“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
คอร์เดเลียทนฟังคำด่าทอของท่านป้าที่พร่ำบ่นเรื่องสามีที่หย่าร้างตามปกติ รวมถึงด่าว่าดอเรียที่หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่เหมือนพ่อแล้วยังมีนิสัยร้ายกาจ พลางคอยเออออรับคำไปตลอดการเดินทางด้วยรถม้าสองชั่วโมง
หลังจากถูฝ่ามือที่ชุ่มเหงื่อเพราะความตื่นเต้นและกระวนกระวายลงบนกระโปรงเป็นครั้งที่สิบ ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงจุดหมาย เมื่อรถม้าหยุดลง หัวใจของเธอก็เต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับเหงื่อกาฬที่ผุดพราย
ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กแล้ว คฤหาสน์ที่เคยดูใหญ่โตสมควรจะดูเล็กลง ทว่าสิ่งก่อสร้างตรงหน้ากลับให้ความรู้สึกเหมือนสุสานอันโอ่อ่าตระการตาของกษัตริย์ต่างแดนที่พร้อมจะบดขยี้เธอ ในทางกลับกัน ท่านป้าดูจะตื่นเต้นดีใจเมื่อได้เห็นคฤหาสน์อันงดงามไร้ที่ติ
เหล่าคนรับใช้ที่ออกมาต้อนรับแม้ภายนอกจะสุภาพ แต่ท่าทีที่แสดงออกมาโดยไม่รู้ตัวกลับกวาดสายตามองกิริยาลุกลี้ลุกลนต่ำทรามรวมถึงรูปลักษณ์ของท่านป้าด้วยความเย้ยหยัน ทุกครั้งที่สัมผัสได้ถึงการดูแคลนเหล่านั้น คอร์เดเลียก็อับอายจนลำคอร้อนผ่าวแดงก่ำ
โดยเฉพาะเมื่อสัมผัสได้ถึงความเวทนา การเยาะเย้ย ความรังเกียจ และแม้กระทั่งความเปี่ยมด้วยศัตรูในแววตาของพวกเขา เธอก็ยิ่งรู้สึกเศร้า ถึงอย่างนั้นคนรับใช้เก่าแก่เพียงไม่กี่คนยังจำคอร์เดเลียในวัยเด็กได้และมองเธอด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจ แต่ไม่ใช่กับพวกคนที่เข้ามาใหม่
เธอรู้สึกได้ว่าในช่วงไม่กี่ปีมานี้ อำนาจของตระกูลเดอวิลแลร์แผ่ขยายขึ้น จึงมีใบหน้าของคนรับใช้ใหม่ๆ เพิ่มขึ้นมาก ไหล่เล็กๆ ของคอร์เดเลียยิ่งหดเกร็งลงไปอีก
และความรู้สึกของเธอก็ดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดเมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่สามีภรรยาเดอวิลแลร์ในที่สุด
“ยินดีต้อนรับจ้ะ คอร์เดเลีย”
น้ำเสียงและรอยยิ้มที่ต้อนรับเธอช่างอ่อนโยน แต่คอร์เดเลียกลับทันเห็นสายตาของมาดามเดอวิลแลร์ที่นั่งจิบชาหลังตรงสง่างามราวกับสตรีชั้นสูงผู้ดีพร้อมแห่งคาติชา ขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นรองเท้าสีไม่เข้ากันและชุดกระโปรงอันฉูดฉาดของท่านป้า ถึงกระนั้นเธอก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วฝืนยิ้มหวานตอบ
แต่ถึงอย่างไร คอร์เดเลียก็ยังชอบสองสามีภรรยาเดอวิลแลร์ที่เคยใจดีกับเธอในวัยเด็ก ผู้คนที่อยู่ในเศษเสี้ยวความทรงจำอันเลือนรางของวัยเยาว์ในโลกของเธอหลงเหลืออยู่ไม่มากแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงจัดอยู่ในกลุ่มคนที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย
แม้ว่าพวกเขาจะมองว่าคอร์เดเลียเป็นตัวเกะกะ รู้สึกอึดอัดใจ และแอบดูแคลนเธออยู่ลึกๆ ก็ตาม แต่สำหรับคอร์เดเลียแล้ว เธอยังรู้สึกเช่นนั้นเสมอ
“สวัสดีค่ะ คุณป้า”
“ให้ตายสิ โตจนจำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย ตอนนี้กลายเป็นสุภาพสตรีผู้งดงามไปแล้ว”
ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ลูบหนวดพลางเอ่ยชม ใบหน้าเรียบเฉยแฝงแววชื่นชมอยู่จางๆ คำชมที่ไม่ได้ยินมานานทำให้รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ‘คุณลุงเดอวิลแลร์’ ผู้แสนอบอุ่นคนนั้นไม่เคยยิ้มให้คอร์เดเลียอีกเลยนับตั้งแต่ฌอง ลูกชายคนโตของเขาเสียชีวิต
สายตาประเมินราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคุณค่าของเธอนั้นไม่ใช่สิ่งที่น่าสบายใจนัก แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะสิ่งที่ได้รับจากคนในบ้านทุกวันก็ไม่ต่างกัน อย่างน้อยท่าทีระดับนี้ก็ยังถือว่ามีความเป็นสุภาพบุรุษ
“ขอบคุณค่ะ”
“ถอดแบบแม่ของหนูตอนยังมีชีวิตอยู่มาไม่มีผิดเพี้ยน ถ้าแมริลินได้เห็นคงดีใจมากทีเดียว”
มาดามเดอวิลแลร์หรี่ตาลงเล็กน้อยพลางพึมพำ คำพูดที่ระลึกถึงมารดาผู้ล่วงลับด้วยความสุภาพโดยปราศจากการประชดประชันเช่นนี้ เธอไม่ได้ยินมานานแสนนานแล้ว เพียงคำพูดประโยคเดียวของมาดามก็ทำให้คอร์เดเลียลืมความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดที่อาจมีอยู่ในอกไปสิ้น
บางครั้งมันก็น่าขันที่คนซึ่งเติบโตมาด้วยความโหยหาความรักอย่างคอร์เดเลีย กลับสัมผัสถึงความรักและให้อภัยผู้อื่นได้ง่ายดายและแผ่วเบาเพียงนี้
จนกระทั่งถึงตอนนั้น ท่านป้าก็กระแอมไอขึ้นมาเสียงดัง ทำให้สีหน้าของคนทั้งสามคนเปลี่ยนเป็นอึดอัดใจด้วยเหตุผลที่ต่างกันไป
“อะแฮ่ม อะแฮ่ม เป็นบ้านที่งดงามจริงๆ เลยนะคะ”
เมื่อไม่มีใครเอ่ยทักทายราวกับแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น ท่านป้าจึงโพล่งขึ้นมาเอง ใบหน้าของนางแฝงความหยิ่งยโสและตื่นเต้นเกินจริง ทว่ากลับยิ่งขับเน้นความรู้สึกหดหู่ประหม่าในใจให้เด่นชัดขึ้น สองสามีภรรยาเดอวิลแลร์สบตากันอย่างแนบเนียน
ความคะนึงหาอันอบอุ่นที่เอ่อล้นขึ้นมาเมื่อครู่พลันมลายหายไปราวกับหิมะละลาย ในระหว่างที่คอร์เดเลียเลียริมฝีปากด้วยความกระวนกระวาย มาดามเดอวิลแลร์ก็ยกมุมปากขึ้น
“ยินดีต้อนรับค่ะ เอ่อ เสียมารยาทนะคะ จะให้ดิฉันเรียกคุณว่าอย่างไรดีคะ”
“เรียกฉันว่ามาดามแชลโลเถอะค่ะ เป็นนามสกุลของสามีที่ตายไปแล้วของฉันเอง”
“อย่างนั้นหรือคะ... มาดามแชลโล”
มาดามเดอวิลแลร์ซ่อนความกระอักกระอ่วนใจไว้อย่างช่ำชองพลางยิ้มเชื้อเชิญให้ดื่มชา คนทั้งสี่นั่งลงที่โต๊ะและเผชิญหน้ากัน คอร์เดเลียรู้สึกคอแห้งจึงจิบชาไปหนึ่งอึก หัวใจเต้นระทึกอย่างไม่สงบ มาดามเดอวิลแลร์กระแอมเบาๆ แล้วเริ่มเอ่ยปาก
“คอร์เดเลีย ป้าได้ยินมาว่าสุขภาพของหนูไม่ค่อยดีเลยไม่ได้เจอกันบ่อยๆ ป้าน่าจะดูแลหนูให้มากกว่านี้ ทั้งโจนาธานทั้งพวกเราไม่มีหน้าจะไปพบหนูเลยจริงๆ”
“ไม่หรอกค่ะ”
แม้จะเป็นเพียงคำพูดตามมารยาท แต่คอร์เดเลียกลับหน้าแดงพร้อมกับพึมพำตอบ ถึงพวกเขาจะละเลย แต่การมีอยู่ของพวกเขาก็เป็นเกราะกำบังเพียงหนึ่งเดียวสำหรับคอร์เดเลียในวัยเด็ก แล้วเธอจะเกลียดพวกเขาลงได้อย่างไร เมื่อมองดูหญิงสาวแรกรุ่นที่ส่ายหน้าไปมาหลายครั้ง ร่องรอยความรู้สึกผิดจางๆ ก็พาดผ่านใบหน้าของมาดามเดอวิลแลร์ชั่วครู่
“จ้ะ... หนูคิดแบบนั้นป้าก็เบาใจ แล้วที่จริง วันนี้ที่เรียกหนูมาก็เพราะ...”
“ที่จริงหลานสาวของฉันต้องทนทุกข์ทรมานใจมามากทีเดียวล่ะค่ะ”
ในจังหวะที่มาดามกำลังจะเว้นวรรคคำพูด จู่ๆ ท่านป้าก็โพล่งแทรกขึ้นมาอย่างไร้มารยาท ไม่เพียงแต่เสียมารยาทเท่านั้น แต่น้ำเสียงดัดจริตอวดดีและท่าทางลำพองที่ตามมายังฟังดูน่าอึดอัดจนทนไม่ได้
“อันที่จริง ในวัยสาวสะพรั่งเช่นนี้ การต้องรอคอยคู่หมั้นอย่างไร้จุดหมายมันจะยากลำบากสักแค่ไหนสำหรับหญิงสาวตัวเล็กๆ กันคะ เด็กคนนี้น่ะเปียกหมอนด้วยน้ำตาทุกคืนเพราะคิดถึงคู่หมั้น แต่ก็นั่นแหละ ท่านผู้นั้นคงจะยุ่งมากจนไม่มีเวลามาหาคู่หมั้นที่น่าสงสารใช่ไหมล่ะคะ น่าเวทนาจริงๆ ถึงยุคสมัยจะเปลี่ยนไปมากแล้ว แต่ในฐานะผู้หญิงก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องอดทนรอจนกว่าฝ่ายชายจะพร้อม หลานสาวของฉันหัวโบราณและไร้เดียงสาจนเหลือเชื่อ คงไม่กล้าแม้แต่จะพูดออกไปก่อนหรอกค่ะว่าคิดถึง แหม...”
“ท่านป้าคะ!”
คอร์เดเลียที่ใบหน้าเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ ร้องเรียกเสียงเบา เธอจับแขนอีกฝ่ายไว้เพื่อห้ามปราม แต่ท่านป้าที่เครื่องติดจนเริ่มได้ใจกลับสะบัดมือเธอออกแล้วพล่ามต่อไปไม่หยุด
“การจับหนุ่มสาววัยกำลังโตให้ต้องพลัดพรากจากกันทั้งเป็นแบบนี้มันช่างโหดร้ายเกินไปไม่ใช่หรือคะ ตอนนี้คอร์เดเลียก็เป็นผู้ใหญ่แล้วด้วย หมั้นหมายกันมาตั้งยี่สิบปีแล้ว ฉันคิดว่ามันถึงเวลาที่ต้องทำตามสัญญาเสียทีนะคะ ต่อให้ไปดึงใครบนถนนมาถามเขาก็ต้องพูดแบบนี้กันทั้งนั้นแหละค่ะ ระหว่างชายหญิงน่ะ ถ้าตัดความรู้สึกลึกซึ้งผูกพันออกไปแล้ว ชีวิตจะเหลืออะไรล่ะคะ... โดยเฉพาะกับคนหนุ่มสาวในวัยนั้น...”
“ท่านป้าคะ หยุดเถอะค่ะ!”
ก่อนที่อีกฝ่ายจะพลั้งปากพูดจาเหลวไหลไปมากกว่านี้ เธอจึงทนไม่ไหวและเอ่ยปากห้ามเสียงแข็ง ท่านป้าตวัดสีหน้าขุ่นเคืองหันมาถลึงตาใส่คอร์เดเลีย ก่อนจะเหลือบมองสีหน้าเคร่งขรึมของสองสามีภรรยาเดอวิลแลร์แล้วฝืนยิ้มประจบประแจง มาดามเดอวิลแลร์จับจ้องท่าทางการจับถ้วยชาอย่างเงอะงะของนางอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วแย้มรอยยิ้มที่แข็งค้างดั่งรูปปั้นปูนปลาสเตอร์
“อย่างนั้นหรือคะ ช่างเป็นคำชี้แนะที่ตรงไปตรงมาจริงๆ คอร์เดเลีย หนูเองก็คิดแบบนั้นด้วยหรือจ๊ะ”
“มะ ไม่ใช่หรอกค่ะ โจนาธานดีกับหนูมากพอแล้ว และ...”
แม้จะรู้สึกเหมือนในหัวขาวโพลนไปหมด แต่คอร์เดเลียก็พยายามเค้นแรงทั้งหมดเพื่อปฏิเสธ เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านป้าจึงแสดงความหงุดหงิดอย่างรุนแรงแล้วกระทุ้งสีข้างอันผอมบางของหลานสาวจนเจ็บ
“นังเด็กคนนี้นี่ พูดจาเหลวไหลอะไรกัน ตั้งแต่คู่หมั้นแกไปเรียนต่อต่างประเทศ เคยเห็นหน้าเขาสักครั้งไหมล่ะ ผู้ชายที่มีความรับผิดชอบน่ะควรจะแต่งงานแล้วอยู่เคียงข้างสิคะฉันคิดแบบนั้น จะได้รีบมีลูกด้วยกัน แล้วรู้ไหมคะว่าการเลี้ยงเด็กสักคนมันต้องใช้เงินมากแค่ไหน ไหนจะค่าใช้จ่ายหลายๆ อย่างอีก...”
“ละ ลูกหรือคะ”
เมื่อมาดามเดอวิลแลร์แย้มยิ้มอย่างแข็งเกร็ง ท่านป้าก็ฉีกยิ้มกว้างตอบกลับไปทันที
“แน่นอนสิคะ ลองนึกถึงเด็กน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดูดูสิคะ สำหรับคุณผู้หญิงแล้วก็คือหลานย่า ส่วนสำหรับฉันก็คือหลานของหลานสาวนี่แหละค่ะ”
อา...
คอร์เดเลียรู้สึกเหมือนภาพตรงหน้าพลันหมุนคว้างพร่ามัว ท่ามกลางสติอันเลือนราง เธออ่านสีหน้าของสองสามีภรรยาเดอวิลแลร์ออกอย่างชัดเจนถึงความรังเกียจอันโจ่งแจ้ง ความกังวลและความต่อต้านว่าสายเลือดของหลานชายคนสำคัญจะต้องแปดเปื้อนเลือดของหญิงชั้นต่ำเช่นนี้ การกระทำอันอุกอาจของท่านป้าได้ล้ำเส้นเกินกว่าจะพึ่งพาความเมตตา ความรู้สึกผิด หรือความรับผิดชอบของพวกเขาไปไกลลิบแล้ว
แม้แต่มาดามเดอวิลแลร์ผู้สง่างามก็ยังรู้สึกขุ่นเคืองจนต้องบิดริมฝีปากกล่าวขึ้น
“พูดให้ถูกต้องก็คือสายเลือดของมาร์เกอริตต่างหากล่ะคะ เพราะครอบครัวเราหมั้นหมายกับตระกูลมาร์เกอริต ดังนั้นของคุณผู้หญิง... จะว่าไป นามสกุลอะไรนะคะ”
“แชลโลค่ะ โฮะๆๆ ดูท่าคุณจะความจำไม่ค่อยดีเท่าไรนะคะเนี่ย”
ท่านป้าดูอารมณ์ดีเพราะคิดว่าตัวเองเพิ่งเล่นมุกตลกที่ขบขันเหลือเกิน ทว่าบัดนี้สีหน้าของสองสามีภรรยาเดอวิลแลร์กลับเย็นชาและเยือกเย็นจับขั้วหัวใจ แม้ช่องว่างทางชนชั้นจะไม่เหมือนแต่ก่อน ทว่าท่าทีของท่านป้าก็ถือว่าเป็นการเสียมารยาทอย่างชัดเจนแม้กระทั่งในหมู่ขุนนางด้วยกันเอง มาดามเดอวิลแลร์จึงตอบกลับอย่างเย็นชา
“ในมุมมองของเราที่จะจัดการเรื่องนี้ มาดามแชลโลดูเหมือนจะเป็นเพียงคนนอกเท่านั้น... คงมีเรื่องเข้าใจผิดกันอยู่กระมังคะ”
กำลังโหลดความเห็น...