ตอนที่ 72
‘หงุดหงิดชะมัด’
หลังจากแขกกลับไปหมดแล้ว คลาร่าที่ขังตัวเองอยู่ในห้องด้วยความแง่งอนก็พองแก้มป่อง
“ทุกคนบ้าไปหมดแล้ว เด็กแบบนั้นมีอะไรน่ารักกัน!”
แก้มขาวที่ดูนุ่มนิ่ม
แขนขาสั้นป้อม
ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับกับผมสีเงินที่ทอประกายทุกครั้งเมื่อต้องแสงแดด
‘เอาจริงมันก็น่ารักนิดหน่อยแหละ แต่ว่า...’
ปกติเด็กสี่ขวบใครๆ ก็น่ารักกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง
‘คลาร่ายังน่ารักกว่าเด็กคนนั้นตั้งเยอะ!’
ถึงอย่างนั้น ทุกความสนใจก็ตกเป็นของทารกน้อยคนนั้นไปหมด
เมโลนี่
ทุกคนมัวแต่สนใจยัยเด็กตัวกะเปี๊ยกนั่น จนไม่มีสายตาเหลียวแลมาทางเธอเลยสักนิด
เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้แท้ๆ
ในบรรดาพวกเด็กๆ ตำแหน่งน้องเล็กสุดมักจะเป็นของเธอเสมอ และการได้รับการดูแลเอาใจใส่ก็เป็นหน้าที่ของเธอคนเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น ท่านกงจื่อแห่งฟานเทเบที่เป็นพี่ชายของยัยเด็กนั่น หรือท่านกงจื่อแห่งเคเธอร์ที่นิสัยแปลกพิลึกจะทำแบบนั้นก็ช่างเถอะ แต่ว่า―
‘...ไม่นึกเลยว่าแม้แต่พี่ชายของฉันก็ยังเป็นไปด้วย’
หางตาที่ชี้ขึ้นของเธอตกลงอย่างหงอยเหงา
คลาร่าซุกหน้าลงกับตุ๊กตาหมีที่กอดไว้ในอกแน่น
‘ตอนนี้ แม้แต่พี่ชายก็คงไม่เห็นว่าฉันน่ารักแล้วสินะ’
...เหมือนท่านพ่อกับท่านแม่ใช่ไหม?
“ไม่รู้ว่าจะกอดตุ๊กตาหมีเดินไปเดินมาจนถึงเมื่อไหร่กัน”
“นั่นสิคะ คลาร่าก็อายุตั้งเจ็ดขวบแล้ว คงต้องรู้จักสำรวมตัวบ้างแล้วล่ะ”
“ตอนเด็กๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่คงต้องเริ่มสั่งสอนได้แล้วล่ะ ว่าจากนี้ไปจะมาทำตัวเป็นเด็กเกินไปไม่ได้อีกแล้ว”
บทสนทนาของท่านพ่อกับท่านแม่ที่แอบได้ยินมาเมื่อไม่นานนี้ผุดขึ้นมาในหัว
‘เกลียดท่านแม่กับท่านพ่อที่สุดเลย เกลียดพี่ด้วย’
หยาดน้ำตาเอ่อคลอรื้นอยู่ตรงเปลือกตาที่หลับแน่น
และในวันถัดมา
“...อะไรนะ ทารกคนนั้นจะมาที่นี่อีกแล้วเหรอ?!”
คลาร่ากรีดร้องออกมาเสียงหลงเมื่อได้ยินข่าวที่ราวกับสายฟ้าฟาด
เฮนรี่ที่เป็นคนแจ้งข่าวพยักหน้า
“อืม ท่านพ่อกับท่านแม่อยากเชิญมาร่วมโต๊ะอาหารน่ะ พรุ่งนี้ก็เลยจะมาที่บ้านเรา”
“...ฮึ ใครอนุญาตกันล่ะ! ฉันเกลียดเด็กนั่น!”
“คลาร่า พูดจาไม่ดีแบบนั้นไม่ได้นะ! เราต้องเห็นคุณค่าของคนอื่นเหมือนกับที่เห็นคุณค่าของตัวเองสิ”
คลาร่าตกใจกับคำพูดที่เด็ดขาดของเฮนรี่
ที่ผ่านมาเฮนรี่ตามใจคลาร่ามาตลอด เพราะเธอคือน้องสาวที่น่ารักเพียงคนเดียว เขาจึงพยายามทำให้ทุกอย่าง
แต่นี่กลับมาดุเธอเนี่ยนะ
ดวงตาสีชมพูที่เคยอบอุ่นอยู่เสมอกลับให้ความรู้สึกเย็นชาเป็นครั้งแรก
“...ไม่รู้ด้วยแล้ว คลาร่าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นแหละ! เด็กนั่นไม่ใช่แขกของคลาร่าสักหน่อย!”
คลาร่าแผดเสียงลั่นพลางกอดตุ๊กตาหมีวิ่งพรวดพราดขึ้นบันไดไป
“คลาร่า...!”
แม้จะมีเสียงตะโกนเรียกดังมาจากข้างหลัง แต่ขาสั้นๆ ของเด็กน้อยก็ไม่หยุดวิ่ง
ใบหน้าที่แดงก่ำเต็มไปด้วยความเศร้า ความกลัว และความอิจฉาริษยา
‘เกลียดที่สุดเลย’
เกลียดพี่ เกลียดท่านพ่อท่านแม่ แล้วก็เกลียดเด็กทารกที่ชื่อเมโลนี่นั่นที่สุดเลย!
ดวงตาสีชมพูลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ
“ขอบคุณที่เชิญมาร่วมโต๊ะอาหารครับ”
“ขอบคุนค่า”
ฉันก้มหัวคำนับตามหลุยส์
ผู้ที่ออกมาต้อนรับพวกเราคือคู่สามีภรรยาดรุกเฮนสตัน
“แหม เป็นเด็กน้อยที่น่ารักจริงๆ เหมือนอย่างที่ได้ยินมาเลยนะเนี่ย”
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ท่านหญิงตัวน้อย”
“ฉะหวัดดีค่า เมนโอนี่ค่า”
“ฮ่าๆ น่ารักจังเลย”
ดัชเชสเฮนสตันหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี
ฉันเองก็ยิ้มตอบพลางแอบลอบมองเธอไปด้วย
‘โอ้ ท่านดัชเชสหน้าตาเป็นแบบนี้นี่เองสินะ’
คู่สามีภรรยาดรุกเฮนสตันดูเหมาะสมกันราวกับนกแก้วคู่รักที่เคียงข้างกันไม่มีผิด
เมื่อเห็นทั้งสองคน จู่ๆ ฉันก็นึกถึงท่านดยุคฟานเทเบผู้ยังครองตัวเป็นโสดขึ้นมา
หลังจากเขาสูญเสียคนรักไปในอุบัติเหตุ เขาก็ประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาด
‘ถ้าเกิดคนรักคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ละก็ ท่านดยุคเองก็คงได้ใช้ชีวิตคู่ที่อบอุ่นแบบนั้นเหมือนกันแท้ๆ’
...ว่าแต่ ผู้หญิงคนนั้นจะหน้าตาเป็นแบบไหนกันแน่นะ
‘ไม่เคยเห็นหน้าเธอเลยสักครั้งเดียวแฮะ’
มัวแต่ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปเรื่อย รู้ตัวอีกทีสถานที่ก็เปลี่ยนมาเป็นห้องอาหารเสียแล้ว
เฮนรี่กับคลาร่าอยู่ที่นั่น
“ยินดีที่ได้เจอนะ ท่านหญิง หลุยส์ก็ยินดีต้อนรับนะ”
“...ฮึ่ม”
แตกต่างจากเฮนรี่ที่ทักทายพร้อมรอยยิ้มสดใสอย่างสิ้นเชิง เพราะคลาร่าที่กอดตุ๊กตาหมีอยู่สะบัดหน้าหนีไปทันที
‘ฮะๆ วันนี้สายตาก็ยังดูทิ่มแทงเหมือนเดิมเลยแฮะ’
ดูเหมือนว่าคลาร่าจะไม่ชอบขี้หน้าฉันเอามากๆ เลยล่ะ
ช่างเถอะ ฉันไม่ได้สนใจอยู่แล้ว
คนเราจะไปทำให้ทุกคนมารักชอบได้ยังไงกันเล่า
แต่เดิมฉันเป็นพวกที่คุ้นชินกับการโดนเกลียดมากกว่าการได้รับความรักอยู่แล้วด้วย
แม้ว่าหลังจากเข้ามาอยู่ในตระกูลฟานเทเบ เรื่องที่โดนเกลียดจะลดน้อยลงจนน่าขอบคุณก็เถอะ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ―
‘แค่อาการแง่งอนแบบเด็กๆ น่ะ ฉันรับมือได้สบายมากอยู่แล้ว’
ฉันส่งยิ้มหวานให้คลาร่าด้วยความหมายเช่นนั้น
พอสบตากัน คลาร่าก็สะดุ้งแล้วหันหน้าหนีไปอีกทางทันที
ฮ่าๆ วางฟอร์มเก่งจังนะ
“เอาละ เพื่อให้แขกทุกท่านพึงพอใจ ฉันจึงได้เตรียมการอย่างสุดความสามารถเลยละ ฮ่าๆ ทานให้อร่อยนะจ๊ะ”
เป็นจริงอย่างที่ท่านดยุคพูดไว้ไม่มีผิด
อาหารอุดมสมบูรณ์เสียจนโต๊ะแทบจะหักทรุดลงมาเลยทีเดียว
แถมอาหารแต่ละจานยังรสชาติยอดเยี่ยมไร้ที่ติอีกด้วย
‘อร่อยจัง...!’
อร่อยจนเนื้อตัวสั่นไปหมดเลยละ
ในขณะที่ฉันกำหมัดแน่นพลางลิ้มรสความอร่อยอย่างดื่มด่ำ สายตาของทุกคนก็หันมาจับจ้องที่ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
‘เฮือก แย่ละสิ’
นี่ฉันกินเอิกเกริกเกินไปหรือเปล่านะ...?
ความเขินอายแล่นริ้วขึ้นมาทีหลังจนฉันต้องแอบหลบสายตา ทว่า
“เอ้า ยัยหนู กินอันนี้ด้วยสิ”
“เด็กน้อย ลองกินนี่ดูสิจ๊ะ”
“ฮ่าๆ อันนี้ก็อร่อยมากนะจ๊ะ ท่านหญิงตัวน้อย”
“ว้าว ฉันต้องให้บ้างแล้ว อืม ฉันแนะนำอันนี้เลย!”
ทั้งหลุยส์และเฮนรี่ ไปจนถึงท่านดยุคและภริยา
ทุกคนต่างวุ่นอยู่กับการดันจานอาหารมาตรงหน้าฉัน
ในเมื่อไม่อาจเพิกเฉยต่อความหวังดีได้ ฉันจึงยัดของที่แต่ละคนแนะนำเข้าปากไปทีละคำ
...แม้จะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างแต่ก็อร่อยจริงๆ แฮะ
ดูท่าว่าทุกคนจะมีรสนิยมเรื่องของกินที่ยอดเยี่ยมกันทั้งนั้นเลย
ในระหว่างที่ฉันกำลังรับประทานอาหารต่อไปด้วยสติที่เลื่อนลอยไปครึ่งหนึ่งนั่นเอง
“...เอ้า ลองกินอันนี้ดูสิ”
มือเล็กๆ ยื่นผลุบออกมาจากระหว่างจานอาหารแล้วส่งของกินมาให้
ฉันอ้าปากรับมากินโดยไม่ทันคิดอะไรเหมือนอย่างที่ทำมาตลอด
และแล้ว
“...!”
ฉันก็สะดุ้งสุดตัวพลางยกมือขึ้นปิดปาก
เมื่อฉันทนไม่ไหวจนดิ้นพราดๆ หลุยส์ก็หันมามองฉันด้วยสีหน้าตกใจ
“อะไรเนี่ย เป็นอะไรไป ยัยเปี๊ยก?!”
“เผะ เผ็ด...!”
“ว่าไงนะ”
“เผ็ด...!”
อะ ลิ้นร้อนผ่าวจนออกเสียงแทบไม่ชัดเลย!
ตอนนั้นเองหลุยส์ถึงได้ก้มดูจานที่วางอยู่ตรงหน้าฉัน
“อะไรกัน กินเจ้านี่เข้าไปงั้นเหรอ”
หงึกหงึก
ท่านดัชเชสรีบส่งน้ำมาให้ฉันที่กำลังพยักหน้าหงึกหงึกทันที
ฉันใช้สองมือรับมันมาแล้วกระดกอึกๆ
ถึงอย่างนั้น ความเผ็ดร้อนก็ยังไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ
‘เหมือนเคยได้ยินมาว่ารสเผ็ดคือความเจ็บปวดนี่นา...!’
ดูท่าว่านั่นจะเป็นเรื่องจริงแฮะ
ถึงจะรู้ว่าเป็นกิริยาที่เสียมารยาท แต่ฉันก็แลบลิ้นที่แสบร้อนออกมาจนสุดแล้วหอบแฮ่กๆ
“เอลิส! ไปเอานมมาแก้วหนึ่ง เร็วเข้า!”
“ค่ะ นายหญิง!”
สาวใช้ที่วิ่งกระหืดกระหอบไปยังห้องครัวกลับมาพร้อมกับนมหนึ่งแก้ว
คราวนี้ฉันก็รับนมมาแล้วดื่มอึกๆ เช่นกัน
ลิ้นที่แสบร้อนราวกับถูกไฟแผดเผาถึงได้เริ่มสงบลงมาบ้าง
“ค่อยยังชั่วขึ้นไหมจ๊ะ ท่านหญิง”
“ค่า ไม่เปงรายค่า”
อึ้ก
แม้จะลำบากอยู่สักหน่อยเพราะน้ำลายยังคงสอออกมาไม่หยุด
ท่านดัชเชสแสดงสีหน้าเป็นกังวลและเอ่ยถามไถ่อาการฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหตุการณ์วุ่นวายสั้นๆ จึงสงบลงได้เช่นนั้น
ท่านดยุคที่กระวนกระวายใจลูบอกตนเองพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง
“ฮะ แปลกจริงเชียว อาหารจานนั้นฉันสั่งให้เอาไปวางไว้ไกลๆ ให้พ้นมือคุณหนูตัวน้อยแล้วแท้ๆ ทำไมมันถึงไปอยู่ตรงหน้าคุณหนูตัวน้อยได้...”
ในตอนนั้นเอง
คิก
เสียงหัวเราะของเด็กตัวเล็กๆ ก็เล็ดลอดออกมา
ในเวลาเดียวกัน ทุกคนต่างหันขวับไปยังจุดที่มีเสียงหัวเราะดังขึ้น
ณ จุดที่ทุกคนมองไปนั้น คลาร่ากำลังเกยคางไว้บนตุ๊กตาหมีไปพร้อมกับหัวเราะคิกคัก
“...อย่าบอกนะ คลาร่า เธอเป็นคนทำเหรอ”
“อะไยเหยอ”
“ฉันถามว่าเธอเป็นคนเอาอาหารจานนั้นไปวางไว้ตรงหน้าเด็กนั่นใช่ไหม”
คำถามจี้จุดของเฮนรี่ทำให้คลาร่าสะดุ้งตัวไปครู่หนึ่ง
ทว่าก็เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น
“ฮึ! เด็กที่หยิบกินไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวเองต่างหากที่โง่!”
น้ำเสียงแง่งอนแผดตะโกนลั่นขึ้นมา
กำลังโหลดความเห็น...