ตอนที่ 71
วันต่อมา
มีคนส่งสารมาถึงที่ทาวน์เฮาส์
มันคือจดหมายที่เกล ผู้เป็นบิดาของอัสเตอร์และหลุยส์ส่งมา
ในจดหมายมีข้อความเขียนไว้ว่า บังเอิญคลาดกันพอดีจึงไม่ได้มารอต้อนรับ และจะส่งตัวอัสเตอร์กลับมาภายในสี่วัน
โชคดีที่หลุยส์เองก็กลับมาร่าเริงได้อย่างรวดเร็ว
“เพราะอีกสี่วันก็ได้เจอพี่แล้วนี่! เนอะ?”
“อื้อ!”
แม้การพบกับอัสเตอร์จะถูกเลื่อนออกไป ทว่าก็มีกำหนดการอื่นเข้ามาแทนที่
ไม่รู้ว่าไปได้ยินข่าวเรื่องที่พวกเราขึ้นมายังเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อไหร่ ทางตระกูลดยุคเฮนสตันและตระกูลดยุคเคเธอร์จึงติดต่อมาขอนัดพบ
ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ใช่แค่การพบปะธรรมดาๆ แต่เป็นการพบปะแบบ ‘เด็กเจอกับเด็ก’ และ ‘ผู้ใหญ่เจอกับผู้ใหญ่’
“ถ้าไม่อยากเจอก็ปฏิเสธได้นะ”
ท่านดยุคเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นฉันยืนตัวเกร็ง
ทว่าฉันกลับส่ายหน้าอย่างแน่วแน่
“อือ ไม่เอาค่ะ หนูจะไปเจอ...!”
ก็ฉันตัดสินใจแล้วนี่นาว่าจะสร้างสายสัมพันธ์กับพวกคุณหนูคุณชายจากตระกูลขุนนางเอาไว้
เพื่อการนั้น ฉันถึงได้ดำเนินโปรเจกต์ ‹วิธีเป็นท่านหญิงตามสัญญาที่สมบูรณ์แบบ› ไปแล้วด้วย
‘พอนึกถึงพวกท่านดยุคที่เคยเจอตอนนั้น มันก็แอบลังเลอยู่นิดหน่อยก็เถอะ...’
แถมปฏิกิริยาของหลุยส์ที่เคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้ ก็ชวนให้รู้สึกกลัวอยู่นิดๆ ไม่สิ กลัวมากเลยต่างหาก...!
แต่ฉันก็จุดประกายความมุ่งมั่นด้วยใจที่ตั้งเป้าว่าจะต้องทำให้สำเร็จ
โชคดีที่หลุยส์ตกลงจะไปด้วยกัน
“...ก็ฉันจะปล่อยให้เธอไปที่แบบนั้นคนเดียวได้ยังไงเล่า”
ที่แบบนั้นคือที่ไหนกัน
ที่แบบนั้นมันที่ไหนกันล่ะยะ?!
ชั่วพริบตานั้น ความสงสัยก็แล่นพล่านขึ้นมาจนแทบทะลัก แต่ฉันก็พยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างสุดชีวิต
‘ในเมื่อตัดสินใจว่าจะไปแล้วนี่นา’
จะว่าไปก็ไม่อยากชะโงกหน้ามองลงไปในห้วงเหวลึกเท่าไรหรอกนะ
และแล้ว เช้าวันนัดหมายก็มาถึง
“แต่นแต๊น! ถ้าเอาดอกไม้นี้มาเสียบตรงนี้ให้เด้งดึ๋งออกมาละก็... กรี๊ด!”
“น่ารักมากๆ เลยค่ะ!”
“ฮ้า พวกสาวใช้ที่ดินแดนดยุคโชคดีจังเลยนะ ได้แต่งตัวให้ท่านทารกน้อยที่น่ารักแบบนี้ทุกวี่ทุกวันเลยนี่นา”
เหล่าสาวใช้ในทาวน์เฮาส์ต่างพับแขนเสื้อขึ้นแล้วทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจในการจับฉันแต่งตัว
‘บอกตามตรงว่าตอนแรกแอบกังวลอยู่นิดหน่อย’
คนรับใช้ที่คฤหาสน์ดยุคน่ะยอมรับฉันเป็นอย่างดีตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็จริง แต่...
คนที่นี่ก็ใช่ว่าจะทำแบบนั้นไปด้วยเสียเมื่อไรกันเล่า
‘แอบกังวลว่าพวกเขาจะสงสัยเรื่องลูกนอกสมรสของท่านดยุคที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดพราดขึ้นมาหรือเปล่านะ...’
ทว่าความกังวลใจของฉันกลับกลายเป็นเรื่องน่าขันไปเลย เมื่อพวกเขาปฏิบัติต่อฉันราวกับรู้จักมักจี่กันมาตั้งแต่แรก
“เวลาพวกคนรับใช้ตระกูลอื่นอวดว่าได้แต่งตัวให้คุณหนูของตัวเองทีไรฉันอิจฉาทุกทีเลย ไม่นึกเลยว่าตัวเองก็จะมีโอกาสแบบนี้กับเขาบ้าง”
“จริงด้วยสิ อ๊ะ ริบบิ้นนี้น่าจะเข้ากับท่านหญิงมากกว่าหรือเปล่านะ”
“ดีใจสุดๆ ไปเลยที่มีท่านหญิง ฉันคงต้องขอย้ายไปประจำที่คฤหาสน์แดนฟานเทเบดีกว่ามั้งเนี่ย”
คิกคิก
พวกสาวใช้หัวเราะกันคิกคักเสียงดัง
ฉันเองก็ค่อยๆ ยิ้มตามไปด้วย
“แต่ว่านะ มีเรื่องจะถามหน่อยได้ไหมงะ”
“อุ๊ยตาย ได้แน่นอนสิคะ!”
“ถามมาได้ทุกเรื่องเลยค่ะ จะให้บอกว่าดิฉันชอบกินอะไรที่สุดก็ยังได้เลยนะคะ!”
“...ท่านหญิงจะอยากรู้เรื่องนั้นไปทำไมยะ เอาเป็นว่าถามมาได้ตามสบายเลยนะคะ”
เมื่อได้ยินคำตอบที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มแป้น ฉันจึงพยักหน้าหงึกหงัก
“พี่ชายอัดเต้อเนี่ย เป็นคนยังไงหยอ...”
พอมาลองคิดดูแล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าอัสเตอร์เป็นคนแบบไหน
เพราะถ้าไปถามหลุยส์ หมอนั่นก็คงจะร่ายยาวแต่คำทำนองว่า ‘พี่ชายสุดเจ๋ง พี่ชายที่เจ๋งที่สุดในโลก คนขยันที่ไม่เป็นสองรองใคร อัจฉริยะแห่งศตวรรษที่จะสืบทอดตำแหน่งต่อจากคุณอา’ อะไรเทือกนั้นน่ะสิ
‘ต้องรู้ไว้ก่อนว่าอัสเตอร์เป็นคนแบบไหน จะได้สนิทกันง่ายขึ้น’
ในแง่นั้นแล้ว คนที่รู้จักอัสเตอร์ดีที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นพวกคนรับใช้ที่คอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิดไม่ใช่หรือไงกัน
ฉันจึงรอฟังคำตอบตาแป๋วเป็นประกายวิบวับ
ทว่าทำไมกันนะ
‘เอ๋?’
ทำไมสีหน้าของพวกเธอถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?
คนทั้งสามที่ถูกถามต่างมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย
เมื่อฉันเอียงคอสงสัย สาวใช้คนหน้าสุดก็เอ่ยขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
“ขออภัยด้วยนะคะ คือมันพูดยากสักหน่อย...”
“เอ๋? อะ หรือว่าหนูถามเรื่องที่ไม่ควรถามไปหยอ...?”
พอฉันถามด้วยความกังวล สาวใช้ก็รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน
“ไม่ใช่ค่ะ! ไม่ใช่อย่างนั้นเลย... เพียงแต่พวกเราเองก็ไม่ค่อยรู้จักท่านอัสเตอร์ดีสักเท่าไหร่ค่ะ”
“จริงค่ะ”
“ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ”
หืม? ไม่ค่อยรู้จักอัสเตอร์งั้นเหรอ?
“แน่นอนว่าก็พอจะรู้คร่าวๆ อยู่นะคะ ดูเหมือนท่านจะเป็นคน... ดีค่ะ มักจะเอ่ยทักทายพวกเราอยู่เสมอ แล้วก็ไม่เคยอาละวาดหรือแสดงกิริยาหยาบคายเลยสักนิด”
“แถมยังดูสุขุมเกินวัยด้วยค่ะ”
“แต่ส่วนใหญ่ท่านมักจะขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือเพื่ออ่านหนังสือ... แล้วก็ไม่ค่อยพูดจาเท่าไหร่ อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนมีกำแพงขวางกั้นอยู่น่ะค่ะ?”
ฉันครุ่นคิดถึงคำพูดของเหล่าสาวใช้ท่ามกลางรถม้าที่กำลังโคลงเคลง
‘หรือว่าเขาจะเป็นคนที่เงียบกว่าที่ฉันคิดไว้นะ?’
ผิดคาดจริงๆ
เพราะคนส่วนใหญ่ของฟานเทเบน่ะมักจะ―
“อะไร มีอะไร มองหน้าฉันแบบนั้นทำไม ยัยหนู?”
“ไม่มีอะไยฉักหน่อย”
“อะไร มีอะไรกันแน่?”
ห่างไกลจากคำว่าเงียบสงบลิบลับเลยน่ะสิ
ทั้งหลุยส์ ทั้งอดีตท่านดยุค
รวมถึงท่านดยุคฟานเทเบด้วย
‘...อืม อัสเตอร์ก็ถอดแบบมาจากพ่อเหมือนกันหรือเปล่านะ’
แม้อยากจะถามหลุยส์ว่า ‘อัสเตอร์เหมือนคุณพ่อไหม’ แต่ฉันก็ต้องกลั้นใจไว้
ขืนถามไปแล้วหลุยส์เกิดหงอยขึ้นมาอีกจะทำยังไงล่ะ
‘เอาเป็นว่าตอนนี้มีสมาธิกับการพบกันในวันนี้ก่อนดีกว่า’
สถานที่นัดพบในวันนี้คือสวนกุหลาบของทาวน์เฮาส์ตระกูลเฮนสตัน
‘เห็นบอกว่าตระกูลเฮนสตันมีชื่อเสียงเรื่องดอกกุหลาบนี่นา’
สวนกุหลาบของตระกูลที่มีชื่อเสียงด้านดอกกุหลาบอย่างนั้นหรือ
มันจะวิเศษขนาดไหนกันนะ!
ฉันชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความคาดหวัง
แต่พอไปถึงจริง
สวนทางกับความคาดหวังของฉัน ฉันไม่มีเวลาแม้แต่จะมองดูสวนเลยสักนิด
“ฮะๆๆ ท่านทารกน้อยผู้น่ารัก”
“...น่ารำคาญจัง! คลาร่าอยากกลับบ้านแล้ว!”
“คนเราน่ะต้องพักผ่อนอย่างสงบในห้องที่มืดและเงียบสิ ที่นี่ทั้งสว่างเกินไปแถมยังเอะอะอีก อึก จิตใจชักจะไม่สงบแล้วนะ...”
อืม ไม่ใช่สิ
จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวต่างหากล่ะ
“ฮะ ฮะๆ”
ฉันหัวเราะแห้งๆ อย่างสดใส
ให้ตายสิ เหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างจริงๆ เลย
กระนั้นแม้ตอนแรกจะน่าเป็นห่วง แต่เมโลนี่ก็ปรับตัวเข้ากับการพบปะกันได้เป็นอย่างดี
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพลังแฝงของชีวิตรอบที่สองแสดงอิทธิฤทธิ์ออกมาอย่างเต็มที่นั่นเอง
“หน้าตาน่ารักเหมือนอย่างที่ได้ยินมาจากท่านพ่อจริงๆ ด้วย แก้มเหมือนลูกพีช ดวงตาก็เหมือนดอกไลแล็กเลย”
“เฮนรี่ก็เหมือนด็อกกุหลาบ”
“อื้อ ฉันก็รู้ตัวอยู่หรอกนะ โดยเฉพาะเวลาที่ยิ้มจะยิ่งเหมือนกุหลาบในฤดูร้อนอันสดชื่นเชียวละ”
“...อื้ม”
รอยยิ้มที่ไม่เคยจางหายไปไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม
“คลาร่าอยากกลับบ้านแล้ว!”
“...ที่นี่ก็บ้านพี่ฉาวคลาร่าไม่ใช่หยอ”
“...หมายถึงอยากกลับห้องต่างหากเล่า! เด็กทารกนี่ไม่รู้อะไรสักอย่างเลยสินะ? ชิ”
“ฮะ ฮ่ะๆ ขอโต้ดนะ...”
ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใด ก็ไม่เคยเสียรอยยิ้มไปจริงๆ
“...เรื่องนั้น จริงเหรอ...?”
“อะไยหยอ”
“ได้ยินมาจากท่านพ่อ ว่าเธอเป็นเจ้าของเหมืองแร่เวทมนตร์ที่เพิ่งค้นพบใหม่... เคยวิจัยเกี่ยวกับหินเวทมนตร์ก้อนนั้นบ้างไหม ประสิทธิภาพของหินเวทมนตร์เป็นยังไง ถ้าใส่ลงในอุปกรณ์เวทมนตร์จะทำงานได้นานแค่ไหน ต่างจากหินเวทมนตร์ก้อนอื่นๆ ที่ปล่อยขายตามท้องตลาดจนถึงตอนนี้ยังไง...”
“เอ่อ เรื่องนั้น ฉันก็ไม่ค่อยยู้อะ...”
“...เฮ้อ... การพบปะผู้คนมันไม่เข้ากับฉันจริงๆ ด้วย...”
เอาจริงดิ! ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใด ก็ต้องไม่สูญเสียรอยยิ้มไปเด็ดขาด...!
“พยายามเข้านะ ยัยหนู อดทนอีกนิด ฉันขอบอกอีกครั้งว่า...”
“...มะ ไม่ใช่เด็กไม่ดีช่ายม้าย”
แม้จะมองดูหลุยส์ที่กำลังหลบสายตา แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ไม่ยอมให้เลือนหายไปเด็ดขาด!
เธอรอดพ้นทุกสิ่งมาได้ด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นดั่งแสงตะวันนี้เพียงอย่างเดียว
ส่งผลให้บทสนทนาเริ่มดำเนินต่อไปได้อย่างน่าประหลาดใจ
‘เพราะเดิมทีเขาบอกกันว่า ไม่มีใครถ่มน้ำลายรดใส่ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มได้ลงคอหรอก’
กลายเป็นว่าเมโลนี่กลับเป็นฝ่ายชี้นำทิศทางของบทสนทนาเสียด้วยซ้ำ
ในเมื่อแต่ละคนมีนิสัยเฉพาะตัวชัดเจน หัวข้อการสนทนาที่ต้องหยิบยกมาคุยจึงเห็นได้ชัดและรับมือได้ง่าย
สำหรับเฮนรี่คือคำชม
สำหรับอีธานคือเรื่องหินเวทมนตร์
การเลือกหัวข้อที่เหมาะสม ผนวกกับการช่วยสนับสนุนอย่างกระตือรือร้นของหลุยส์ และความน่ารักน่าเอ็นดูของเมโลนี่ ทำให้บรรยากาศอันแสนชื่นมื่นดำเนินต่อไปได้ด้วยดี
แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะรู้สึกชื่นมื่นไปด้วย
‘หงุดหงิดชะมัดเลย จริงๆ นะ...!’
คลาร่าที่พองแก้มป่องด้วยความหงุดหงิดจ้องเขม็งไปยังเมโลนี่ด้วยสายตาขุ่นเคือง
สองมือที่กอดตุ๊กตาหมีเอาไว้เกร็งแน่นจนสุดแรง
กำลังโหลดความเห็น...