“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“มะ ไม่ใช่ค่ะ”
เธอพึมพำเสียงแผ่ว พลันช้อนสายตาขึ้นมองแวบหนึ่งแต่พอสบเข้ากับดวงตาแดงก่ำที่ฉายแววหาเรื่องก็รีบก้มหน้าลงตามเดิม ปกติเขาก็กระวนกระวายอยากจะหาเรื่องชวนทะเลาะอย่างน่าประหลาดอยู่แล้ว แต่วันนี้สีหน้ากลับดูดุร้ายเป็นพิเศษ
เสียเงินไปกับการพนันมาหรือเปล่านะ หรือไม่ก็คงมีเรื่องระหองระแหงกับเจสซี สาวเสิร์ฟในร้านเหล้าที่คบหาอยู่ หลังจากท่านแม่เสียชีวิตและท่านพ่อเริ่มผลาญเงินในบ้าน มอริสที่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้พร้อมกับท่านป้าก็เริ่มหมกมุ่นในกามารมณ์ตั้งแต่ยังเด็ก
ด้วยเหตุนี้ คอร์เดเลียจึงรู้สึกขยะแขยงลูกพี่ลูกน้องผู้แปดเปื้อนคนนี้ยิ่งกว่าท่านป้าที่ทำราวกับการกลั่นแกล้งหลานสาวเป็นความสุขเดียวในชีวิต หรือท่านพ่อที่มองลูกสาวเป็นเพียงทรัพย์สินที่จะขายทิ้งเสียอีก เพราะยิ่งคอร์เดเลียโตขึ้นทีละปี สายตาอันลามกหยาบโลนก็ยิ่งไล่ตามเธอมาไม่หยุดหย่อน
ใช่แล้ว แบบนั้นแหละ
พอดวงตาโปนคู่นั้นกวาดมองเนินอกที่เริ่มอวบอิ่มช้าๆ และเลื่อนไปยังเอวคอดบาง เธอก็รู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดราดรดไปทั้งตัว เขาเลียริมฝีปากพลางถ่มน้ำลายลงพื้นเสียงดังถุย
“ฮะ บัดซบเอ๊ย ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้เวรนั่นนะ”
“...”
“ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้สัญญาหมั้นหมายตั้งแต่ในท้องอะไรนั่น ป่านนี้ฉันคงได้กกกอดแกจนฟินทุกคืนไปแล้ว ไอ้หมอนั่นก็แปลกคน ตระกูลล่มจมพรรค์นี้มีอะไรให้แลมองถึงยังไม่ยอมถอนหมั้นอีก แต่ก็นะ แกอายุปาเข้าไปยี่สิบแล้วมันยังไม่มารับไปเสียที สงสัยคงกะจะค่อยๆ เฉดหัวทิ้งล่ะมั้ง พูดก็พูดเถอะ นอกจากหน้าตาสะสวยแล้วแกมีอะไรดีอีกงั้นเหรอ?”
เขาพูดจาแทะโลมและดูถูกเหยียดหยามซ้ำซากเหมือนทุกทีจนทำให้อารมณ์ของคอร์เดเลียพังทลาย หากเป็นไปตามแผนของท่านป้า ป่านนี้คอร์เดเลียคงกลายเป็นเจ้าสาวของมอริสผู้โสมมคนนี้ และสิทธิ์ทุกอย่างในคฤหาสน์หลังนี้ก็คงตกไปเป็นของหมอนั่นเรียบร้อยแล้ว
ทว่าคอร์เดเลียยังมีคู่หมั้นที่กำหนดจะแต่งงานกันอยู่
พอนึกถึงโจนาธาน คู่หมั้นที่ไม่ได้พบหน้ามานาน คอร์เดเลียก็กดหน้าอกที่เต้นตึกตักแผ่วเบาเอาไว้ พลางนึกถึงจดหมายฉบับสุดท้ายที่ส่งมาเมื่อสองเดือนก่อน จดหมายใต้หมอนที่เปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเปื่อยยุ่ย แม้เธอจะส่งจดหมายตอบกลับไปนานแล้ว แต่ก็ยังไม่มีจดหมายตอบกลับจากโจนาธานซึ่งไปศึกษาต่ออยู่ที่ประเทศแม่อีกฟากทะเลเลย
ท่ามกลางชีวิตอันยากจนข้นแค้นและน่าสมเพช สิ่งเดียวที่เป็นรอยยิ้มและความหวังของเธอก็คือโจนาธาน ในตอนที่ตระกูลยังคงมั่นคงและคอร์เดเลียยังไม่ลืมตาดูโลก อาจเป็นเพราะสายตาอันกว้างไกลของท่านตาผู้ล่วงลับ ท่านจึงได้ทำสัญญาหมั้นหมายตั้งแต่ในครรภ์กับหลานชายของตระกูลเดอวิลแลร์ผู้เป็นสหายแท้ตลอดชีวิต ได้ยินว่าท่านปักใจเชื่ออย่างยิ่งว่าหลานที่จะเกิดมาต้องเป็นเด็กผู้หญิง เพราะตระกูลมาร์เกอริตมีลูกคนแรกเป็นผู้หญิงสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน
โชคดีที่เมื่อคอร์เดเลียลืมตาดูโลก ท่านตาซึ่งหวังให้หลานสาวและว่าที่เจ้าบ่าวช่วยสืบทอดตระกูลแทนลูกเขยที่ไม่เอาไหน จึงขอตัวบุตรชายคนรองของเดอวิลแลร์มา และทางเดอวิลแลร์เองก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่บุตรชายคนรองผู้เฉลียวฉลาดแต่ไม่อาจสืบทอดบรรดาศักดิ์จะได้ขึ้นเป็นเจ้าบ้านของมาร์เกอริต ตระกูลขุนนางเก่าแก่และมีชื่อเสียงในท้องถิ่น
ปัญหาก็คือ ตลอดระยะเวลา 20 ปีที่ผันผ่าน สิ่งต่างๆ ได้เปลี่ยนแปลงไปมากมาย
ประการแรกคือท่านตาที่เดินทางออกทะเลไปทำธุรกิจได้เสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน และท่านแม่ก็ล้มป่วยลง ฐานะของตระกูลมาร์เกอริตจึงเริ่มดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็ว เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ในระหว่างที่ท่านพ่อผู้คอยจ้องหาโอกาสผลาญสมบัติจนหมดสิ้น ท่านแม่ก็สิ้นลมหายใจ และคอร์เดเลียก็ถูกทอดทิ้ง ขณะที่สถานการณ์ของเธอพลิกผันไป สถานการณ์ของคู่หมั้นก็เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน
ฌอง บุตรชายคนโตของเดอวิลแลร์ประสบอุบัติเหตุตกม้าเสียชีวิตกะทันหัน ทำให้โจนาธานกลายมาเป็นทายาทผู้สืบทอดตระกูลในชั่วข้ามคืน จากบุตรชายคนรองที่ไม่มีบรรดาศักดิ์ให้สืบทอดกลายมาเป็นทายาทของตระกูล นับเป็นเรื่องใหญ่ที่พลิกผันชีวิต และความเปลี่ยนแปลงก็คืบคลานเข้ามาสู่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองโดยปริยาย
นั่นเป็นเพราะโจนาธานผู้ที่จะได้สืบทอดตระกูลอันมั่งคั่ง ไม่มีความจำเป็นอันใดที่จะต้องแต่งงานกับคู่หมั้นที่ยากจนลงเลย นอกจากมิตรภาพที่สืบทอดมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ คำสัญญาระหว่างท่านตากับท่านปู่ เกียรติยศที่เลือนราง และความรับผิดชอบเท่านั้น
ดังนั้น ในขณะที่โจนาธานผู้เป็นเพื่อนสนิทที่สุดในวัยเด็กยิ่งดูสง่างามขึ้นทุกปีๆ คอร์เดเลียกลับยิ่งดูซอมซ่อและไร้ราคาลงเรื่อยๆ อันที่จริง บางครั้งเธอก็รู้สึกว่าการหน้าด้านเกาะติดเขาอยู่แบบนี้มันช่างไร้ยางอายเหลือเกิน
หากเพียงแค่ตระกูลล่มจมและยากจนลง คอร์เดเลียอาจจะพยายามไม่รู้สึกสมเพชตัวเองถึงขนาดนี้ก็ได้ ทว่าความอับอายขายหน้าที่สุดของเธอไม่ใช่ความยากจน แต่เป็นครอบครัว
ทุกครั้งที่พฤติกรรมต่ำช้าของคนสายเลือดเดียวกันแพร่สะพัดเป็นข่าวลือไปทั่วหมู่บ้าน ในตอนที่รู้ทีหลังว่าท่านพ่อที่เมาหัวราน้ำเอาชื่อของคู่หมั้นไปเขียนสัญญากู้ยืมเงิน หรือตอนที่คู่สามีภรรยาผู้นำตระกูลเดอวิลแลร์ซึ่งเคยเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวในวัยเด็กส่งสายตาเย็นชาหมางเมินมาให้ทุกครั้งที่พบกัน คอร์เดเลียก็รู้สึกปวดแปลบข้างในอกที่บอบช้ำราวกับถูกมีดกรีดแทงจนทำอะไรไม่ถูก
หากเพียงแค่ยากจนอย่างเดียวมันจะดีสักแค่ไหนกัน ทั้งความยากจนและครอบครัวไม่ใช่ความผิดของเธอเลยสักนิด แต่คอร์เดเลียกลับกลายเป็นคนบาปไปเสียแล้ว
ทว่าคอร์เดเลียไม่อาจปล่อยมือจากโจนาธาน ผู้ซึ่งให้เกียรติและพยายามทำหน้าที่ของคู่หมั้นอย่างเต็มที่ต่อคู่หมั้นที่ซอมซ่อคนนี้ได้ลง มันไม่ใช่เหตุผลอันหอมหวานและซาบซึ้งอย่างความรักหรือความโรแมนติก แต่ใกล้เคียงกับสัญชาตญาณที่อยากจะมีชีวิตรอดมากกว่า
ทั้งที่รู้ดีกว่าใครว่าในมุมของเขา การมีอยู่ของตนเองเป็นภาระและความสูญเสียเพียงใด แต่เธอกลับพึ่งพิงและเหนี่ยวรั้งเขาไว้ด้วยความเห็นแก่ตัวที่ไม่อาจห้ามได้ พอเห็นแบบนี้แล้ว เธอก็คงเป็นลูกสาวของท่านพ่อจริงๆ นั่นแหละ เพราะหากเธอเป็นคนดีมีจิตใจโอบอ้อมอารีจริงๆ ก็คงต้องขอถอนหมั้นไปก่อนเพื่อรักษาศักดิ์ศรีสุดท้ายในฐานะขุนนางและเพื่อเห็นแก่คู่หมั้นที่ต้องลำบากใจ
ทว่าในยามนี้ หากปราศจากการหมั้นหมายนั้น คอร์เดเลียก็จะสูญเสียแม้กระทั่ง ‘มูลค่าของสินค้า’ ที่พอจะมีเหลืออยู่ในบ้านหลังนี้ไป และคงต้องตกลงสู่ขุมนรกที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
“บัดซบเอ๊ย ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้เวรนั่นนะ”
เมื่อเห็นแววตาโลภมากที่มองมาเหมือนจ้องแอปเปิลที่ไม่อาจแตะต้องได้ คอร์เดเลียก็กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอพลางถอยหลังหนี
ท่านป้ามักจะพูดเสมอว่าคอร์เดเลียเป็นนังเด็กที่โชคดี ดีที่มีสายเลือดพอเชิดหน้าชูตาได้อยู่บ้าง ไม่อย่างนั้นคงถูกขายให้ตาแก่รวยๆ ไปตั้งนานแล้ว ในเรื่องนี้คอร์เดเลียเองก็เห็นด้วย ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หากไม่ใช่เพราะโจนาธาน เธอก็คงต้องเกลือกกลิ้งอยู่ในปลักโคลนที่เลวร้ายกว่านี้เป็นแน่
มอริสพ่นคำลามกหยาบคายและแทะโลมอยู่อีกพักใหญ่ก่อนจะเดินจากไป จนกระทั่งคอร์เดเลียลากสังขารอันเหนื่อยล้าจากการขายสมุนไพรกลับมาถึงบ้านในเวลาพลบค่ำ เธอถึงได้รู้ว่าเหตุใดมอริสจึงดูอารมณ์เสียถึงเพียงนั้น นั่นเป็นเพราะท่านป้าที่ทาปากสีแดงสดกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่คนเดียวในห้องรับแขก แล้วเอ่ยปากเรียกเธอให้หยุดเดิน
“นี่ มานั่งตรงนี้สิ”
เพียงแค่เสียงเรียก ร่างกายที่เพิ่งปะทะลมหนาวมาก็ยิ่งแข็งทื่อขึ้นไปอีก แต่เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ เมื่อเดินกระย่องกระแย่งไปนั่งลงบนเก้าอี้ไม้แข็งๆ ฝั่งตรงข้าม ดวงตาคมกริบที่มีรอยเครื่องสำอางเลอะตรงหางตาก็จ้องเขม็งมาที่เธอ
“ไปเถลไถลที่ไหนมาถึงเพิ่งกลับมาเอาป่านนี้? แกเป็นทายาทคนเดียวของบ้านนี้นะ สาวสะพรั่งขนาดนี้แล้วไม่รู้จักกลัวโลกภายนอกบ้างเลยหรือไง”
เป็นการเสแสร้งที่น่าหัวเราะสิ้นดี ทั้งที่ลูกชายของนางแทะโลมเธอเป็นกิจวัตรทุกวันแท้ๆ ท่านป้าชอบดูถูกเหยียดหยามหลานสาวเพื่อระบายอารมณ์และชดเชยปมด้อยเรื่องชนชั้นของตน แต่พอถึงคราวจำเป็นขึ้นมาจริงๆ กลับยกเรื่องสายเลือดของคอร์เดเลียมาวางก้ามใส่ ช่างเป็นวิธีคิดที่สะดวกดีเสียจริง และโดยปกติแล้ว หากนางทำเช่นนี้ล่ะก็...
“ได้ยินว่าอีกไม่นานคู่หมั้นของแกจะกลับมาแล้วนะ”
อ่า
หัวใจของคอร์เดเลียที่นอนสงบนิ่งราวกับตายไปแล้วตลอดทั้งวันพลันเต้นระรัวอย่างรุนแรง จะว่าไป เธอก็คิดอยู่แล้วว่าคงใกล้ถึงเวลานั้นแล้ว เวลาที่เขาเรียนจบกลับมาแล้วพวกเราจะจัดพิธีแต่งงานกัน
ในที่สุดฉันก็จะได้ออกไปจากบ้านหลังนี้แล้ว!
แม้คอร์เดเลียจะพยายามไม่แสดงความดีใจออกมาอย่างออกนอกหน้า แต่ท่านป้าผู้เจ้าเล่ห์คงมองเห็นประกายความหวังในดวงตาสีเขียวมรกตหม่นแสงของหลานสาว จึงเดาะลิ้นเยาะเย้ยเสียงดังจิ๊
“ดีใจงั้นเหรอ? ใครมาเห็นเข้าคงคิดว่าฉันเลี้ยงดูแกมาแบบอดๆ อยากๆ เสียกระมัง”
แล้วเคยเลี้ยงดูให้อิ่มหมีพีมันด้วยหรืออย่างไร แต่คอร์เดเลียก็ทำเพียงหุบปากเงียบสนิทเหมือนเช่นเคย ท่านป้ารู้วิธีสร้างความเจ็บปวดโดยไม่ทิ้งรอยแผล นางกระแอมไอทีหนึ่งก่อนจะขยับริมฝีปากที่แต่งแต้มด้วยสีแดงสด
“แกเองก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ย่อมต้องรับผิดชอบตระกูลบ้าง อย่างที่แกรู้ว่าฐานะทางบ้านเราไม่ค่อยจะดีเท่าไร เพราะฉะนั้นฉันหวังว่าสามีของแกจะยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเรานะ”
ท่านป้าเอ่ยเรียกโจนาธานว่าเป็นสามีของคอร์เดเลียเสียแล้ว ปากบอกว่าขอร้อง แต่แท้จริงแล้วกลับเป็นการเรียกร้องประหนึ่งเป็นสิ่งพึงได้ ทั้งยังเป็นคำเตือนว่าต่อให้เธอแต่งงานออกไปจากบ้านหลังนี้แล้ว ก็ใช่ว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับคนในบ้านได้เสียทีเดียว
คอร์เดเลียรู้สึกอึดอัดจนเหมือนหายใจไม่ออก หากแต่ยังคงก้มหน้าพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ถึงกระนั้นแววตาของท่านป้าที่จับจ้องมองเธออย่างพินิจพิเคราะห์ก็ทอประกายลุ่มลึกอย่างมีความหมาย
“เรื่องโรคของแกน่ะ ใช่ โรคที่แม่แกเคยเป็นนั่นแหละ”
หัวใจของเธอพลันหล่นวูบ
“พ่อแกบอกว่าเป็นโรคทางกรรมพันธุ์นี่ มันไม่ได้ร้ายแรงใช่ไหมล่ะ?”
เมื่อเห็นเจตนาที่วิตกกังวลเรื่องตำหนิของสินค้า คอร์เดเลียจึงได้แต่กะพริบตาปริบๆ ด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างไปชั่วครู่ คนในครอบครัวต่างรู้เพียงว่าเธอเป็นนังเด็กไร้ประโยชน์ที่ร่างกายอ่อนแอและขี้โรค ซึ่งก็ไม่ได้ผิดไปจากความจริงนัก แต่ ‘โรคนั้น’ ของตระกูลมาร์เกอริตกลับมีบางอย่างที่ต่างออกไปจากโรคภัยไข้เจ็บทั่วไป
กำลังโหลดความเห็น...