คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 6

ตอน 6

“ฮือ ได้โปรดเถอะ”

“ถ้าคนคนนั้นมาด้วยตัวเองละก็ อย่างน้อยแขนขาแกคงพิการไปข้างหนึ่งแล้วมั้ง”

เมื่อเห็นฮาร์เปอร์สะอึกกลืนน้ำลายเอื๊อก วินเซนต์ก็หัวเราะฮ่าๆๆ โชคดีใช่ไหมล่ะ

นี่เป็นความจริงจากใจเลยทีเดียว เจ้านายหน้าสวยแต่นิสัยระยำของเขาเกือบจะแล่นพรวดพราดจากคฤหาสน์ใหญ่ในเมืองหลวงคาติชาของจักรวรรดิมายังเจเนกาแห่งนี้ ทั้งที่ต้องใช้เวลาเดินทางตั้งหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ ด้วยเหตุผลที่ว่าพวกสวะที่สาขาเจเนกาไม่ยอมทำงานจนทำให้เงินของตนรั่วไหล

หากไม่มีเรื่องด่วนบนเรือสินค้าข้ามทะเลที่ต้องรีบไปจัดการละก็ ด้วยนิสัยอย่างเขามีหวังคงบึ่งมาถึงที่นี่แล้วแน่ๆ

แล้วก็คงจะเอ่ยออกมาแบบนี้

“วินเซนต์ เป็นแค่ตัวกินข้าวเปลืองหรือไง”

“...”

“ฮึก ร รอเดี๋ยวก่อนสิ! อีกไม่นานพอลูกสาวฉันแต่งงานก็จะได้เงินสินสอดมหาศาลแล้ว! ฉันจะยกให้ทั้งหมดเลย!”

พอเห็นสีหน้าของวินเซนต์เริ่มถมึงทึง ฮาร์เปอร์ก็ตัวสั่นงันงกพลางแผดเสียงลนลาน ลูกน้องข้างกายที่เหมือนรอคำว่าเงินสินสอดอยู่แล้วจึงรีบกระซิบที่ข้างหูทันที

“ได้ยินว่าลูกสาวของคุณฮาร์เปอร์บรรลุนิติภาวะแล้วครับ มีคู่หมั้นหมายกันมานานซึ่งเป็นทายาทของเดอวิลแลร์ครับ”

“เดอวิลแลร์หรือ อ๋อ ตระกูลที่จัดจำหน่ายใบชาน่ะหรือครับ ได้ยินว่ากอบโกยเหรียญทองจากการค้าใบชาดำไปไม่น้อยเลยนี่”

อาณานิคมเจเนกาเป็นคาบสมุทรที่เชื่อมระหว่างลินแห่งทวีปตะวันออกกับจักรวรรดิ จากเดิมที่เป็นเพียงเกาะเล็กๆ ซึ่งถูกผนวกเข้ามาในสมัยปฐมจักรพรรดิ จนกระทั่งเมื่อห้าสิบปีก่อนเกิดสงครามลินและการบุกเบิกอาณานิคมอย่างคึกคัก ทำให้ทั่วทั้งคาบสมุทรกลายเป็นดินแดนของจักรวรรดิ นับตั้งแต่บริษัทจักรวรรดิใหม่ถือกำเนิดขึ้น การค้าขายทั่วทุกมุมโลกก็ดำเนินไปอย่างรุ่งเรือง และเดอวิลแลร์ก็เป็นอีกหนึ่งตระกูลที่ร่ำรวยขึ้นมาจากการโต้คลื่นกระแสนั้น

ตระกูลที่มั่งคั่งปานนั้นกำลังจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกันกับชายผู้ดูไม่ได้ตรงหน้านี้เนี่ยนะ พอได้ฟังคำอธิบายว่าเป็นสัญญาหมั้นหมายตั้งแต่ในครรภ์ถึงพอจะเข้าใจสถานการณ์ขึ้นมาได้ เพราะสายเลือดขุนนางเก่าแก่ที่หยั่งรากลึกยังคงหัวโบราณและให้ความสำคัญกับคำมั่นสัญญาระหว่างตระกูลอยู่นั่นเอง

เพียงแต่ คำสัญญานั่นมีค่ามากพอจะชดใช้หนี้สินและภาระผูกพันอันมหาศาลนี้เชียวหรือ ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบปีก่อนอาจจะมีเรื่องที่ต้องยอมจำนนเพื่อรักษาเกียรติยศ ทว่าในยุคนี้โลกได้เปลี่ยนไปมากจนกลายเป็นการคิดคำนวณผลประโยชน์อย่างถี่ถ้วนไปเสียแล้ว

ถึงจะไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง แต่ทางฝั่งเดอวิลแลร์เองก็คงจะลำบากใจไม่น้อย ลำพังการรับเลดี้จากตระกูลตกอับไร้ค่ามาเป็นสะใภ้ก็แย่พออยู่แล้ว นี่ยังต้องมาพัวพันกับญาติพี่น้องชั้นต่ำพรรค์นี้อีก

เว้นเสียแต่ว่า ตระกูลมาร์เกอริตและคุณหนูคนนั้นจะมีคุณค่าอย่างอื่นแอบแฝงอยู่

ในหัวของเขาคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าฮาร์เปอร์ตีความสายตาที่มองมาอย่างเงียบงันนั้นว่าอย่างไร เขาจึงรีบละล่ำละลักออกมาด้วยสีหน้าขี้ขลาดตาขาว

“ลูกสาวของผมหน้าตาเหมือนแม่ที่ตายไป ใบหน้าสะสวยหมดจดเชียวละครับ คู่หมั้นถึงได้หลงจนโงหัวไม่ขึ้นยังไงล่ะ! ขอเวลาแค่เดือนเดียว ขอเวลาให้ผมแค่เดือนเดียวเท่านั้น...”

“เรื่องหมั้นหมายน่ะจะยกเลิกเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่หรือครับ หากว่า...”

“ถ้าอย่างนั้นก็พานังเด็กนั่นไปได้เลยครับ เพราะยังไงมันก็เป็นแค่อีผู้หญิงไร้ประโยชน์อยู่แล้ว”

สีหน้าระริกระรี้ที่เอ่ยตอบออกมานั้นดูไม่ต่างอะไรกับหนูท่อระบายน้ำ เหล่าสุภาพบุรุษอีกาต่างหันมองหน้ากันแล้วนิ่งเงียบไป

อันที่จริงเรื่องพรรค์นี้พบเห็นได้เกลื่อนกลาดในการทำงานสายนี้ การพนันและเงินตรามันคืออะไรกันแน่ คนที่เคยปกติถึงได้แปรเปลี่ยนไปเป็นคนละคนในชั่วพริบตาจนยอมขายได้ทั้งบ้าน ทั้งเกียรติยศ ตลอดจนลูกเมีย แม้จะคุ้นชินแต่ก็อดรังเกียจไม่ได้ วินเซนต์พ่นควันบุหรี่รสขมปร่าออกมาก่อนจะบี้ก้นบุหรี่ดับลงกับกำแพงอิฐ เขายังไม่อยากได้กลิ่นเนื้อคนไหม้เกรียมในตอนนี้

“ตกลงครับ”

ปีศาจในคราบของเงินตรายิ้มแสยะ

“ขอแสดงความยินดีกับงานแต่งงานของลูกสาวด้วยนะครับ ถึงวันนั้นพวกเราค่อยมาสะสางบัญชีกันให้เรียบร้อย”

◆ ◆ ◆

คอร์เดเลียลืมตาขึ้นมาอย่างเหม่อลอย ในที่สุดก็ถึงวันที่ต้องไปพบสองสามีภรรยาเดอวิลแลร์ที่เธอเคยเรียกขานว่าคุณลุงและติดตามอย่างสนิทสนมในอดีตเสียที ทั้งที่คิดว่าจะข่มตานอนไม่หลับแท้ๆ แต่ร่างกายที่เหนื่อยล้าจนทรุดโทรมกลับผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย ทว่าการฝันอยู่ตลอดเวลาก็ทำให้ไม่อาจหลับลึกได้อย่างเต็มอิ่มอยู่ดี

เธอถอนหายใจพลางกอดเจเจแล้วลุกขึ้นจากที่นอน ทั้งที่การหลบหนีที่เฝ้าปรารถนามาตลอดอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่กลับไม่รู้สึกตื่นเต้นหรือดีใจเลยสักนิด

หากว่าโจนาธานมารับเธอด้วยตัวเอง เรื่องคงจะต่างออกไปจากนี้

“แต่ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะน้อยใจหรอกนะ”

คอร์เดเลียพึมพำเหมือนแก้ตัวพลางสบมองดวงตากระดุมของเจเจ

เธอลูบคลำล็อกเก็ตที่ใส่ภาพเหมือนของคู่หมั้นซึ่งคล้องอยู่ที่คอ ก่อนจะแง้มเปิดออกมองรอยยิ้มอันอ่อนโยนของเขาเพื่อเติมพลังให้แก่ตัวเอง

ในวัยเยาว์โจนาธานคือเพื่อนที่สัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต พอโตขึ้นเขาก็เป็นทั้งการปลอบประโลมเพียงหนึ่งเดียวและเป็นความหวัง และในยามนี้เขาก็คือทางรอดและประภาคารเพียงหนึ่งเดียว เปรียบเสมือนเรืออับปางที่เคว้งคว้างกลางทะเลอันมืดมิด ขอเพียงมุ่งหน้าตามแสงนั้นไปก็จะสามารถหลุดพ้นจากปลักโคลนดูดแห่งนี้ได้

“คอร์เดเลีย! ยังนอนอืดเป็นหมูอยู่อีกเรอะ ไม่รีบลงมาอีก!”

เสียงตะโกนก้องดั่งสัญญาณเตือนภัยของท่านป้าทำให้คอร์เดเลียสะดุ้งสุดตัวจนแทบจะกระเด้งลุกขึ้น แต่กลับเหยียบชายกระโปรงจนเกือบจะล้มคว่ำ เธอเอามือถูหัวเข่าที่ระบมพลางรีบสาวเท้าลงไปยังห้องรับแขก

ที่ตรงนั้นมีท่านป้าที่เอนกายนอนแผ่อยู่กับโต๊ะซึ่งเต็มไปด้วยขวดเหล้าที่พร่องไปครึ่งหนึ่งและเศษอาหารเย็นชืดราวกับดื่มหนักมาตั้งแต่เช้าตรู่ พร้อมกับพ่นควันบุหรี่ฟุ้ง

เพราะพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ให้ถูกจับผิดต่อหน้าคนในครอบครัว เธอจึงเคยชินกับการทำตัวราวกับเป็นสิ่งไม่มีชีวิต ทว่าคอร์เดเลียกลับเกลียดการสูดควันบุหรี่มือสองเป็นพิเศษ อาจเป็นเพราะได้ระบบทางเดินหายใจที่อ่อนแอมาจากฝั่งแม่ เมื่อกลั้นหายใจจนสำลักไอโขลกๆ ออกมาราวกับจะอาเจียน ท่านป้าก็จงใจพ่นควันใส่ใบหน้าซีดเผือดของหลานสาวพร้อมกับหัวเราะคิกคัก

“นังเด็กไร้ประโยชน์เอ๊ย”

แม้จะเป็นชีวิตประจำวันอันแสนคุ้นชิน แต่ก็มีถ้อยคำบางคำที่ต่อให้ได้ยินกี่ครั้งก็ยังคงกรีดลึกถึงกระดูกและทำให้เจ็บแปลบในอก ตอนนี้ก็เช่นกัน รู้สึกราวกับศักดิ์ศรีหรือบาดแผลที่ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ถูกทิ่มแทงซ้ำอย่างไม่ไยดี

คอร์เดเลียแอบลูบหน้าอกที่รู้สึกอึดอัดพร้อมกับพยายามตอบรับอย่างว่าง่าย

“เรียกฉันหรือคะ”

“ใช่ เตรียมตัวเสียสิ แกต้องไปพบว่าที่พ่อแม่สามีของแกแล้ว”

ท่านป้าใช้เท้าเตะกล่องใส่ชุดกระโปรงที่พอดูได้ใบหนึ่งอย่างไม่ไยดี ภายในนั้นมีชุดกระโปรงที่ท่านแม่เคยสวมใส่ในวัยสาวอยู่ชุดหนึ่ง ชุดกระโปรงที่คอร์เดเลียพยายามตามหาแทบตายแต่กลับถูกท่านพ่อนำไปจำนำเพื่อแลกกับค่าเหล้า

ท่านป้าส่งเสียงขึ้นคล้ายจะเยาะเย้ยเธอที่พูดอะไรไม่ออก

“พ่อของแกเอาเจ้านี่กลับมาเมื่อคืน อย่างไรเสียก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อล่ะนะ”

เธอรีบหยิบชุดนั้นขึ้นมากอดแนบไว้แน่นดั่งจะกลืนกิน พร้อมกับก้มศีรษะลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ขะ ขอบคุณค่ะ ท่านป้า”

“ใส่ให้ดีแล้วทำตัวให้คุ้มเงินซะ อย่าให้เขาเกลียดขี้หน้า ทำตัวเรียบร้อยแล้วทำสิ่งที่แกถนัดที่สุดซะ”

“สิ่งที่ฉัน... ถนัดหรือคะ”

“ใช่ ตีหน้าซื่อทำเป็นลูกแกะว่าง่าย แล้วจู่ๆ ก็ทำเชิดหยิ่งยโสน่าหมั่นไส้ยังไงล่ะ อย่างไรเสียไอ้เรื่องพรรค์นี้น่ะแกก็ถอดแบบมาจากแม่แกเปี๊ยบทั้งที่ไม่มีการศึกษาแท้ๆ”

แม้แต่ศัตรูก็ยังไม่เหยียดหยามคนตายแท้ๆ แต่คนในบ้านนี้กลับคอยถากถางครอบครัวของคอร์เดเลียที่ล่วงลับไปแล้วอยู่บ่อยครั้ง คอร์เดเลียขบเนื้อกระพุ้งแก้มด้านในจนแทบแหลก กว่าท่านป้าจะยุติคำนินทายืดยาวลงได้

“ทำให้ดีแล้วแต่งเข้าบ้านนั้นให้ได้ล่ะ เข้าใจไหม ถ้าแกถูกไล่ออกมา ฉันจะจับแกขายไปที่ไหนสักแห่งแน่”

คอร์เดเลียพยักหน้าโดยไม่พูดคำใด การข่มขู่เช่นนี้เป็นเหมือนนิสัยติดตัวของท่านป้าไปเสียแล้ว

เมื่อสวมชุดของท่านแม่ตามคำสั่ง ความพอดีตัวประหนึ่งสั่งตัดก็ทำให้ความซาบซึ้งใจเอ่อล้นจนแทบจะหลั่งน้ำตาออกมา ในช่วงวัยนี้ท่านแม่จะเหมือนกับฉันหรือเปล่านะ เมื่อเห็นว่าท่านพ่อมักจะมองคอร์เดเลียแล้วขมวดคิ้วพร้อมกับถ่มน้ำลายทิ้งก่อนจะเดินผ่านไป ก็แน่ชัดว่าคอร์เดเลียคงจะเหมือนกับท่านแม่จริงๆ เธอส่ายหน้าไล่ความคิดขณะพยายามนึกย้อนถึงใบหน้าของท่านแม่ที่เริ่มเลือนรางไปจากความทรงจำทุกที

แม้จะคิดถึงแม่อยู่เสมอ แต่ในทางกลับกันเธอก็พยายามที่จะไม่นึกถึงเธอ เพราะหากย้อนกลับไปตามความทรงจำ เกรงว่าความทรงจำสุดท้ายอันแสนเจ็บปวดจะพลอยตามติดขึ้นมาด้วย

เมื่อเห็นคอร์เดเลียซึมลงไปเอง ท่านป้าที่พล่ามตามใจชอบก็พูดขึ้นอย่างหยิ่งยโส

“ไปกันเถอะ ต้องไปดูบ้านที่แกจะต้องอยู่ต่อไปในวันหน้าเสียหน่อย”

“คะ”

ชั่วขณะนั้นคอร์เดเลียตระหนกตกใจอย่างแท้จริง เธอเผลอพูดติดอ่างออกมาโดยไม่รู้ตัว

“ทะ ท่านป้าจะไปด้วยหรือคะ”

“อะไรนะ แล้วหญิงสาววัยออกเรือนคิดจะไปบ้านคู่หมั้นตามลำพังโดยไม่มีชาเปอโรนหรือไง”

คอร์เดเลียถึงกับอึ้งงันกับเสียงแผดตวาดดั่งได้ยินเรื่องโง่เขลาที่สุดในโลก หน้าที่ของชาเปอโรนคือการที่สุภาพสตรีชนชั้นสูงคอยดูแลและอบรมกิริยามารยาทอันสง่างามเรียบร้อยให้แก่หญิงสาวรุ่นเยาว์ยามเปิดตัวสู่แวดวงสังคม

แต่จะให้ท่านป้ามาเป็นชาเปอโรนของฉันเนี่ยนะ ให้เกรย์บิล ม้าแก่ในโรงนามาเป็นชาเปอโรนของคอร์เดเลียยังจะดูน่าขันน้อยกว่าเสียอีก คอร์เดเลียพยายามข่มความรังเกียจที่กระอักกระอ่วนใจเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา

“ต่อให้โตเป็นผู้ใหญ่แล้วแต่คนที่ไม่เคยออกไปเข้าสังคมข้างนอกอย่างแก ฉันจะปล่อยให้ไปคนเดียวได้อย่างไร ใครจะรู้ว่าจะถูกจับผิดเรื่องอะไรบ้าง ได้ยินมาว่าบ้านฝั่งนั้นนับวันยิ่งถือดีทำตัวสูงส่งจนเกินเหตุ รวยขึ้นมาแค่ไหนกันเชียวถึงได้ทำแบบนั้น ต้องไปดูให้เห็นกับตาสักหน่อย เรื่องค่าใช้จ่ายในงานแต่งกับสินเดิมก็ต้องพูดคุยกันด้วย เรื่องแบบนี้มันต้องให้ผู้ใหญ่ของทั้งสองบ้านคุยกันไม่ใช่หรือไง”

คอร์เดเลียรู้สึกอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเมื่อมองเห็นความหลงใหลในลาภยศและความโลภในดวงตาคู่นั้นของอีกฝ่ายที่พูดประหนึ่งว่ามันเป็นหน้าที่อันชอบธรรมของตน ท่านป้ายังคงพล่ามต่อไปโดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าใบหน้าของหลานสาวผู้เงียบงันเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 6
อ่านตอน 7 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 5กลับหน้าเรื่อง
ตอน 5ตอน 7