คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 73

ตอน 73

ตอนที่ 73

“คลาร่า พูดจาเหลวไหลอะไรอย่างนั้น!”

“นั่นสิ ทำตัวเสียมารยาทกับแขกแบบนี้ได้ยังไง”

สองสามีภรรยาดียุกที่กำลังโกรธจัดดุคลาร่าอย่างเข้มงวด

“เรื่องนี้เธอเป็นคนผิดนะ รีบขอโทษเด็กนั่นเดี๋ยวนี้เลย คลาร่า”

แม้แต่เฮนรี่เองก็เช่นเดียวกัน

“เอ่อ... หนะ หนูไม่เปนยายค่า...”

“ไม่เป็นไรอะไรกัน”

หลุยส์เอ่ยขัดการออกตัวอย่างขลาดๆ ของฉัน

“การได้รับการขอโทษในเรื่องที่ทำผิดมันไม่ใช่เรื่องเสียหายหรอกนะ ยัยหนู”

หลุยส์ที่พูดเช่นนั้นเอื้อมมือมากุมมือฉันไว้

มือที่กุมฉันอยู่สั่นระริก

ดูจากนิสัยแล้วคงอยากจะพูดอะไรสักคำ ทว่าเพราะอยู่ในฐานะแขกจึงพยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างเต็มที่

แต่สายตาอันดุดันกลับยังคงจ้องเขม็งไปยังคลาร่าอย่างเกรี้ยวกราด

“...”

คลาร่าที่ตกที่นั่งลำบากจนมุมขึ้นมากะทันหันเบิกตากว้าง

ท่าทีกระหยิ่มยิ้มย่องหัวเราะคิกคักเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เด็กหญิงกอดตุ๊กตาหมีไว้แน่นด้วยความกระวนกระวายใจ

ทว่าภาพนั้นกลับยิ่งกระตุ้นโทสะของสองสามีภรรยาดียุกให้คุกรุ่นขึ้นไปอีก

“คลาร่า! อย่ามาหลบอยู่หลังตุ๊กตาหมีนะ รีบขอโทษเดี๋ยวนี้เลย”

ส่ายหัวดิก

คลาร่าซุกหน้าลงกับตุ๊กตาหมีพลางส่ายหัวไปมาอย่างรุนแรง

สีหน้าของดยุคเฮนสตันเย็นเยียบขึ้นมาทันที

“คงไม่ได้การแล้ว เอาตุ๊กตาตัวนั้นมานี่”

“...มะ ไม่เอาค่ะ!”

“ไม่เอาก็ไม่ได้ ถ้าขอโทษท่านหญิงแล้วพ่อจะคืนให้ ส่งตุ๊กตาตัวนั้นมานี่เดี๋ยวนี้”

ดูท่าจะมีมุมที่เด็ดขาดอยู่ไม่น้อยเหมือนกันแฮะ

แม้ลูกสาวจะเริ่มเบะร้องไห้ แต่เขาก็ไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว

เมื่อมือใหญ่คว้าจับตุ๊กตาหมี สองมือของคลาร่าก็รีบกอดตุ๊กตาหมีของตัวเองไว้แน่นขึ้นอย่างร้อนรน

ราวกับจะไม่มีวันยอมให้ใครแย่งไปได้เด็ดขาด

“คลาร่า!”

“ไม่เอาาา! นี่มันตุ๊กตาของหนูนะ! ยังไงก็ไม่ให้เด็ดขาด!”

ท่าทางที่กรีดร้องโวยวายเอาแต่ใจของเธอทำให้ดัชเชสลุกพรวดขึ้นมาทันที

“ทำไมถึงพูดจาไร้มารยาทกับคุณพ่อแบบนั้น!”

“คลาร่า เลิกดื้อดึงแล้วส่งตุ๊กตาให้คุณพ่อคุณแม่เถอะ ไม่อย่างนั้นก็ขอโทษเด็กนั่นซะ”

“ไม่เอา! ให้ตายยังไงก็ไม่เอาทั้งสองอย่างนั่นแหละ!”

ในตอนนั้นเอง

แคว้น—

ตุ๊กตาที่ถูกยื้อแย่งจากทั้งสองฝ่ายก็ฉีกขาดออกพร้อมกับเสียงแควก

ปุยนุ่นสีขาวทะลักพวยพุ่งและปลิวละล่องออกมาจากรอยขาดตรงแขนของตุ๊กตาหมี

ราวกับละอองเกสรดอกแดนดิไลออนที่กำลังฟุ้งกระจาย

ทุกคนต่างอึ้งจนพูดไม่ออกและได้แต่มองภาพนั้นตาค้าง

คนที่เอ่ยปากขึ้นมาก่อนเป็นคนแรกคือคลาร่า

“...ตุ๊กตาหมีของหนู”

ดยุคเอ่ยขึ้นมาอย่างระมัดระวังด้วยสีหน้าที่เผยความลนลานออกมาอย่างชัดเจน

“เฮ้อ คลาร่า พ่อไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตุ๊กตาพังนะ พ่อขอโ—”

“...เกลียดที่สุดเลย! หนูเกลียดพ่อที่สุด! เกลียดแม่ด้วย! พี่ก็เกลียด แกเองฉันก็เกลียด!”

ทว่าคลาร่าที่พูดตัดบทดยุคก็ขว้างตุ๊กตาทิ้งอย่างแรง แล้ววิ่งพรวดพราดออกไปนอกห้องอาหารทันที

หลังจากความเงียบงันเข้าปกคลุมอยู่ชั่วครู่

“ตายจริง นี่มันเรื่องวุ่นวายอะไรกันเนี่ย น้าต้องขอโทษพวกเธอทั้งสองคนจริงๆ เลยนะจ๊ะ”

“นั่นสิ อุตส่าห์เชิญมาเป็นแขกแท้ๆ แต่กลับต้องมาเห็นเรื่องไม่น่าดูเสียได้”

สองสามีภรรยาดียุคที่เพิ่งได้สติต่างเอ่ยกับพวกเราด้วยความรู้สึกผิดจากใจจริง

ฉันกับหลุยส์เหลือบมองหน้ากันก่อนจะส่ายหัวเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

“เฮ้อ เดี๋ยวผมไปหาคลาร่าเองครับ”

“ช่วยหน่อยนะจ๊ะ เฮนรี่”

“ครับ เดี๋ยวผมมานะ ส่วนตุ๊กตาตัวนั้น...”

สายตาของเขาเหลือบไปมองตุ๊กตาที่พังเสียหายและกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น

“อย่าเพิ่งเอาไปน่าจะดีกว่าครับ”

เขายิ้มเจื่อนๆ พลางก้าวออกจากห้องอาหารไป

ฉันกวาดตามองห้องอาหารที่ราวกับเพิ่งโดนพายุพัดถล่ม ก่อนจะก้มลงมองตุ๊กตาของคลาร่า

‘ดูเหมือนจะเป็นตุ๊กตาตัวโปรดเสียด้วยสิ...’

ทั้งตอนที่เจอกันคราวก่อนและวันนี้

ฉันไม่เคยเห็นคลาร่ายอมปล่อยตุ๊กตาตัวนั้นห่างจากอ้อมกอดเลยสักครั้ง

พกติดตัวไปไหนมาไหนขนาดนั้น คงจะรักมากเลยไม่ใช่หรือไงนะ

อื๋อ

หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ค่อยๆ อ้าปากพูด

“คือว่า มีเรื่องจะบ็อกค่า”

“หือ ว่าไงจ๊ะ คุณหนูตัวน้อย”

“อันน้าน เมนโอนี่ช่วยซ่อมให้ด้ายม้ายคะ”

“อันนั้นเหรอจ๊ะ หมายถึงตุ๊กตาหมีน่ะหรือ”

พยัก พยัก

ฉันพยักหน้ารับเป็นการยืนยัน

◆ ◆ ◆

ในขณะเดียวกัน ณ ช่วงเวลานั้น

คลาร่ากำลังซุกหน้าลงกับหมอนพลางร้องไห้โฮอย่างหนัก

“ฮือๆๆๆ!”

ทุกสิ่งทุกอย่างช่างน่าเกลียดน่าชังไปหมด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกดุด่าขนาดนี้ แถมยังต่อหน้าต่อตาคนอื่นอีกด้วย!

“จะหนีออกจากบ้าน คลาร่าจะหนีออกจากบ้านไปเลย!”

ในตอนนั้นเอง

ก๊อก ก๊อก

“คลาร่า ฉันเองนะ เปิดประตูให้หน่อยสิ”

เสียงของเฮนรี่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะประตู

‘พี่ชายนี่...’

ฮึก ฮึก

เสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจของคลาร่าค่อยๆ ซาลงเล็กน้อย

“หนีขึ้นมาแบบนี้ได้ยังไงกัน แขกเขาก็ลำบากใจกันพอดี อีกอย่างแต่แรกคนที่ทำผิดก็คือเธอนะ คลาร่า—”

“แง้! เกลียดพี่ที่สุดเลย! ไม่เอาแล้ว!”

เสียงร่ำไห้ที่ซาลงไปกลับดังขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้

คราวนี้ที่นอกประตูมีเสียงของท่านแม่กับท่านพ่อแว่วเข้ามาด้วย

“คลาร่า เปิดประตูให้แม่หน่อยสิจ๊ะ”

“เฮ้อ เพราะพ่อไม่อยากพังประตูเข้าไปหรอกนะถึงพูดแบบนี้ อีกเดี๋ยวแขกก็ต้องกลับกันแล้ว ลูกจะไม่ยอมขอโทษจริงๆ หรือ”

ฮึก ฮึก

คลาร่าแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินพลางซุกหน้าลงกับหมอนแล้วหลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ

ทว่า

“ลูกอาจจะไม่รู้ แต่เด็กเล็กๆ ถ้ากินอาหารเผ็ดเข้าไปผิดๆ อาจจะเป็นเรื่องใหญ่ถึงชีวิตได้เลยนะ ต่อให้เป็นลูกกินเข้าไปก็เป็นเรื่องใหญ่เหมือนกัน”

คำพูดนี้ทำให้เธอไม่อาจปล่อยผ่านหูไปได้ง่ายๆ

‘...อาจจะเป็นเรื่องใหญ่ งั้นหรือ?’

นัยน์ตาสีชมพูที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาสั่นระริก

เรื่องนั้นเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลย

แม้จะนึกหมั่นไส้จนอยากแกล้งให้แสบๆ ร้อนๆ เล่นบ้าง แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายใครให้เป็นอันตรายเลยแม้แต่น้อย

ภาพที่เด็กน้อยทรมานอย่างแสนสาหัสจึงผุดย้อนกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้งในตอนนั้นเอง

เด็กคนนั้นแลบลิ้นแดงแจ๋ออกมาพร้อมกับหอบแฮ่กๆ

แถมยังดื่มน้ำกับนมในแก้วใบโตไปหมดเกลี้ยงตั้งสองแก้ว

‘...ทั้งที่คงจะอิ่มท้องมากแท้ๆ’

ต้องทรมานขนาดไหนกันนะถึงได้ทำแบบนั้น

คลาร่าค่อยๆ ยกใบหน้าขึ้นจากหมอนแล้วนั่งห้อยขาอยู่บนเตียง

“ทำไงดี...”

พอนึกขึ้นได้ทีหลัง เธอก็รู้สึกว่าตัวเองทำผิดไปจริงๆ

แต่ถ้าจะให้ไปขอโทษตรงๆ ภาพตุ๊กตาหมีที่ขาดวิ่นและกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นก็ยังคงชัดเจนอยู่ในใจ

‘ทั้งที่เป็นของสำคัญแท้ๆ...’

สำหรับฉันแล้วมันเป็นของสำคัญจริงๆ นะ

ในระหว่างที่กำลังกลั้นสะอื้นอยู่นั้น เสียงพูดคุยจากข้างนอกก็ดังแว่วเข้ามา

“ไปกันเถอะค่ะ อย่างน้อยพวกเราก็ควรออกไปส่งแขก”

“เอาตามนั้นเถอะ ไปกัน เฮนรี่”

“ครับ”

มันคือเสียงของคนทั้งสามที่กำลังเดินจากไป

“ด เดี๋ยวสิ...!”

คลาร่าที่ยื่นมือออกไปในอากาศกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะดึงมือกลับมา

แต่หลังจากนั้นไม่นาน

ตึก ตึก ตึก

เสียงเหมือนฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังแว่วมาจากนอกประตูที่เงียบสงัด

จากนั้น

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังตามมา หากแต่เป็นเสียงที่เบากว่าเสียงเคาะปกติอยู่มากโข

“พี่ฉาวคาย่า หนูเมนโอนี่น้า—”

“...เมโลนี่?”

“ตอนนี้หนูอยู่คนเดียว พวกผู้ใหญ่กับพี่เฮนรี่แล้วก็พี่ชายยูอิสไม่ยู้ หนูแอบมาคนเดียวเยย”

พอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบแบบนั้นแล้ว ก็ดูท่าจะแอบมาคนเดียวจริงๆ

“แย้วหนูก็ซ่อมเจ้าหมีของพี่ฉาวมาให้ด้วยนะ แค่เอาอันนี้มาให้อย่างเดียวก็ได้ พี่ฉาวเปิดปะตูแป๊บเดียวม่ายด้ายหยอคะ”

...ซ่อมตุ๊กตาหมีกลับมาให้อย่างนั้นเหรอ

กะพริบ กะพริบ

คลาร่าที่กะพริบตาซึ่งเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาใช้หลังมือขยี้รอบดวงตาแรงๆ

จากนั้นจึงค่อยๆ แง้มเปิดประตูออกอย่างระมัดระวัง

ประตูที่เปิดออกกะทันหันทำให้เด็กน้อยที่นั่งยองๆ อยู่ข้างหน้าเซถลาไป

คลาร่าที่ตกใจรีบคว้าแขนของเด็กน้อยเอาไว้ทันควัน

“เฮือก ตกใจหมดเยย...”

เด็กน้อยที่รอดพ้นจากการล้มก้นจ้ำเบ้ามาได้อย่างหวุดหวิดหัวเราะแหะๆ ขณะเงยหน้ามองคลาร่า

“อันยองค่ะพี่ฉาว หนูเอาตุ๊กตามาให้แล้วนะ”

“...”

คลาร่ามองไปยังมือของเด็กน้อยด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ

ในมือของเด็กน้อยมีตุ๊กตาที่ได้รับการซ่อมแซมจนอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดีอยู่จริงๆ

◆ ◆ ◆

“อันนี้ เป็นของสำคัญของพี่ฉาวช่ายม้า”

เมื่อได้ยินคำถามของฉัน คลาร่าก็ค่อยๆ พยักหน้าตอบรับ

ริมฝีปากที่ยื่นออกมาเล็กน้อยเพราะพยายามกลั้นสะอื้นนั้นดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน

“เมนโอนี่ก็เยยซ่อมมาให้นี่ไงคะ ถ้าของสำคัญพังก็ต้องเศร้ามั่กๆ ช่ายม้ายล่ะ เนอะ”

“...อื้ม”

คลาร่าพยักหน้าอีกครั้ง

ฉันส่งตุ๊กตาหมีกลับคืนสู่อ้อมอกของเจ้าของมัน

มือน้อยๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ รับตุ๊กตาตัวนั้นไปอย่างทะนุถนอม

ในเวลาเดียวกัน หยาดน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาจากดวงตากลมโตคู่นั้น

“อ๊ะ พี่ฉาว?”

“ฉัน ฮึก ฉันน่ะ...”

“ทะ ทำไมย้องไห้ล่ะ อย่าร้องฉิ”

ฉันตกใจกับน้ำตาของเด็กคนนั้นจนต้องรีบควานหาผ้าเช็ดหน้า

เอ๋ หายไปไหนแล้วนะ

เดี๋ยวก่อน เหมือนเมื่อกี้ฉันจะเพิ่งใช้สั่งน้ำมูกไปนี่นา

‘งั้นไม่หาเจอน่าจะดีกว่าไหมเนี่ย’

ในตอนที่ฉันกำลังคิดอยู่นั้นเอง

“ฉันขอโทดดดดด! แงงงง”

ในที่สุดหยาดน้ำตาก็กลายเป็นการปล่อยโฮ

คลาร่าโยนตุ๊กตาหมีในมือทิ้งไปทันที แล้วโผเข้ามากอดฉันที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงหน้าแน่น

อะ อ้าว?

แบบนี้ไม่ได้คิดไว้เลยแฮะ...?

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 73
อ่านตอน 74 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 72กลับหน้าเรื่อง
ตอน 72ตอน 74