ตอนที่ 70
“...ยถม้าเยอะจังเยย”
“หึ แค่นี้ถือว่าธรรมดามากนะ สายไหม”
“ใช่แล้ว แค่นี้ธรรมดาจะตายไป”
อดีตท่านดยุคกับหลุยส์เอ่ยอย่างกระหยิ่มใจเมื่อได้ยินเสียงอุทานอย่างเหม่อลอยของฉัน
‘นี่ธรรมดาแล้วเหรอ?’
ถ้าอย่างนั้น แบบที่เอิกเกริกมันจะขนาดไหนกันเชียว
เช้าวันออกเดินทางสู่เมืองหลวง
ที่คฤหาสน์ฟานเทเบมีรถม้าสี่คันจอดเรียงรายเพื่อเตรียมพร้อมออกเดินทาง
แต่ละคันล้วนมีขนาดมหึมาทั้งสิ้น
‘เหมือนจะได้ยินว่าท่านเซียน่ากับพวกหมอจะนั่งรถม้าคันที่สองนี่นา’
ขึ้นไปนั่งกันแล้วหรือยังนะ?
ฉันข่มใจไม่ให้แอบเดินเข้าไปชะโงกดู เพราะถ้าเกิดไปเกะกะเข้าคงไม่ดีแน่
‘อย่าทำตัวเป็นเด็กซุกซนเอาแต่ใจสิ’
ฉันพยายามละสายตาออกจากรถม้าแล้วกวาดตามองไปรอบๆ
‘อัศวินกับม้าก็เยอะแยะไปหมดเลย’
เพราะเป็นการเดินทางไกลที่คนในตระกูลฟานเทเบเคลื่อนพลกันหมด ทุกคนเลยดูกระฉับกระเฉงและตื่นตัวกันเต็มที่
ขณะที่กำลังมองดูพวกอัศวินด้วยดวงตาเป็นประกาย สายตาของฉันก็ประสานเข้ากับใครบางคนที่คุ้นเคย
“โอ๊ะ กิลเบิตนี่นา!”
“สวัสดีครับ คุณหนู”
กิลเบิร์ตที่กำลังลูบหลังม้าอยู่ค้อมศีรษะทักทายฉัน
กิลเบิร์ตคืออัศวินของฟานเทเบที่สนิทกับฉันมากที่สุด
‘ตอนแรกก็แอบกลัวอยู่หรอกนะ...’
ส่วนสูงของเขาดูยังไงก็เกินสองเมตรแน่ๆ แถมคิ้วที่ดกหนาจนดำขลับยังทำให้ใบหน้าดูดุดันอีกด้วย
ไหนจะกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ที่แน่นเอี๊ยดไปทั้งตัวนั่นอีก
มือคู่ใหญ่โตกับดาบที่เหน็บอยู่ข้างเอวก็เป็นสิ่งที่น่ากลัวไม่น้อยในสายตาของเด็กวัยสี่ขวบ
ยิ่งไปกว่านั้น ฉันยังมีเรื่องให้ต้องเจอกับกิลเบิร์ตอยู่บ่อยๆ อีกด้วย
‘เพราะกิลเบิร์ตมักจะเฝ้าอยู่แถวๆ ห้องทำงานท่านดยุคนี่นา’
เส้นทางเดินของฉันที่แวะเวียนไปโผล่หน้าแถวห้องทำงานทุกวันเลยตรงกับเขาเข้าอย่างจัง
ทว่า เมื่อได้เจอกันบ่อยเข้า จากที่เคยชินก็กลายเป็นความผูกพันไปเสียแล้ว
ได้เห็นหน้ากันเรื่อยๆ ได้ทักทายกัน ได้พูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันบ้าง
มิหนำซ้ำกิลเบิร์ตยังมักจะเอาขนมมาแบ่งให้ฉันกินอยู่บ่อยๆ อีกต่างหาก
ทั้งที่ยืนนิ่งเป็นหินแท้ๆ แต่พอสังเกตเห็นว่าฉันเดินมา เขาก็จะแอบยื่นขนมส่งมาให้อย่างแนบเนียน
ไม่ว่าจะเป็นมาร์ชเมลโลว์หลากสีสัน หรือคุกกี้ชิ้นโตที่ฝังมาร์ชเมลโลว์ก้อนใหญ่ลงไปทั้งชิ้น
ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปสรรหาขนมสุดล้ำพวกนี้มาจากไหน
แถมเมื่อไม่นานมานี้ เขายังให้ตุ๊กตาสุดน่ารักเป็นของขวัญแก่ฉันอีกด้วย
‘มันคือตุ๊กตาหมีตัวจิ๋วที่ถักจากไหมพรม น่ารักสุดๆ ไปเลยล่ะ’
ฉันถูกใจมันมากจนต้องเอาไปวางประดับไว้บนโต๊ะหนังสือในห้องนอนอย่างดี
จากนั้นฉันจึงตอบแทนเขาด้วยลูกกวาดที่ฉันชอบที่สุดและภาพวาดหนึ่งใบ
เอาจริงๆ ฉันก็แอบกังวลอยู่เหมือนกันว่ามันจะดูเรียบง่ายเกินไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่กิลเบิร์ตเคยให้มาหรือเปล่า...
“ขอบพระคุณครับ ท่านหญิง ผมจะเก็บรักษาไว้เป็นสมบัติประจำตระกูลเลยครับ”
‘เดี๋ยวนะ ถึงขั้นสมบัติประจำตระกูลเลยเหรอ...’
แน่นอนว่าคงเป็นแค่คำพูดเอาใจ แต่สีหน้าของเขากลับจริงจังเสียจนฉันเกือบจะเผลอเชื่อไปจริงๆ
พวกเราสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยวิธีนี้
เรียกว่าได้สร้างมิตรภาพในแบบฉบับของตัวเองเลยเชียวล่ะ!
“กิลเบิร์ตก็ปายด้วยกานหยอ”
“ครับ ผมก็ร่วมเดินทางไปด้วย โดยมีกำหนดการจะคอยคุ้มกันรถม้าที่ท่านหญิงโดยสารครับ”
“โอ้โห ถ้าเปนกิลเบิร์ตก็อุ่นจายหายห่วงเยย ดีจังเยยนะ”
“ฮึก”
เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างนอบน้อมและเปี่ยมด้วยความศรัทธา
“ผมจะปกป้องด้วยชีวิตครับ”
ในตอนนั้นเอง
“หัวหน้ากิลเบิร์ตครับ! มีเรื่องให้ช่วยตรวจสอบสักครู่... เฮือก ท่านหญิง?”
“อันยอง!”
พอฉันชูมือขึ้นทักทาย อัศวินหนุ่มที่กำลังวิ่งเข้ามาก็สะดุ้งแล้วหยุดชะงัก
เขาตัวสั่นเทาที่ไหล่พลางค้อมเอวลงคำนับอย่างรวดเร็ว
“เป็นเกียรติที่ได้พบครับ ท่านหญิง! กระผมชื่อคอลินครับ!”
“หนูชื่อเมนโอนี่นะ”
“อ๊ะ ย่อมทราบอยู่แล้วครับ ได้ยินว่าชอบของหวานๆ แล้วก็วาดรูปเก่งมากๆ เลยนี่ครับ”
คราวนี้ฝ่ายที่สะดุ้งกลับเป็นฉันเอง
‘อะไรกัน ทำไมถึงรู้ละเอียดขนาดนั้นล่ะ?’
เพิ่งเคยเจอกันวันนี้แท้ๆ
พอฉันหรี่ตามองอย่างสงสัย คอลินก็สะดุ้งโหยงแล้วโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน
“ก็ท่านหญิงเป็นคนดังของฟานเทเบเลยนี่ครับ อ๊ะ! แน่นอนว่าในแง่ดีนะครับ!”
เขาที่รีบเสริมขึ้นมาอย่างร้อนรนเอ่ยต่ออย่างตื่นเต้น
“แล้วหัวหน้ากิลเบิร์ตก็เอาแต่พูดถึงท่านหญิงจนปากเปียกปากแฉะทุกวันเลยครับ คราวก่อนก็เอาคุกกี้กับตุ๊กตาที่ทำเองไปให้-.”
“คอลิน”
เสียงอันเด็ดขาดของกิลเบิร์ตดังแทรกขึ้นมา
คอลินที่กำลังพูดจ้ออย่างสะเปะสะปะรีบส่งเสียง “เฮือก” แล้วหุบปากฉับทันที
“ไม่ใช่ว่าบอกว่ามีเรื่องจะพูดหรอกหรือ? อย่าทำตัวเหลาะแหละต่อหน้าท่านผู้สูงศักดิ์ แล้วทำหน้าที่ของตัวเองซะ”
“...ขี้โกงชะมัดเลยครับ”
“ว่าไงนะ?”
“หัวหน้าได้เจอท่านหญิงอยู่หน้าห้องทำงานท่านดยุคทุกวันอยู่แล้วแท้ๆ ขนาดคนอื่นขอสลับจุดประจำการ ยังไม่ยอมหลีกทางให้เลยสักนิด! ผมเองก็อยากคุยกับท่านหญิงผู้น่ารักบ้างนี่ครับ...!”
“ไม่ได้การแล้ว ตามฉันมา คอลิน”
“อ๊าก! ชะ ช่วยด้วยครับหัวหน้า ผมผิดไปแล้...!”
กิลเบิร์ตที่ดึงหูคอลินเอาไว้แน่นค้อมศีรษะให้ฉัน ก่อนจะเดินห่างออกไป
คอลินเองก็ถูกเขาลากถูลู่ถูกังไปด้วยเช่นกัน
ฉันโบกมือให้คนทั้งสองพลางคิดในใจ
‘...ตุ๊กตาตัวนั้น ทำเองกับมือจริงๆ ด้วยสินะ’
ต้องบอกอดีตท่านดยุคแล้วสิว่ากล้ามเนื้อกับฝีมือเย็บปักถักร้อยมันไม่เกี่ยวกันเลยสักนิด!
ก็แหม พอสบโอกาสทีไรเป็นต้องเขวี้ยงไม้นิตติ้งทิ้งพร้อมกับโวยวายว่า ‘เพราะกล้ามเนื้อบ้าๆ นี่แท้ๆ ถึงได้ถักยากนัก!’ ตลอดเลยนี่นา
อ่า ถือโอกาสนี้ขอให้กิลเบิร์ตมาเป็นครูสอนถักนิตติ้งก็ไม่เลวเหมือนกันแฮะ?
ขณะที่ฉันกำลังวางแผนการที่ถ้ากิลเบิร์ตรู้เข้าคงไม่สบอารมณ์เท่าไรอยู่นั้น
“ยัยตัวเล็ก ไปกันได้แล้ว!”
“สายไหม! มาทางนี้เร็วเข้า!”
หลุยส์กับอดีตท่านดยุคก็ตะโกนเรียกฉันด้วยน้ำเสียงเปี่ยมพลัง
“ค่าา! ปายแย้วค่า!”
ฉันขานรับอย่างร่าเริงพลางซอยเท้าวิ่งดุ๊กดิ๊กไปยังจุดที่ทั้งสองคนยืนอยู่
ทว่า ก่อนที่จะวิ่งไปถึงตัวพวกเขานั้น
“จับกุมมาร์ชเมลโลว์สำเร็จ”
“คุณพ่อย่อ?”
ท่านดยุคก็อุ้มฉันที่กำลังวิ่งอยู่ลอยหวือขึ้นมา
จากนั้น
“เอาละ พวกเราขึ้นรถม้าคันนี้กันเถอะ”
เขาก็ก้าวฉับๆ เข้าไปในรถม้าคันที่อยู่หน้าสุด
“ไอ้ลูกเวรนี่ กล้าแซงคิวเรอะ!”
“อ๊ะ ขี้โกงนี่ครับ! คุณอา!”
ทั้งสองคนตะโกนลั่นพลางวิ่งกวดตามมาติดๆ
นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางสู่เมืองหลวงอันแสนวุ่นวาย
กำลังโหลดความเห็น...