช่ก็เถอะ
มีคำพูดพึมพำเสียงเบาตามมาหลังจากนั้น แต่ฉันไม่ได้ยิน
นั่นเป็นเพราะฉันมัวแต่ซาบซึ้งกับคำพูดของริกซ์ที่บอกว่ายินดีต้อนรับเสมอ
‘ตอนแรกยังระแวงกันขนาดนั้นแท้ๆ เผลอแป๊บเดียวกลายเป็นคนที่ยินดีต้อนรับกันแล้วเหรอเนี่ย’
รู้สึกภูมิใจไม่แพ้ตอนที่สนิทกับหลุยส์เลย
ตอนนั้นเอง ริกซ์ก็ยื่นมือออกมา
“...?”
ยื่นมือมาทำไมกันนะ
พอฉันกะพริบตาปริบๆ มองดู เขาก็กำแล้วแบมือเหมือนกำลังเร่ง
‘จะขออะไรกันนะ... อ๋อ เรื่องนั้นเองเหรอ!’
ฉันวางกระเป๋าใส่ขนมที่ถือติดมือมาลงบนมือของริกซ์ทันที
“ม่ายต้องช่วยถือก้อด้ายน้า คิกๆ”
“...”
“แต่ก้อขอบคุงนะ!”
พอสองมือว่าง ฉันก็พุ่งตัวไปทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ
จากนั้นก็ตบที่นั่งข้างๆ ดังปุๆ พลางร้องเรียก
“ริกซ์ก้อรีบมาฉิ!”
“...”
เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินมานั่งลงข้างฉัน
พวกเราแบ่งขนมกินด้วยกันไปคุยกันไปต่อ
ฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องอาหารเมื่อครู่ให้ฟัง
“เปนงาย สุดยอดเยยม่ายล่ะ ตอนเน้เวลาแนะนัมตัว ฉันพูดด้ายแล้วนะว่าเมนโอนี่ ฟานเทเบง่ะ”
ฉันยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ
ในฐานะปรมาจารย์ด้านความประทับใจแรกพบ ฉันเคยแนะนำตัวเองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
ทว่าท่ามกลางการแนะนำตัวเองอันมากมายเหล่านั้น ฉันไม่เคยแนะนำตัวเองว่า ‘เมโลนี่ ฟานเทเบ’ เลยสักครั้ง
ก็เพราะมันไม่ใช่ความจริงนี่นา
‘อีกอย่างยังไม่ได้ถูกรับเข้าตระกูลอย่างเป็นทางการด้วย’
นามสกุลของขุนนางน่ะมีความหมายที่ยิ่งใหญ่มาก
ต่อให้เข้ามาในบ้านหลังนี้ในฐานะลูกนอกสมรสของท่านดยุค แต่หากยังไม่ได้รับการรับเข้าตระกูลอย่างเป็นทางการ ก็ไม่มีสิทธิ์บังอาจใช้นามสกุลนั้น (แน่นอนว่าในสัญญา ท่านดยุคจะเขียนลงไปตามใจชอบก็เถอะ!)
แต่ว่า
‘...พอผ่านการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลเสร็จแล้ว ฉันก็แนะนำตัวเองว่า ‘เมโลนี่ ฟานเทเบ’ ได้แล้วนี่นา’
เรื่องนั้นทำให้ฉันอดตื่นเต้นไม่ได้เลยจริงๆ
เพราะถ้ามีชื่ออยู่ในตระกูลฟานเทเบอย่างเป็นทางการ โอกาสที่ฉันจะปลอดภัยก็ยิ่งสูงขึ้นด้วยยังไงล่ะ!
แล้วก็―
‘...เหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่มากขึ้นด้วยล่ะมั้ง’
ทั้งอดีตท่านดยุคและท่านดยุค
หลุยส์และอัสเตอร์ ไปจนถึงท่านเซียน่า
ทุกคนล้วนเป็น ‘ฟานเทเบ’
ทว่า ตัวฉันในตอนนี้ยังไม่ใช่
เป็นเพียง ‘ลูกสาวของดยุคฟานเทเบ’ แต่ยังไม่ใช่ ‘ฟานเทเบ’
‘เพราะฉะนั้นถ้าได้ใช้นามสกุลเดียวกัน ก็คงจะเหมือนเป็นครอบครัวกันจริงๆ มากขึ้น...’
พอคิดไปถึงตรงนั้น ฉันก็รีบส่ายหน้าไปมาอย่างแรง
‘เอาจริงๆ ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งอะไรนั่นจะไปสำคัญอะไรนักหนา’
อย่ามัวแต่ใจอ่อนอยู่เรื่อยสิ
การมีชีวิตรอดต่างหากที่สำคัญ เรื่องของอารมณ์ความรู้สึกมันจะไปสำคัญตรงไหนกัน
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“เอ๋”
“จู่ๆ สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดีน่ะครับ”
คาลิกซ์เอียงคอถาม
แม้จะเป็นใบหน้านิ่งเฉยเหมือนปกติ แต่แววตากลับดูเฉียบคมอย่างบอกไม่ถูก
ฉันหัวเราะเก้อๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบขนม
“ไม่ช่ายอย่างนั้นสักหน่อย แค่ดีจายม้ากมากต่างหากล่ะ”
จากนั้นก็ยัดขนมเข้าปากคาลิกซ์ไปเลย
ด้วยหวังว่าเขาจะหุบปากและไม่ซักไซ้ไล่เลียงอะไรให้มากความอีก
โชคดีที่คาลิกซ์ยอมเคี้ยวขนมกลืนลงคอไปเงียบๆ แต่โดยดี
หลังจากนั้น หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปอีกทาง
“จะไปเมืองหลวงเมื่อไหร่หรือ”
“น่าจะอาทิตย์หน้ามั้ง”
“อาทิตย์หน้าเหรอ...”
เสียงที่คล้ายกับการถอนหายใจพึมพำทวนคำพูดซ้ำๆ
“แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่”
“เอ๋”
“จะกลับมาเมื่อไหร่หรือ”
คาลิกซ์ถามย้ำอีกครั้ง
มือของเขาค่อยๆ เอื้อมมาจับแขนเสื้อของฉันไว้เบาๆ
ฉันเบิกตากว้าง มองสลับระหว่างมือที่จับแขนเสื้อกับหน้าของคาลิกซ์
อะไรกันเนี่ย ความรู้สึกที่เหมือนลูกหมาขี้อ้อนแบบแปลกๆ นี้น่ะ
‘อ๊ะ หรือว่าเพราะกังวลที่ต้องอยู่คนเดียวงั้นเหรอ’
แม้จะดูเหมือนเริ่มปรับตัวเข้ากับคฤหาสน์ได้แล้ว แต่สำหรับเขา ฟานเทเบก็อาจจะยังเป็นที่ที่ไม่สบายใจอยู่ดี
ที่พึ่งเดียวที่พอจะไว้ใจได้ก็มีแค่ฉันซึ่งตั้งตัวเองเป็นเพื่อนแท้ๆ แต่พอฉันบอกว่าจะไปเมืองหลวงแล้วแบบนี้...
‘ก็คงต้องกังวลอยู่หรอกนะ’
ฉันรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ ในใจ
“อยากไปด้วยกันหยอ”
“...”
“ให้หนูยองบอกคุณพ่อให้ไหม ว่าให้ริกซ์ไปด้วยกันได้หรือเปล่าน่ะ”
ดวงตาสีทองคู่นั้นจ้องมองฉันเขม็ง
สีหน้าของเขาที่เห็นได้ชัดว่ากำลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าไปมา
“ไม่ล่ะ ไม่อยากทำให้เธอลำบาก”
“อืม ก็ม่ายน่าจะลำบากเท่าไหร่นะ”
ความจริงแล้วฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่หรอก
เพราะเมื่อครู่ฉันเองก็ยังลังเลอยู่เลยว่าจะร่วมเดินทางไปเมืองหลวงด้วยดีไหม
‘แน่นอนว่า ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนที่มีธุระต้องไปเมืองหลวงแล้วก็เถอะ’
ถ้างั้นให้คาลิกซ์ร่วมเดินทางไปด้วยอีกสักคนคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?
แต่ริกซ์กลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
“ไม่เป็นไร แต่มีข้อแม้ว่า-”
“ข้อแม้?”
“เธอต้องกลับมานะ”
“อื้อ? แน่นอนอยู่แย้ว”
ตอนนี้ที่นี่คือบ้านของฉันนะ ฉันจะไปไหนได้ล่ะ
“งั้นก็พอแล้วล่ะ”
“...อื้ม! เดี๋ยวฉันซื้อของศักดิ์สิทธิ์มาฝากนะ จะซื้ออันที่ฉุดยอดมั่กๆ อันที่พิเฉดสุดๆ มาฝากเยย”
“อื้ม”
หงึกหงึก
ริกซ์ที่พยักหน้าตอบรับคลี่ยิ้มออกมาบางๆ
แม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มเล็กๆ ทว่าฟันขาวสะอาดก็เผยให้เห็นผ่านริมฝีปากสีชมพูระเรื่อชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไป
‘อู้วหูว จริงๆ เลยนะ... หล่อสุดๆ ไปเลยจริงๆ...’
ขนาดตอนทำหน้านิ่งๆ ยังดูเหมือนเจ้าชาย พอแย้มยิ้มนิดๆ ก็ยิ่งดูเหมือนเจ้าชายเข้าไปใหญ่
แววดีตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย
โตไปคงทำผู้หญิงร้องไห้หัวใจสลายไปหลายคนแน่
‘ก็นะ ตอนโตเป็นผู้ใหญ่เขาก็หล่อสุดขีดอยู่แล้วนี่นา’
ฉันนึกย้อนไปถึงคาลิกซ์ตอนโตที่เคยพบก่อนย้อนเวลากลับมา
แม้ในตอนนั้นสภาพร่างกายของเขาจะไม่ค่อยดีนัก แต่รูปลักษณ์อันหล่อเหลาไร้ที่ติตรงนั้นกลับยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ
‘ในอนาคตเขาจะได้เจอกับผู้หญิงแบบไหนกันแน่นะ...!’
ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เขาได้เจอคนดีๆ แล้วสร้างครอบครัวที่มีความสุขจังเลยนะ
‘...ว่าแล้วเชียว ฉันต้องพยายามเข้าไว้!’
เพื่อตัวฉันเอง และเพื่ออนาคตอันเปล่งประกายของคาลิกซ์ด้วย
ฮิๆ
ฉันส่งยิ้มหวานให้คาลิกซ์
โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า มือเล็กๆ นั้นยังคงกำแขนเสื้อของฉันเอาไว้แน่น
กำลังโหลดความเห็น...