คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 70

ตอน 70

ตอนที่ 70

“...ยถม้าเยอะจังเยย”

“หึ แค่นี้ถือว่าธรรมดามากนะ สายไหม”

“ใช่แล้ว แค่นี้ธรรมดาจะตายไป”

อดีตท่านดยุคกับหลุยส์เอ่ยอย่างกระหยิ่มใจเมื่อได้ยินเสียงอุทานอย่างเหม่อลอยของฉัน

‘นี่ธรรมดาแล้วเหรอ?’

ถ้าอย่างนั้น แบบที่เอิกเกริกมันจะขนาดไหนกันเชียว

เช้าวันออกเดินทางสู่เมืองหลวง

ที่คฤหาสน์ฟานเทเบมีรถม้าสี่คันจอดเรียงรายเพื่อเตรียมพร้อมออกเดินทาง

แต่ละคันล้วนมีขนาดมหึมาทั้งสิ้น

‘เหมือนจะได้ยินว่าท่านเซียน่ากับพวกหมอจะนั่งรถม้าคันที่สองนี่นา’

ขึ้นไปนั่งกันแล้วหรือยังนะ?

ฉันข่มใจไม่ให้แอบเดินเข้าไปชะโงกดู เพราะถ้าเกิดไปเกะกะเข้าคงไม่ดีแน่

‘อย่าทำตัวเป็นเด็กซุกซนเอาแต่ใจสิ’

ฉันพยายามละสายตาออกจากรถม้าแล้วกวาดตามองไปรอบๆ

‘อัศวินกับม้าก็เยอะแยะไปหมดเลย’

เพราะเป็นการเดินทางไกลที่คนในตระกูลฟานเทเบเคลื่อนพลกันหมด ทุกคนเลยดูกระฉับกระเฉงและตื่นตัวกันเต็มที่

ขณะที่กำลังมองดูพวกอัศวินด้วยดวงตาเป็นประกาย สายตาของฉันก็ประสานเข้ากับใครบางคนที่คุ้นเคย

“โอ๊ะ กิลเบิตนี่นา!”

“สวัสดีครับ คุณหนู”

กิลเบิร์ตที่กำลังลูบหลังม้าอยู่ค้อมศีรษะทักทายฉัน

กิลเบิร์ตคืออัศวินของฟานเทเบที่สนิทกับฉันมากที่สุด

‘ตอนแรกก็แอบกลัวอยู่หรอกนะ...’

ส่วนสูงของเขาดูยังไงก็เกินสองเมตรแน่ๆ แถมคิ้วที่ดกหนาจนดำขลับยังทำให้ใบหน้าดูดุดันอีกด้วย

ไหนจะกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ที่แน่นเอี๊ยดไปทั้งตัวนั่นอีก

มือคู่ใหญ่โตกับดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอวก็เป็นสิ่งที่น่ากลัวไม่น้อยในสายตาของเด็กวัยสี่ขวบ

ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังมีเรื่องให้ต้องเจอกับกิลเบิร์ตอยู่บ่อยๆ อีกด้วย

‘เพราะกิลเบิร์ตมักจะเฝ้าอยู่แถวๆ ห้องทำงานท่านดยุคนี่นา’

เส้นทางเดินของฉันที่แวะเวียนไปโผล่หน้าแถวห้องทำงานทุกวันเลยตรงกับเขาเข้าอย่างจัง

ทว่า เมื่อได้เจอกันบ่อยเข้า จากที่เคยชินก็กลายเป็นความผูกพันไปเสียแล้ว

ได้เห็นหน้ากันเรื่อยๆ ได้ทักทายกัน ได้พูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันบ้าง

มิหนำซ้ำกิลเบิร์ตยังมักจะเอาขนมมาแบ่งให้ฉันกินอยู่บ่อยๆ อีกต่างหาก

ทั้งที่ยืนนิ่งเป็นหินแท้ๆ แต่พอสังเกตเห็นว่าฉันเดินมา เขาก็จะแอบยื่นขนมส่งมาให้อย่างแนบเนียน

ไม่ว่าจะเป็นมาร์ชเมลโลว์หลากสีสัน หรือคุกกี้ชิ้นโตที่ฝังมาร์ชเมลโลว์ก้อนใหญ่ลงไปทั้งชิ้น

ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปสรรหาขนมสุดล้ำพวกนี้มาจากไหน

แถมเมื่อไม่นานมานี้ เขายังให้ตุ๊กตาสุดน่ารักเป็นของขวัญแก่ฉันอีกด้วย

‘มันคือตุ๊กตาหมีตัวจิ๋วที่ถักจากไหมพรม น่ารักสุดๆ ไปเลยล่ะ’

ฉันถูกใจมันมากจนต้องเอาไปวางประดับไว้บนโต๊ะหนังสือในห้องนอนอย่างดี

จากนั้นฉันจึงตอบแทนเขาด้วยลูกกวาดที่ฉันชอบที่สุดและภาพวาดหนึ่งใบ

เอาจริงๆ ฉันก็แอบกังวลอยู่เหมือนกันว่ามันจะดูเรียบง่ายเกินไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่กิลเบิร์ตเคยให้มาหรือเปล่า...

“ขอบพระคุณครับ ท่านหญิง ผมจะเก็บรักษาไว้เป็นสมบัติประจำตระกูลเลยครับ”

‘เดี๋ยวนะ ถึงขั้นสมบัติประจำตระกูลเลยเหรอ...’

แน่นอนว่าคงเป็นแค่คำพูดเอาใจ แต่สีหน้าของเขากลับจริงจังเสียจนฉันเกือบจะเผลอเชื่อไปจริงๆ

พวกเราสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยวิธีนี้

เรียกว่าได้สร้างมิตรภาพในแบบฉบับของตัวเองเลยเชียวล่ะ!

“กิลเบิร์ตก็ปายด้วยกานหยอ”

“ครับ ผมก็ร่วมเดินทางไปด้วย โดยมีกำหนดการจะคอยคุ้มกันรถม้าที่ท่านหญิงโดยสารครับ”

“โอ้โห ถ้าเปนกิลเบิร์ตก็อุ่นจายหายห่วงเยย ดีจังเยยนะ”

“ฮึก”

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างนอบน้อมและเปี่ยมด้วยความศรัทธา

“ผมจะปกป้องด้วยชีวิตครับ”

ในตอนนั้นเอง

“หัวหน้ากิลเบิร์ตครับ! มีเรื่องให้ช่วยตรวจสอบสักครู่... เฮือก ท่านหญิง?”

“อันยอง!”

พอฉันชูมือขึ้นทักทาย อัศวินหนุ่มที่กำลังวิ่งเข้ามาก็สะดุ้งแล้วหยุดชะงัก

เขาตัวสั่นเทาที่ไหล่พลางค้อมเอวลงคำนับอย่างรวดเร็ว

“เป็นเกียรติที่ได้พบครับ ท่านหญิง! กระผมชื่อคอลินครับ!”

“หนูชื่อเมนโอนี่นะ”

“อ๊ะ ย่อมทราบอยู่แล้วครับ ได้ยินว่าชอบของหวานๆ แล้วก็วาดรูปเก่งมากๆ เลยนี่ครับ”

คราวนี้ฝ่ายที่สะดุ้งกลับเป็นฉันเอง

‘อะไรกัน ทำไมถึงรู้ละเอียดขนาดนั้นล่ะ?’

เพิ่งเคยเจอกันวันนี้แท้ๆ

พอฉันหรี่ตามองอย่างสงสัย คอลินก็สะดุ้งโหยงแล้วโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน

“ก็ท่านหญิงเป็นคนดังของฟานเทเบเลยนี่ครับ อ๊ะ! แน่นอนว่าในแง่ดีนะครับ!”

เขาที่รีบเสริมขึ้นมาอย่างร้อนรนเอ่ยต่ออย่างตื่นเต้น

“แล้วหัวหน้ากิลเบิร์ตก็เอาแต่พูดถึงท่านหญิงจนปากเปียกปากแฉะทุกวันเลยครับ คราวก่อนก็เอาคุกกี้กับตุ๊กตาที่ทำเองไปให้-.”

“คอลิน”

เสียงอันเด็ดขาดของกิลเบิร์ตดังแทรกขึ้นมา

คอลินที่กำลังพูดจ้ออย่างสะเปะสะปะรีบส่งเสียง “เฮือก” แล้วหุบปากฉับทันที

“ไม่ใช่ว่าบอกว่ามีเรื่องจะพูดหรอกหรือ? อย่าทำตัวเหลาะแหละต่อหน้าท่านผู้สูงศักดิ์ แล้วทำหน้าที่ของตัวเองซะ”

“...ขี้โกงชะมัดเลยครับ”

“ว่าไงนะ?”

“หัวหน้าได้เจอท่านหญิงอยู่หน้าห้องทำงานท่านดยุคทุกวันอยู่แล้วแท้ๆ ขนาดคนอื่นขอสลับจุดประจำการ ยังไม่ยอมหลีกทางให้เลยสักนิด! ผมเองก็อยากคุยกับท่านหญิงผู้น่ารักบ้างนี่ครับ...!”

“ไม่ได้การแล้ว ตามฉันมา คอลิน”

“อ๊าก! ชะ ช่วยด้วยครับหัวหน้า ผมผิดไปแล้...!”

กิลเบิร์ตที่ดึงหูคอลินเอาไว้แน่นค้อมศีรษะให้ฉัน ก่อนจะเดินห่างออกไป

คอลินเองก็ถูกเขาลากถูลู่ถูกังไปด้วยเช่นกัน

ฉันโบกมือให้คนทั้งสองพลางคิดในใจ

‘...ตุ๊กตาตัวนั้น ทำเองกับมือจริงๆ ด้วยสินะ’

ต้องบอกอดีตท่านดยุคแล้วสิว่ากล้ามเนื้อกับฝีมือเย็บปักถักร้อยมันไม่เกี่ยวกันเลยสักนิด!

ก็แหม พอสบโอกาสทีไรเป็นต้องเขวี้ยงไม้นิตติ้งทิ้งพร้อมกับโวยวายว่า ‘เพราะกล้ามเนื้อบ้าๆ นี่แท้ๆ ถึงได้ถักยากนัก!’ ตลอดเลยนี่นา

อ่า ถือโอกาสนี้ขอให้กิลเบิร์ตมาเป็นครูสอนถักนิตติ้งก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ?

ขณะที่ฉันกำลังวางแผนการที่ถ้ากิลเบิร์ตรู้เข้าคงไม่สบอารมณ์เท่าไรอยู่นั้น

“ยัยตัวเล็ก ไปกันได้แล้ว!”

“สายไหม! มาทางนี้เร็วเข้า!”

หลุยส์กับอดีตท่านดยุคก็ตะโกนเรียกฉันด้วยน้ำเสียงเปี่ยมพลัง

“ค่าา! ปายแย้วค่า!”

ฉันขานรับอย่างร่าเริงพลางซอยเท้าวิ่งดุ๊กดิ๊กไปยังจุดที่ทั้งสองคนยืนอยู่

ทว่า ก่อนที่จะวิ่งไปถึงตัวพวกเขานั้น

“จับกุมมาร์ชเมลโลว์สำเร็จ”

“คุณพ่อย่อ?”

ท่านดยุคก็อุ้มฉันที่กำลังวิ่งอยู่ลอยหวือขึ้นมา

จากนั้น

“เอาละ พวกเราขึ้นรถม้าคันนี้กันเถอะ”

เขาก็ก้าวฉับๆ เข้าไปในรถม้าคันที่อยู่หน้าสุด

“ไอ้ลูกเวรนี่ กล้าแซงคิวเรอะ!”

“อ๊ะ ขี้โกงนี่ครับ! คุณอา!”

ทั้งสองคนตะโกนลั่นพลางวิ่งกวดตามมาติดๆ

นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางสู่เมืองหลวงอันแสนวุ่นวาย

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 70
อ่านตอน 71 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 69กลับหน้าเรื่อง
ตอน 69ตอน 71