คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง! ตอนที่ 75

ตอน 75

ตอนที่ 75

◆ ◆ ◆

“ฮะๆ รีบไปเถอะครับ ขอบคุณที่ช่วยนะครับ”

คนสวนถอดหมวกปีกกว้างสำหรับทำงานมาแนบไว้ที่อกพลางค้อมคำนับ

แม้จะเป็นการทักทายที่สุภาพ ทว่าไม่ว่าจะมองเมื่อไรก็ไม่คุ้นชินเสียที

‘ทำไมถึงต้องสุภาพกับเราขนาดนั้นกันนะ’

เพราะตัวเองเป็นแขกของท่านหญิงงั้นหรือ?

‘ท่านหญิง เมโลนี่’

คาลิกซ์ที่นึกถึงชื่อนั้นกอดจดหมายไว้แนบอกแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องของตน

ด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าปกติเล็กน้อย

จากนั้นก็นั่งแหมะลงกับพื้น

เพราะเนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อจนไม่เหมาะจะไปนั่งบนโซฟาหรือเตียง

คาลิกซ์ปาดเหงื่อที่ไหลย้อยบนหน้าผากออกลวกๆ ก่อนจะเปิดดูจดหมาย

‹ถึง คาลิกซ์เพื่อนของฉัน

สบายดีไหม คาลิกซ์?

เผลอแป๊บเดียวก็มาอยู่เมืองหลวงได้ห้าวันแล้ว

อ่า ตอนที่จดหมายนี้ไปถึงคงจะผ่านไปมากกว่าห้าวันแล้วสินะ?

ช่างเถอะ เอาเป็นว่าฉันยุ่งมากๆ เลยล่ะ!

เพราะมีที่ที่เรียกหาฉันเยอะแยะ ก็เลยต้องเดินสายไปโน่นมานี่จนหัวหมุนเลย›

พวกคนรับใช้ต่างบอกกันว่าเมโลนี่เป็นอัจฉริยะสินะ

‘เป็นอัจฉริยะจริงๆ งั้นเหรอ?’

ลายมือแม้จะโย้เย้ไปบ้างแต่รูปประโยคกลับสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

พอได้เห็นผ่านตัวอักษรแบบนี้ ก็นึกภาพเด็กน้อยวัยสี่ขวบที่พูดจาลิ้นไก่สั้นไม่ออกเลยจริงๆ

‹แล้วก็มีเพื่อนใหม่ด้วยน้า!

ท่านกงจื่อเฮนรี่กับท่านหญิงคลาร่าแห่งตระกูลเฮนสตัน

พี่สาวคลาร่าอายุเจ็ดขวบเท่ากับนายเลย›

ได้เจอท่านกงจื่อเคเธอร์ด้วยนะ แต่ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่เลย!

แต่ว่าอีกสี่วันหนูจะได้ไปเที่ยวที่คฤหาสน์ดยุคเคเธอร์ ก็เลยน่าจะได้เจอกันอีก

เพราะท่านดยุคเคเธอร์เป็นคนชวนหนูไปเองเลยน้า

บางทีตอนนั้นอาจจะสนิทกันมากขึ้นก็ได้มั้ง?›

เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ สีหน้าของคาลิกซ์ก็พลันแข็งค้างไป

‘เพื่อนใหม่เหรอ...?’

ทั้งสองพี่น้องแห่งตระกูลเฮนสตัน ไปจนถึงท่านกงจื่อเคเธอร์

ล้วนแล้วแต่เป็นตัวตนสูงส่งที่ห่างไกลจากตนเองทั้งสิ้น

แม้ในยามที่ห่างกัน โลกของเมโลนี่ก็ยังคงกว้างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุดสินะ

ทั้งที่เคยบอกว่าตนเองเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวแท้ๆ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว

เพราะเธอมีเพื่อนใหม่เพิ่มมาตั้งสามคนแล้วนี่นา

...ถ้าอย่างนั้น ตัวเรา

‘อีกเดี๋ยวเราจะถูกทิ้งหรือเปล่านะ’

ถูกไล่ออกจากคฤหาสน์ดยุคก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว

แต่เขาไม่อยากสูญเสียการเป็น ‘เพื่อน’ ของเมโลนี่ไป สำหรับเขาแล้ว เมโลนี่ก็เป็นเพื่อนเพียงคนเดียว และเป็นตัวตนหนึ่งเดียวเช่นกัน

‘แต่ถ้าหากว่าเมโลนี่ทิ้งเราไปล่ะก็...’

นัยน์ตาสีทองค่อยๆ หม่นแสงลงอย่างมืดมน

จากนั้นไอพลังสีแดงสดก็พลันปั่นป่วนขึ้นมา

เป็นความเปลี่ยนแปลงที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ตัว

ทว่าไอพลังอันไม่ธรรมดานั้นก็อันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว

“...เฮ้อ”

ในบรรทัดถัดไปจากจุดที่เขาหยุดอ่านนั้น―

‹อ๊ะ ไม่ใช่ว่าแอบหึงเพราะหนูมีเพื่อนใหม่หรอกนะ?

ไม่ต้องห่วงเลยนะ อันดับ 1 เพื่อนซี้ที่สุด อันดับ 1 เพื่อนที่สำคัญที่สุดของหนูจะเป็นนายตลอดไปแน่นอน

เรื่องนี้หนูสัญญาได้จริงๆ เลย!›

คำพูดที่มองทะลุเข้าไปในใจของตนได้อย่างแม่นยำทำให้เขาหลุดยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก

‹พูดตามตรงว่าเหนื่อยมากจนลังเลว่าจะไปดีไหม แต่เพราะเขาให้สินบน เอ๊ย ของขวัญมาด้วย หนูก็เลยตัดสินใจว่าจะไป

ได้ยินว่าเป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวเชียวนะ!

ถ้าเกิดเรื่องอันตรายกับหนูขึ้นมาแล้วใช้เจ้านี่ล่ะก็ มันจะแจ้งตำแหน่งของหนูให้คุณพ่อรู้ได้ด้วยล่ะ

สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ?

ถึงจะน่าเสียดายไปหน่อยที่ใช้ได้แค่ครั้งเดียวก็เถอะ...

แต่ว่านะ เขาบอกว่าถ้าหนูไปเที่ยวที่บ้านเขา จะให้อีกอันนึงล่ะ...!

ถ้าได้เพิ่มมาอีกอัน หนูจะยกอันนั้นให้นายนะ

เพราะหนูก็เป็นห่วงความปลอดภัยของนายไม่แพ้ตัวเองเหมือนกัน

พวกเราต้องห้ามโดนลักพาตัวเด็ดขาดเลยนะ

เข้าใจไหม?

โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่ใส่แหวนรูปงูหรือคนที่ใส่เสื้อผ้าลายหัวงู ต้องระวังตัวไว้ให้ดีเลยนะ งูน่ะ... มันน่ากลัวนี่นา›

จู่ๆ ทำไมถึงมากังวลเรื่องลักพาตัวกันนะ?

ช่างแปลกเหลือเกิน ดูเหมือนเฉพาะส่วนนี้เท่านั้นที่ตั้งใจกดน้ำหนักปากกาเขียนลงไปอย่างหนักแน่น

‹อ๊ะ แล้วก็ ดูเหมือนว่าเดี๋ยวจะได้เจอพี่ชายอัสเตอร์ด้วยล่ะ!

พอดีมีเรื่องบางอย่าง การเจอกันก็เลยต้องเลื่อนออกไปนิดหน่อยน่ะ

วันนี้ก็เลยเป็นการเจอกันครั้งแรก ตื่นเต้นมากเลยรู้ไหม?

(ตอนที่จดหมายไปถึง ก็คงได้เจอกับพี่ชายอัสเตอร์ไปแล้วแหละนะ)

...แย่จัง หนูเล่าเรื่องตัวเองยาวไปหรือเปล่านะ?

แต่จะทำไงได้ล่ะ

นายก็รู้นี่นาว่าปกติหนูพูดมากจะตาย!

โดยเฉพาะกับนาย หนูยิ่งมีเรื่องให้พูดโน่นพูดนี่เต็มไปหมดเลย

ถ้าอย่างนั้น ถ้าส่งจดหมายได้อีกหนูจะเขียนมาหานะ

แล้วก็จะซื้อของขวัญกลับไปฝากแน่นอน!

ตอนที่ไม่มีหนูอยู่ก็อย่าเหงาจนร้องไห้ล่ะ อย่าไปทะเลาะกับใคร แล้วก็อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะ

ถ้ามีใครมารังแกก็จดชื่อไว้ให้ดีๆ เลยนะ!

พอกลับไปแล้ว... อื้ม หนูจะไปฟ้องคุณพ่อให้เอง!

ถ้างั้น บ๊ายบาย!

-จากเพื่อนคนสำคัญของเธอ เมโลนี่-›

“...ยาวกว่านี้ก็ได้แท้ๆ”

ไม่ใช่แค่แผ่นเดียว ต่อให้เป็นสองแผ่นหรือสามแผ่นก็คงจะดี

เพราะถ้าเป็นตัวหนังสือโย้เย้แบบนี้ ต่อให้อ่านอยู่นานแค่ไหนก็คงไม่รู้สึกเบื่อเลย

คาลิกซ์พับจดหมายอย่างทะนุถนอมแล้วเก็บไว้ในลิ้นชัก

จากนั้นเขาก็ดึงกระดาษจดหมายแผ่นใหม่ออกมาแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้

ด้วยใจที่อยากจะส่งจดหมายตอบกลับไป แม้จะเป็นเพียงข้อความสั้นๆ ก็ตาม

แน่นอนว่า เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองอยู่ในฐานะที่จะส่งจดหมายตอบกลับได้ไหม

“อืม...”

เด็กชายส่งเสียงครางแผ่วเบาพลางขยับมืออย่างตั้งอกตั้งใจ

เขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างขะมักเขม้น แล้วก็ส่ายหน้า

ขยำกระดาษแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ

หลังจากทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ ในที่สุดคาลิกซ์ก็ยอมวางปากกาลง

‘เขียนไม่ได้เลย’

มีเรื่องที่อยากพูดตั้งมากมาย แต่พอจะลงมือเขียนจริงๆ กลับคิดไม่ออกว่าจะต้องเขียนอะไรลงไปดี

ทั้งที่ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดที่อยากจะบอกกับเด็กน้อยคนนั้นแท้ๆ

สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เขาสามารถเขียนลงในจดหมายได้จึงมีเพียงแค่บรรทัดสั้นๆ บรรทัดเดียวเท่านั้น

‹คิดถึงนะ›

นอกจากคำนี้แล้ว เขาก็ไม่สามารถเขียนอะไรลงไปได้อีกเลย

[นิยาย] เบบี๋หัตถ์ทองคำ ซ่อมได้ทุกสิ่ง!จบตอน 75
ตอน 76 ยังไม่เปิดให้อ่านบนเว็บ
ไม่อยากรอ อ่านต่อได้เลยที่ลงถึงตอน 286
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 74กลับหน้าเรื่อง
ตอน 74ตอน 76