คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 74

ตอน 74

ตอนที่ 74

“เจ้าหมีคือสมบัติของฉัน... ฮึก เป็นสมบัติเลยนะ... ตอนวันเกิดสี่ขวบ พี่เฮนรี่ให้... ฮึก เป็นของขวัญต่างหากเล่า เสื้อของตุ๊กตาหมีแม่ก็เป็นคนเย็บให้เองกับมือด้วย...”

“โถ่ เป็นแบบนี้นี่เอง”

“เพราะงั้น มันล้ำค่ามาก ฉันก็เลยพกติดตัวทุกวันแท้ๆ... ฮึก แต่ตอนนี้บอกว่าเหมือนเด็ก ก็เลยห้ามพกไปไหนมาไหนแล้ว... ฮือ”

ฉันตบไหล่ปลอบคลาร่าเบาๆ

คลาร่าที่แทบจะหยุดร้องไห้ได้แล้วจับมือฉันไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็จับมือตุ๊กตาหมีเอาไว้พลางพูดต่อ

“แต่ทุกคนเอาแต่บอกว่าเธอน่ารัก... พากันให้ความสนใจ พอเป็นฉันกลับบอกว่า ห้ามทำตัวเป็นเด็กแล้วแท้ๆ... ฮือออ”

สรุปสั้นๆ คือแบบนี้นี่เอง

‘พอได้ยินว่าห้ามทำตัวเป็นเด็กก็เลยตกใจ พอมีเด็กที่เล็กกว่าตัวเองโผล่มาแล้วได้รับความสนใจ ก็เลยเกิดอิจฉาขึ้นมา’

ฉันเข้าใจได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ

พวกขุนนางจะคิดยังไงก็ช่างเถอะ แต่เด็กเจ็ดขวบก็ยังถือว่าเป็นเด็กอยู่ดี

เป็นเด็กน้อยที่ยังไร้เดียงสาและงุ่มง่ามไปเสียทุกอย่าง

‘เขาว่ากันว่าพวกลูกคนโต จู่ๆ ถ้ามีน้องขึ้นมาก็จะเกิดความอิจฉารุนแรงมากนี่นา’

ก็น่าจะเป็นความรู้สึกทำนองนั้นหรือเปล่านะ?

ความน้อยใจที่ตัวเองซึ่งเคยเป็นคนเล็กสุดของทั้งสามตระกูลดยุคมาตลอด ต้องกลายมาเป็นพี่สาวโดยไม่ได้ต้องการ

อะไรทำนองนั้นแหละ

‘...อืม ถ้าไม่ใช่ก็ช่างเถอะ!’

เพราะถึงจะเป็นเด็กก็ใช่ว่าจะมีความรู้สึกเหมือนกันไปหมดทุกคนนี่นะ

เอาเถอะ ถึงฉันที่อยู่ในร่างของเด็กที่เล็กที่สุดตรงนี้จะไม่ใช่คนที่ควรพูดแบบนั้นก็เถอะ

ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันก็ไม่ได้เกลียดคลาร่าขนาดนั้น

เพราะมือที่กุมมือฉันไว้แน่นนั้นค่อนข้างอบอุ่นเลยทีเดียว

จะว่าไปแล้ว

‘...นอกประตูมีแขกมาออกันเต็มไปหมดแล้วสิ’

ไม่ใช่แขกที่ฉันพามาหรอกนะ

แต่เป็นแขกที่แห่กันมาหลังจากได้ยินเสียงคลาร่ากอดฉันแล้วร้องไห้โฮ “แงงง-!” ออกมาต่างหาก

ทั้งคู่สามีภรรยาดียุคและเฮนรี่ต่างมีสีหน้ากระสับกระส่าย

รวมทั้งหลุยส์ที่กำลังขยับปากถามฉันแบบไม่มีเสียงว่า ‘ไม่เป็นไรนะ ยัยหนู?’

ฉันจึงยกนิ้วโป้งให้หลุยส์ไปหนึ่งที

เมื่อนั้นเอง ใบหน้าที่เคยบูดบึ้งมาตลอดของหลุยส์ถึงได้ผุดรอยยิ้มจางๆ ออกมา

ในระหว่างนั้น คลาร่าที่ขยี้รอบดวงตาอย่างแรงก็เริ่มพูดต่อ

“ขอโทษนะ... ที่แกล้งเธอ ความจริงแล้ว เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด...”

“อื้อ เรื่องนั้นช่ายเยย อันนั้นพี่ฉาวเป็นคงผิดนะ”

“...อื้ม ใช่แล้วล่ะ ฉันผิดเอง”

เมื่อเจอความเด็ดขาดของฉันเข้าไป คลาร่าก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

“แต่ว่านะ เมนโอนี่ชอบพี่ฉาวคาย่า ก็เยยจะยกโทษให้นะ”

“...จริงเหรอ?”

“อื้อ เพราะหนูคิดว่าพี่ฉาวที่ยอมรับผิดแร้วขอโทดเนี่ย เท่สุดๆ ไปเยยยังไงล่ะ”

พอได้ยินคำพูดของฉัน ดวงตาสีชมพูก็เบิกกว้างขึ้นทันที

“ฉันเนี่ยนะเท่?”

พยักหน้าหงึกๆ

“ก็กานยอมรับผิดแร้วขอโทดน่ะ แม้แต่ผู้ใหญ่ยังทำยากเยยนี่นา ตะแต่พี่ฉาวทำด้ายนี่นา งั้นก็ต้องเท่มากๆ ฉิ”

ฉันพูดพลางยกนิ้วโป้งขึ้นมาเชิดชูให้อีกรอบ

แววตาที่มองนิ้วโป้งป้อมๆ สั้นๆ นั้นเป็นประกายวิบวับ

“เพิ่งเคยมีคนบอกว่าเท่เป็นครั้งแรกเลย แต่ว่านะ-.”

แต่ว่าอะไรเหรอ?

“รู้สึกดีชะมัดเลย-!”

เฮะๆ

คลาร่ายิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว

จมูกและสองแก้มที่เปียกคราบน้ำตากลายเป็นสีชมพูเหมือนกับสีผมของเธอ

◆ ◆ ◆

“ติดหนี้บุญคุณท่านหญิงตัวน้อยเข้าเสียแล้วสิ บางครั้งเด็กๆ ก็น่ายกย่องกว่าผู้ใหญ่เสียอีกนะเนี่ย”

เรย์มอนด์ยักไหล่พลางเอ่ยขึ้น

“ใช่แล้ว มาร์ชเมลโลว์ของเราน่ะดีกว่าพวกผู้ใหญ่เสียอีก เพราะใจกว้างยังไงล่ะ แต่ว่านะ―”

คอนเต้ที่พูดเช่นนั้นเอียงคอเล็กน้อยแล้วคลี่ยิ้ม

“ผู้ใหญ่ใจแคบอย่างฉันทนไม่ได้หรอกนะถ้าเด็กของเราจะตกเป็นเหยื่อของการแกล้งเล่นน่ะ ทางที่ดีต่อไปก็ระวังตัวไว้หน่อยจะดีกว่า”

“อือ เรื่องนั้นต้องขอโทษจริงๆ มีสิบปากก็แก้ตัวไม่ขึ้นเลยล่ะ ขอโทษอีกครั้งนะ”

“ช่างเถอะ ฉันไม่ได้คิดจะพูดมากความกับเรื่องที่เด็กของเรายกโทษให้แล้วหรอก ก็แค่บอกให้คอยระวังไว้ในวันข้างหน้าเท่านั้นแหละ”

“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะกำชับไว้อย่างดีเลย ไม่ต้องห่วงนะ”

ในระหว่างที่คนทั้งสองกำลังคุยกัน แพดริกก็ดื่มชาหมดไปหนึ่งถ้วย

เขาจ้องมองถ้วยชาที่ว่างเปล่าพลางนึกถึง ‘เมโลนี่’

‘เป็นเด็กที่ดึงดูดสายตาอย่างเห็นได้ชัดจริงๆ’

จะว่าไป ดูเหมือนลูกชายของเขาก็ค่อนข้างจะถูกใจเด็กคนนั้นอยู่เหมือนกัน

หลังจากกลับมาจากการ ‘รวมตัวบุตรหลานตระกูลดยุค’ เมื่อไม่กี่วันก่อน

“ท่านหญิงแห่งฟานเทเบน่ะ... แก้มดูนุ่มนิ่มมากเลยครับ แล้วก็ บอกว่าถ้าเจอกันคราวหน้าจะให้หินเวทมนตร์ด้วย...”

แม้ผิวเผินจะดูเหมือนเป็นการรายงานเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่เพียงแค่นั้นก็ถือเป็นเรื่องน่าทึ่งมากแล้ว

เพราะอีธานที่เป็นลูกชายของเขานั้นไม่สนใจคนอื่นเลยแม้แต่น้อย

ลูกชอบชีวิตที่เอาแต่ขลุกอยู่แต่ในห้องไม่ยอมออกมาเหมือนกับตนเอง โดยบอกว่าอยู่คนเดียวสบายใจกว่าการไปคลุกคลีกับผู้คน

เด็กคนนั้น คิดจะใช้ชีวิตเหมือนกับตนเองหรือเปล่านะ?

‘...ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลยแฮะ’

ดวงตาของแพดริกที่เอนหลังพิงโซฟาหรี่แคบลง

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วจ้องมองไปทางหน้าต่าง

แสงแดดฤดูร้อนที่สาดส่องลงมานั้นช่างเจิดจ้า

‘...แสบตาชะมัดเลยแฮะ...’

ทว่า แม้จะขมวดคิ้ว เขาก็ไม่ได้ละสายตาหนีไปไหน

ท่ามกลางแสงสว่างสีขาวอันเจิดจรัส ใบหน้ากลมๆ ของเด็กน้อยคนหนึ่งพลันลอยเด่นขึ้นมาราวกับภาพลวงตา

“...คอนเต้...”

“อะไร”

เจ้าตัวที่ถูกเรียกยังคงมีท่าทีเรียบเฉย แต่กลับมีปฏิกิริยาตื่นเต้นจากคนข้างๆ แทรกเข้ามาแทน

“โอ้โห แพดริกเป็นฝ่ายเปิดปากพูดก่อนเนี่ยนะ! เอาล่ะ มีเรื่องอะไรหรือ ไหนลองบอกพี่ชายคนนี้มาซิ”

“...หนวกหู ไปตายซะ...”

“ฮะๆ ทำเป็นเขินไปได้”

แพดริกตวัดสายตารำคาญใส่เรย์มอนด์ ก่อนจะถอดฮูดที่คลุมศีรษะอยู่ออก

ผมยาวสลวยสีน้ำเงินเข้มทิ้งตัวสยายลงมาตามแนวไหล่

‘เพราะเวลาจะขอร้องใคร การถอดหมวกถือเป็นมารยาท’

สำหรับเขานับว่าเป็นการกระทำที่เหนือความคาดหมายเอามากๆ

แพดริกเปิดเผยใบหน้าพร้อมกับสบตาคอนเต้ตรงๆ แล้วเอ่ยปาก

“...ฉันเอง ก็อยากเชิญมาร์ชเมลโลว์ของนายมาบ้างน่ะ”

“...พะ แพดริก นายเนี่ยนะ จะเชิญคนมาบ้าน?”

เรย์มอนด์ถามย้ำด้วยความตกตะลึง

พวกเขาทั้งสามคนคบหาผูกพันกันมาเรื่อยเปื่อยตั้งแต่ยังเป็นเด็ก

ตลอดช่วงเวลาอันยาวนานนั้น ไม่เคยมีสักครั้งที่ได้เห็นแพดริกคิดจะเชิญใครมาตามความต้องการของตัวเอง

คนพรรค์นั้นเนี่ยนะจะเชิญคนอื่น

แถมยังคิดจะเชิญท่านหญิงมาร์ชเมลโลว์ผู้นุ่มนิ่มคนนั้นมาด้วยเนี่ยนะ...!

“...ไม่ได้พูดกับนายสักหน่อย ไปตายซะไป”

“สงสัยคำว่าไปตายซะจะติดปากมาตั้งแต่คราวก่อนแล้วสินะเนี่ย ฮะๆ เป็นหมอนี่ที่น่าสนใจจริงๆ ให้ตายสิ”

เรย์มอนด์มองสถานการณ์อันน่าสนใจตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกายแล้วหันไปหาคอนเต้

“จะเอายังไงล่ะคอนเต้ จะยอมรับคำเชิญของแพดริกไหม”

“นั่นสิ เอาไงดีนะ”

“...ขอร้องล่ะ”

มีคำขอร้องที่ไม่สมกับเป็นเขาเอ่ยตามหลังน้ำเสียงฮัมเพลงอย่างหยอกล้อ

“หืม จะว่าไปสถานการณ์นี้มันก็แปลกใหม่เกินไปจริงๆ นั่นแหละนะ”

แม้แต่คอนเต้เองก็เพิ่งเคยเห็นแพดริกเป็นแบบนี้เป็นครั้งแรก

เขาไหวไหล่แล้วพูดเสริมขึ้นมาอย่างสบายๆ

“ฉันจะช่วยบอกมาร์ชเมลโลว์ให้แล้วกัน แต่ถ้าเธอปฏิเสธ ฉันก็ไม่คิดจะส่งไปหรอกนะ”

“...เข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้น―”

แพดริกที่ชะงักคำพูดไปครู่หนึ่งได้ล้วงหยิบของบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ

มันคือหนังสือเล่มหนา

‘พกของพรรค์นั้นติดตัวตลอดเวลาเลยหรือไงนะ...?’

ในตอนที่กำลังคิดว่าหมอนี่เป็นพวกชวนปวดหัวไม่เปลี่ยน มือที่พลิกหน้ากระดาษอย่างรวดเร็วก็พลันชะงักลง

จากนั้นไม่นาน

วูบ―

แสงสว่างที่วูบไหวผุดขึ้นกลางอากาศพร้อมกับสิ่งของบางอย่างที่โผล่พรวดออกมา

เขาคว้าสิ่งของที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศนั้นแล้วยื่นให้คอนเต้

“นี่มัน...”

“...สินบน... ฝากเอาไปให้มาร์ชเมลโลว์บ้านนายทีสิ...”

◆ ◆ ◆

แหมะ

เหงื่อหยดหนึ่งไหลรินลงมาจากหน้าผาก

คาลิกซ์ที่กำลังช่วยคนสวนตัดแต่งกิ่งไม้ยืดหลังขึ้นตรง

เพราะรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนกำลังเดินตรงมาหาตน

“โอ้ วันนี้อยู่ในสวนหรอกหรือ”

เป็นไปตามคาด

คนที่สังเกตเห็นเขาเดินโซซัดโซเซเข้ามาใกล้

นั่นคือผู้ช่วยของท่านดยุคที่มีใต้ตาคล้ำลึกและใบหน้าซีดเผือด

“...”

ก้มหัว

ฮัดสันหัวเราะแห้งๆ อย่างไร้วิญญาณเมื่อเห็นอีกฝ่ายแค่ผงกหัวทักทายแทนคำพูด

‘วันนี้ก็ยังเย็นชาเหมือนเดิมเลยแฮะ’

แต่ก็ช่างปะไร

เด็กคนหนึ่งจะเย็นชาใส่หรือไม่ก็ไม่สำคัญอยู่แล้ว

สิ่งที่สำคัญสำหรับฮัดสันคือหน้าที่รักษาการแทนดยุคซึ่งกองพะเนินเป็นภูเขาเลากาอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาต่างหาก

มันเป็นงานที่เขาต้องจำใจแบกรับไว้เพราะคนในตระกูลดยุคพร้อมใจกันทิ้งคฤหาสน์ไปหมด

ถึงแม้ว่าจะเป็นงานที่เขาคุ้นเคยมานานแล้วเพราะท่านดยุคมักจะหาเรื่องแวบหายตัวและชิ่งหนีไปเรื่อยทุกครั้งที่มีโอกาสก็เถอะ

‘ต้องขูดรีดเอาโบนัสมาให้ได้เลยคอยดู จะขูดเลือดขูดเนื้อออกมาให้มหาศาลเลย’

ในตอนที่ฮัดสันกำลังจุดประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นอยู่นั้นเอง

“เรียกผมหรือครับ”

อ่า จริงสิ

“ใช่แล้ว จะเอาสิ่งนี้มาส่งให้น่ะ”

เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

มันคือซองจดหมายที่มีรูปกระต่ายสีชมพูวาดไว้อย่างน่ารักน่าเอ็นดู

“นี่เป็นจดหมายที่ท่านหญิงส่งตรงมาจากเมืองหลวงด้วยตัวเองเลยนะ”

เขายื่นจดหมายให้พร้อมกับคำอธิบายสั้นๆ

และในวินาทีถัดมา

‘...ดูเจ้าเด็กนี่สิ?’

ฮัดสันก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะหึๆ ออกมา

เพราะบนใบหน้าของเด็กชายที่เอาแต่ทำหน้านิ่งไร้อารมณ์มาตลอดนั้นพลันปรากฏรอยยิ้มจางๆ ขึ้นมานั่นเอง

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 74
อ่านตอน 75 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 73กลับหน้าเรื่อง
ตอน 73ตอน 75