คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 71

ตอน 71

ตอนที่ 71

วันต่อมา

มีคนส่งสารมาถึงที่ทาวน์เฮาส์

มันคือจดหมายที่เกล ผู้เป็นบิดาของอัสเตอร์และหลุยส์ส่งมา

ในจดหมายมีข้อความเขียนไว้ว่า บังเอิญคลาดกันพอดีจึงไม่ได้มารอต้อนรับ และจะส่งตัวอัสเตอร์กลับมาภายในสี่วัน

โชคดีที่หลุยส์เองก็กลับมาร่าเริงได้อย่างรวดเร็ว

“เพราะอีกสี่วันก็ได้เจอพี่แล้วนี่! เนอะ?”

“อื้อ!”

แม้การพบกับอัสเตอร์จะถูกเลื่อนออกไป ทว่าก็มีกำหนดการอื่นเข้ามาแทนที่

ไม่รู้ว่าไปได้ยินข่าวเรื่องที่พวกเราขึ้นมายังเมืองหลวงตั้งแต่เมื่อไหร่ ทางตระกูลดยุคเฮนสตันและตระกูลดยุคเคเธอร์จึงติดต่อมาขอนัดพบ

ยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ใช่แค่การพบปะธรรมดาๆ แต่เป็นการพบปะแบบ ‘เด็กเจอกับเด็ก’ และ ‘ผู้ใหญ่เจอกับผู้ใหญ่’

“ถ้าไม่อยากเจอก็ปฏิเสธได้นะ”

ท่านดยุคเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นฉันยืนตัวเกร็ง

ทว่าฉันกลับส่ายหน้าอย่างแน่วแน่

“อือ ไม่เอาค่ะ หนูจะไปเจอ...!”

ก็ฉันตัดสินใจแล้วนี่นาว่าจะสร้างสายสัมพันธ์กับพวกคุณหนูคุณชายจากตระกูลขุนนางเอาไว้

เพื่อการนั้น ฉันถึงได้ดำเนินโปรเจกต์ ‹วิธีเป็นท่านหญิงตามสัญญาที่สมบูรณ์แบบ› ไปแล้วด้วย

‘พอนึกถึงพวกท่านดยุคที่เคยเจอตอนนั้น มันก็แอบลังเลอยู่นิดหน่อยก็เถอะ...’

แถมปฏิกิริยาของหลุยส์ที่เคยแสดงออกมาก่อนหน้านี้ ก็ชวนให้รู้สึกกลัวอยู่นิดๆ ไม่สิ กลัวมากเลยต่างหาก...!

แต่ฉันก็จุดประกายความมุ่งมั่นด้วยใจที่ตั้งเป้าว่าจะต้องทำให้สำเร็จ

โชคดีที่หลุยส์ตกลงจะไปด้วยกัน

“...ก็ฉันจะปล่อยให้เธอไปที่แบบนั้นคนเดียวได้ยังไงเล่า”

ที่แบบนั้นคือที่ไหนกัน

ที่แบบนั้นมันที่ไหนกันล่ะยะ?!

ชั่วพริบตานั้น ความสงสัยก็แล่นพล่านขึ้นมาจนแทบทะลัก แต่ฉันก็พยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างสุดชีวิต

‘ในเมื่อตัดสินใจว่าจะไปแล้วนี่นา’

จะว่าไปก็ไม่อยากชะโงกหน้ามองลงไปในห้วงเหวลึกเท่าไรหรอกนะ

และแล้ว เช้าวันนัดหมายก็มาถึง

“แต่นแต๊น! ถ้าเอาดอกไม้นี้มาเสียบตรงนี้ให้เด้งดึ๋งออกมาละก็... กรี๊ด!”

“น่ารักมากๆ เลยค่ะ!”

“ฮ้า พวกสาวใช้ที่ดินแดนดยุคโชคดีจังเลยนะ ได้แต่งตัวให้ท่านทารกน้อยที่น่ารักแบบนี้ทุกวี่ทุกวันเลยนี่นา”

เหล่าสาวใช้ในทาวน์เฮาส์ต่างพับแขนเสื้อขึ้นแล้วทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจในการจับฉันแต่งตัว

‘บอกตามตรงว่าตอนแรกแอบกังวลอยู่นิดหน่อย’

คนรับใช้ที่คฤหาสน์ดยุคน่ะยอมรับฉันเป็นอย่างดีตั้งแต่แรกอยู่แล้วก็จริง แต่...

คนที่นี่ก็ใช่ว่าจะทำแบบนั้นไปด้วยเสียเมื่อไรกันเล่า

‘แอบกังวลว่าพวกเขาจะสงสัยเรื่องลูกนอกสมรสของท่านดยุคที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดพราดขึ้นมาหรือเปล่านะ...’

ทว่าความกังวลใจของฉันกลับกลายเป็นเรื่องน่าขันไปเลย เมื่อพวกเขาปฏิบัติต่อฉันราวกับรู้จักมักจี่กันมาตั้งแต่แรก

“เวลาพวกคนรับใช้ตระกูลอื่นอวดว่าได้แต่งตัวให้คุณหนูของตัวเองทีไรฉันอิจฉาทุกทีเลย ไม่นึกเลยว่าตัวเองก็จะมีโอกาสแบบนี้กับเขาบ้าง”

“จริงด้วยสิ อ๊ะ ริบบิ้นนี้น่าจะเข้ากับท่านหญิงมากกว่าหรือเปล่านะ”

“ดีใจสุดๆ ไปเลยที่มีท่านหญิง ฉันคงต้องขอย้ายไปประจำที่คฤหาสน์แดนฟานเทเบดีกว่ามั้งเนี่ย”

คิกคิก

พวกสาวใช้หัวเราะกันคิกคักเสียงดัง

ฉันเองก็ค่อยๆ ยิ้มตามไปด้วย

“แต่ว่านะ มีเรื่องจะถามหน่อยได้ไหมงะ”

“อุ๊ยตาย ได้แน่นอนสิคะ!”

“ถามมาได้ทุกเรื่องเลยค่ะ จะให้บอกว่าดิฉันชอบกินอะไรที่สุดก็ยังได้เลยนะคะ!”

“...ท่านหญิงจะอยากรู้เรื่องนั้นไปทำไมยะ เอาเป็นว่าถามมาได้ตามสบายเลยนะคะ”

เมื่อได้ยินคำตอบที่เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มแป้น ฉันจึงพยักหน้าหงึกหงัก

“พี่ชายอัดเต้อเนี่ย เป็นคนยังไงหยอ...”

พอมาลองคิดดูแล้ว ฉันยังไม่รู้เลยว่าอัสเตอร์เป็นคนแบบไหน

เพราะถ้าไปถามหลุยส์ หมอนั่นก็คงจะร่ายยาวแต่คำทำนองว่า ‘พี่ชายสุดเจ๋ง พี่ชายที่เจ๋งที่สุดในโลก คนขยันที่ไม่เป็นสองรองใคร อัจฉริยะแห่งศตวรรษที่จะสืบทอดตำแหน่งต่อจากคุณอา’ อะไรเทือกนั้นน่ะสิ

‘ต้องรู้ไว้ก่อนว่าอัสเตอร์เป็นคนแบบไหน จะได้สนิทกันง่ายขึ้น’

ในแง่นั้นแล้ว คนที่รู้จักอัสเตอร์ดีที่สุด ย่อมหนีไม่พ้นพวกคนรับใช้ที่คอยดูแลเขาอย่างใกล้ชิดไม่ใช่หรือไงกัน

ฉันจึงรอฟังคำตอบตาแป๋วเป็นประกายวิบวับ

ทว่าทำไมกันนะ

‘เอ๋?’

ทำไมสีหน้าของพวกเธอถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?

คนทั้งสามที่ถูกถามต่างมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย

เมื่อฉันเอียงคอสงสัย สาวใช้คนหน้าสุดก็เอ่ยขึ้นมาอย่างระมัดระวัง

“ขออภัยด้วยนะคะ คือมันพูดยากสักหน่อย...”

“เอ๋? อะ หรือว่าหนูถามเรื่องที่ไม่ควรถามไปหยอ...?”

พอฉันถามด้วยความกังวล สาวใช้ก็รีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

“ไม่ใช่ค่ะ! ไม่ใช่อย่างนั้นเลย... เพียงแต่พวกเราเองก็ไม่ค่อยรู้จักท่านอัสเตอร์ดีสักเท่าไหร่ค่ะ”

“จริงค่ะ”

“ดิฉันก็เหมือนกันค่ะ”

หืม? ไม่ค่อยรู้จักอัสเตอร์งั้นเหรอ?

◆ ◆ ◆

“แน่นอนว่าก็พอจะรู้คร่าวๆ อยู่นะคะ ดูเหมือนท่านจะเป็นคน... ดีค่ะ มักจะเอ่ยทักทายพวกเราอยู่เสมอ แล้วก็ไม่เคยอาละวาดหรือแสดงกิริยาหยาบคายเลยสักนิด”

“แถมยังดูสุขุมเกินวัยด้วยค่ะ”

“แต่ส่วนใหญ่ท่านมักจะขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือเพื่ออ่านหนังสือ... แล้วก็ไม่ค่อยพูดจาเท่าไหร่ อีกทั้งยังรู้สึกเหมือนมีกำแพงขวางกั้นอยู่น่ะค่ะ?”

ฉันครุ่นคิดถึงคำพูดของเหล่าสาวใช้ท่ามกลางรถม้าที่กำลังโคลงเคลง

‘หรือว่าเขาจะเป็นคนที่เงียบกว่าที่ฉันคิดไว้นะ?’

ผิดคาดจริงๆ

เพราะคนส่วนใหญ่ของฟานเทเบน่ะมักจะ―

“อะไร มีอะไร มองหน้าฉันแบบนั้นทำไม ยัยหนู?”

“ไม่มีอะไยฉักหน่อย”

“อะไร มีอะไรกันแน่?”

ห่างไกลจากคำว่าเงียบสงบลิบลับเลยน่ะสิ

ทั้งหลุยส์ ทั้งอดีตท่านดยุค

รวมถึงท่านดยุคฟานเทเบด้วย

‘...อืม อัสเตอร์ก็ถอดแบบมาจากพ่อเหมือนกันหรือเปล่านะ’

แม้อยากจะถามหลุยส์ว่า ‘อัสเตอร์เหมือนคุณพ่อไหม’ แต่ฉันก็ต้องกลั้นใจไว้

ขืนถามไปแล้วหลุยส์เกิดหงอยขึ้นมาอีกจะทำยังไงล่ะ

‘เอาเป็นว่าตอนนี้มีสมาธิกับการพบกันในวันนี้ก่อนดีกว่า’

สถานที่นัดพบในวันนี้คือสวนกุหลาบของทาวน์เฮาส์ตระกูลเฮนสตัน

‘เห็นบอกว่าตระกูลเฮนสตันมีชื่อเสียงเรื่องดอกกุหลาบนี่นา’

สวนกุหลาบของตระกูลที่มีชื่อเสียงด้านดอกกุหลาบอย่างนั้นหรือ

มันจะวิเศษขนาดไหนกันนะ!

ฉันชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยหัวใจที่เปี่ยมด้วยความคาดหวัง

แต่พอไปถึงจริง

สวนทางกับความคาดหวังของฉัน ฉันไม่มีเวลาแม้แต่จะมองดูสวนเลยสักนิด

“ฮะๆๆ ท่านทารกน้อยผู้น่ารัก”

“...น่ารำคาญจัง! คลาร่าอยากกลับบ้านแล้ว!”

“คนเราน่ะต้องพักผ่อนอย่างสงบในห้องที่มืดและเงียบสิ ที่นี่ทั้งสว่างเกินไปแถมยังเอะอะอีก อึก จิตใจชักจะไม่สงบแล้วนะ...”

อืม ไม่ใช่สิ

จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวต่างหากล่ะ

“ฮะ ฮะๆ”

ฉันหัวเราะแห้งๆ อย่างสดใส

ให้ตายสิ เหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างจริงๆ เลย

◆ ◆ ◆

กระนั้นแม้ตอนแรกจะน่าเป็นห่วง แต่เมโลนี่ก็ปรับตัวเข้ากับการพบปะกันได้เป็นอย่างดี

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพลังแฝงของชีวิตรอบที่สองแสดงอิทธิฤทธิ์ออกมาอย่างเต็มที่นั่นเอง

“หน้าตาน่ารักเหมือนอย่างที่ได้ยินมาจากท่านพ่อจริงๆ ด้วย แก้มเหมือนลูกพีช ดวงตาก็เหมือนดอกไลแล็กเลย”

“เฮนรี่ก็เหมือนด็อกกุหลาบ”

“อื้อ ฉันก็รู้ตัวอยู่หรอกนะ โดยเฉพาะเวลาที่ยิ้มจะยิ่งเหมือนกุหลาบในฤดูร้อนอันสดชื่นเชียวละ”

“...อื้ม”

รอยยิ้มที่ไม่เคยจางหายไปไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม

“คลาร่าอยากกลับบ้านแล้ว!”

“...ที่นี่ก็บ้านพี่ฉาวคลาร่าไม่ใช่หยอ”

“...หมายถึงอยากกลับห้องต่างหากเล่า! เด็กทารกนี่ไม่รู้อะไรสักอย่างเลยสินะ? ชิ”

“ฮะ ฮ่ะๆ ขอโต้ดนะ...”

ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใด ก็ไม่เคยเสียรอยยิ้มไปจริงๆ

“...เรื่องนั้น จริงเหรอ...?”

“อะไยหยอ”

“ได้ยินมาจากท่านพ่อ ว่าเธอเป็นเจ้าของเหมืองแร่เวทมนตร์ที่เพิ่งค้นพบใหม่... เคยวิจัยเกี่ยวกับหินเวทมนตร์ก้อนนั้นบ้างไหม ประสิทธิภาพของหินเวทมนตร์เป็นยังไง ถ้าใส่ลงในอุปกรณ์เวทมนตร์จะทำงานได้นานแค่ไหน ต่างจากหินเวทมนตร์ก้อนอื่นๆ ที่ปล่อยขายตามท้องตลาดจนถึงตอนนี้ยังไง...”

“เอ่อ เรื่องนั้น ฉันก็ไม่ค่อยยู้อะ...”

“...เฮ้อ... การพบปะผู้คนมันไม่เข้ากับฉันจริงๆ ด้วย...”

เอาจริงดิ! ไม่ว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ใด ก็ต้องไม่สูญเสียรอยยิ้มไปเด็ดขาด...!

“พยายามเข้านะ ยัยหนู อดทนอีกนิด ฉันขอบอกอีกครั้งว่า...”

“...มะ ไม่ใช่เด็กไม่ดีช่ายม้าย”

แม้จะมองดูหลุยส์ที่กำลังหลบสายตา แต่ก็เป็นรอยยิ้มที่ไม่ยอมให้เลือนหายไปเด็ดขาด!

เธอรอดพ้นทุกสิ่งมาได้ด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นดั่งแสงตะวันนี้เพียงอย่างเดียว

ส่งผลให้บทสนทนาเริ่มดำเนินต่อไปได้อย่างน่าประหลาดใจ

‘เพราะเดิมทีเขาบอกกันว่า ไม่มีใครถ่มน้ำลายรดใส่ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มได้ลงคอหรอก’

กลายเป็นว่าเมโลนี่กลับเป็นฝ่ายชี้นำทิศทางของบทสนทนาเสียด้วยซ้ำ

ในเมื่อแต่ละคนมีนิสัยเฉพาะตัวชัดเจน หัวข้อการสนทนาที่ต้องหยิบยกมาคุยจึงเห็นได้ชัดและรับมือได้ง่าย

สำหรับเฮนรี่คือคำชม

สำหรับอีธานคือเรื่องหินเวทมนตร์

การเลือกหัวข้อที่เหมาะสม ผนวกกับการช่วยสนับสนุนอย่างกระตือรือร้นของหลุยส์ และความน่ารักน่าเอ็นดูของเมโลนี่ ทำให้บรรยากาศอันแสนชื่นมื่นดำเนินต่อไปได้ด้วยดี

แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะรู้สึกชื่นมื่นไปด้วย

‘หงุดหงิดชะมัดเลย จริงๆ นะ...!’

คลาร่าที่พองแก้มป่องด้วยความหงุดหงิดจ้องเขม็งไปยังเมโลนี่ด้วยสายตาขุ่นเคือง

สองมือที่กอดตุ๊กตาหมีเอาไว้เกร็งแน่นจนสุดแรง

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 71
อ่านตอน 72 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 70กลับหน้าเรื่อง
ตอน 70ตอน 72