“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
มันเป็นโรคที่แม้จะแข็งแรงดีอยู่ แต่อยู่มาวันหนึ่งก็กำเริบขึ้นมาอย่างกะทันหันและพรากชีวิตไปอย่างไร้เสียง ทั้งยังเกิดขึ้นเฉพาะกับผู้สืบสายเลือดตรงของตระกูลมาร์เกอริตเท่านั้น คนโบราณจึงมักเรียกโรคนั้นว่าคำสาปของเงือก เป็นคำสาปที่เงือกผู้สิ้นหวังจากการทรยศของมนุษย์ได้สาปส่งไว้ให้แก่ลูกหลาน
และแม่ของคอร์เดเลียก็ล้มป่วยด้วยโรคนั้นจนกระทั่งจากโลกนี้ไป
ทิ้งลูกสาวตัวน้อยไว้ตามลำพังในครอบครัวอันน่าสะพรึงกลัวนี้
“เขาว่าใช่ว่าคนในตระกูลแกจะเป็นกันทุกคนเสียหน่อย ได้ยินว่าแม่แกก็เป็นอยู่คนเดียว ทั้งที่ตระกูลไม่มีใครเป็นอะไรมาตลอดร้อยห้าสิบปีนี่ เพราะฉะนั้นแกเองก็คงไม่เป็นไรหรอก ใช่ไหมล่ะ”
“...”
“ต่อให้มีปัญหาอะไรขึ้นมา แกก็ต้องไม่เป็นไร เข้าใจที่ฉันพูดใช่ไหม”
สำหรับคนในครอบครัวนี้แล้ว การที่คอร์เดเลียได้เข้าพิธีแต่งงานอย่างราบรื่นและได้รับสินสอดกลับมาคือหนทางเดียวที่จะได้เงิน คอร์เดเลียกล้ำกลืนความสะอิดสะเอียนที่แสนคุ้นเคยลงไปแล้วตอบว่าเข้าใจแล้ว ความขยะแขยงนี้ไม่ใช่ความรู้สึกที่เธอมีต่อพวกเขาเท่านั้น
แล้วฉันต่างอะไรจากคนพวกนั้นกันล่ะ
การไม่จริงใจต่อโจนาธานและคิดถึงแต่เรื่องของตัวเอง ฉันเองก็ไม่ต่างกันมิใช่หรือ
คอร์เดเลียที่ก้มมองโต๊ะหินอ่อนแตกร้าวอย่างเหม่อลอยสะดุ้งได้สติ เมื่อได้ยินเสียงเรียกอย่างหงุดหงิดของท่านป้า
“...เพราะฉะนั้นพรุ่งนี้รถม้าจะมารับ นี่ แกฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า”
“คะ? ท่านป้าว่าอะไรนะคะ”
“ชิ สติสตังลอยไปไหนหมด สองสามีภรรยาเดอวิลแลร์เขาอยากพบแกน่ะ อย่างไรเสียก็ต้องพูดคุยเรื่องงานแต่งงานไว้ล่วงหน้าไม่ใช่หรือ เจ้าบ่าวคงไม่ลงมาเตรียมงานแต่งด้วยตัวเองหรอกจริงไหม”
คอร์เดเลียพยักหน้าอย่างเลื่อนลอย พอจินตนาการภาพท่านป้าพูดคุยเรื่องชุดแต่งงานและเครื่องประดับอย่างหน้าตาเฉยต่อหน้ารอยยิ้มอันสูงส่งทว่ากระอักกระอ่วนของคู่สามีภรรยาเดอวิลแลร์แล้ว เธอก็รู้สึกอึดอัดจนแทบจะอาหารไม่ย่อยตั้งแต่ตอนนี้
ทว่าในสถานการณ์ของเธอ การได้กินข้าวเคล้าน้ำตาก็นับว่าบุญโขแล้ว ท่านป้ากำชับนักหนาว่าเพื่อความไม่ประมาท เย็นนี้ห้ามกินอะไรเด็ดขาด เพราะตัวอาจจะบวมหรืออาจจะท้องอืดเอาได้
ท้องที่ไม่มีอะไรตกถึงนอกจากไส้กรอกกับบิสกิตที่กินไปเมื่อเช้าส่งเสียงร้องโครกครากอย่างดัง แต่เมื่อเธอแสร้งทำตัวว่าง่ายด้วยการผงกศีรษะรับอีกครั้ง สีหน้าของท่านป้าก็คลายลงเล็กน้อยพลางคุ้ยอาหารที่กินค้างไว้ มันเป็นเพียงพาสตามะเขือเทศราคาถูก แต่สำหรับคนที่หิวโซแล้วกลับดูน่าอร่อยราวกับอาหารทิพย์
คอร์เดเลียกลืนน้ำลายเอื๊อก พลันรีบลุกขึ้นจากที่นั่งเมื่อสบสายตากับท่านป้า
“ฉันจะไปเอาของกินมาเพิ่มให้นะคะ”
คราวก่อนเธอโอ้เอ้อยู่ตรงนั้นนานไปหน่อย จึงถูกเตะเข้าที่ข้อเท้าจนต้องเดินกะเผลกอยู่เป็นสัปดาห์ พรุ่งนี้มีเรื่องสำคัญ ท่านป้าคงไม่ลงไม้ลงมือเท่าใดนัก แต่รอยแผลแค่นั้นเอาชายกระโปรงปิดไว้ก็ได้ จึงไม่อาจวางใจได้เลย
เคราะห์ดีที่ท่านป้าไม่ได้หาเรื่องอะไรอีก อาจเป็นเพราะอารมณ์ดีขึ้นเมื่อคิดถึงเงินก้อนโตที่จะได้มาในไม่ช้า
“นี่ แกไปเอาเหล้าที่ห้องเก็บของมาเพิ่มด้วย”
“เอ่อ คือว่า ที่เหลืออยู่ท่านพ่อดื่มไปหมด...”
“แกไปรู้ดีได้อย่างไร”
แววตาที่เปลี่ยนเป็นหงุดหงิดเกรี้ยวกราดในทันใดทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว ทั้งท่านพ่อและท่านป้าที่พึ่งพาสุรานั้น บ่อยครั้งที่กำลังพูดจาดีๆ อยู่แท้ๆ แต่กลับตาขวางและกลายเป็นคนใช้ความรุนแรงขึ้นมา ทุกครั้งที่เป็นเช่นนั้น คอร์เดเลียจะรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัวและมีเหงื่อกาฬผุดพราย
ในยามนั้นพวกเขาจะไม่มีทั้งสติและเหตุผลใดๆ ขณะที่เธอกลืนน้ำลายลงคอและกำลังจะถอยร่นไปข้างหลัง เสียงประตูกระแทกก็ดังขึ้นพร้อมกับหญิงร่างสูงโย่งคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามา
ด้วยเส้นผมบางกรอบ ริมฝีปากที่ยกมุมปากขึ้นข้างหนึ่ง และดวงตาที่ปรือมองค้อน ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ไม่อาจเรียกได้ว่างดงาม เธอคือดอเรีย ลูกพี่ลูกน้องผู้เป็นลูกสาวของท่านป้า และเป็นคนเดียวที่ดูแลงานบ้านในคฤหาสน์อยู่ในตอนนี้ (อย่างน้อยก็ในนาม) ทันทีที่เห็นลูกสาว ท่านป้าก็ยกตะกร้าเปล่าขึ้นฟาดแผ่นหลังของเธอโดยไม่ลังเล
“นังเด็กไร้ประโยชน์! ข้าวปลาไม่หุงหา มัวแต่ไปเถลไถลที่ไหนมาจนป่านนี้!”
“โอ๊ย! ตีทำไมเล่า กินเหล้าเข้าไปอีกแล้วหรือไง”
“ปากดีนักนะ! ถึงได้ถูกผัวเตะโด่งออกมาอย่างไรล่ะ นังลูกทั้งแก่ทั้งขี้เหร่จนเอาไปเร่ขายที่ไหนก็ไม่ได้! ตัวเสนียดอย่างแกคลานออกมาจากท้องฉันได้อย่างไรกัน”
เป้าหมายระบายอารมณ์อันดับหนึ่งของท่านป้าคือคอร์เดเลีย และอันดับสองคือดอเรีย ลูกสาวที่เคี้ยวง่าย ยามที่ไม่สามารถระบายโทสะอันรุนแรงใส่บ่อเงินบ่อทองอย่างคอร์เดเลียได้ นางก็จะหันไปทุบตีระบายกับดอเรียแทน ทว่าเมื่อถูกตอกย้ำเรื่องคุณค่าที่ลดฮวบในตลาดแต่งงาน ดอเรียผู้มีอารมณ์ร้ายกาจไม่แพ้กันก็ไม่ยอมทนเช่นกัน
“ก็เพราะที่บ้านไม่มีเงินหรอกหรือถึงได้ถูกไล่ออกมาน่ะ! แล้วทีอีนั่นเป็นลูกเต้าบ้านที่ไม่มีอันจะกิน ถึงต้องทนหัวโด่อยู่ที่นี่จนอายุป่านนี้หรือเล่า!”
“เพ้อเจ้อ ผัวแกเขาทิ้งเพราะแกมันทั้งขี้เหร่ ทั้งอ้วน แถมสันดานยังหยาบช้าต่างหากเล่า”
เมื่อดอเรียชี้นิ้วไปยังคอร์เดเลียที่ยืนนิ่งเป็นใบ้ ท่านป้าก็พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเหยียดหยาม
“แม่นั่นเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ในบ้านหลังนี้ อีกไม่นานก็จะได้เป็นนายหญิงของเดอวิลแลร์แล้ว”
เมื่อท่านป้ากลับมารู้สึกกระปรี้กระเปร่าพลางป่าวประกาศเรื่องเงินที่หลานสาวผู้เป็นเสี้ยนหนามจะนำมาให้ สีหน้าของดอเรียก็พลันบึ้งตึงขึ้นมาทันควัน ก่อนจะจ้องมองคอร์เดเลียเขม็งราวกับจะฆ่าให้ตาย
ลางร้ายเริ่มปรากฏ ราวกับผลพวงลูกโซ่ของความรุนแรง ยามที่ท่านพ่อทารุณท่านป้ากับมอริส พวกเขาก็จะเยาะเย้ยดอเรีย และความทุกข์ระทมนั้นก็จะกลายเป็นการระบายอารมณ์ที่สาดซัดลงมายังคอร์เดเลียผู้อยู่ก้นบึ้งของห่วงโซ่อาหารแต่เพียงผู้เดียว ตามธรรมดาแล้ว สำหรับชนชั้นล่างสุด ผู้ล่าบนยอดพีระมิดหาใช่ศัตรูตัวฉกาจไม่ แต่เป็นเหยื่อในระดับเดียวกันที่อยู่เหนือหัวขึ้นไปขั้นหนึ่งต่างหาก
ด้วยเหตุนั้น คนที่คอร์เดเลียหวาดกลัวและคอยหลบเลี่ยงมากที่สุดในบ้านหลังนี้จึงไม่ใช่ท่านป้าหรือมอริส แต่เป็นดอเรีย ลูกพี่ลูกน้องของเธอ เมื่อดอเรียที่จ้องเขม็งอย่างดุร้ายกลับแสยะยิ้มออกมาอย่างกะทันหัน คอร์เดเลียจึงกัดเล็บตัวเองด้วยความกระวนกระวาย
“ของกินหมดฉันก็เลยไปที่หมู่บ้านมา แล้วก็นะ...”
ประกายตาของดอเรียวาวโรจน์ด้วยความมุ่งร้าย
“ได้ยินว่าวันนี้อีนั่นไปขายสมุนไพรในหมู่บ้านมาด้วยนี่ คงไม่ใช่ว่าฮุบเงินก้อนนั้นไว้คนเดียวหรอกนะ”
อ่า มิน่าล่ะ วันนี้ถึงนึกว่าโชคดีที่ขายของหมดได้โดยไม่โดนตบตี
เมื่อคอร์เดเลียที่หน้าซีดเผือดหันกลับไป ท่านป้าที่ดวงตาวาวโรจน์ก็ปรี่เข้ามาคว้าคอเสื้อเธอทันที
“แกมีเงินงั้นเหรอ แล้วแอบเก็บไว้คนเดียวเนี่ยนะ นังเด็กสารเลว!”
ครั้นฝ่ามือนั้นเงื้อขึ้นสูง เธอก็หลับตาปี๋และก้มศีรษะลงตามความเคยชิน ทว่าท่านป้ากลับฮึดฮัดกลั้นโทสะไว้ ก่อนจะหันไปกระชากผมลูกสาวของตนที่กำลังหัวเราะคิกคัก แล้วตบแก้มดอเรียที่หวีดร้องลั่นเพื่อระบายอารมณ์
“นังตัวดี แกเห็นน้องสาวแกยักยอกเงินของบ้านไปแต่ก็ยืนดูเฉยๆ หรือไง”
“ฉันก็เพิ่งได้ยินมาเหมือนกันนั่นแหละ แล้วนั่นน่ะใช่น้องสาวฉันเสียที่ไหนกันเล่า!”
แม้ดอเรียจะประท้วงทั้งที่ถูกท่านป้าทุบตี แต่ท่านป้าก็หาได้ฟังไม่ แท้จริงแล้วดูเหมือนนางแค่อยากจะลงไม้ลงมือกับใครสักคนเพื่อระบายอารมณ์มากกว่าจะสนใจเศษเงินเพียงน้อยนิด คอร์เดเลียคอยมองจังหวะอย่างหนูที่หวาดกลัวก่อนจะรีบวิ่งกวดขึ้นชั้นสองไป พลันนั้นเสียงตะโกนลั่นของดอเรียก็แว่วตามหลังมา
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ นังขโมย เพราะแกแท้ๆ เลย!”
“นังไร้ประโยชน์เอ๊ย!”
คอร์เดเลียละทิ้งเสียงทะเลาะตบตีของสองแม่ลูกไว้เบื้องหลังแล้วมุดตัวเข้าไปในห้อง เธอปิดประตูลงกลอนอย่างแน่นหนาแล้วลากลิ้นชักเก่าๆ มาขวางทางเข้าไว้ นับตั้งแต่ลูกบิดพังเพราะเธอวิ่งหนีท่านพ่อที่เมาสุรา เธอก็ทำเช่นนี้มาโดยตลอด เพราะห้องข้างๆ เป็นห้องของมอริส แม้จะไม่มั่นใจว่าสิ่งนี้จะขัดขวางผู้ชายตัวโตได้หรือไม่ แต่อย่างน้อยการทำเช่นนี้ก็ช่วยให้เธอนอนหลับได้อย่างสบายใจกว่าการไม่ทำอะไรเลย
หลังจากจัดการป้องกันไว้ชั่วคราว เธอก็รีบปีนขึ้นไปบนเตียงเก่าๆ กอดตุ๊กตาหมีเจเจไว้แน่นแล้วกลั้นหายใจเงี่ยหูฟัง คอร์เดเลียต้องสูดความเงียบงันปนฝุ่นละอองในพื้นที่ของตัวเองเข้าไปเฮือกใหญ่ท่ามกลางเสียงเอะอะอันเบาบาง หัวใจที่เต้นรัวด้วยความกระวนกระวายจึงค่อยๆ สงบลงได้
หัวใจที่กระตุกอย่างไม่เป็นจังหวะบีบรัดตัวจนเจ็บแปลบ ก่อนจะค่อยๆ ชะลอความเร็วลงและกลับคืนสู่สภาพเดิมอย่างเชื่องช้า มันเป็นความเจ็บปวดอันคุ้นเคยที่พอจะทานทนได้
เธอล้วงเอาถุงผ้าที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อของเจเจออกมา แล้วหยิบยาลูกกลอนเม็ดหนึ่งกลืนลงคอ
จากนั้นก็ดึงผ้าห่มเก่าๆ ที่วางซ้อนกันหลายชั้นมาพันรอบตัวเธอและเจเจไว้แน่น แล้วค่อยๆ กะพริบตาช้าๆ คอร์เดเลียชอบการนอนหลับ เพราะอย่างน้อยเวลาที่หลับใหล เธอก็ไม่ต้องมีเรื่องให้กลัดกลุ้มหรือหวาดระแวง
ภาพของโลกที่มองเห็นในยามนอนตะแคงนั้นเอียงกระเท่เร่ ดวงตาที่ค่อยๆ กะพริบปิดและเปิดสะท้อนภาพภายในห้องนอน
เก้าอี้เด็กและม้าโยกที่ท่านตาเคยซื้อให้ตอนอายุสามขวบ ผ้าพันคอที่ท่านแม่ผู้ล่วงลับเคยถักให้ ตุ๊กตาเจ้าหญิง ตลอดจนข้าวของเครื่องใช้ของท่านแม่ที่วางกองระเกะระกะราวกับเศษขยะ ห้องนี้คือดินแดนมหัศจรรย์เล็กๆ ของคอร์เดเลียเพียงผู้เดียว เธอเกือบจะโดนทุบตีตอนที่แอบซ่อนของไม่กี่ชิ้นนี้ไว้จากท่านพ่อที่ขนของมีค่าทั้งหมดไปขาย ทว่าในที่สุดเธอก็ปกป้องมันเอาไว้ได้
หากต้องแต่งงานไป ข้าวของพวกนี้คงถูกทิ้งขว้างหรือไม่ก็สูญหายไปสินะ
เธอกอดเจเจไว้แน่น ความเศร้าโศกเข้าบดบังความกังวลไปชั่วขณะ บางสิ่งที่อ้างว้างและขมขื่นกำลังคืบคลานไปตามผิวเนื้อ เธอรู้จักชื่อของเงามืดที่มาเยือนทุกค่ำคืนนับตั้งแต่ท่านแม่จากไปดี มันคือความโดดเดี่ยว
หากได้แต่งงานกับโจนาธาน ฉันจะไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวเช่นนี้อีกแล้วหรือเปล่านะ
ทว่าคนอย่างแกน่ะหรือจะมีสิทธิ์ได้รับความสุขร่วมกับคนดีๆ เช่นนั้น ในเมื่อเธอไม่อาจรักเขา และไม่อาจจริงใจต่อเขาได้เลยแท้ๆ
กำลังโหลดความเห็น...