“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
คุณไม่ใช่คนของมาร์เกอริตจึงไม่ใช่ผู้ใหญ่ในครอบครัว ถือเป็นคำดูถูกที่ตรงไปตรงมาอย่างยิ่งแม้กระทั่งสำหรับขุนนาง แม้ท่านป้าจะไม่ใช่คนฉลาดหลักแหลม ทว่าคำด่าทอที่พุ่งเป้ามายังตนเองนั้นเธอกลับเข้าใจได้อย่างน่าประหลาด ท่านป้าที่ใบหน้าแดงก่ำจึงซักไซ้อย่างเกรี้ยวกราด
“คนนอกอย่างนั้นหรือ ฉันเลี้ยงดูเด็กคนนี้มาอย่างไรกัน เหลือรอดอยู่ในบ้านที่พังพินาศ คอยอาบน้ำป้อนข้าวให้ก้อนเลือดแดงๆ จนต้องสละวัยสาวของตัวเองไปจนหมดเชียวนะ!”
“ท่านป้าคะ ได้โปรดเถอะค่ะ...”
แน่นอนว่าสามารถยืนยันได้เลยว่าท่านป้าแทบไม่เคยเป็นผู้ปกครองหรือผู้เลี้ยงดูของคอร์เดเลีย ทว่าในยามนี้ความสิ้นหวังกลับอยู่ที่การไม่สามารถทำให้เธอหุบปากลงได้เสียมากกว่าเรื่องเหล่านั้น คอร์เดเลียที่กำลังจะเอ่ยคำขอโทษอย่างร้อนรน เมื่อสบเข้ากับสายตาเย็นเยียบของท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ก็รู้สึกราวกับถูกน้ำแข็งสาดใส่ตั้งแต่หัวจรดเท้า
เพราะสายตาที่มองมาราวกับเห็นก้อนเชื้อโรคอันโสมมและชั้นต่ำนั้น พลันเบนจากท่านป้ามาจับจ้องที่ตัวเธอโดยตรง
อา
“อย่างนั้นหรือ ชัดเจนแล้วสินะ”
ครอบครัวชั้นต่ำ สายเลือดที่ปะปนกับคนพวกนั้น สภาพแวดล้อมการเติบโตที่ยากจนข้นแค้นและน่าสังเวช ตัวตนที่คงมองเห็นและเรียนรู้สิ่งเหล่านั้นมาจนเติบใหญ่... เชื้อสายที่เน่าเฟะไปแล้ว
เวียนหัวจนแทบทรงตัวไม่อยู่ราวกับถูกผลักตกจากหน้าผาที่อุตส่าห์ฝืนยืนหยัดไว้ ฉันคงใช้ชีวิตโดยคอยล้างสมองตัวเองมาตลอดว่าเนื้อแท้ของฉันต่างจากคนพวกนั้น ฉันแค่กำลังเผชิญกับความโชคร้ายอันยาวนานแต่ไม่ได้เป็นเหมือนคนพวกนั้น ต่อให้เป็นความแตกต่างเพียงเล็กน้อยดั่งเศษธุลี ฉันก็แตกต่างออกไป
ทว่าในสายตาของคนอื่น พวกเขาก็เป็นเพียงปลิงที่คลานไปมาอยู่ในหลุมเดียวกันเท่านั้น
ปรสิตไร้ยางอายที่เกาะติดสิ่งที่ดีกว่าฟรีๆ แล้วคอยสูบเลือดสูบเนื้อ
อยากจะโต้แย้งเหลือเกิน ทว่าลึกๆ ภายในใจกลับมีตัวฉันที่ยอมรับคำกล่าวนั้นอยู่
คอร์เดเลียเฝ้ารอโจนาธานมาตลอดทั้งชีวิตเพราะรักเขาจริงๆ น่ะหรือ
ไม่ใช่เพราะมองไม่เห็นหนทางข้างหน้า จึงเฝ้าฝันลมๆ แล้งๆ รอคอยผู้กอบกู้ รอคอยเจ้าชายขี่ม้าขาวที่จะช่วยดึงเธอออกไปจากที่นั่นโดยไม่หวังสิ่งตอบแทนหรอกหรือ
หากจะตัดพ้อว่านั่นมันผิดตรงไหน ครอบครัวของเธอก็คงจะพูดคำที่คล้ายกันออกมา ชีวิตมันน่าเบื่อหน่ายจะตายไป การที่ปรารถนาโชคลาภดั่งสายฟ้าฟาดที่ตกลงมาจากฟากฟ้าพลางก่นด่าความเป็นจริงมันผิดตรงไหนกัน ลมหายใจพลันติดขัด
ไม่สิ เหมือนกำลังจะตาย
และแล้ว ความตายก็มาเยือนจริงๆ
“อา...”
คอร์เดเลียกะพริบตา ในภายภาคหน้าเมื่อใดที่เธอนึกถึงช่วงเวลานี้ เธอมักจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่กำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของท้องทะเลอย่างไร้จุดหมาย ลงไป ลงไป และลงไปสู่ใต้ฟากสมุทรอันลึกล้ำราวกับห้วงอเวจีที่ไร้ก้นบึ้ง ร่างกายอันหนักอึ้งร่วงหล่นลงไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด หากแต่ในสายตาอันพร่ามัวกลับมองเห็นผิวน้ำที่ส่องประกายระยิบระยับ โลกภายนอกนั่นคงจะแตกต่างออกไป เธอเอื้อมแขนออกไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้า แต่กลับไร้เรี่ยวแรงที่จะแหวกว่าย
ปลายนิ้วเท้าปวดแปลบคล้ายเหยียบลงบนเศษแก้ว ความรู้สึกระริกไหวเหมือนเปลวแดดค่อยๆ เอ่อล้นจากหลังเท้า ลามขึ้นมาตามตาตุ่มทีละคืบ มันเป็นความรู้สึกแปลกประหลาดประหนึ่งมีเกล็ดผุดขึ้นมาบนผิวหนังเปลือยเปล่า
ศีรษะเริ่มมึนงงและหายใจกระชั้นถี่ เหมือนตกลงไปในทะเลจริงๆ ไม่สิ เธออยู่ในน้ำ ภาพหลอนของเกลียวคลื่นสีครามที่ซัดสาดเข้าใส่ครอบงำจิตใจของเธอ เสียงฮัมเพลงอันก้องกังวานดั่งเด็กหนุ่มสาวกำลังส่งเสียงเจื้อยแจ้วพร้อมๆ กันดังแว่วมาอย่างต่อเนื่อง และถ้อยคำที่เสียงอันคล้ายบทเพลงกล่อมเด็กของไซเรนกู่ร้องออกมาก็คือ
“คอร์เดเลีย”
“คอร์เดเลีย”
“กลับสู่ท้องทะเลเถิด”
คอร์เดเลียรู้สึกคล้ายเคยเผชิญกับช่วงเวลาที่เพิ่งเคยพบเจอเป็นครั้งแรกนี้มาก่อนอย่างน่าประหลาด
“ยิ่งทำให้แน่ใจขึ้นไปอีกครับ ที่จริงแล้วที่ต้องการพบกันในวันนี้ก็เพราะเป็นห่วงอนาคตของเด็กทั้งสองคนนั่นแหละครับ”
ไม่สิ แทนที่จะบอกว่าเคยเผชิญ เธอเคยได้ยินมาต่างหากหรือเปล่า
แถมยังบ่อยครั้งและซ้ำๆ อีกด้วย
“ลูกรัก หากว่าความตายมาเยือนลูก ในหูของลูกจะได้ยินเสียงคลื่นลมทะเล”
“และคงจะได้ยินบทเพลงของพวกเขา”
ท่านแม่มีพรสวรรค์ในการกระซิบถ้อยคำอันน่าสะพรึงกลัวได้อย่างงดงาม ใช่แล้ว ดั่งเสียงเพลงของนางเงือก
“ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ เพราะท้องทะเลรอคอยพวกเราอยู่เสมอ”
ลูกรัก แม่น่ะนะ...
“ไม่อยากให้พวกเขามาหาลูกเลย”
“สถานการณ์ในตอนนี้ต่างจากในอดีตตอนที่ท่านผู้เฒ่ายังมีชีวิตอยู่อย่างมากเลยทีเดียวครับ โจนาธานของเราเองก็ยังเรียนไม่จบ ด้วยเหตุนี้ผมจึงตั้งใจจะพูดคุยเรื่องการเลื่อนงานแต่งงานออกไปแล้วยืดระยะเวลาการหมั้นหมายให้ยาวขึ้นอยู่พอดี แต่ว่า...”
“แต่เมื่อต้องพบกับพวกเขาเข้าจริงๆ แล้วล่ะก็...”
แม่ขอโทษนะ คอร์เดเลีย
“...จากที่มาดามแชลโลท่านป้าของหนูพูดมา ดูเหมือนจะเป็นการแสดงเจตจำนงว่าไม่อยากให้ยืดระยะเวลาการหมั้นหมายออกไปอีกแล้วสินะครับ แน่นอนว่าเราคงไม่อาจเหนี่ยวรั้งหญิงสาวที่ถึงวัยออกเรือนไว้ด้วยความเห็นแก่ตัวของเราได้หรอกครับ”
“มันจะเจ็บปวดมากเลยนะ”
“เจ็บปวดเหลือเกิน”
“หากปรารถนาเช่นนั้น จะถอนหมั้นกันเสียตรงนี้เลยก็ได้ครับ”
“หมายความว่าอย่างไรกัน! นี่คิดจะถอนหมั้นตอนนี้เลยหรือคะ!”
“พวกเรามอบสิทธิ์ในการเลือกให้ต่างหากล่ะจ๊ะ คอร์เดเลีย? หนูคิดว่ายังไ... คอร์เดเลีย?”
รอยยิ้มตามมารยาทของมาดามเดอวิลแลร์ค่อยๆ เลือนหายไป ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ที่กอดอกลูบหนวดเคราด้วยความไม่พอใจอยู่ก็พลันลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง คำพูดที่ท่านป้ากำลังทุ่มเถียงอย่างเอะอะมีอันต้องสะดุดหยุดลงทันที
กลิ่นคาวคละคลุ้งลอยมาแตะจมูก
คล้ายกลิ่นเค็มของน้ำทะเล หากแต่กลับดูอัปมงคลยิ่งกว่านั้น
เธอก้มมองเลือดที่ไหลทะลักลงมาใต้จมูกอย่างแปลกใจพลางขมวดคิ้ว หัวใจเต้นกระหน่ำแผดร้องอย่างบ้าคลั่งไม่ต่างจากเสียงกรีดร้องของวาฬ ก้อนเลือดพวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ลำคอ แม้จะพยายามกลั้นไม่ให้อาเจียนออกมา แต่เสียงขย้อนก็เล็ดลอดออกมาพร้อมกับสายเลือดที่ทะลักผ่านริมฝีปาก เสียงกรีดร้องของมาดามเดอวิลแลร์และเสียงร้องเรียกหาหมออย่างร้อนรนดังระงมอย่างสับสนอลหม่าน
อ่า เมื่อเธอก้มมองลงไปด้วยดวงตาเหม่อลอยคล้ายปลาใกล้ตาย ที่เท้ากลับมีเกล็ดผุดขึ้นมา เสียงขับขานของไซเรนเริ่มดังก้องขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเห็นว่าแววตาตื่นตระหนกของท่านป้าไม่ได้เหลียวแลมาทางนั้นเลย นี่ก็คงจะเป็นเพียงภาพหลอนกระมัง
การกระอักเลือด ความเจ็บปวดที่หน้าอก และภาพหลอนที่แยกแยะจากความเป็นจริงได้ยาก
อาการเหล่านี้ล้วนชี้ไปที่สิ่งเดียว
หยดเลือดร่วงหล่นลงบนหลังเท้าที่ซีดเผือดเป็นสีฟ้า หยดแล้ว... หยดเล่า
อาการของโรคได้เริ่มปะทุขึ้นแล้ว
เธอรีบจะหยิบยากิน แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด ในกระเป๋าใบเล็กกลับไม่มียาอยู่เลย
ด้วยเหตุนี้ คอร์เดเลียจึงต้องกระอักเลือดออกมาอีกนับขันแม้ว่าจะได้รับการตรวจรักษาจากหมอประหนึ่งถูกลากตัวไปแล้วก็ตาม ท่านป้าที่ช่างพูดเงียบกริบเหมือนคนเป็นใบ้ และเมื่อเห็นมาดามเดอวิลแลร์กระซิบกระซาบกับท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ที่กำลังกุมขมับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและรวดเร็ว เธอจึงหลับตาลง พลางฉลองให้แก่ตนเองที่ถูกคำสาปอันคอยระแวดระวังและวิ่งหนีมาตลอดตามมาฉุดรั้งข้อเท้าไว้จนได้
น่าประหลาดใจนักที่คนที่เอ่ยปากชวนให้อยู่พักที่คฤหาสน์ต่ออีกหนึ่งวันก่อนค่อยไปกลับไม่ใช่ฝ่ายภรรยา แต่เป็นท่านลอร์ดเดอวิลแลร์
ท่านลอร์ดผู้วางตัวเหินห่างและสงวนคำพูดมาตลอดได้ถอนหายใจพลางแนะนำให้พักฟื้นร่างกายให้ดีขึ้นก่อนแล้วค่อยออกเดินทาง เมื่อเห็นความเวทนาอันชัดเจนในแววตาของเขา คอร์เดเลียก็รู้สึกประหลาดพิกลในใจ
ฉันกำลังจะตายจริงๆ สินะ
ไม่มีใครรู้ว่าจะเหลือเวลาอีกเท่าไร ท่านแม่มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกเพียงห้าปีหลังจากโรคปะทุ ตามบันทึกกล่าวว่า มีทั้งคนที่โรคกำเริบตั้งแต่ยังเด็กมาก และมีคนที่ป่วยเป็นโรคนี้มาตั้งแต่ลืมตาดูโลก มีเจ้าบ่าวป้ายแดงที่สุขภาพแข็งแรงดีแต่จู่ๆ ก็ล้มป่วย หรือหญิงสาวที่เห็นภาพหลอนขณะตั้งครรภ์จนพยายามฆ่าตัวตาย แม้แต่ละคนจะมีเรื่องราวอันน่าสะพรึงกลัวแตกต่างกันไป หากแต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือ
ไม่มีใครมีชีวิตอยู่รอดพ้นอายุยี่สิบสามปีเลยสักคน กรณีที่มีชีวิตยืนยาวที่สุดคือซินเธีย มาร์เกอริตที่เสียชีวิตก่อนวันเกิดครบรอบยี่สิบสี่ปีเมื่อร้อยยี่สิบปีก่อน ความจริงนั่นก็นับว่าโชคดีมากแล้ว เพราะส่วนใหญ่ต่างพากันเสียชีวิตในช่วงอายุราวๆ ยี่สิบเอ็ดปีทั้งสิ้น
ประหนึ่งมีนาฬิกาทรายแห้งผากสากระคายบรรจุอยู่ภายในหัวใจ
เม็ดทรายที่ร่วงโรยลงมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด โดยไร้หนทางจะเหนี่ยวรั้งไว้ได้
สับสนงุนงงหรือเป็นเพราะไม่รู้สึกถึงความเป็นจริงกันแน่ แม้แต่คอร์เดเลียเองก็ไม่อาจล่วงรู้ได้
“พวกคนต้มตุ๋น! คิดจะส่งเด็กที่ป่วยกระเสาะกระแสะแบบนั้นเข้ามาในตระกูลเราหรือคะ! ช่างไร้ยางอายสิ้นดี!”
“เมื่อวานยังปกติดีอยู่แท้ๆ! จู่ๆ มากระอักเลือดแบบนั้นจะให้ฉันทำอย่างไรเล่าคะ!”
“ที่เร่งรัดอยากแต่งงานก็คงเพราะเหตุนี้สินะ! พวกไร้หัวนอนปลายเท้าก็เป็นเสียแบบนี้!”
สาบานได้เลยว่าเธอไม่เคยได้ยินน้ำเสียงที่เดือดดาลเกรี้ยวกราดถึงเพียงนี้ของมาดามเดอวิลแลร์มาก่อน หากจนถึงเมื่อครู่นี้ยังคงปฏิบัติต่อกันด้วยความเคารพขั้นต่ำจากมิตรภาพที่มีต่อมารดาผู้ล่วงลับ บัดนี้กลับถูกปฏิบัติไม่ต่างจากอาหารเน่าเสียไปแล้ว เสียงทะเลาะวิวาทระหว่างท่านป้ากับคุณผู้หญิงดังกึกก้องเสียจนแทบจะสะท้อนไปทั่วทั้งโถงทางเดิน
“ระวังปากไว้หน่อยเถอะค่ะ โรคของเด็กคนนั้นก็ได้มาจากตระกูลขุนนางสูงส่งนั่นแหละ! มันคือโรคทางพันธุกรรมของมาร์เกอริตที่พวกคุณละโมบอยากได้นักหนาไม่ใช่หรือไง!”
“พอได้แล้ว คุณ มาดามแชลโลก็ใจเย็นลงก่อนเถิดครับ ตอนนี้พวกเราอยู่หน้าห้องคนป่วยไม่ใช่หรือ เด็กที่น่าสงสารคนนั้นจะได้ยินเอาหมด”
เมื่อท่านลอร์ดเดอวิลแลร์เข้ามาไกล่เกลี่ย ท่านป้าบ่นพึมพำต่อไปอีกพักใหญ่ก่อนจะเดินจากไปจนเสียงเงียบลง และในไม่ช้า เสียงพูดคุยของสองสามีภรรยาที่ลดระดับเสียงลงมาอีกคีย์หนึ่งก็ดังแว่วมา คอร์เดเลียยันกายลุกขึ้นด้วยใบหน้าซีดเซียวแล้วค่อยๆ เดินตรงไปที่หน้าประตู
กำลังโหลดความเห็น...