คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 5

ตอน 5

เธอผู้ถือกำเนิดขึ้นจากการหลอกลวงและการทรยศของความรัก ย่อมไม่อาจมีความรักอันบริสุทธิ์ได้ โลหิตที่ไหลเวียนในกายของคอร์เดเลียและจิตวิญญาณที่สืบทอดมาร่ำร้องถึงความชิงชังที่มีต่อความรัก คำสาปที่ท่านแม่ฝากฝังไว้ให้แก่ลูกสาวก่อนตายจะติดตามเธอไปจนชั่วชีวิต เธอถอนหายใจพลางหลับตาลง

“คอร์เดเลีย จำไว้ให้ดีนะ”

ท่านแม่กระซิบด้วยดวงตาที่ฉายแววเจ็บป่วยอย่างเด่นชัด

“ลูกต้องกินยานี้ไปตลอดชีวิต แล้วลูกจะไม่เจ็บปวด สัญญาสิ ไม่ว่าใครก็ห้ามบอกเรื่องโรคของพวกเราเด็ดขาด เข้าใจไหม”

เด็กหญิงพยักหน้ารับพลางก้มมองเม็ดยาสีดำกลมเกลี้ยง ก่อนจะลังเลแล้วเอ่ยถาม แล้วท่านแม่ล่ะคะ

เธอเงียบไปครู่หนึ่งแล้วแย้มยิ้ม

“แม่ไม่จำเป็นต้องใช้มันหรอก”

สามวันให้หลัง ร่างไร้วิญญาณของท่านแม่ก็ลอยขึ้นมาที่ทะเลสาบแถบชานเมือง

กองรักษาการณ์กล่าวว่าเธอทนทุกข์ทรมานจากโรคร้ายไม่ไหวจึงปลิดชีพตัวเอง หากย้อนนึกถึงรอยยิ้มอันปลดปลงในวันนั้นก็อาจเป็นเช่นนั้นจริง ทว่าบัดนี้เธอรู้แล้ว

ท่านแม่ถูกสังหารด้วยความรักที่ตนเองโอบกอดไว้ แม้ท่านพ่อจะไม่ได้ลงมือฆ่าเธอด้วยตัวเอง แต่ผลลัพธ์คือความรักที่สูญสิ้นและถูกทรยศได้ทำให้เธอจมน้ำตาย

ทะเลสาบแห่งนั้นคือสถานที่ที่ท่านแม่ได้พบกับท่านพ่อเป็นครั้งแรกในวัยสาว

เหตุใดคนที่พร่ำบอกว่าอย่าได้เชื่อในความรักเป็นอันขาด ถึงได้หวนกลับไปยังสถานที่ซึ่งรักแรกได้ถือกำเนิดขึ้นกันเล่า

ทำไมกันแน่

◆ ◆ ◆

ฮาร์เปอร์ มาร์เกอริตนั่งอยู่ใจกลางร้านเหล้าส่งกลิ่นเหม็น ขาสองข้างสั่นระริกอยู่ใต้โต๊ะ

วันนี้เขารู้สึกดี หากชนะตานี้ นอกจากจะได้ดื่มเหล้าดีๆ และกินเนื้อเลิศรสหลังจากไม่ได้แตะมานานแล้ว เขายังตัดชุดหางนกยูงดีๆ ได้สักชุดด้วย

ทั้งเสื้อผ้าราคาแพง รองเท้า ไม้เท้า แม้กระทั่งนาฬิกาก็ถูกโรงรับจำนำยึดไปจนหมด เงินที่กู้ยืมมาก็เสียพนันไปจนเกลี้ยง แถมตอนนี้ยังแก่ชราจนใบหน้าที่เคยหล่อเหลาในอดีตหมดสิ้นความผุดผ่อง สภาพของเขาจึงดูซอมซ่อเหลือทน เมื่อไร้ทั้งเงิน วัยเยาว์ และความหล่อเหลา จึงห่างหายจากการเคล้าคลีนารีที่โปรดปรานมาเนิ่นนาน ชีวิตช่างบัดซบสิ้นดี

บัดซบเอ๊ย ชีวิตฉันทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

ถึงอย่างนั้นนังลูกสาวที่เลี้ยงมาอย่างดีก็ใกล้จะออกเรือนแล้ว สินสอดของยัยนั่นคงไม่น้อยทีเดียว พอได้เงินก้อนนั้นมา ค่อยย้ายไปที่อื่นดีกว่า

ชายผู้แสร้งแนะนำตัวเองว่าเป็นบุตรชายคนรองของตระกูลขุนนางที่สูญเสียบิดาไปตั้งแต่เด็ก เป็นนักเดินทาง หรือเป็นนักดนตรียากไร้ คอยต้มตุ๋นและล่อลวงผู้หญิงเพื่อเกาะกินไปวันๆ คนนี้ โชคดีที่สามารถหว่านเสน่ห์จนได้แต่งงานกับลูกสาวคนเดียวของตระกูลมั่งคั่งในอาณานิคมอันห่างไกลที่ชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ของเขายังไปไม่ถึง

ยามที่พ่อตาผู้เฉียบขาดและน่าเกรงขามยังมีชีวิตอยู่ เขาต้องคอยอยู่อย่างสงบเสงี่ยม แต่พอตาแก่นั่นตายไป เขาก็สุขสบายขึ้นมาก ถึงตอนนั้นเขาก็ไม่สนใจไยดีภรรยาที่เจ็บป่วยและลูกสาวตัวน้อยเลย เอาแต่เพลิดเพลินกับการผลาญเงิน จนกระทั่งทรัพย์สมบัติมหาศาลเหล่านั้นมลายหายไปจนหมดสิ้น

หากพิจารณาจากหนี้พนัน หนี้สินอื่นๆ ที่พอกพูน และความแค้นเคืองของผู้คน เขาน่าจะเผ่นหนีไปตั้งนานแล้ว ทว่าเหตุผลที่เขายังคงซมซานกลับมายังคฤหาสน์ของภรรยาผู้ล่วงลับหลังจากเวลาผ่านไปเนิ่นนานนั้นมีอยู่ นั่นเพราะลูกสาวเติบโตเป็นผู้ใหญ่จนถึงวัยที่แต่งงานได้แล้วนั่นเอง

แน่นอนว่านั่นไม่ใช่เหตุผลทางศีลธรรมอย่างความรักของพ่อหรือความรับผิดชอบอย่างที่พบได้ทั่วไป นังเด็กนั่นคือเหมืองทองคำที่เขารอคอยมาแสนนาน หากเป็นตระกูลเดอวิลแลร์ซึ่งเป็นมหาเศรษฐีชั้นแนวหน้าของแถบนี้ เงินทองที่จะตกลงมาจะมากมายขนาดไหนกัน

ก่อนจะล้างผลาญตระกูลของภรรยาจนหมดเนื้อหมดตัว เขารู้ดีว่าการเกาะแข้งเกาะขาขุนนางแล้วล้วงกระเป๋าพวกนั้นคือทางที่ทำเงินได้งามที่สุด พูดได้อย่างเต็มปากว่าไม่มีใครรู้เรื่องนี้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว เพราะทั้งชีวิตเขาอยู่รอดมาได้ด้วยการหลอกลวงผู้อื่นเช่นนี้

ฮาร์เปอร์เดาะลิ้น อย่างน้อยในงานแต่งงานก็ต้องดูดีเสียหน่อย ต้องไปกู้เงินจากโรงรับจำนำเพิ่มหรือเปล่านะ บัดซบเอ๊ย มองไปทางไหนก็ไม่มีที่ให้ไถเงินได้เลยสักนิด จะลองเขียนจดหมายไปหาว่าที่ลูกเขยอีกรอบดีไหม ไม่ได้สิ หากหมอนั่นขอยกเลิกการหมั้นขึ้นมา ความยากลำบากทั้งหมดก็สูญเปล่ากันพอดี

ชายที่นั่งเขย่าขาถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วหงายไพ่ขึ้น ในชั่วพริบตาที่ใบหน้าแดงก่ำพลันสว่างวาบ ประตูไม้ของร้านเหล้าก็เปิดผางออกแล้วปิดลง ในระหว่างนั้นฮาร์เปอร์ก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นพลางกวาดเงินบนโต๊ะอย่างบ้าคลั่ง

“ฮ่าๆๆ! ดูนี่สิ! วันนี้ฉันดวงดีเว้ย! ฉันเนี่ยแหละ!”

ฮาร์เปอร์ที่กำลังหัวเราะเสียงดังน่ารำคาญราวกับไก่งวงอวดขนและมีเสมหะข้นคลั่กในลำคอ เพิ่งจะตระหนักได้ว่าทุกคนในร้านเหล้าต่างพากันปิดปากเงียบกริบอย่างน่าประหลาดก็ต่อเมื่อมีเงาดำทมิฬทอดทาบลงมาบนหน้าผากของเขา เมื่อกะพริบตาแล้วหันไปมอง เหล่าสุภาพบุรุษในชุดสูทสีดำสวมหมวกโบว์เลอร์ก็กดไหล่ของเขาไว้แน่น

สุภาพบุรุษที่สบตากับเขาแสยะยิ้มจนเขี้ยวเลี่ยมทองเป็นประกายวับ

“เอาละ คุณฮาร์เปอร์? เรามาคุยกันสักหน่อยดีไหมครับ”

เมื่อชายผู้นั้นที่หน้าซีดเผือดถูกลากตัวออกไปนอกร้านเหล้าในสภาพกึ่งพยุง บรรดาผู้คนที่กลั้นหายใจอยู่ก็เริ่มกระซิบกระซาบส่งเสียงเซ็งแซ่

“ในที่สุดวันนี้ไอ้หมอนั่นก็ถึงฆาตแล้วสิ”

“คนพวกนั้นคือเจ้าหนี้ของธนาคารเรเวนที่เป็นข่าวลือหรือเปล่า ที่เขาว่าเป็นผีทวงเงินน่ะ”

“ไม่ต่างอะไรกับฝูงอีกาที่รุมทึ้งซากศพเลย เป็นพวกตัวแสบสุดๆ ไปเลยละ”

“ได้ยินว่าไม่มีที่ไหนในโลกที่พวกมันไม่มีสาขานะ”

ไม่เคยได้ยินคำนั้นหรือไง

“คำที่ว่าแม้จะตายตกนรกไป สุภาพบุรุษอีกาก็จะตามล่าไปจนสุดขอบนรกน่ะ ยมทูตชัดๆ ยมทูตเลย!”

“พ พวกแกเป็นใครกัน!”

ฮาร์เปอร์หอบหายใจพลางกลิ้งคลุกฝุ่นอยู่ที่มุมตรอก เมื่อเขาค่อยๆ ตะเกียกตะกายถอยหลัง ชายที่กำลังกดหัวคิ้วตัวเองก็จุดบุหรี่แล้วพ่นควันออกมา บนใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้เงามืดมีเพียงประกายไฟสีแดงก่ำจากมวนบุหรี่ที่สว่างวาบ เขายกปลายรองเท้าเคาะถุงเหรียญทองที่ริบมาจากผีพนันอย่างไม่สะทกสะท้าน

“นับดู”

“ม มาจากไหนกัน แพทริกส่งพวกแกมาหรือ หรือว่าเป็นยัยแก่คริชเชอร์นั่น...”

“เหอะ กู้เงินสะเปะสะปะไปทั่วจนคิดไม่ออกเลยหรือไง”

ชายผู้ส่งเสียงเดาะลิ้นถอนหายใจยาวก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ

“ฟังนะคุณฮาร์เปอร์ ถึงจะเป็นเรื่องเมื่อห้าปีก่อน แต่ถ้าดูแคลนชื่อเสียงของพวกเราแบบนี้ก็ลำบากแย่ ยืมเงินไปแล้วก็ต้องคืนสิครับ”

ฮาร์เปอร์ที่เหม่อมองรอยยิ้มที่ทำทีเป็นเสียดายนั้นพลันสะอึกขึ้นมา วันนี้เป็นวันตายของตนแล้วหรือ เมื่อพิจารณาจากเขี้ยวชุบทองชวนสะอิดสะเอียนกับชุดสีดำสนิทนั่นแล้ว ต่อให้พยายามปฏิเสธตัวตนของอีกฝ่ายเพียงใดก็คงไม่ไหวอีกต่อไป

“ฟ ฟันทอง วินเซนต์?”

รอยยิ้มเพื่อการค้าบนใบหน้าของชายหนุ่มพลันมลายหายไปในพริบตา เขาเป็นคนละเอียดอ่อนกว่าที่เห็น จึงเกลียดชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ที่ได้มาระหว่างทำงานนี้เป็นที่สุด พูดให้ถูกคือเขาเจ็บปวดกับฉายาอันโหดเหี้ยมนั้น ดังนั้นเขาจึงมักจะเอาคืนเป็นเท่าตัวตามความเจ็บปวดที่ได้รับ ทว่าอย่างไรเสียตอนนี้ก็กำลังทำงานอยู่

“คงไม่ต้องอธิบายอะไรเพิ่มแล้วสินะ เอาละ ตามจดหมายที่คุณได้รับเมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน หวังว่าคุณจะจ่ายคืนห้าพันรูเบิลมาเดี๋ยวนี้เลยนะ พูดให้ชัดๆ ก็คือ...”

“หนึ่งร้อยห้าสิบเจ็ดรูเบิลครับ”

“จ่ายมาสี่พันแปดร้อยสี่สิบสามรูเบิลก็เรียบร้อย เอาละ แจ้งเตือนไปตั้งหลายครั้งแล้ว เตรียมเงินไว้หรือยังล่ะครับ”

ฮาร์เปอร์ที่กลอกตาไปมาเพื่อมองหาทางหนีพลันสะอึกจนกลืนลมหายใจ เมื่อสบตากับชายหนุ่มที่กำลังยิ้มยิงฟันทองเจ้าปัญหานั้นวับวาวขณะกุมสองมือไว้อย่างสุภาพ เขาได้แต่กลืนน้ำลายเอื๊อกแล้วค่อยๆ ส่ายหน้าไปมา

“ข ขอโทษครับ ถ้าให้เวลาผมอีกสักหน่อย...”

“ฮ่า ชวนปวดหัวจริงๆ”

ชายหนุ่มเดาะลิ้น ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกเสียดายอย่างจริงใจยิ่ง ทว่ารู้ดีอยู่แก่ใจว่าแม้จะทำท่าเหมือนไม่เต็มใจเพียงใด หากตกอยู่ใน 'สถานการณ์ที่ช่วยไม่ได้' คนพวกนี้ก็จะโหดเหี้ยมยิ่งกว่าใคร ฮาร์เปอร์กลืนน้ำลายลงคอแล้วคลานเหมือนหมาเข้าไปเกาะขากางเกงของชายหนุ่มไว้

“ว ไว้ชีวิตผมเถอะนะ ได้โปรด เดี๋ยวผมจะรีบหามาคืนให้จริงๆ”

“หนังสือทวงหนี้ค้างมาตั้งครึ่งปีแล้วนะ นี่คุณลูกหนี้ ฉันเองก็เป็นคนงานยุ่งมากเหมือนกัน”

ชายคนนั้น วินเซนต์ ใช้ปลายลิ้นดุนฟันทองของตนด้วยความหงุดหงิด

“เจ้านายของพวกเราน่ะนิสัยระยำสุดๆ เลยล่ะ เพราะพวกอย่างคุณแท้ๆ ฉันถึงต้องเดินทางข้ามไปมาระหว่างสองทวีปจนตูดแทบไหม้ บัดซบ เงินก็ไม่ใช่ฉันที่ยืมสักหน่อย”

พูดกันตามตรง คนที่ยืมเงินไปคือพวกนั้นแท้ๆ แต่ฝ่ายที่ต้องมาตามทวงเงินกลับต้องลำบากเลือดตาแทบกระเด็นยิ่งกว่า แน่นอนว่าดอกเบี้ยเงินกู้ไม่มีหลักประกันของธนาคารเรเวนจะแพงกว่าธนาคารทั่วไปตั้งหลายเท่าตัว หรือก็คือแพงมหาโหด แต่เรื่องแค่นั้นมันก็ระบุไว้อย่างชัดเจนตั้งแต่ก่อนลงนามในเอกสารแล้วไม่ใช่หรือไง

ข้อตกลงที่ยินยอมพร้อมใจกันทั้งสองฝ่ายแล้วจะมาร้องแรกแหกกระเชออะไรนักหนา... หัวหน้าผู้แสนยอดเยี่ยมและยิ่งใหญ่ของวินเซนต์เคยกล่าวไว้ หากไม่มีปัญญาจ่ายก็ขายเนื้อหนังมังสาไปสิ ถ้าลอกตั้งแต่หัวจรดเท้า ทั้งผิวหนังและเครื่องในทั้งหมดแล้วยังไม่ได้เงิน คนพรรค์นั้นก็มีค่ายิ่งหย่อนกว่าสัตว์เลี้ยง และการหายไปจากโลกนี้ก็ไม่มีคุณค่าอะไรให้เสียดายแม้แต่น้อย ช่างเป็นอุปนิสัยอันงดงามเสียจริง ก็คงเพราะอย่างนี้ถึงได้มาทำธุรกิจปล่อยเงินกู้นอกระบบสินะ

“สิ่งที่เจ้านายเกลียดที่สุดก็คือการจ่ายดอกเบี้ยช้านี่แหละ เกือบจะห้ามไม่อยู่ตอนที่บอกว่าจะมาด้วยตัวเองแล้วแท้ๆ”

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 5
อ่านตอน 6 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 4กลับหน้าเรื่อง
ตอน 4ตอน 6