ตอนที่ 75
“ฮะๆ รีบไปเถอะครับ ขอบคุณที่ช่วยนะครับ”
คนสวนถอดหมวกปีกกว้างสำหรับทำงานมาแนบไว้ที่อกพลางค้อมคำนับ
แม้จะเป็นการทักทายที่สุภาพ ทว่าไม่ว่าจะมองเมื่อไรก็ไม่คุ้นชินเสียที
‘ทำไมถึงต้องสุภาพกับเราขนาดนั้นกันนะ’
เพราะตัวเองเป็นแขกของท่านหญิงงั้นหรือ?
‘ท่านหญิง เมโลนี่’
คาลิกซ์ที่นึกถึงชื่อนั้นกอดจดหมายไว้แนบอกแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องของตน
ด้วยฝีเท้าที่เร็วกว่าปกติเล็กน้อย
จากนั้นก็นั่งแหมะลงกับพื้น
เพราะเนื้อตัวเต็มไปด้วยเหงื่อจนไม่เหมาะจะไปนั่งบนโซฟาหรือเตียง
คาลิกซ์ปาดเหงื่อที่ไหลย้อยบนหน้าผากออกลวกๆ ก่อนจะเปิดดูจดหมาย
‹ถึง คาลิกซ์เพื่อนของฉัน
สบายดีไหม คาลิกซ์?
เผลอแป๊บเดียวก็มาอยู่เมืองหลวงได้ห้าวันแล้ว
อ่า ตอนที่จดหมายนี้ไปถึงคงจะผ่านไปมากกว่าห้าวันแล้วสินะ?
ช่างเถอะ เอาเป็นว่าฉันยุ่งมากๆ เลยล่ะ!
เพราะมีที่ที่เรียกหาฉันเยอะแยะ ก็เลยต้องเดินสายไปโน่นมานี่จนหัวหมุนเลย›
พวกคนรับใช้ต่างบอกกันว่าเมโลนี่เป็นอัจฉริยะสินะ
‘เป็นอัจฉริยะจริงๆ งั้นเหรอ?’
ลายมือแม้จะโย้เย้ไปบ้างแต่รูปประโยคกลับสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
พอได้เห็นผ่านตัวอักษรแบบนี้ ก็นึกภาพเด็กน้อยวัยสี่ขวบที่พูดจาลิ้นไก่สั้นไม่ออกเลยจริงๆ
‹แล้วก็มีเพื่อนใหม่ด้วยน้า!
ท่านกงจื่อเฮนรี่กับท่านหญิงคลาร่าแห่งตระกูลเฮนสตัน
พี่สาวคลาร่าอายุเจ็ดขวบเท่ากับนายเลย›
ได้เจอท่านกงจื่อเคเธอร์ด้วยนะ แต่ดูเหมือนจะยังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่เลย!
แต่ว่าอีกสี่วันหนูจะได้ไปเที่ยวที่คฤหาสน์ดยุคเคเธอร์ ก็เลยน่าจะได้เจอกันอีก
เพราะท่านดยุคเคเธอร์เป็นคนชวนหนูไปเองเลยน้า
บางทีตอนนั้นอาจจะสนิทกันมากขึ้นก็ได้มั้ง?›
เมื่ออ่านมาถึงตรงนี้ สีหน้าของคาลิกซ์ก็พลันแข็งค้างไป
‘เพื่อนใหม่เหรอ...?’
ทั้งสองพี่น้องแห่งตระกูลเฮนสตัน ไปจนถึงท่านกงจื่อเคเธอร์
ล้วนแล้วแต่เป็นตัวตนสูงส่งที่ห่างไกลจากตนเองทั้งสิ้น
แม้ในยามที่ห่างกัน โลกของเมโลนี่ก็ยังคงกว้างใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุดสินะ
ทั้งที่เคยบอกว่าตนเองเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวแท้ๆ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
เพราะเธอมีเพื่อนใหม่เพิ่มมาตั้งสามคนแล้วนี่นา
...ถ้าอย่างนั้น ตัวเรา
‘อีกเดี๋ยวเราจะถูกทิ้งหรือเปล่านะ’
ถูกไล่ออกจากคฤหาสน์ดยุคก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว
แต่เขาไม่อยากสูญเสียการเป็น ‘เพื่อน’ ของเมโลนี่ไป สำหรับเขาแล้ว เมโลนี่ก็เป็นเพื่อนเพียงคนเดียว และเป็นตัวตนหนึ่งเดียวเช่นกัน
‘แต่ถ้าหากว่าเมโลนี่ทิ้งเราไปล่ะก็...’
นัยน์ตาสีทองค่อยๆ หม่นแสงลงอย่างมืดมน
จากนั้นไอพลังสีแดงสดก็พลันปั่นป่วนขึ้นมา
เป็นความเปลี่ยนแปลงที่แม้แต่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้ตัว
ทว่าไอพลังอันไม่ธรรมดานั้นก็อันตรธานหายไปอย่างรวดเร็ว
“...เฮ้อ”
ในบรรทัดถัดไปจากจุดที่เขาหยุดอ่านนั้น―
‹อ๊ะ ไม่ใช่ว่าแอบหึงเพราะหนูมีเพื่อนใหม่หรอกนะ?
ไม่ต้องห่วงเลยนะ อันดับ 1 เพื่อนซี้ที่สุด อันดับ 1 เพื่อนที่สำคัญที่สุดของหนูจะเป็นนายตลอดไปแน่นอน
เรื่องนี้หนูสัญญาได้จริงๆ เลย!›
คำพูดที่มองทะลุเข้าไปในใจของตนได้อย่างแม่นยำทำให้เขาหลุดยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก
‹พูดตามตรงว่าเหนื่อยมากจนลังเลว่าจะไปดีไหม แต่เพราะเขาให้สินบน เอ๊ย ของขวัญมาด้วย หนูก็เลยตัดสินใจว่าจะไป
ได้ยินว่าเป็นอุปกรณ์ป้องกันตัวเชียวนะ!
ถ้าเกิดเรื่องอันตรายกับหนูขึ้นมาแล้วใช้เจ้านี่ล่ะก็ มันจะแจ้งตำแหน่งของหนูให้คุณพ่อรู้ได้ด้วยล่ะ
สุดยอดไปเลยใช่ไหมล่ะ?
ถึงจะน่าเสียดายไปหน่อยที่ใช้ได้แค่ครั้งเดียวก็เถอะ...
แต่ว่านะ เขาบอกว่าถ้าหนูไปเที่ยวที่บ้านเขา จะให้อีกอันนึงล่ะ...!
ถ้าได้เพิ่มมาอีกอัน หนูจะยกอันนั้นให้นายนะ
เพราะหนูก็เป็นห่วงความปลอดภัยของนายไม่แพ้ตัวเองเหมือนกัน
พวกเราต้องห้ามโดนลักพาตัวเด็ดขาดเลยนะ
เข้าใจไหม?
โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่ใส่แหวนรูปงูหรือคนที่ใส่เสื้อผ้าลายหัวงู ต้องระวังตัวไว้ให้ดีเลยนะ งูน่ะ... มันน่ากลัวนี่นา›
จู่ๆ ทำไมถึงมากังวลเรื่องลักพาตัวกันนะ?
ช่างแปลกเหลือเกิน ดูเหมือนเฉพาะส่วนนี้เท่านั้นที่ตั้งใจกดน้ำหนักปากกาเขียนลงไปอย่างหนักแน่น
‹อ๊ะ แล้วก็ ดูเหมือนว่าเดี๋ยวจะได้เจอพี่ชายอัสเตอร์ด้วยล่ะ!
พอดีมีเรื่องบางอย่าง การเจอกันก็เลยต้องเลื่อนออกไปนิดหน่อยน่ะ
วันนี้ก็เลยเป็นการเจอกันครั้งแรก ตื่นเต้นมากเลยรู้ไหม?
(ตอนที่จดหมายไปถึง ก็คงได้เจอกับพี่ชายอัสเตอร์ไปแล้วแหละนะ)
...แย่จัง หนูเล่าเรื่องตัวเองยาวไปหรือเปล่านะ?
แต่จะทำไงได้ล่ะ
นายก็รู้นี่นาว่าปกติหนูพูดมากจะตาย!
โดยเฉพาะกับนาย หนูยิ่งมีเรื่องให้พูดโน่นพูดนี่เต็มไปหมดเลย
ถ้าอย่างนั้น ถ้าส่งจดหมายได้อีกหนูจะเขียนมาหานะ
แล้วก็จะซื้อของขวัญกลับไปฝากแน่นอน!
ตอนที่ไม่มีหนูอยู่ก็อย่าเหงาจนร้องไห้ล่ะ อย่าไปทะเลาะกับใคร แล้วก็อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะ
ถ้ามีใครมารังแกก็จดชื่อไว้ให้ดีๆ เลยนะ!
พอกลับไปแล้ว... อื้ม หนูจะไปฟ้องคุณพ่อให้เอง!
ถ้างั้น บ๊ายบาย!
-จากเพื่อนคนสำคัญของเธอ เมโลนี่-›
“...ยาวกว่านี้ก็ได้แท้ๆ”
ไม่ใช่แค่แผ่นเดียว ต่อให้เป็นสองแผ่นหรือสามแผ่นก็คงจะดี
เพราะถ้าเป็นตัวหนังสือโย้เย้แบบนี้ ต่อให้อ่านอยู่นานแค่ไหนก็คงไม่รู้สึกเบื่อเลย
คาลิกซ์พับจดหมายอย่างทะนุถนอมแล้วเก็บไว้ในลิ้นชัก
จากนั้นเขาก็ดึงกระดาษจดหมายแผ่นใหม่ออกมาแล้วนั่งลงตรงเก้าอี้
ด้วยใจที่อยากจะส่งจดหมายตอบกลับไป แม้จะเป็นเพียงข้อความสั้นๆ ก็ตาม
แน่นอนว่า เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตัวเองอยู่ในฐานะที่จะส่งจดหมายตอบกลับได้ไหม
“อืม...”
เด็กชายส่งเสียงครางแผ่วเบาพลางขยับมืออย่างตั้งอกตั้งใจ
เขียนอะไรบางอย่างลงไปอย่างขะมักเขม้น แล้วก็ส่ายหน้า
ขยำกระดาษแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ
หลังจากทำแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายรอบ ในที่สุดคาลิกซ์ก็ยอมวางปากกาลง
‘เขียนไม่ได้เลย’
มีเรื่องที่อยากพูดตั้งมากมาย แต่พอจะลงมือเขียนจริงๆ กลับคิดไม่ออกว่าจะต้องเขียนอะไรลงไปดี
ทั้งที่ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดที่อยากจะบอกกับเด็กน้อยคนนั้นแท้ๆ
สุดท้ายแล้ว สิ่งที่เขาสามารถเขียนลงในจดหมายได้จึงมีเพียงแค่บรรทัดสั้นๆ บรรทัดเดียวเท่านั้น
‹คิดถึงนะ›
นอกจากคำนี้แล้ว เขาก็ไม่สามารถเขียนอะไรลงไปได้อีกเลย
กำลังโหลดความเห็น...