คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 72

ตอน 72

ตอนที่ 72

‘หงุดหงิดชะมัด’

หลังจากแขกกลับไปหมดแล้ว คลาร่าที่ขังตัวเองอยู่ในห้องด้วยความแง่งอนก็พองแก้มป่อง

“ทุกคนบ้าไปหมดแล้ว เด็กแบบนั้นมีอะไรน่ารักกัน!”

แก้มขาวที่ดูนุ่มนิ่ม

แขนขาสั้นป้อม

ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับกับผมสีเงินที่ทอประกายทุกครั้งเมื่อต้องแสงแดด

‘เอาจริงมันก็น่ารักนิดหน่อยแหละ แต่ว่า...’

ปกติเด็กสี่ขวบใครๆ ก็น่ารักกันทั้งนั้นไม่ใช่หรือไง

‘คลาร่ายังน่ารักกว่าเด็กคนนั้นตั้งเยอะ!’

ถึงอย่างนั้น ทุกความสนใจก็ตกเป็นของทารกน้อยคนนั้นไปหมด

เมโลนี่

ทุกคนมัวแต่สนใจยัยเด็กตัวกะเปี๊ยกนั่น จนไม่มีสายตาเหลียวแลมาทางเธอเลยสักนิด

เมื่อก่อนไม่เคยเป็นแบบนี้แท้ๆ

ในบรรดาพวกเด็กๆ ตำแหน่งน้องเล็กสุดมักจะเป็นของเธอเสมอ และการได้รับการดูแลเอาใจใส่ก็เป็นหน้าที่ของเธอคนเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ท่านกงจื่อแห่งฟานเทเบที่เป็นพี่ชายของยัยเด็กนั่น หรือท่านกงจื่อแห่งเคเธอร์ที่นิสัยแปลกพิลึกจะทำแบบนั้นก็ช่างเถอะ แต่ว่า―

‘...ไม่นึกเลยว่าแม้แต่พี่ชายของฉันก็ยังเป็นไปด้วย’

หางตาที่ชี้ขึ้นของเธอตกลงอย่างหงอยเหงา

คลาร่าซุกหน้าลงกับตุ๊กตาหมีที่กอดไว้ในอกแน่น

‘ตอนนี้ แม้แต่พี่ชายก็คงไม่เห็นว่าฉันน่ารักแล้วสินะ’

...เหมือนท่านพ่อกับท่านแม่ใช่ไหม?

“ไม่รู้ว่าจะกอดตุ๊กตาหมีเดินไปเดินมาจนถึงเมื่อไหร่กัน”

“นั่นสิคะ คลาร่าก็อายุตั้งเจ็ดขวบแล้ว คงต้องรู้จักสำรวมตัวบ้างแล้วล่ะ”

“ตอนเด็กๆ ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่คงต้องเริ่มสั่งสอนได้แล้วล่ะ ว่าจากนี้ไปจะมาทำตัวเป็นเด็กเกินไปไม่ได้อีกแล้ว”

บทสนทนาของท่านพ่อกับท่านแม่ที่แอบได้ยินมาเมื่อไม่นานนี้ผุดขึ้นมาในหัว

‘เกลียดท่านแม่กับท่านพ่อที่สุดเลย เกลียดพี่ด้วย’

หยาดน้ำตาเอ่อคลอรื้นอยู่ตรงเปลือกตาที่หลับแน่น

และในวันถัดมา

“...อะไรนะ ทารกคนนั้นจะมาที่นี่อีกแล้วเหรอ?!”

คลาร่ากรีดร้องออกมาเสียงหลงเมื่อได้ยินข่าวที่ราวกับสายฟ้าฟาด

เฮนรี่ที่เป็นคนแจ้งข่าวพยักหน้า

“อืม ท่านพ่อกับท่านแม่อยากเชิญมาร่วมโต๊ะอาหารน่ะ พรุ่งนี้ก็เลยจะมาที่บ้านเรา”

“...ฮึ ใครอนุญาตกันล่ะ! ฉันเกลียดเด็กนั่น!”

“คลาร่า พูดจาไม่ดีแบบนั้นไม่ได้นะ! เราต้องเห็นคุณค่าของคนอื่นเหมือนกับที่เห็นคุณค่าของตัวเองสิ”

คลาร่าตกใจกับคำพูดที่เด็ดขาดของเฮนรี่

ที่ผ่านมาเฮนรี่ตามใจคลาร่ามาตลอด เพราะเธอคือน้องสาวที่น่ารักเพียงคนเดียว เขาจึงพยายามทำให้ทุกอย่าง

แต่นี่กลับมาดุเธอเนี่ยนะ

ดวงตาสีชมพูที่เคยอบอุ่นอยู่เสมอกลับให้ความรู้สึกเย็นชาเป็นครั้งแรก

“...ไม่รู้ด้วยแล้ว คลาร่าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นแหละ! เด็กนั่นไม่ใช่แขกของคลาร่าสักหน่อย!”

คลาร่าแผดเสียงลั่นพลางกอดตุ๊กตาหมีวิ่งพรวดพราดขึ้นบันไดไป

“คลาร่า...!”

แม้จะมีเสียงตะโกนเรียกดังมาจากข้างหลัง แต่ขาสั้นๆ ของเด็กน้อยก็ไม่หยุดวิ่ง

ใบหน้าที่แดงก่ำเต็มไปด้วยความเศร้า ความกลัว และความอิจฉาริษยา

‘เกลียดที่สุดเลย’

เกลียดพี่ เกลียดท่านพ่อท่านแม่ แล้วก็เกลียดเด็กทารกที่ชื่อเมโลนี่นั่นที่สุดเลย!

ดวงตาสีชมพูลุกโชนไปด้วยเปลวไฟ

◆ ◆ ◆

“ขอบคุณที่เชิญมาร่วมโต๊ะอาหารครับ”

“ขอบคุนค่า”

ฉันก้มหัวคำนับตามหลุยส์

ผู้ที่ออกมาต้อนรับพวกเราคือคู่สามีภรรยาดรุกเฮนสตัน

“แหม เป็นเด็กน้อยที่น่ารักจริงๆ เหมือนอย่างที่ได้ยินมาเลยนะเนี่ย”

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ท่านหญิงตัวน้อย”

“ฉะหวัดดีค่า เมนโอนี่ค่า”

“ฮ่าๆ น่ารักจังเลย”

ดัชเชสเฮนสตันหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี

ฉันเองก็ยิ้มตอบพลางแอบลอบมองเธอไปด้วย

‘โอ้ ท่านดัชเชสหน้าตาเป็นแบบนี้นี่เองสินะ’

คู่สามีภรรยาดรุกเฮนสตันดูเหมาะสมกันราวกับนกแก้วคู่รักที่เคียงข้างกันไม่มีผิด

เมื่อเห็นทั้งสองคน จู่ๆ ฉันก็นึกถึงท่านดยุคฟานเทเบผู้ยังครองตัวเป็นโสดขึ้นมา

หลังจากเขาสูญเสียคนรักไปในอุบัติเหตุ เขาก็ประกาศกร้าวว่าจะไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาด

‘ถ้าเกิดคนรักคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ละก็ ท่านดยุคเองก็คงได้ใช้ชีวิตคู่ที่อบอุ่นแบบนั้นเหมือนกันแท้ๆ’

...ว่าแต่ ผู้หญิงคนนั้นจะหน้าตาเป็นแบบไหนกันแน่นะ

‘ไม่เคยเห็นหน้าเธอเลยสักครั้งเดียวแฮะ’

มัวแต่ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปเรื่อย รู้ตัวอีกทีสถานที่ก็เปลี่ยนมาเป็นห้องอาหารเสียแล้ว

เฮนรี่กับคลาร่าอยู่ที่นั่น

“ยินดีที่ได้เจอนะ ท่านหญิง หลุยส์ก็ยินดีต้อนรับนะ”

“...ฮึ่ม”

แตกต่างจากเฮนรี่ที่ทักทายพร้อมรอยยิ้มสดใสอย่างสิ้นเชิง เพราะคลาร่าที่กอดตุ๊กตาหมีอยู่สะบัดหน้าหนีไปทันที

‘ฮะๆ วันนี้สายตาก็ยังดูทิ่มแทงเหมือนเดิมเลยแฮะ’

ดูเหมือนว่าคลาร่าจะไม่ชอบขี้หน้าฉันเอามากๆ เลยล่ะ

ช่างเถอะ ฉันไม่ได้สนใจอยู่แล้ว

คนเราจะไปทำให้ทุกคนมารักชอบได้ยังไงกันเล่า

แต่เดิมฉันเป็นพวกที่คุ้นชินกับการโดนเกลียดมากกว่าการได้รับความรักอยู่แล้วด้วย

แม้ว่าหลังจากเข้ามาอยู่ในตระกูลฟานเทเบ เรื่องที่โดนเกลียดจะลดน้อยลงจนน่าขอบคุณก็เถอะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ―

‘แค่อาการแง่งอนแบบเด็กๆ น่ะ ฉันรับมือได้สบายมากอยู่แล้ว’

ฉันส่งยิ้มหวานให้คลาร่าด้วยความหมายเช่นนั้น

พอสบตากัน คลาร่าก็สะดุ้งแล้วหันหน้าหนีไปอีกทางทันที

ฮ่าๆ วางฟอร์มเก่งจังนะ

“เอาละ เพื่อให้แขกทุกท่านพึงพอใจ ฉันจึงได้เตรียมการอย่างสุดความสามารถเลยละ ฮ่าๆ ทานให้อร่อยนะจ๊ะ”

เป็นจริงอย่างที่ท่านดยุคพูดไว้ไม่มีผิด

อาหารอุดมสมบูรณ์เสียจนโต๊ะแทบจะหักทรุดลงมาเลยทีเดียว

แถมอาหารแต่ละจานยังรสชาติยอดเยี่ยมไร้ที่ติอีกด้วย

‘อร่อยจัง...!’

อร่อยจนเนื้อตัวสั่นไปหมดเลยละ

ในขณะที่ฉันกำหมัดแน่นพลางลิ้มรสความอร่อยอย่างดื่มด่ำ สายตาของทุกคนก็หันมาจับจ้องที่ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

‘เฮือก แย่ละสิ’

นี่ฉันกินเอิกเกริกเกินไปหรือเปล่านะ...?

ความเขินอายแล่นริ้วขึ้นมาทีหลังจนฉันต้องแอบหลบสายตา ทว่า

“เอ้า ยัยหนู กินอันนี้ด้วยสิ”

“เด็กน้อย ลองกินนี่ดูสิจ๊ะ”

“ฮ่าๆ อันนี้ก็อร่อยมากนะจ๊ะ ท่านหญิงตัวน้อย”

“ว้าว ฉันต้องให้บ้างแล้ว อืม ฉันแนะนำอันนี้เลย!”

ทั้งหลุยส์และเฮนรี่ ไปจนถึงท่านดยุคและภริยา

ทุกคนต่างวุ่นอยู่กับการดันจานอาหารมาตรงหน้าฉัน

ในเมื่อไม่อาจเพิกเฉยต่อความหวังดีได้ ฉันจึงยัดของที่แต่ละคนแนะนำเข้าปากไปทีละคำ

...แม้จะรู้สึกอึดอัดอยู่บ้างแต่ก็อร่อยจริงๆ แฮะ

ดูท่าว่าทุกคนจะมีรสนิยมเรื่องของกินที่ยอดเยี่ยมกันทั้งนั้นเลย

ในระหว่างที่ฉันกำลังรับประทานอาหารต่อไปด้วยสติที่เลื่อนลอยไปครึ่งหนึ่งนั่นเอง

“...เอ้า ลองกินอันนี้ดูสิ”

มือเล็กๆ ยื่นผลุบออกมาจากระหว่างจานอาหารแล้วส่งของกินมาให้

ฉันอ้าปากรับมากินโดยไม่ทันคิดอะไรเหมือนอย่างที่ทำมาตลอด

และแล้ว

“...!”

ฉันก็สะดุ้งสุดตัวพลางยกมือขึ้นปิดปาก

เมื่อฉันทนไม่ไหวจนดิ้นพราดๆ หลุยส์ก็หันมามองฉันด้วยสีหน้าตกใจ

“อะไรเนี่ย เป็นอะไรไป ยัยเปี๊ยก?!”

“เผะ เผ็ด...!”

“ว่าไงนะ”

“เผ็ด...!”

อะ ลิ้นร้อนผ่าวจนออกเสียงแทบไม่ชัดเลย!

ตอนนั้นเองหลุยส์ถึงได้ก้มดูจานที่วางอยู่ตรงหน้าฉัน

“อะไรกัน กินเจ้านี่เข้าไปงั้นเหรอ”

หงึกหงึก

ท่านดัชเชสรีบส่งน้ำมาให้ฉันที่กำลังพยักหน้าหงึกหงึกทันที

ฉันใช้สองมือรับมันมาแล้วกระดกอึกๆ

ถึงอย่างนั้น ความเผ็ดร้อนก็ยังไม่ยอมจางหายไปง่ายๆ

‘เหมือนเคยได้ยินมาว่ารสเผ็ดคือความเจ็บปวดนี่นา...!’

ดูท่าว่านั่นจะเป็นเรื่องจริงแฮะ

ถึงจะรู้ว่าเป็นกิริยาที่เสียมารยาท แต่ฉันก็แลบลิ้นที่แสบร้อนออกมาจนสุดแล้วหอบแฮ่กๆ

“เอลิส! ไปเอานมมาแก้วหนึ่ง เร็วเข้า!”

“ค่ะ นายหญิง!”

สาวใช้ที่วิ่งกระหืดกระหอบไปยังห้องครัวกลับมาพร้อมกับนมหนึ่งแก้ว

คราวนี้ฉันก็รับนมมาแล้วดื่มอึกๆ เช่นกัน

ลิ้นที่แสบร้อนราวกับถูกไฟแผดเผาถึงได้เริ่มสงบลงมาบ้าง

“ค่อยยังชั่วขึ้นไหมจ๊ะ ท่านหญิง”

“ค่า ไม่เปงรายค่า”

อึ้ก

แม้จะลำบากอยู่สักหน่อยเพราะน้ำลายยังคงสอออกมาไม่หยุด

ท่านดัชเชสแสดงสีหน้าเป็นกังวลและเอ่ยถามไถ่อาการฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เหตุการณ์วุ่นวายสั้นๆ จึงสงบลงได้เช่นนั้น

ท่านดยุคที่กระวนกระวายใจลูบอกตนเองพร้อมกับทรุดตัวลงนั่ง

“ฮะ แปลกจริงเชียว อาหารจานนั้นฉันสั่งให้เอาไปวางไว้ไกลๆ ให้พ้นมือคุณหนูตัวน้อยแล้วแท้ๆ ทำไมมันถึงไปอยู่ตรงหน้าคุณหนูตัวน้อยได้...”

ในตอนนั้นเอง

คิก

เสียงหัวเราะของเด็กตัวเล็กๆ ก็เล็ดลอดออกมา

ในเวลาเดียวกัน ทุกคนต่างหันขวับไปยังจุดที่มีเสียงหัวเราะดังขึ้น

ณ จุดที่ทุกคนมองไปนั้น คลาร่ากำลังเกยคางไว้บนตุ๊กตาหมีไปพร้อมกับหัวเราะคิกคัก

“...อย่าบอกนะ คลาร่า เธอเป็นคนทำเหรอ”

“อะไยเหยอ”

“ฉันถามว่าเธอเป็นคนเอาอาหารจานนั้นไปวางไว้ตรงหน้าเด็กนั่นใช่ไหม”

คำถามจี้จุดของเฮนรี่ทำให้คลาร่าสะดุ้งตัวไปครู่หนึ่ง

ทว่าก็เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น

“ฮึ! เด็กที่หยิบกินไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวเองต่างหากที่โง่!”

น้ำเสียงแง่งอนแผดตะโกนลั่นขึ้นมา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 72
อ่านตอน 73 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 71กลับหน้าเรื่อง
ตอน 71ตอน 73