ตอนที่ 73
“คลาร่า พูดจาเหลวไหลอะไรอย่างนั้น!”
“นั่นสิ ทำตัวเสียมารยาทกับแขกแบบนี้ได้ยังไง”
สองสามีภรรยาดียุกที่กำลังโกรธจัดดุคลาร่าอย่างเข้มงวด
“เรื่องนี้เธอเป็นคนผิดนะ รีบขอโทษเด็กนั่นเดี๋ยวนี้เลย คลาร่า”
แม้แต่เฮนรี่เองก็เช่นเดียวกัน
“เอ่อ... หนะ หนูไม่เปนยายค่า...”
“ไม่เป็นไรอะไรกัน”
หลุยส์เอ่ยขัดการออกตัวอย่างขลาดๆ ของฉัน
“การได้รับการขอโทษในเรื่องที่ทำผิดมันไม่ใช่เรื่องเสียหายหรอกนะ ยัยหนู”
หลุยส์ที่พูดเช่นนั้นเอื้อมมือมากุมมือฉันไว้
มือที่กุมฉันอยู่สั่นระริก
ดูจากนิสัยแล้วคงอยากจะพูดอะไรสักคำ ทว่าเพราะอยู่ในฐานะแขกจึงพยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างเต็มที่
แต่สายตาอันดุดันกลับยังคงจ้องเขม็งไปยังคลาร่าอย่างเกรี้ยวกราด
“...”
คลาร่าที่ตกที่นั่งลำบากจนมุมขึ้นมากะทันหันเบิกตากว้าง
ท่าทีกระหยิ่มยิ้มย่องหัวเราะคิกคักเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เด็กหญิงกอดตุ๊กตาหมีไว้แน่นด้วยความกระวนกระวายใจ
ทว่าภาพนั้นกลับยิ่งกระตุ้นโทสะของสองสามีภรรยาดียุกให้คุกรุ่นขึ้นไปอีก
“คลาร่า! อย่ามาหลบอยู่หลังตุ๊กตาหมีนะ รีบขอโทษเดี๋ยวนี้เลย”
ส่ายหัวดิก
คลาร่าซุกหน้าลงกับตุ๊กตาหมีพลางส่ายหัวไปมาอย่างรุนแรง
สีหน้าของดยุคเฮนสตันเย็นเยียบขึ้นมาทันที
“คงไม่ได้การแล้ว เอาตุ๊กตาตัวนั้นมานี่”
“...มะ ไม่เอาค่ะ!”
“ไม่เอาก็ไม่ได้ ถ้าขอโทษท่านหญิงแล้วพ่อจะคืนให้ ส่งตุ๊กตาตัวนั้นมานี่เดี๋ยวนี้”
ดูท่าจะมีมุมที่เด็ดขาดอยู่ไม่น้อยเหมือนกันแฮะ
แม้ลูกสาวจะเริ่มเบะร้องไห้ แต่เขาก็ไม่ยอมถอยให้แม้แต่ก้าวเดียว
เมื่อมือใหญ่คว้าจับตุ๊กตาหมี สองมือของคลาร่าก็รีบกอดตุ๊กตาหมีของตัวเองไว้แน่นขึ้นอย่างร้อนรน
ราวกับจะไม่มีวันยอมให้ใครแย่งไปได้เด็ดขาด
“คลาร่า!”
“ไม่เอาาา! นี่มันตุ๊กตาของหนูนะ! ยังไงก็ไม่ให้เด็ดขาด!”
ท่าทางที่กรีดร้องโวยวายเอาแต่ใจของเธอทำให้ดัชเชสลุกพรวดขึ้นมาทันที
“ทำไมถึงพูดจาไร้มารยาทกับคุณพ่อแบบนั้น!”
“คลาร่า เลิกดื้อดึงแล้วส่งตุ๊กตาให้คุณพ่อคุณแม่เถอะ ไม่อย่างนั้นก็ขอโทษเด็กนั่นซะ”
“ไม่เอา! ให้ตายยังไงก็ไม่เอาทั้งสองอย่างนั่นแหละ!”
ในตอนนั้นเอง
แคว้น—
ตุ๊กตาที่ถูกยื้อแย่งจากทั้งสองฝ่ายก็ฉีกขาดออกพร้อมกับเสียงแควก
ปุยนุ่นสีขาวทะลักพวยพุ่งและปลิวละล่องออกมาจากรอยขาดตรงแขนของตุ๊กตาหมี
ราวกับละอองเกสรดอกแดนดิไลออนที่กำลังฟุ้งกระจาย
ทุกคนต่างอึ้งจนพูดไม่ออกและได้แต่มองภาพนั้นตาค้าง
คนที่เอ่ยปากขึ้นมาก่อนเป็นคนแรกคือคลาร่า
“...ตุ๊กตาหมีของหนู”
ดยุคเอ่ยขึ้นมาอย่างระมัดระวังด้วยสีหน้าที่เผยความลนลานออกมาอย่างชัดเจน
“เฮ้อ คลาร่า พ่อไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ตุ๊กตาพังนะ พ่อขอโ—”
“...เกลียดที่สุดเลย! หนูเกลียดพ่อที่สุด! เกลียดแม่ด้วย! พี่ก็เกลียด แกเองฉันก็เกลียด!”
ทว่าคลาร่าที่พูดตัดบทดยุคก็ขว้างตุ๊กตาทิ้งอย่างแรง แล้ววิ่งพรวดพราดออกไปนอกห้องอาหารทันที
หลังจากความเงียบงันเข้าปกคลุมอยู่ชั่วครู่
“ตายจริง นี่มันเรื่องวุ่นวายอะไรกันเนี่ย น้าต้องขอโทษพวกเธอทั้งสองคนจริงๆ เลยนะจ๊ะ”
“นั่นสิ อุตส่าห์เชิญมาเป็นแขกแท้ๆ แต่กลับต้องมาเห็นเรื่องไม่น่าดูเสียได้”
สองสามีภรรยาดียุคที่เพิ่งได้สติต่างเอ่ยกับพวกเราด้วยความรู้สึกผิดจากใจจริง
ฉันกับหลุยส์เหลือบมองหน้ากันก่อนจะส่ายหัวเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร
“เฮ้อ เดี๋ยวผมไปหาคลาร่าเองครับ”
“ช่วยหน่อยนะจ๊ะ เฮนรี่”
“ครับ เดี๋ยวผมมานะ ส่วนตุ๊กตาตัวนั้น...”
สายตาของเขาเหลือบไปมองตุ๊กตาที่พังเสียหายและกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น
“อย่าเพิ่งเอาไปน่าจะดีกว่าครับ”
เขายิ้มเจื่อนๆ พลางก้าวออกจากห้องอาหารไป
ฉันกวาดตามองห้องอาหารที่ราวกับเพิ่งโดนพายุพัดถล่ม ก่อนจะก้มลงมองตุ๊กตาของคลาร่า
‘ดูเหมือนจะเป็นตุ๊กตาตัวโปรดเสียด้วยสิ...’
ทั้งตอนที่เจอกันคราวก่อนและวันนี้
ฉันไม่เคยเห็นคลาร่ายอมปล่อยตุ๊กตาตัวนั้นห่างจากอ้อมกอดเลยสักครั้ง
พกติดตัวไปไหนมาไหนขนาดนั้น คงจะรักมากเลยไม่ใช่หรือไงนะ
อื๋อ
หลังจากคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง ฉันก็ค่อยๆ อ้าปากพูด
“คือว่า มีเรื่องจะบ็อกค่า”
“หือ ว่าไงจ๊ะ คุณหนูตัวน้อย”
“อันน้าน เมนโอนี่ช่วยซ่อมให้ด้ายม้ายคะ”
“อันนั้นเหรอจ๊ะ หมายถึงตุ๊กตาหมีน่ะหรือ”
พยัก พยัก
ฉันพยักหน้ารับเป็นการยืนยัน
ในขณะเดียวกัน ณ ช่วงเวลานั้น
คลาร่ากำลังซุกหน้าลงกับหมอนพลางร้องไห้โฮอย่างหนัก
“ฮือๆๆๆ!”
ทุกสิ่งทุกอย่างช่างน่าเกลียดน่าชังไปหมด
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอถูกดุด่าขนาดนี้ แถมยังต่อหน้าต่อตาคนอื่นอีกด้วย!
“จะหนีออกจากบ้าน คลาร่าจะหนีออกจากบ้านไปเลย!”
ในตอนนั้นเอง
ก๊อก ก๊อก
“คลาร่า ฉันเองนะ เปิดประตูให้หน่อยสิ”
เสียงของเฮนรี่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงเคาะประตู
‘พี่ชายนี่...’
ฮึก ฮึก
เสียงร่ำไห้ปานจะขาดใจของคลาร่าค่อยๆ ซาลงเล็กน้อย
“หนีขึ้นมาแบบนี้ได้ยังไงกัน แขกเขาก็ลำบากใจกันพอดี อีกอย่างแต่แรกคนที่ทำผิดก็คือเธอนะ คลาร่า—”
“แง้! เกลียดพี่ที่สุดเลย! ไม่เอาแล้ว!”
เสียงร่ำไห้ที่ซาลงไปกลับดังขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
เวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้วก็ไม่รู้
คราวนี้ที่นอกประตูมีเสียงของท่านแม่กับท่านพ่อแว่วเข้ามาด้วย
“คลาร่า เปิดประตูให้แม่หน่อยสิจ๊ะ”
“เฮ้อ เพราะพ่อไม่อยากพังประตูเข้าไปหรอกนะถึงพูดแบบนี้ อีกเดี๋ยวแขกก็ต้องกลับกันแล้ว ลูกจะไม่ยอมขอโทษจริงๆ หรือ”
ฮึก ฮึก
คลาร่าแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินพลางซุกหน้าลงกับหมอนแล้วหลั่งน้ำตาออกมาเงียบๆ
ทว่า
“ลูกอาจจะไม่รู้ แต่เด็กเล็กๆ ถ้ากินอาหารเผ็ดเข้าไปผิดๆ อาจจะเป็นเรื่องใหญ่ถึงชีวิตได้เลยนะ ต่อให้เป็นลูกกินเข้าไปก็เป็นเรื่องใหญ่เหมือนกัน”
คำพูดนี้ทำให้เธอไม่อาจปล่อยผ่านหูไปได้ง่ายๆ
‘...อาจจะเป็นเรื่องใหญ่ งั้นหรือ?’
นัยน์ตาสีชมพูที่เอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาสั่นระริก
เรื่องนั้นเธอไม่เคยรู้มาก่อนเลย
แม้จะนึกหมั่นไส้จนอยากแกล้งให้แสบๆ ร้อนๆ เล่นบ้าง แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายใครให้เป็นอันตรายเลยแม้แต่น้อย
ภาพที่เด็กน้อยทรมานอย่างแสนสาหัสจึงผุดย้อนกลับเข้ามาในความคิดอีกครั้งในตอนนั้นเอง
เด็กคนนั้นแลบลิ้นแดงแจ๋ออกมาพร้อมกับหอบแฮ่กๆ
แถมยังดื่มน้ำกับนมในแก้วใบโตไปหมดเกลี้ยงตั้งสองแก้ว
‘...ทั้งที่คงจะอิ่มท้องมากแท้ๆ’
ต้องทรมานขนาดไหนกันนะถึงได้ทำแบบนั้น
คลาร่าค่อยๆ ยกใบหน้าขึ้นจากหมอนแล้วนั่งห้อยขาอยู่บนเตียง
“ทำไงดี...”
พอนึกขึ้นได้ทีหลัง เธอก็รู้สึกว่าตัวเองทำผิดไปจริงๆ
แต่ถ้าจะให้ไปขอโทษตรงๆ ภาพตุ๊กตาหมีที่ขาดวิ่นและกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้นก็ยังคงชัดเจนอยู่ในใจ
‘ทั้งที่เป็นของสำคัญแท้ๆ...’
สำหรับฉันแล้วมันเป็นของสำคัญจริงๆ นะ
ในระหว่างที่กำลังกลั้นสะอื้นอยู่นั้น เสียงพูดคุยจากข้างนอกก็ดังแว่วเข้ามา
“ไปกันเถอะค่ะ อย่างน้อยพวกเราก็ควรออกไปส่งแขก”
“เอาตามนั้นเถอะ ไปกัน เฮนรี่”
“ครับ”
มันคือเสียงของคนทั้งสามที่กำลังเดินจากไป
“ด เดี๋ยวสิ...!”
คลาร่าที่ยื่นมือออกไปในอากาศกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะดึงมือกลับมา
แต่หลังจากนั้นไม่นาน
ตึก ตึก ตึก
เสียงเหมือนฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังแว่วมาจากนอกประตูที่เงียบสงัด
จากนั้น
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังตามมา หากแต่เป็นเสียงที่เบากว่าเสียงเคาะปกติอยู่มากโข
“พี่ฉาวคาย่า หนูเมนโอนี่น้า—”
“...เมโลนี่?”
“ตอนนี้หนูอยู่คนเดียว พวกผู้ใหญ่กับพี่เฮนรี่แล้วก็พี่ชายยูอิสไม่ยู้ หนูแอบมาคนเดียวเยย”
พอได้ยินเสียงกระซิบกระซาบแบบนั้นแล้ว ก็ดูท่าจะแอบมาคนเดียวจริงๆ
“แย้วหนูก็ซ่อมเจ้าหมีของพี่ฉาวมาให้ด้วยนะ แค่เอาอันนี้มาให้อย่างเดียวก็ได้ พี่ฉาวเปิดปะตูแป๊บเดียวม่ายด้ายหยอคะ”
...ซ่อมตุ๊กตาหมีกลับมาให้อย่างนั้นเหรอ
กะพริบ กะพริบ
คลาร่าที่กะพริบตาซึ่งเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตาใช้หลังมือขยี้รอบดวงตาแรงๆ
จากนั้นจึงค่อยๆ แง้มเปิดประตูออกอย่างระมัดระวัง
ประตูที่เปิดออกกะทันหันทำให้เด็กน้อยที่นั่งยองๆ อยู่ข้างหน้าเซถลาไป
คลาร่าที่ตกใจรีบคว้าแขนของเด็กน้อยเอาไว้ทันควัน
“เฮือก ตกใจหมดเยย...”
เด็กน้อยที่รอดพ้นจากการล้มก้นจ้ำเบ้ามาได้อย่างหวุดหวิดหัวเราะแหะๆ ขณะเงยหน้ามองคลาร่า
“อันยองค่ะพี่ฉาว หนูเอาตุ๊กตามาให้แล้วนะ”
“...”
คลาร่ามองไปยังมือของเด็กน้อยด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
ในมือของเด็กน้อยมีตุ๊กตาที่ได้รับการซ่อมแซมจนอยู่ในสภาพสมบูรณ์ดีอยู่จริงๆ
“อันนี้ เป็นของสำคัญของพี่ฉาวช่ายม้า”
เมื่อได้ยินคำถามของฉัน คลาร่าก็ค่อยๆ พยักหน้าตอบรับ
ริมฝีปากที่ยื่นออกมาเล็กน้อยเพราะพยายามกลั้นสะอื้นนั้นดูน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน
“เมนโอนี่ก็เยยซ่อมมาให้นี่ไงคะ ถ้าของสำคัญพังก็ต้องเศร้ามั่กๆ ช่ายม้ายล่ะ เนอะ”
“...อื้ม”
คลาร่าพยักหน้าอีกครั้ง
ฉันส่งตุ๊กตาหมีกลับคืนสู่อ้อมอกของเจ้าของมัน
มือน้อยๆ ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ รับตุ๊กตาตัวนั้นไปอย่างทะนุถนอม
ในเวลาเดียวกัน หยาดน้ำตาก็ร่วงเผาะลงมาจากดวงตากลมโตคู่นั้น
“อ๊ะ พี่ฉาว?”
“ฉัน ฮึก ฉันน่ะ...”
“ทะ ทำไมย้องไห้ล่ะ อย่าร้องฉิ”
ฉันตกใจกับน้ำตาของเด็กคนนั้นจนต้องรีบควานหาผ้าเช็ดหน้า
เอ๋ หายไปไหนแล้วนะ
เดี๋ยวก่อน เหมือนเมื่อกี้ฉันจะเพิ่งใช้สั่งน้ำมูกไปนี่นา
‘งั้นไม่หาเจอน่าจะดีกว่าไหมเนี่ย’
ในตอนที่ฉันกำลังคิดอยู่นั้นเอง
“ฉันขอโทดดดดด! แงงงง”
ในที่สุดหยาดน้ำตาก็กลายเป็นการปล่อยโฮ
คลาร่าโยนตุ๊กตาหมีในมือทิ้งไปทันที แล้วโผเข้ามากอดฉันที่กำลังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ตรงหน้าแน่น
อะ อ้าว?
แบบนี้ไม่ได้คิดไว้เลยแฮะ...?
กำลังโหลดความเห็น...