“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“ท่านตาของแกหมายตาหมอนั่นไว้เป็นคู่หมั้นก็เพื่อจะสืบทอดตระกูลนี้ไม่ใช่หรือไง สุดท้ายแล้วพวกเรากับทางนั้นก็มีชะตาต้องรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอยู่ดี รู้ไหมว่าการส่งผู้หญิงคนหนึ่งแต่งงานออกไปมันต้องใช้เงินมากแค่ไหน ถ้าจะมารับตัวแกไป ทางนั้นก็ต้องแสดงความจริงใจออกมาก่อนถึงจะถูกไม่ใช่เหรอ”
น้ำเสียงที่พ่นออกมาประหนึ่งจะไปทวงของที่เป็นของตนคืนทำให้คอร์เดเลียรู้สึกเจ็บปวดต่างไปจากเมื่อครู่ อ่า หากท่านป้าไปทำตัวเช่นนั้นต่อหน้าโจนาธานหรือครอบครัวของเขาขึ้นมาล่ะก็... แค่คิดก็หน้ามืดตาลายแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาย่อมรู้เรื่องครอบครัวไม่ได้ความของเธอและคงมีความประทับใจขั้นเลวร้ายที่สุดไปแล้ว แต่คอร์เดเลียไม่อยากต้องอับอายขายหน้าไปมากกว่านี้อีก แม้จะชินชากับการถูกเหยียดหยามดูแคลน ทว่าความรู้สึกอัปยศอดสูเช่นนี้กลับไม่มีวันคุ้นชินได้เลยจริงๆ
รู้สึกราวกับว่าตระกูลที่ท่านตายอมอุทิศชั่วชีวิตเพื่อปกป้องไว้ คฤหาสน์ที่ท่านแม่เคยเติบโตและรักสุดหัวใจ รวมถึงสายเลือดมาร์เกอริตทั้งหมด กำลังถูกกระชากลงไปเกลือกกลั้วกับปลักโคลนโสมม
ภาพความรุ่งโรจน์ในอดีตที่คนเหล่านั้นยังจำได้ คงทำให้ความตกต่ำในยามนี้ของพวกเราดูอนาถและน่าหัวเราะเยาะเหลือเกิน
คอร์เดเลียทนรับความรู้สึกนี้ไม่ไหวจนต้องหลับตาลงแน่น
“ท่านป้าคะ”
อย่าพูดนะ พอเถอะ
“คำพูดพวกนั้น... ต่อหน้าคุณและคุณนายเดอวิลแลร์ อย่าพูดจะดีกว่านะคะ”
อา
สุดท้ายเธอก็เผลอหลุดปากออกไปจนได้ ทั้งที่คิดว่าตัวเองยอมก้มหัวทำตัวต่ำต้อยมาตลอดแล้วแท้ๆ แต่พอถึงช่วงเวลาคับขันกลับสะกดกลั้นไม่อยู่จนพูดจาไม่คิดออกไป หรือบางทีเธออาจจะเป็นแค่นังเด็กโง่ที่ไม่รู้จักเจียมกะลาหัวและชอบแส่หาเรื่องอย่างที่ท่านพ่อกับท่านป้าคอยก่นด่าจริงๆ
ทั้งที่ไม่มีที่พึ่งพา และไม่มีอะไรให้ใครเขาเมตตาแท้ๆ
ทุกครั้งที่เธอเป็นแบบนี้ แววตาของท่านป้าจะลุกวาวด้วยความเกรี้ยวกราด ก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของ ‘สินค้าที่อุตส่าห์ปรานีเก็บไว้’ อย่างรุนแรง พร้อมกับด่าทอว่าไม่รู้จักบุญคุณที่เลี้ยงดูมาแล้วยังริอ่านทำตัวเป็นผู้ดีชนชั้นสูง
ทว่าแม้ท่านแม่จะจากโลกนี้ไปหลายปีแล้ว คอร์เดเลียก็ยังไม่เคยเข้าใจคำพูดเหล่านั้นอยู่ดี
ก็ฉันเป็นชนชั้นสูงจริงๆ นี่นา ทั้งคฤหาสน์หลังนี้ ทั้งนามสกุลที่สืบทอดมาจากท่านตาและท่านแม่ล้วนเป็นสิทธิ์โดยชอบธรรมตามทำเนียบขุนนางแห่งจักรวรรดิ แม้จะยากจนข้นแค้น แต่สายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในกาย ความภาคภูมิใจ และประวัติศาสตร์ของตระกูลก็ไม่เคยเลือนหายไปไหน เหตุใดคนพวกนั้นถึงต้องเคียดแค้นชิงชังสิ่งที่เธอมีมาตั้งแต่เกิดถึงเพียงนี้ ทั้งที่ตัวท่านพ่อเองก็แต่งงานกับท่านแม่เพราะอยากได้ภรรยาที่เป็นขุนนางแท้ๆ
ครั้งหนึ่งเธอเคยคิดว่าคนพวกนั้นคงรังเกียจมรดกคร่ำครึที่ดูหยิ่งยโสและน่ารำคาญอย่างที่พวกเขาชอบค่อนแคะ แต่ในตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว
แท้จริงแล้วพวกเขาแค่ชิงชังสิ่งที่ตนเองไม่มี ไม่สิ พูดให้ถูกคือ พวกเขาชิงชังตัวเองที่ไม่อาจครอบครองสิ่งเหล่านั้นได้ต่างหาก
ยามที่ตระหนักถึงความจริงข้อนี้ได้ มันช่างว่างเปล่าและน่าสมเพชเหลือเกิน
“อะไรนะ”
แน่นอนว่าท่านป้าย่อมเดือดดาลขึ้นมาทันที
“หมายความว่ายังไงยะ จะบอกว่าห้ามฉันพูดเรื่องเงินอย่างนั้นเหรอ”
“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นค่ะ แค่อยากให้... ระมัดระวังคำพูดสักหน่อย อันที่จริงแค่ทางนั้นไม่ยอมถอนหมั้นก็ถือว่าเมตตาเรามากแล้วนะคะ การแต่งงานครั้งนี้ฐานะของสองฝ่ายต่างกันเกินไป หากเรายังไปเรียกร้องอะไรเพิ่มเติมอีก...”
เธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วพรั่งพรูความในใจที่เก็บกดไว้มาเนิ่นนานออกไปจนหมด จนแม้แต่ตัวเองยังแปลกใจที่พูดจาได้เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้ แต่พอเห็นหางตาของท่านป้าเริ่มกระตุกและใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำสลับเขียวคล้ำ ความกล้าหาญที่เคยพลุ่งพล่านก็มอดดับลงในพริบตา
“อีนี่ พอรู้ว่าจะได้แต่งงานหน่อยก็ชักจะเหิมเกริม ไม่กลัวตายแล้วสินะ”
แม้ไหล่จะห่อลงด้วยความหวาดกลัว แต่เธอก็ไม่ยอมหลบสายตา ไม่ใช่เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง แต่เพื่อเกียรติและศักดิ์ศรีของโจนาธาน คู่หมั้นที่เธอทั้งรู้สึกขอบคุณและผิดบาปต่อเขา อย่างน้อยเธอก็อยากปกป้องสิ่งนั้นไว้ เพราะเธอรู้สึกละอายใจต่อครอบครัวของเขาเหลือเกิน และไม่อยากให้ชีวิตนี้ต้องตกต่ำและน่าสมเพชไปมากกว่านี้อีกแล้ว
โชคดีที่ท่านป้าไม่ได้ลงมือทำร้ายใบหน้าของหลานสาวที่กำลังจะต้องพาไปอวดตัว ทว่ากลับฟาดฝ่ามือลงบนศีรษะของคอร์เดเลียอย่างแรงแทน แม้แรงปะทะจะหนักหน่วงจนทำให้หัวหมุนคว้าง แต่เธอก็พยายามทรงตัวไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น เพราะกลัวว่าชุดกระโปรงของท่านแม่จะเปรอะเปื้อนฝุ่นผง ท่านป้ายังคงพ่นคำสบถด่าไม่หยุดหย่อนพลางผลักร่างที่ซีดเซียวของคอร์เดเลียไปให้ดอเรียพร้อมสั่งให้จับแต่งองค์ทรงเครื่องให้เรียบร้อย ดอเรียทำหน้าบึ้งตึงแล้วลากลูกพี่ลูกน้องหน้าโง่ไปกดให้นั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่มีกระจกแตกร้าว ก่อนจะหยิบแป้งฝุ่นสีขาวไม่รู้ที่มาละเลงลงบนใบหน้าอย่างไม่เบามือ เมื่อคอร์เดเลียสำลักไอจนตัวโยนและพยายามขยับหนี ดอเรียก็ตวาดแหวใส่ว่าอย่ามาทำตัวน่ารำคาญ ครู่ต่อมาเมื่อคอร์เดเลียสบตากับหญิงสาวในกระจกที่มีสภาพไม่ต่างจากหนูตกถังแป้ง ซ้ำยังมีริมฝีปากและพวงแก้มสีแดงแจ๋จนน่าขัน เธอก็ถึงกับตกใจแทบสิ้นสติ การแต่งหน้าที่จัดจ้านเกินพอดียิ่งทำให้เธอดูเหมือนนักแสดงละครเร่ราคาถูก ดอเรียแสยะยิ้มเยาะพลางบอกว่าสวยดีแล้ว (ซึ่งปกติควรแปลความหมายตรงกันข้าม) ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีไป ทิ้งให้คอร์เดเลียมองสภาพตัวเองในกระจกด้วยสายตาสิ้นหวัง เธอรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าปัดแป้งส่วนเกินออกแล้วถูริมฝีปากแรงๆ เพื่อพยายามทำให้ใบหน้าดูประหลาดน้อยลงเท่าที่จะทำได้
อา ทำอย่างไรดี ดูไม่ได้เลย น่าเกลียดเหลือเกิน
จนกระทั่งใบหน้าพอจะดูเรียบง่ายตามประสาคนบ้านนอกได้บ้างแล้ว เธอจึงกลืนเสียงถอนหายใจอันหดหู่ลงคอพลางทอดสายตามองเงาอันซอมซ่อของตัวเองในกระจก คงทำได้เพียงภาวนาให้สามีภรรยาเดอวิลแลร์ผู้สูงศักดิ์มองเธอด้วยความเมตตาเท่านั้น
“สายแล้ว ยังไม่รีบลงมาอีกเหรอไง”
“ค่ะ”
คอร์เดเลียรีบกวาดข้าวของใส่กระเป๋าใบเล็กอย่างลนลาน (ใบนี้ก็เป็นมรดกตกทอดของท่านแม่เช่นกัน) หลังจากกลืนยาลูกกลอนสำหรับวันนี้ลงคอ เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะพกยาสำรองไปด้วยดีหรือไม่
โรคประจำตัวทางสายเลือดของมาร์เกอริตมักจะซ่อนเร้นอยู่อย่างเงียบงันและปะทุขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าสาเหตุเกิดจากอะไร และทำไมถึงเกิดขึ้นกับคนเพียงไม่กี่คนในตระกูล มีเพียงข้อสันนิษฐานที่บรรพบุรุษผู้ค้นคว้าเรื่องโรคนี้มาตลอดได้บันทึกไว้ว่า คำสาปของเงือก มักจะกำเริบขึ้นกับผู้ที่ต้องเผชิญกับความสิ้นหวัง การหักหลัง หรือการสูญเสียความรักครั้งใหญ่ และหากได้รับ ‘ยา’ ชนิดพิเศษอย่างสม่ำเสมอมาตั้งแต่วัยเยาว์ ก็จะสามารถป้องกันการกำเริบของโรคได้
ด้วยเหตุนี้ ท่านแม่จึงให้คอร์เดเลียกินยานี้มาตั้งแต่ยังเป็นทารก หลังจากหมอประจำตระกูลผู้ชราที่อยู่รับใช้มาเนิ่นนานได้เสียชีวิตลง ท่านแม่ผู้เติบโตรักษาเนื้อรักษาตัวมาอย่างทะนุถนอมโดยไม่เคยต้องแตะต้องงานหยาบ ก็ยอมลงมือบดยาและปรุงยานี้ขึ้นมาด้วยตัวเองทุกวันพระจันทร์เต็มดวง และเมื่อ ท่านแม่ล้มป่วยทางใจจนไม่อาจดูแลแม้กระทั่งตัวเองได้ คอร์เดเลียในวัยเด็กจึงต้องใช้มือคู่น้อยๆ หยิบยากลืนลงคอด้วยตนเองทุกวัน
จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ยามใดที่เธอเครียดหรือวิตกกังวลจนเกินไป อาการเริ่มแรกจะปรากฏให้เห็น ปลายมือและปลายเท้าจะเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง ขณะที่ในอกกลับร้อนรุ่มราวกับมีเปลวไฟแผดเผา เมื่อถึงเวลานั้น แม้จะเพิ่งกินยาไปแล้วรอบหนึ่ง ก็ต้องกินซ้ำเข้าไปอีกเม็ด เธอเองก็ยังไม่รู้ว่าหากไม่กินยาแล้วจะเกิดอะไรขึ้น เพราะคอร์เดเลียผู้ขลาดเขลาไม่เคยกล้าฝ่าฝืนกฎที่ท่านแม่ตั้งไว้เลยสักครั้ง
แม้จะรู้สึกเสียดายยาที่ร่อยหรอลงไปทุกทีจนต้องกลืนน้ำลาย แต่เสียงตวาดลั่นจากชั้นล่างของท่านป้าก็บีบให้เธอต้องรีบยัดตลับยาลงในกระเป๋าแล้วกุลีกุจอวิ่งลงไป
ตลอดทางที่ถูกเร่งให้ก้าวลงบันได ท่านป้าก็ยังคงสบถด่าไม่หยุดหย่อน คอร์เดเลียที่กำลังมึนงงจึงเผลอไปชนเข้ากับดอเรียจนเกือบจะกลิ้งตกบันไดลงไป แรงปะทะจากรูปร่างอันท้วมใหญ่ของดอเรียทำให้เธอเซถลาจนเจ็บแปลบจนน้ำตาแทบเล็ด ยามที่เธอทำตัวลนลานไม่ถูก ดอเรียก็ถลึงตาใส่พร้อมตวาดลั่น
“นังโง่นี่ เดินมาชนเองแท้ๆ ยังจะมาทำสำออยอีก อยากฟ้องแม่ฉันหรือไง คิดว่าตัวเองสูงส่งนักเหรอที่กำลังจะได้แต่งงานน่ะ”
เมื่อเธอพึมพำขอโทษ อีกฝ่ายก็ปรายตามองหัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจ ก่อนจะกระแทกไหล่เดินผ่านไป คอร์เดเลียรีบก้มเก็บกระเป๋าที่หล่นกลิ้งอยู่บนขั้นบันได แล้วก้าวขึ้นรถม้าตามท่านป้าไปด้วยเรี่ยวแรงที่แทบจะหมดสิ้น ท่านป้าเหลือบมองหลานสาวที่นั่งเหม่อลอยแล้วเริ่มบ่นพึมพำด้วยความไม่สบอารมณ์
“หน้าขาวซีดจนดูไม่ได้เลย ยิ้มให้มันกว้างๆ หน่อยสิยะ เห็นหน้าแกทีไรมีแต่จะพาให้อารมณ์หดหู่”
ก็คงต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว เพราะในชีวิตประจำวันของเธอมีแต่ความเศร้าโศกมากกว่าเรื่องน่ายินดี และสาเหตุส่วนใหญ่ก็คงหนีไม่พ้นท่านป้าที่แต่งตัวฉูดฉาดอยู่ตรงหน้านี้ อีกฝ่ายดูไม่ต่างอะไรกับไก่งวงแก่ตัวมหึมาที่เดินเฉิดฉายวางมาดอย่างเย่อหยิ่ง คอร์เดเลียกวาดสายตามองชุดกระโปรงระบายลูกไม้ล้าสมัย หมวกประดับขนนกยูง รองเท้าผ้าไหมที่ไร้ความเงางาม และเข็มกลัดที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นอัญมณีเก๊ของท่านป้าด้วยแววตาอันหม่นหมอง ก่อนจะเบือนหน้าหนีออกไปมองนอกหน้าต่างบานเล็ก
จะต้องถูกหัวเราะเยาะอีกมากแค่ไหนกัน คฤหาสน์เดอวิลแลร์อันเปี่ยมด้วยความทรงจำที่เคยไปมาหาสู่กันบ่อยครั้งในวัยเด็ก บัดนี้กลับทำให้รู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน
ตอนนั้นเอง ดอเรียก็เดินออกมาจากคฤหาสน์แล้วยืนเอ้อระเหยอยู่จนสังเกตเห็นได้ชัด ท่านป้าเปิดหน้าต่างออกไปตวาดแหวใส่ว่าอย่ามัวแต่อู้งานตอนที่พวกเราไม่อยู่ ให้รีบไปสะสางงานบ้านที่กองสุมไว้เสีย ดอเรียเบะปากพลางเหลือบมองคอร์เดเลียแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปเงียบๆ ท่าทีเช่นนั้นทำให้ท่านป้าสบถด่าเสียงดังลั่นอีกระลอก
กำลังโหลดความเห็น...