คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 69

ตอน 69

ตอนที่ 69

“ให้มารับการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลด้วยตัวเองเนี่ยนะ ราชวงศ์นี่ชอบหาเรื่องทำอะไรไร้สาระจริงเชียว”

ณ ที่ตรงนั้นซึ่งพวกเด็กๆ เพิ่งจากไป

คอนเต้เลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของคาร์ลอส

“พวกหัวงูมันก็ทำอะไรแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้วนี่ครับ”

ทั้งมืดมนและน่าหงุดหงิด

ก็เรื่องพรรค์นั้นแหละ

‘คิดไว้แล้วเชียวว่าทำไมถึงได้เงียบผิดปกติ’

แม้ต่อหน้าเมโลนี่เขาจะแสร้งทำเป็นเรื่องน่ายินดี แต่การต้องเดินทางไปยังราชวงศ์เพื่อรับการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลไม่ใช่เรื่องน่ายินดีเลยสักนิด

เป็นความจริงที่ขุนนางระดับสูงต้องผ่านขั้นตอนการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลเมื่อจะเพิ่มชื่อเด็กคนหนึ่งเข้าสู่ตระกูล

แต่ส่วนใหญ่มักจะจัดการผ่านทางเอกสารโดยไม่ต้องเข้าเฝ้าเชื้อพระวงศ์โดยตรง

‘เพราะการต้องมาพบหน้ากันเพื่อตรวจสอบตรงๆ มันเป็นเรื่องน่ารำคาญใจของทั้งสองฝ่าย’

ทว่าการที่ยังดึงดันจะเรียกตัวไปพบหน้ากันให้ได้แบบนี้ก็เห็นได้ชัดว่า―

“คงมีความคิดคล้ายๆ กับตอนที่เรียกพี่ไปที่วิหารกลางนั่นแหละครับ”

เป็นการกระทำเพื่อแสดงให้เห็นว่าไม่ว่าอย่างไรฟานเทเบก็ยังคงอยู่ใต้ราชวงศ์

“ชิ ใช้ชีวิตแบบนั้นมันไม่เหนื่อยบ้างหรือยังไงกันนะ”

“ผมว่าน่าจะเป็นเพราะท่านพ่อมากกว่าครับ”

“อะไรนะ ทำไมจู่ๆ ถึงมาโทษฉันเล่า”

“ก็ท่านพ่อเล่นตะโกนโวยวายอาละวาดอยู่ทุกวี่วัน ทางราชวงศ์ก็คงเหม็นขี้หน้าเข้าให้แล้วล่ะครับ ถึงได้ผูกใจเจ็บแบบนี้ไม่ใช่หรือไงครับ”

“ว่าไงนะ ไอ้เด็กนี่ พูดจบหรือยังหา?!”

“ไม่รู้สิครับ ก็น่าจะพูดหมดแล้วล่ะมั้ง”

“ฮึ่ม พูดจาให้มันถูกๆ หน่อย ถ้าว่ากันตามตรง คนที่ราชวงศ์เหม็นขี้หน้าที่สุดก็คือแกนั่นแหละ ข่าวลือที่ว่าดยุคแห่งฟานเทเบเหนือกว่าเชื้อพระวงศ์ที่สืบสายเลือดมังกรเสียอีกน่ะ มันแพร่สะพัดจนเอียนไปหมดแล้วไม่ใช่เรอะ”

“อ๋อ แปลว่าเป็นเพราะผมเก่งเกินไปสินะครับ”

“ไม่ใช่ เรื่องนั้นมัน...”

ฮึ่มมม

คาร์ลอสถอนหายใจยาวพลางหลับตาแน่น

‘ถึงฉันจะเป็นราชวงศ์ ฉันก็คงอยากจะหาเรื่องกวนประสาทแกเหมือนกันนั่นแหละ...!’

เขาพยายามกล้ำกลืนคำพูดที่เกือบจะหลุดจากปากนั้นลงไปอย่างสุดความสามารถ

◆ ◆ ◆

รับเข้าตระกูล!

ฟานเทเบ!

เมโลนี่ ฟานเทเบ!

ฉันวิ่งตึกตักไปยังที่ไหนสักแห่งพลางนึกถึงเพียงคำสามคำนี้ในหัว

“...เมโลนี่?”

“ริกซ์!”

สถานที่ที่ฉันมุ่งหน้าไปก็คือห้องของริกซ์นั่นเอง

ฉันอยากจะบอกข่าวดีนี้กับใครสักคน และคนแรกที่แวบเข้ามาในหัวก็คือคาลิกซ์

“มีเรื่องอะไรเหรอ ดูอารมณ์ดีจังเลยนะ”

“อื้อ มียื่องดีๆ เกิบลึ้นน่ะ”

อ่า แต่ก่อนหน้านั้นต้องรักษามารยาทต่อเจ้าของห้องก่อนสิ

“หนู เข้าไปได้ม้าย?”

“ได้แน่นอนอยู่แล้ว”

“งั้น เข้าไปนั่งคุยตงนู้นได้ม้าย?”

ฉันชี้ไปที่โซฟาพลางเอ่ยถาม

“เอาหนมมาแบ่งกันกินโต้ยนะ”

แล้วฉันก็ยื่นกระเป๋าใส่ขนมที่เตรียมมาให้ดูอย่างภาคภูมิใจ

ริกซ์มองสลับระหว่างกระเป๋าขนมกับฉันไปมา

“ถึงไม่มีของพวกนั้น เธอก็มาหาได้ตลอดเลยนะ”

“ฮะ จิงหยอ?”

“อื้ม เพราะสำหรับเธอแล้ว ยินดีต้อนรับเสมอ”

ถึงกับคนอื่นจะไม่ใช่ก็เถอะ

มีคำพูดพึมพำเสียงเบาตามมาหลังจากนั้น แต่ฉันไม่ได้ยิน

นั่นเป็นเพราะฉันมัวแต่ซาบซึ้งกับคำพูดของริกซ์ที่บอกว่ายินดีต้อนรับเสมอ

‘ตอนแรกยังระแวงกันขนาดนั้นแท้ๆ เผลอแป๊บเดียวกลายเป็นคนที่ยินดีต้อนรับกันแล้วเหรอเนี่ย’

รู้สึกภูมิใจไม่แพ้ตอนที่สนิทกับหลุยส์เลย

ตอนนั้นเอง ริกซ์ก็ยื่นมือออกมา

“...?”

ยื่นมือมาทำไมกันนะ

พอฉันกะพริบตาปริบๆ มองดู เขาก็กำแล้วแบมือเหมือนกำลังเร่ง

‘จะขออะไรกันนะ... อ๋อ เรื่องนั้นเองเหรอ!’

ฉันวางกระเป๋าใส่ขนมที่ถือติดมือมาลงบนมือของริกซ์ทันที

“ม่ายต้องช่วยถือก้อด้ายน้า คิกๆ”

“...”

“แต่ก้อขอบคุงนะ!”

พอสองมือว่าง ฉันก็พุ่งตัวไปทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

จากนั้นก็ตบที่นั่งข้างๆ ดังปุๆ พลางร้องเรียก

“ริกซ์ก้อรีบมาฉิ!”

“...”

เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินมานั่งลงข้างฉัน

พวกเราแบ่งขนมกินด้วยกันไปคุยกันไปต่อ

ฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องอาหารเมื่อครู่ให้ฟัง

“เปนงาย สุดยอดเยยม่ายล่ะ ตอนเน้เวลาแนะนัมตัว ฉันพูดด้ายแล้วนะว่าเมนโอนี่ ฟานเทเบง่ะ”

ฉันยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ

ในฐานะปรมาจารย์ด้านความประทับใจแรกพบ ฉันเคยแนะนำตัวเองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ทว่าท่ามกลางการแนะนำตัวเองอันมากมายเหล่านั้น ฉันไม่เคยแนะนำตัวเองว่า ‘เมโลนี่ ฟานเทเบ’ เลยสักครั้ง

ก็เพราะมันไม่ใช่ความจริงนี่นา

‘อีกอย่างยังไม่ได้ถูกรับเข้าตระกูลอย่างเป็นทางการด้วย’

นามสกุลของขุนนางน่ะมีความหมายที่ยิ่งใหญ่มาก

ต่อให้เข้ามาในบ้านหลังนี้ในฐานะลูกนอกสมรสของท่านดยุค แต่หากยังไม่ได้รับการรับเข้าตระกูลอย่างเป็นทางการ ก็ไม่มีสิทธิ์บังอาจใช้นามสกุลนั้น (แน่นอนว่าในสัญญา ท่านดยุคจะเขียนลงไปตามใจชอบก็เถอะ!)

แต่ว่า

‘...พอผ่านการตรวจสอบเรื่องรับเข้าตระกูลเสร็จแล้ว ฉันก็แนะนำตัวเองว่า ‘เมโลนี่ ฟานเทเบ’ ได้แล้วนี่นา’

เรื่องนั้นทำให้ฉันอดตื่นเต้นไม่ได้เลยจริงๆ

เพราะถ้ามีชื่ออยู่ในตระกูลฟานเทเบอย่างเป็นทางการ โอกาสที่ฉันจะปลอดภัยก็ยิ่งสูงขึ้นด้วยยังไงล่ะ!

แล้วก็―

‘...เหมือนจะรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่มากขึ้นด้วยล่ะมั้ง’

ทั้งอดีตท่านดยุคและท่านดยุค

หลุยส์และอัสเตอร์ ไปจนถึงท่านเซียน่า

ทุกคนล้วนเป็น ‘ฟานเทเบ’

ทว่า ตัวฉันในตอนนี้ยังไม่ใช่

เป็นเพียง ‘ลูกสาวของดยุคฟานเทเบ’ แต่ยังไม่ใช่ ‘ฟานเทเบ’

‘เพราะฉะนั้นถ้าได้ใช้นามสกุลเดียวกัน ก็คงจะเหมือนเป็นครอบครัวกันจริงๆ มากขึ้น...’

พอคิดไปถึงตรงนั้น ฉันก็รีบส่ายหน้าไปมาอย่างแรง

‘เอาจริงๆ ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งอะไรนั่นจะไปสำคัญอะไรนักหนา’

อย่ามัวแต่ใจอ่อนอยู่เรื่อยสิ

การมีชีวิตรอดต่างหากที่สำคัญ เรื่องของอารมณ์ความรู้สึกมันจะไปสำคัญตรงไหนกัน

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

“เอ๋”

“จู่ๆ สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดีน่ะครับ”

คาลิกซ์เอียงคอถาม

แม้จะเป็นใบหน้านิ่งเฉยเหมือนปกติ แต่แววตากลับดูเฉียบคมอย่างบอกไม่ถูก

ฉันหัวเราะเก้อๆ แล้วเอื้อมมือไปหยิบขนม

“ไม่ช่ายอย่างนั้นสักหน่อย แค่ดีจายม้ากมากต่างหากล่ะ”

จากนั้นก็ยัดขนมเข้าปากคาลิกซ์ไปเลย

ด้วยหวังว่าเขาจะหุบปากและไม่ซักไซ้ไล่เลียงอะไรให้มากความอีก

โชคดีที่คาลิกซ์ยอมเคี้ยวขนมกลืนลงคอไปเงียบๆ แต่โดยดี

หลังจากนั้น หัวข้อสนทนาก็เปลี่ยนไปอีกทาง

“จะไปเมืองหลวงเมื่อไหร่หรือ”

“น่าจะอาทิตย์หน้ามั้ง”

“อาทิตย์หน้าเหรอ...”

เสียงที่คล้ายกับการถอนหายใจพึมพำทวนคำพูดซ้ำๆ

“แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่”

“เอ๋”

“จะกลับมาเมื่อไหร่หรือ”

คาลิกซ์ถามย้ำอีกครั้ง

มือของเขาค่อยๆ เอื้อมมาจับแขนเสื้อของฉันไว้เบาๆ

ฉันเบิกตากว้าง มองสลับระหว่างมือที่จับแขนเสื้อกับหน้าของคาลิกซ์

อะไรกันเนี่ย ความรู้สึกที่เหมือนลูกหมาขี้อ้อนแบบแปลกๆ นี้น่ะ

‘อ๊ะ หรือว่าเพราะกังวลที่ต้องอยู่คนเดียวงั้นเหรอ’

แม้จะดูเหมือนเริ่มปรับตัวเข้ากับคฤหาสน์ได้แล้ว แต่สำหรับเขา ฟานเทเบก็อาจจะยังเป็นที่ที่ไม่สบายใจอยู่ดี

ที่พึ่งเดียวที่พอจะไว้ใจได้ก็มีแค่ฉันซึ่งตั้งตัวเองเป็นเพื่อนแท้ๆ แต่พอฉันบอกว่าจะไปเมืองหลวงแล้วแบบนี้...

‘ก็คงต้องกังวลอยู่หรอกนะ’

ฉันรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆ ในใจ

“อยากไปด้วยกันหยอ”

“...”

“ให้หนูยองบอกคุณพ่อให้ไหม ว่าให้ริกซ์ไปด้วยกันได้หรือเปล่าน่ะ”

ดวงตาสีทองคู่นั้นจ้องมองฉันเขม็ง

สีหน้าของเขาที่เห็นได้ชัดว่ากำลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้าไปมา

“ไม่ล่ะ ไม่อยากทำให้เธอลำบาก”

“อืม ก็ม่ายน่าจะลำบากเท่าไหร่นะ”

ความจริงแล้วฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่หรอก

เพราะเมื่อครู่ฉันเองก็ยังลังเลอยู่เลยว่าจะร่วมเดินทางไปเมืองหลวงด้วยดีไหม

‘แน่นอนว่า ตอนนี้ฉันกลายเป็นคนที่มีธุระต้องไปเมืองหลวงแล้วก็เถอะ’

ถ้างั้นให้คาลิกซ์ร่วมเดินทางไปด้วยอีกสักคนคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?

แต่ริกซ์กลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

“ไม่เป็นไร แต่มีข้อแม้ว่า-”

“ข้อแม้?”

“เธอต้องกลับมานะ”

“อื้อ? แน่นอนอยู่แย้ว”

ตอนนี้ที่นี่คือบ้านของฉันนะ ฉันจะไปไหนได้ล่ะ

“งั้นก็พอแล้วล่ะ”

“...อื้ม! เดี๋ยวฉันซื้อของศักดิ์สิทธิ์มาฝากนะ จะซื้ออันที่ฉุดยอดมั่กๆ อันที่พิเฉดสุดๆ มาฝากเยย”

“อื้ม”

หงึกหงึก

ริกซ์ที่พยักหน้าตอบรับคลี่ยิ้มออกมาบางๆ

แม้จะเป็นเพียงรอยยิ้มเล็กๆ ทว่าฟันขาวสะอาดก็เผยให้เห็นผ่านริมฝีปากสีชมพูระเรื่อชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไป

‘อู้วหูว จริงๆ เลยนะ... หล่อสุดๆ ไปเลยจริงๆ...’

ขนาดตอนทำหน้านิ่งๆ ยังดูเหมือนเจ้าชาย พอแย้มยิ้มนิดๆ ก็ยิ่งดูเหมือนเจ้าชายเข้าไปใหญ่

แววดีตั้งแต่เด็กเลยนะเนี่ย

โตไปคงทำผู้หญิงร้องไห้หัวใจสลายไปหลายคนแน่

‘ก็นะ ตอนโตเป็นผู้ใหญ่เขาก็หล่อสุดขีดอยู่แล้วนี่นา’

ฉันนึกย้อนไปถึงคาลิกซ์ตอนโตที่เคยพบก่อนย้อนเวลากลับมา

แม้ในตอนนั้นสภาพร่างกายของเขาจะไม่ค่อยดีนัก แต่รูปลักษณ์อันหล่อเหลาไร้ที่ติตรงนั้นกลับยังคงแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ

‘ในอนาคตเขาจะได้เจอกับผู้หญิงแบบไหนกันแน่นะ...!’

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เขาได้เจอคนดีๆ แล้วสร้างครอบครัวที่มีความสุขจังเลยนะ

‘...ว่าแล้วเชียว ฉันต้องพยายามเข้าไว้!’

เพื่อตัวฉันเอง และเพื่ออนาคตอันเปล่งประกายของคาลิกซ์ด้วย

ฮิๆ

ฉันส่งยิ้มหวานให้คาลิกซ์

โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า มือเล็กๆ นั้นยังคงกำแขนเสื้อของฉันเอาไว้แน่น

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 69
อ่านตอน 70 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 68กลับหน้าเรื่อง
ตอน 68ตอน 70