“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“บรรพบุรุษตระกูลเราคือเงือกนะลูก น่าสงสารเหลือเกินที่ถูกมนุษย์หลอกลวงจนไม่อาจหวนคืนสู่ท้องทะเลอันงดงามได้อีกเลย”
คอร์เดเลียไม่ชอบนิทานเก่าแก่ที่มือผอมแห้งของท่านแม่ผู้เจ็บป่วยลูบผมของลูกสาวตัวน้อยพลางเล่าให้ฟังทุกค่ำคืน เพราะเรื่องเล่านั้นจบลงด้วยความเศร้าเสมอ และใบหน้าของท่านแม่ยามเอ่ยคำเตือนก็ดูโศกศัลย์น่าเวทนายิ่งนัก คงไม่มีเด็กคนไหนในวัยที่กำลังช่างฝันจะชอบเรื่องราวอันหนักอึ้งเช่นนี้
ทว่าเด็กดีมักจะยอมอดทนข่มกลั้นแม้จะไม่ชอบ ยิ่งต่อหน้าท่านแม่ที่ค่อยๆ หมดเรี่ยวแรงลงเพราะความเจ็บป่วยก็ยิ่งเป็นเช่นนั้น
“ราชินีแห่งท้องทะเลคาลิปโซมีพระธิดาผู้งดงามถึงเจ็ดองค์ ในบรรดาพี่น้อง ธิดาองค์สุดท้องคือเงือกที่งดงามที่สุดในอาณาจักรใต้บาดาล เส้นผมดกหนาดั่งตักตวงแสงจันทร์ที่สะท้อนบนผิวน้ำมา ผิวพรรณเปล่งประกายสีไข่มุกเรียบเนียน ริมฝีปากเป็นสีชมพูราวกัลปังหา และดวงตาทอประกายดั่งอัญมณีล้ำค่าแห่งห้วงสมุทรลึก ทุกชีวิตในท้องทะเลต่างหลงรักนาง ใครก็ตามที่ได้สบตาเพียงครั้งล้วนไม่อาจห้ามใจไม่ให้ตกหลุมรักได้เลย คาลิปโซปรารถนาจะเก็บรักษาความงดงามของบุตรสาวไว้ตราบนานเท่านาน จึงได้มอบอัญมณีล้ำค่าที่สุดในท้องทะเลเป็นของขวัญ”
อัญมณีนั้นต้องมนตร์ที่ทำให้ได้ครอบครองความเยาว์วัยชั่วนิรันดร์โดยไม่แก่เฒ่า พรั่งพร้อมด้วยความรุ่งเรือง ร่ำรวย และหลุดพ้นจากโรคภัยตลอดจนความเจ็บปวดทั้งปวง
“อาจเป็นเพราะได้เสพสุขมากเกินไปกระมัง ความโชคร้ายจึงมาเยือน เจ้าหญิงเงือกองค์เล็กสงสัยใคร่รู้เรื่องราวในโลกภายนอกเหลือเกิน นางขึ้นมายังผืนดินและตกหลุมรักชายหนุ่มมนุษย์คนหนึ่งเข้า ทว่าความรักระหว่างสิ่งมีชีวิตแห่งท้องทะเลกับผืนดินนั้นยากจะสมหวัง อีกทั้งราชินีคาลิปโซยังชิงชังมนุษย์ยิ่งนัก ความเกลียดชังนั้นรุนแรงถึงขั้นว่านับแต่พระธิดาองค์โตผู้เป็นที่รักถูกมนุษย์ลักพาตัวไป หากพบเห็นมนุษย์เมื่อใดเป็นต้องสังหาร และทำให้เรือทุกลำที่แล่นผ่านน่านน้ำอับปาง ชายคนรักกระซิบคำหวานถึงอนาคตอันแสนหวานแก่เจ้าหญิงผู้หวาดกลัว”
บอกให้นางขึ้นมายังผืนดินด้วยกันแล้วใช้ชีวิตอย่างมีความสุข พลางให้คำมั่นสัญญาชั่วชีวิต
คอร์เดเลียกลั้นหายใจเมื่อรู้สึกว่ามือที่ลูบศีรษะของตนหยุดชะงักลง นับตั้งแต่ได้เห็นสีหน้าของท่านแม่ยามเล่าถึงท่อนนี้ในวันวาน เด็กสาวก็รู้สึกถึงความกลัวอันเลือนรางราวกับหัวใจจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลทุกครั้ง นั่นเป็นเพราะท่านแม่ผู้รักลูกสาวที่สุดในโลก ราวกับกำลังเกลียดชังทุกสิ่งทุกอย่างรวมถึงตัวเธอในยามนั้น
คล้ายเคียดแค้น คล้ายนึกเสียใจ คล้ายคนที่อยากจะหายตัวไปเสียเดี๋ยวนั้น
ด้วยเหตุนี้ เมื่อไออุ่นแผ่วเบาเริ่มกลับคืนสู่ใบหน้าขาวซีดแห้งกรัง และน้ำเสียงแหบแห้งดังขึ้นอีกครั้ง คอร์เดเลียจึงแอบลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก จากนั้นท่านแม่ก็ลูบผมของลูกสาวผู้เงียบงันต่อไป แม้จะเป็นมืออันเย็นเฉียบจนหนังศีรษะแทบแข็ง ทว่าสัมผัสยามลูบไล้นั้นกลับนุ่มนวลราวกับผ้ากำมะหยี่ เด็กสาวหลับตาลง
“แต่มันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ”
ท่านแม่ยังคงกระซิบกับลูกสาวผู้หลับตา
“เจ้าหญิงผู้หลงเชื่อคำล่อลวงของชายหนุ่มมนุษย์กุมสมบัติแห่งท้องทะเลแล้วหนีตามไป แต่งงานกับเขาจนต้องติดแหง็กอยู่บนผืนดิน แท้จริงแล้วสิ่งที่เขาหมายปองคือสมบัติของนางต่างหาก เจ้าหญิงเงือกองค์เล็กรู้ตัวว่าถูกหลอกเมื่อสายไปเสียแล้ว ทว่าเจ้าหญิงผู้ทรยศต่อมารดาไม่อาจหวนคืนสู่ท้องทะเลได้อีก นางต้องใช้ชีวิตอย่างน่าเวทนาและจมอยู่กับความเสียใจตราบจนวันตาย”
เพราะฉะนั้นนะคอร์เดเลีย
“ลูกต้องไม่ทำผิดพลาดเช่นนั้น อย่าริอาจมีความรักเลยนะ”
เพราะลูกเองก็จะกลายเป็นเหมือนนาง เหมือนแม่อย่างไรเล่า
พายุฝนโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง หากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงถูกจับได้แน่
แม้จะหอบหายใจอย่างหนักหน่วงทว่าเธอก็วิ่งสุดชีวิต มันเป็นคืนจันทร์เต็มดวง เหมือนกับวันที่ได้พบชายผู้นั้นเป็นครั้งแรก น้ำตาพลันเอ่อล้นขึ้นมา
ทั้งที่กำลังวิ่งหนี แต่ความปรารถนาอันย้อนแย้งที่อยากจะหันหลังกลับไปก็ผุดขึ้นมาในใจ
ทว่าเพื่อนเก่าแก่ยอมเดิมพันทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อช่วยเหลือเธอ เธอจะทำตัวเห็นแก่ตัวไม่ได้ คอร์เดเลียวิ่งต่อไปโดยทำเป็นไม่แยแสเสียงกรีดร้องภายในใจที่กำลังงอแงอย่างไร้เดียงสา
ปัง!
“ฮึก!”
หัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เสียงอันเป็นลางร้ายนั่นคือเสียงปืนอย่างแน่นอน
หรือว่าคนคนนั้นจะฆ่าเขาไปแล้ว?
อ่า ไม่นะ! โจนาธาน!
คอร์เดเลียซวนเซเกือบจะล้มลง แต่ก็ยังคงวิ่งไปยังทิศทางของเสียง เธอแทบเป็นบ้าด้วยความกลัวว่าเขาจะทำร้ายโจนาธาน
หากโจนาธานตายไปจะทำอย่างไร อ่า เช่นนั้นบาปของเธอจะหนาสาหัสสักเพียงใดกัน
อย่างไรเสียจุดจบของเธอก็ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่โจนาธานไม่ใช่ เขาไม่ควรต้องมาพัวพันกับเธอ เขาสมควรได้รับช่วงต่อตระกูล ได้พบคนที่รัก และใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เขาแบกรับความรับผิดชอบมากเกินไปแล้ว ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลย เพียงเพราะเขาเป็นคนดีและมีจิตใจเมตตาเท่านั้น
น้ำตาแทบจะรินไหล เหมือนอย่างที่ท่านพ่อเคยว่าไว้ บางทีฉันอาจเป็นผีพรายน้ำที่ลากทุกคนข้างกายไปสู่ความตายจริงๆ ก็ได้
เธอกะพริบตาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาครึ่งหนึ่งพลางสวดอ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า ได้โปรดเถิด ได้โปรด
เธอรู้ดีว่าแม้เขาจะอ่อนโยนต่อเธอเพียงใด แต่เนื้อแท้แล้วเขาเป็นมนุษย์ที่โหดเหี้ยม ทว่าเขาจะฆ่าคนโดยไม่มีเหตุผลอันชอบธรรมเชียวหรือ? ไม่สิ ถึงไม่ฆ่าก็มีวิธีทำร้ายสารพัด เขาเป็นชายที่เจนจัดในวิธีการเหล่านั้นเป็นอย่างดี
เมื่อวิ่งหอบมาถึงท่าเรือ เธอก็เห็นด้านหลังศีรษะของชายหนุ่มที่คุ้นเคยนอนล้มพับอยู่ มีเลือดไหลออกมาจากตัวเขา
“อะ ไม่นะ! ไม่!”
คอร์เดเลียกรีดร้องพลางวิ่งเข้าไปกอดเขาไว้อย่างเสียขวัญ หลังจากแผดเสียงตะโกนขอความช่วยเหลืออยู่หลายครั้ง เธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าโจนาธานที่ตาเหลือกขึ้นไปไม่ได้ตาย แต่เพียงแค่หมดสติไปเท่านั้น เมื่อเห็นเขาขมวดคิ้วและขยับตัวคล้ายจะฟื้น เธอจึงโล่งอกและพึมพำทั้งน้ำตา
“โจะ โจนาธาน เป็นอะไรไหม ขอโทษนะ ฉันขอโทษ”
หญิงสาวที่พึมพำอย่างลนลานกลั้นหายใจไปโดยสัญชาตญาณ
เสียงย่ำรองเท้าหนังอันเชื่องช้ากรีดแทงโสตประสาท มันเป็นเสียงฝีเท้าที่จงใจให้ได้ยินอย่างโจ่งแจ้ง ทั้งที่เขาสามารถย่องไปคว้าต้นคอของเหยื่อแล้วหักทิ้งได้ในพริบตาแท้ๆ ขนอ่อนที่มีเหงื่อผุดซึมพลันลุกชันไปทั้งตัว
ฮา ฮา...
เงาทอดยาวของชายผู้หยุดยืนห่างออกไปเพียงก้าวเดียวกลืนกินร่างของเธอ ทั้งสองต่างรับรู้ถึงกลิ่นกายและเสียงลมหายใจของกันและกันท่ามกลางความเงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบหยุดนิ่ง เขาเอ่ยทักทายอย่างนุ่มนวลฝ่าสายลมหนาวเหน็บยามค่ำคืน
“คอร์เดเลีย”
อ่า
เมื่อทนไม่ไหวจนต้องหันกลับไปมอง เขาก็กำลังเล็งปืนที่บรรจุกระสุนแล้วมาทางนี้ ไม่ใช่ที่เธอ แต่เป็นชายที่เธอโอบกอดอยู่ แกร๊ก ทันทีที่เห็นเขาเหนี่ยวไกอย่างไร้ความลังเล คอร์เดเลียก็ก้าวออกไปขวางหน้าไว้
ชั่วพริบตานั้น เหมือนเธอจะได้สบเข้ากับดวงตาแดงก่ำที่เส้นเลือดฝอยแตกของเขา
เสียงปืนดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วท่าเรืออันว่างเปล่า
“ฮึก แฮ่ก...”
กระสุนปืนที่เฉียดไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดพุ่งผ่านข้างหูและตัดเส้นผมร่วงกราว ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าดุดันราวกับยักษ์มารสบถพึมพำพลางเขวี้ยงปืนยาวทิ้ง ก่อนจะกระชากแขนของเธอในคราวเดียว เจ็บรวดร้าวไปหมดราวกับทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ชายตรงหน้าที่บิดเบี้ยวหน้าตาเหมือนอสูรกายดูพร้อมจะฉีกทึ้งทุกสิ่งทุกอย่างของเธอให้เป็นชิ้นๆ
“ถ้าคุณตั้งใจจะทำให้ผมคลั่งล่ะก็ ถือว่าสำเร็จอย่างงดงามเลยล่ะ”
เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคำราม
“ลองทำบัดซบแบบนี้ต่อหน้าผมเพื่อปกป้องไอ้ระยำตัวอื่นอีกแค่ครั้งเดียวดูสิ ผมจะสับมันเป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้ฉลามกิน”
ความบ้าคลั่งแล่นริ้วในดวงตาก่ำเลือด หัวสมองของเธอขาวโพลนไปหมดขณะที่หยาดน้ำตาเอ่อล้นดวงตาอันปวดแสบ นิ้วมือที่เคยกระชากเส้นผมราวกับจะบีบคอให้ตายคลายออก และสีหน้าของชายหนุ่มก็เริ่มพร่าเลือนลง บัดซบ ชั่วขณะถัดมา เขากลืนกินริมฝีปากของหญิงสาวอย่างกระหาย
“อ๊า!”
แผ่นหลังแอ่นโค้งรับไอความร้อนที่แทรกผ่านลึกเข้าไปในเบื้องล่าง ความสัมพันธ์ทางกายที่ห่างหายไปนานกระตุ้นเร้าจนเหมือนเทน้ำเหล็กหลอมลงบนร่างอันบอบบาง ทว่าคอร์เดเลียกลับเปิดรับชายหนุ่มที่ทาบทับอยู่บนร่างและบุกรุกเข้ามาอย่างดิบเถื่อน ราวกับยอมจำนน ดุจจะโอบกอด และดุจอ้อนวอนให้เขาทำลายเธอให้แหลกคามือยิ่งขึ้นไปอีก
เสียงเฟอร์นิเจอร์ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเคล้าไปกับเสียงเนื้อแนบเนื้อที่เปียกชื้นและเสียดสีกันอย่างรวดเร็วดังกึกก้องข้างหู คอร์เดเลียหอบหายใจพลางฟังเสียงครางของชายหนุ่มและบทเพลงของเกลียวคลื่นที่โหมกระหน่ำ ดวงตาสีแดงของชายผู้ขมวดคิ้วพร้อมเหงื่อที่ไหลโซมกายดูพร่าเลือนประหนึ่งแสงจากประภาคารที่อยู่ไกลลิบ
เมื่อเธอเผลอยื่นมือออกไปซับเหงื่อบนหน้าผากให้เขา ประกายไฟก็พลันลุกโชนในดวงตาที่จับจ้องมองอยู่ไม่วางตา เขาคว้าจับมือน้อยๆ นั้นไว้ดั่งช่วงชิงแล้วตรึงมันลงกับพื้น ก่อนจะโถมตัวลงมาจูบ
ท่วงท่าที่ตักตวงจากหญิงสาวทวีความดุดันขึ้นอีกขั้น อึก แม้จะขมวดคิ้วแน่นจนหางตาย่น แต่เรียวขาผอมบางที่สั่นระริกก็ยังคงเกี่ยวรัดรอบเอวของเขาไว้แน่น ไม่ต่างจากดอกผักบุ้งอันไร้เรี่ยวแรงที่เลื้อยพันอาศัยร่มเงาของต้นไม้ใหญ่
เขากระซิบแผ่วเบาพร้อมเสียงหายใจหอบกระชั้น มันเป็นคำถามที่ฟังดูเปี่ยมด้วยความเมตตาเหลือเกิน
“เจ็บไหม?”
เบื้องล่างที่มีแก่นกายมหึมาสอดใส่อยู่ปวดแปลบจนแทบจะฉีกขาด แต่คอร์เดเลียก็ส่ายหน้า เขาหลุดหัวเราะในลำคอ โกหกอีกแล้วนะ
กำลังโหลดความเห็น...