“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“อา อา อา...”
“ฮื่อ...”
การขยับเอวที่เคยรุนแรงเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นช่ำชองขึ้นเรื่อยๆ จนคอร์เดเลียต้องเผยอริมฝีปากพลางหอบหายใจแผ่ว
ปลายลิ้นของชายหนุ่มหยอกเย้าเรียวลิ้นเล็กที่สั่นระริก ชอบไหม? เขาถามซ้ำอีกครั้ง และเมื่อคราวนี้เธอพยักหน้า เขาก็กัดริมฝีปากล่างอันชุ่มชื้นจนเกิดรอยฟัน ผิวเนื้อบอบบางฉีกขาดจนมีหยาดเลือดซึมออกมา เขาเลียรอยแผลเล็กๆ นั้นดั่งสัตว์ป่าพลางพึมพำ
“ผมอยากให้คุณเจ็บปวดเหลือเกิน”
คอร์เดเลียหลับตาลง
“แต่ให้ตายสิ พอคุณเจ็บ ผมกลับเจ็บยิ่งกว่าเป็นเท่าตัว”
ทั้งที่เธอไม่เคยเห็นบาดแผลของฉันอยู่ในสายตาด้วยซ้ำ
“มีความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นธรรมแบบนี้ที่ไหนกัน”
เขาเย้ยหยันตัวเองราวกับไม่เคยรู้มาก่อนว่าความรักจะนำมาซึ่งความทุกข์ระทมถึงเพียงนี้ ก่อนจะมอบจุมพิตอันแสนอ่อนโยนลงมา หัวใจจึงยิ่งเจ็บปวดรวดร้าว ความรู้สึกนั้นครอบงำจิตวิญญาณเสียยิ่งกว่าความทรมานใดๆ
คอร์เดเลียเป็นฝ่ายจูบเขาก่อนราวกับจะหลบลี้จากความแค้นเคืองและรอยแผลใจที่ฉายชัดอยู่เบื้องหลังเพลิงโทสะ เสียงคำรามต่ำพร่าที่ก้องอยู่ในลำคอช่างแสนหวาน ทั้งที่อีกฝ่ายบอกว่าเจ็บปวดเพราะรักเธอ แต่คอร์เดเลียกลับสัมผัสได้ถึงความยินดีที่สั่นสะเทือนลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ เธอเองก็ไม่เคยรู้เช่นกันว่ารูปร่างของความรักจะละโมบและเห็นแก่ตัวได้ถึงขนาดนี้
“ทั้งชีวิตไม่เคยตกเป็นเบี้ยล่างในสัญญาแท้ๆ แต่ผมกลับทำข้อตกลงที่ไม่เป็นธรรมเอาเสียเลย จะให้ทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อผมยังหลงคุณจนแทบคลั่ง แม้คุณจะหักหลังแล้วหนีไปก็ตาม”
“...”
“จะสูบเลือดสูบเนื้อหรือทำอะไรก็เอาเลย ขอแค่อยู่ข้างผมก็พอ”
จนกว่าฉันจะเบื่อ
เสียงครวญครางและเสียงถอนหายใจของชายหญิงดังเล็ดลอดออกมานอกห้องอย่างไม่ขาดสายจนกระทั่งใกล้รุ่ง
เนิ่นนานหลังบทรักอันเร่าร้อนผ่านพ้นไป จนกระทั่งชายหนุ่มหลับใหล คอร์เดเลียจึงจัดแจงผ้าห่มแล้วยันกายลุกขึ้นนั่ง
เมื่อเห็นเส้นผมสีบลอนด์ขาวที่ต้องแสงจันทร์ทอประกายราวกับรวงข้าวสาลีสีทองที่ตากแห้ง คอร์เดเลียก็ลูบไล้มันอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เขาตื่น
จากนั้นร่างอันบอบบางก็ลุกขึ้นจากเตียง แม้จะซวนเซไปชั่วครู่ แต่เธอก็ยืดตัวตรงแล้วเดินออกจากห้องไป
เสียงท้องทะเลที่เพรียกหาไม่หยุดหย่อนทำให้หูอื้ออึง
เกลียวคลื่นซัดสาดอย่างต่อเนื่องจนแตกกระจายเป็นฟองคลื่นสีขาว ส่งเสียงกึกก้องกังวานราวกับเสียงคำรามกัมปนาท
คอร์เดเลียทอดสายตามองลงไปยังท้องทะเลที่จะยังคงไหลรินไปโดยไร้ความเปลี่ยนแปลงใดๆ แม้จะกลืนกินตัวเธอเข้าไปก็ตาม
เวลาเหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว
คล้ายเธอกำลังชดใช้กรรมที่เพิกเฉยต่อคำเตือนของท่านแม่
หากท่านแม่ได้เห็นเธอในตอนนี้ คงจะผิดหวังในความโง่เขลานี้เหลือเกิน
ทว่าสำหรับคอร์เดเลียแล้ว เธอไม่อาจห้ามใจไม่ให้รักเขาได้เลยจริงๆ
เพราะฉันไม่เคยพบใครที่ทั้งร้ายกาจ เปล่งประกาย อ่อนโยน และปรารถนาในตัวฉันอย่างคุณมาก่อน
“คอร์เดเลีย!”
หากถามว่าเธอเสียใจที่รักเขาหรือไม่ คำตอบก็ยังคงไม่ใช่ แม้จะทุกข์ทรมานและเจ็บปวดถึงเพียงนี้ แต่สิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชีวิตอันไร้ค่านี้ มีเพียงช่วงเวลาและความรู้สึกที่ได้แบ่งปันร่วมกับเขาเท่านั้น
เธอหันหน้าหนีจากเขาที่วิ่งพรวดพราดออกมาด้วยใบหน้าซีดเผือดเพราะความโกรธและความร้อนรน แล้วทิ้งตัวลงสู่ท้องทะเลโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เกลียวคลื่นโหมซัดสาด
เธอปรารถนาอย่างยิ่งยวดให้ผืนน้ำช่วยพัดพาทุกสิ่งภายในใจไป ความเจ็บปวด ความโศกเศร้า ความแค้นเคือง ความเดียวดาย ความหวัง และแม้กระทั่งความรัก ทั้งหมดทั้งมวล
ในห้วงสายตาที่จมดิ่งลงไปอย่างไร้จุดสิ้นสุด ผิวน้ำที่ทอประกายพลันหมุนวนและแตกกระจาย ก่อนที่เงาดำจะพุ่งตรงเข้ามาดุจโลมาที่ปราดเปรียวแล้วโอบกอดเธอไว้ อากาศแทรกซึมผ่านรอยแยกระหว่างริมฝีปาก ดวงตาสีส้มแดงอันดุดันทอประกายวับ
คอร์เดเลียหลับตาลงเมื่อรับรู้ว่าเขาที่กอดเอวเธอไว้แน่นกำลังว่ายน้ำมุ่งหน้าสู่ผิวน้ำอย่างแข็งขัน
แล้วพวกเราจะเป็นอย่างไรต่อไปนะ
พลันลืมตาตื่นขึ้นมา
คอร์เดเลียที่เหม่อมองเพดานสีคล้ำอันคุ้นตาถอนหายใจยาว ก่อนจะเอาตุ๊กตาหมีตัวเก่าที่กอดไว้แน่นมาปิดหน้า
ทุกเช้าที่ลืมตาตื่นขึ้นมาภายใต้เพดานเดิมพร้อมความรู้สึกหดหู่เช่นนี้ เธอมักจะตกอยู่ใต้ภวังค์ความคิดที่ขัดแย้งกันเสมอ
วันนี้ก็ได้ต้อนรับเช้าวันใหม่อย่างปลอดภัย หรือไม่ก็... วันอันน่าเบื่อหน่ายเริ่มต้นขึ้นอีกแล้วสินะ
เธอจมดิ่งอยู่ในความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงอันแปลกประหลาด นอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นอย่างซวนเซ เพราะไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไร ท้องก็ยังคงหิว ช่างน่าขันที่โลกยังคงหมุนต่อไปไม่ว่าเธอจะคิดอย่างไร พอถึงเวลาก็หิว และพอถึงเวลาก็ง่วง ช่างไร้สาระสิ้นดี
คอร์เดเลียสวมชุดกระโปรงเรียบง่ายที่นำชุดสมัยสาวๆ ของท่านแม่ผู้ล่วงลับมาแก้และซักซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยตนเองอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ประทับจุมพิตลงบนแก้มของเจเจ ตุ๊กตาหมีที่นั่งเรียบร้อยอยู่บนเตียงซึ่งจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ เดี๋ยวฉันกลับมานะ
ตุ๊กตาที่ท่านแม่เย็บซ่อมให้นี้คือเพื่อนเพียงคนเดียวของคอร์เดเลีย เธอเขย่งปลายเท้าอย่างลังเลพลางก้าวลงบันไดเก่าๆ โดยไม่ให้เกิดเสียง ยามที่บันไดเปรอะฝุ่นส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด หัวใจก็พลันหล่นวูบด้วยความหวาดผวา
เมื่อปีก่อนยังย่องลงมาได้เงียบๆ แท้ๆ แต่ดูเหมือนช่วงนี้เธอจะตัวสูงขึ้นอีก ชายกระโปรงลอยขึ้นจนเห็นตาตุ่มชัดเจน คงไม่ใช่การคาดเดาที่ผิด เพราะกินก็น้อยนิด ไม่มีทางที่น้ำหนักจะขึ้นอย่างแน่นอน
หลังจากกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วลงมาถึงชั้นหนึ่งได้อย่างปลอดภัย คอร์เดเลียก็กลอกตากวาดมองไปรอบๆ คฤหาสน์อันเงียบสงบ เช้าตรู่ในคฤหาสน์เก่าแก่ที่ฝุ่นเกรอะกรังช่างเงียบเชียบ
ท่านพ่อก็คงค้างคืนที่บ่อนพนันเหมือนเคย ท่านป้าคงอยู่ที่บ้านของคนรักใหม่ ส่วนลูกพี่ลูกน้องอย่างมอริสก็คงกำลังดื่มเหล้าพร้อมกับยกพวกตีกับพวกกุ๊ยแถวนี้ตามปกติ และดอเรียพี่สาวของเขาก็คงทิ้งงานบ้านแล้วหนีท่านป้าออกไปเที่ยวเล่นเป็นแน่
สำหรับคอร์เดเลียแล้วนี่ถือเป็นเรื่องน่ายินดี เธอลูบท้องแบนแฟบที่ร้องจ๊อกๆ แล้วค่อยๆ ย่องไปที่ห้องครัวเพื่อหาอะไรประทังความหิว
นับตั้งแต่คนรับใช้คนสุดท้ายหนีเตลิดไปเมื่อหลายปีก่อน และแม้แต่พ่อบ้านชราที่คอยเฝ้าคฤหาสน์มาชั่วอายุคนได้จากโลกนี้ไป ความเป็นอยู่ภายในคฤหาสน์ก็ยิ่งแร้นแค้นลงไปอีก นั่นเพราะคนในครอบครัวรวมถึงท่านพ่อต่างผลาญทรัพย์สมบัติของตระกูลที่พ่อบ้านพยายามปกป้องไว้อย่างสุดชีวิตจนหมดสิ้น
แม้ตระกูลมาร์เกอริตจะเป็นตระกูลเก่าแก่ที่สืบทอดมายาวนานหลายศตวรรษ ทว่าบัดนี้กลับพังทลายจนไม่ต่างจากซากปรักหักพัง ถึงขนาดไม่มีพ่อครัว คนรับใช้ หรือสาวใช้ประจำคฤหาสน์อยู่เลยสักคน
ถึงอย่างนั้นวันนี้ก็ยังโชคดีที่มีไส้กรอกที่ท่านพ่อกินเหลือเป็นกับแกล้มและบิสกิตแห้งๆ หลงเหลืออยู่ เธอสูดดมกลิ่นฟุดฟิดแล้วค่อยๆ เคี้ยวกลืนทีละนิดเหมือนหนูแทะอาหาร คอร์เดเลียผู้อ่อนแอเหมือนท่านแม่ แค่กินเร็วหรือกินเยอะไปนิดหน่อยก็ท้องอืดเป็นประจำอยู่แล้ว
ในคฤหาสน์หลังนี้อย่าว่าแต่มีคนคอยพยาบาลหรือเอายามาให้ยามเธอป่วยเลย ต่อให้เธออดตาย คนพวกนั้นก็คงทำเพียงเดาะลิ้นแล้วบ่นว่าต้องมาลำบากเก็บศพเท่านั้น ดังนั้นการป่วยจึงถือเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย คอร์เดเลียคำนวณเงินในหัวที่ได้จากค่าปักผ้าเมื่อสัปดาห์ก่อนกับเงินที่ได้จากการขุดสมุนไพร คงพอที่จะซื้อขนมปังกับชีสสักก้อนได้อยู่
พอจินตนาการถึงกลิ่นขนมปังอบใหม่ๆ ท้องก็ส่งเสียงร้องโครกครากออกมา เธอเหม่อมองไปในอากาศด้วยใบหน้าเลื่อนลอยที่แฝงความเหนื่อยล้าไร้เรี่ยวแรง ลูบท้องผอมบางเบาๆ ก่อนจะหยิบยาลูกกลอนเม็ดเล็กขนาดเท่าเมล็ดถั่วแดงออกจากถุงผ้าใบจิ๋วที่คล้องคอไว้แล้วกลืนลงคอไป
ยา... ยาเองก็ใกล้จะหมดแล้วเหมือนกัน
ความเคว้งคว้างและกังวลใจอันเป็นกิจวัตรยิ่งหนักอึ้งขึ้นทุกที ถึงกระนั้นเธอก็ยังคงอดทนและนึกถึงสิ่งที่ต้องทำในวันนี้ ดั่งวัชพืชที่ไม่รู้สิ่งใดนอกจากมีชีวิตอยู่ต่อไปแม้จะถูกเหยียบย่ำ หากปล่อยให้ร่างกายอยู่นิ่งๆ ความคิดจะฟุ้งซ่านจนทรมาน
แม้จะเหลือเพียงแค่เปลือกนอก แต่อย่างไรเธอก็เป็นเลดี้ชนชั้นสูง ทว่าคอร์เดเลียกลับชอบทำงานจิปาถะ งานพวกนี้มีประโยชน์แถมยังได้เงินซื้อขนมปังประทังชีวิต ยิ่งไปกว่านั้นในช่วงเวลาที่จดจ่ออยู่กับงาน ความคิดฟุ้งซ่าน ความหดหู่ และความโดดเดี่ยวใดๆ ก็ไม่อาจมารบกวนเธอได้ จะมีสิ่งใดที่วิเศษไปกว่านี้อีกเล่า
เอาล่ะ วันนี้ก็ต้องสู้ต่อไปนะ
“เฮ้ย”
ร่างผอมบางที่เคี้ยวบิสกิตแห้งกรอบกลืนลงคอแล้วกำลังจะขยับตัวอย่างกระฉับกระเฉงพลันชะงักแข็งทื่อ เธอหดมือที่สั่นระริกตามสัญชาตญาณไปซ่อนไว้ด้านหลัง รีบหลุบดวงตากลมโตลงและเม้มปากแน่น ขณะที่เงาอันคุ้นเคยทอดทับลงบนพื้นไม้เก่า รู้อย่างนี้รีบขึ้นไปข้างบนเสียดีกว่า เธอรู้สึกเสียดายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว
“ฉันก็นึกว่าแกมัวทำอะไรอยู่ ทำตัวเหมือนหนูแอบซ่อนอยู่ตั้งนาน ที่แท้ก็ยังอยู่ดีนี่หว่า”
กลิ่นเหล้าโชยหึ่งออกมาจากตัวของมอริสผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องซึ่งเอ่ยเหน็บแนม ทั้งยังมีกลิ่นบุหรี่เหม็นไหม้คละคลุ้งติดมาด้วย คอร์เดเลียรู้สึกคลื่นไส้ตีตื้นขึ้นมาในอก แต่ก็พยายามกลั้นอาการพะอืดพะอมไว้อย่างสุดชีวิต
หากพูดให้ถูกต้องแล้ว คนในบ้านนี้ไม่ได้... จะว่าอย่างไรดี ไม่ได้ถึงกับทารุณกรรมเธอ เพียงแค่ใช้นิ้วจิ้มดันหน้าผาก ชนไหล่เวลาเดินผ่าน หรือบางครั้งที่ไม่เชื่อฟังก็ลงโทษทางกายแบบ ‘สถานเบา’ จนไม่ทิ้งรอยมือไว้ก็เท่านั้น
เพราะไม่ได้เอาแส้ม้าฟาดหรือแก้ผ้าไล่เธอออกไปข้างนอกท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บอย่างที่มักขู่ไว้ คอร์เดเลียจึงคิดว่าตนเองไม่ได้ถูกทารุณกรรม
แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ฉันยังมีที่ให้นอน และบางครั้งก็ยังหาเงินเองได้ ถึงมีพ่อแม่ไปก็เหมือนไม่มี แต่ก็ยังมีพ่อแม่และยังมีคู่หมั้น เมื่อเทียบกับเด็กที่น่าสงสารข้างนอกนั่นแล้ว ฉันยังดีกว่าตั้งเยอะ
แม้จะนึกถึงถ้อยคำที่พร่ำบอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่านับพันครั้งขณะตัวสั่นเทาด้วยความกลัว แต่อารมณ์ก็ไม่ได้ดีขึ้นมาเลย
เมื่อนิ้วมือหนาเตอะจิ้มลงบนหน้าผาก คอร์เดเลียก็หดคอพร้อมกับพยายามฝืนตัวไม่ให้เซถอยหลัง หากถูกเตะเข้าที่หน้าแข้งคงจะเขียวช้ำและเจ็บปวดน่าดู
“อีนี้ ทำไมไม่ทักทายวะ? คิดว่าตัวเองเป็นพวกผู้ดีมีตระกูลตกอับแล้วจะมาดูถูกคนอื่นได้เหรอ?”
กำลังโหลดความเห็น...