“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
“คงเป็นโรคนั้นจริงๆ ใช่ไหมคะ คำสาปของเงือก”
“เฮ้อ... คงเป็นเช่นนั้นแหละ”
“ฉันนึกว่าโรคนั้นหมดสิ้นไปแล้วเสียอีก... ก็นะ แม้แต่แมริลินเองก็ยังอยู่ดีๆ แท้ๆ แล้วจู่ๆ ก็เป็นเช่นนั้นขึ้นมา...”
มาดามเดอวิลแลร์เงียบเสียงไปครู่หนึ่งราวกับจิตใจกำลังสับสน หลังจากนั้นครู่หนึ่งจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงข่มอารมณ์คล้ายตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด
“ฉันสงสารเด็กคนนั้นนะคะ แต่ถึงอย่างไรก็ให้แต่งงานกับโจนาธานไม่ได้หรอกค่ะ หากเป็นโรคนั้นจริงอายุขัยก็คงเหลืออยู่อีกไม่เท่าไร เราจะรับเจ้าสาวที่เห็นอยู่ชัดๆ ว่าจะต้องตายเข้ามาไม่ได้หรอก”
“คุณคิดว่าผมจะคัดค้านหรือ ถึงไม่มีเรื่องนั้นผมก็คัดค้านการแต่งงานนี้มาตลอดอยู่แล้ว”
ท่านลอร์ดเดอวิลแลร์เอ่ยอย่างเหนื่อยหน่ายระอาใจ
“ถ้าหากตั้งแต่แรกตอนที่แมริลินจากไป เราพากลับมาแล้วชุบเลี้ยงเองก็ว่าไปอย่าง เด็กคนนั้นเติบโตขึ้นมาโดยสัมผัสกับสภาพแวดล้อมที่ต่ำต้อยและความทุกข์ยากมากเกินไป แม้จะไม่ใช่ความผิดของเด็กคนนั้น แต่สิ่งที่แปดเปื้อนไปแล้วย่อมยากที่จะลบล้างออกได้ ความโชคร้ายน่ะมักจะติดต่อกันเสมอ”
ถ้อยคำอันเยียบเย็นเหล่านั้นราวกับกรีดเฉือนหัวใจให้เป็นแผลตื้นๆ คอร์เดเลียจึงลูบอกของตนไปโดยไม่รู้ตัว แต่ก็ไม่มีหยาดเลือดซึมออกมา
“การที่พ่อของเด็กคนนั้นปฏิเสธข้อเสนอของคุณ บางทีอาจเป็นเรื่องโชคดีแล้วก็ได้นะคะ หากสุดท้ายต้องกลายเป็นเช่นนี้... พวกเรา ไม่สิ โจนาธานคงต้องแบกรับความโศกเศร้าที่หนักหนาเกินไปเป็นแน่ เพราะคงจะผูกพันกันมาก พวกเราสูญเสียฌองไปคนเดียวนั้นก็เพียงพอแล้ว”
คุณผู้หญิงพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะยังทำใจยอมรับความสูญเสียบุตรชายคนโตไปก่อนเวลาอันควรไม่ได้อย่างสิ้นเชิง คอร์เดเลียฟังเสียงของท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ที่กำลังปลอบโยนภรรยาแล้วค่อยๆ คลานกลับขึ้นเตียงไปอย่างหมดเรี่ยวแรง
ช่างเป็นห้องพักและเครื่องนอนที่ดีเกินตัวสำหรับสภาพของเธอในตอนนี้ เมื่ออ่านความรู้สึกผิดของสองสามีภรรยาเดอวิลแลร์ออกจากห้องที่ดีเกินไปสำหรับแขกไม่ได้รับเชิญซึ่งกำลังจะตาย คอร์เดเลียก็ยกแขนขึ้นมาบังดวงตาเอาไว้
ตอนเด็กๆ ที่บ้านของฉันก็เคยมีเตียงที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้เหมือนกัน แม้ว่าส่วนใหญ่แล้วท่านแม่มักจะนอนอยู่บนนั้นก็ตาม
ทว่าแม้จะต้องอยู่เคียงข้างท่านแม่ที่กำลังร่วงโรยราวกับดอกไม้ที่เหี่ยวเฉา คอร์เดเลียก็มีความสุขมากแล้ว
เพราะมันยังดีกว่าการไม่มีอยู่
ถ้าอย่างนั้น หากคอร์เดเลียหายไปจากโลกใบนี้ ใครกันเล่าจะรู้สึกเสียดายและอาลัย
เธอลองใคร่ครวญดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนแต่กลับไม่มีใครผุดขึ้นมาในความคิดเลยแม้แต่คนเดียวจนรู้สึกเศร้าจับใจ
หยาดน้ำตาไร้เสียงไหลรินลงมาอาบสองแก้ม
วันรุ่งขึ้น ทันทีที่ขึ้นรถม้า เธอก็ถูกตบหน้าฉาดใหญ่
“นังเด็กไร้ประโยชน์! ป่วยแล้วทำไมถึงซ่อนไว้ ฮะ! รู้ไหมว่าฉันต้องขายหน้ามากแค่ไหนเพราะแก!”
ท่านป้าเดือดดาลอาละวาดเกรี้ยวกราด ทว่าน่าแปลกที่มันไม่ได้น่ากลัวเหมือนอย่างเคย หรือเป็นเพราะรู้ว่าตัวเองจะต้องตายกันแน่นะ? รู้สึกราวกับว่าไม่มีอะไรในโลกนี้ที่จะทำให้ต้องตัวสั่นเทาได้เท่ากับเมื่อก่อนอีกแล้ว ประหนึ่งม่านแก้วที่เคยขวางกั้นระหว่างเธอกับโลกภายนอกได้แตกสลายลงไป
เมื่อเห็นใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเธอ ท่านป้าที่ตั้งท่าจะก่นด่าให้รุนแรงขึ้นกลับรู้สึกขนลุกตะขิดตะขวงใจจนต้องหุบปากลง ตลอดเส้นทางขากลับ ภายในรถม้าจึงมีเพียงความเงียบงันต่อเนื่องไป
ขณะที่หลานสาวผู้ป่วยไข้กำลังยันกายลุกขึ้นอย่างหมดแรง คอร์เดเลียที่ทอดสายตามองแผ่นหลังของท่านป้าซึ่งเดินลิ่วเข้าไปในคฤหาสน์ก็ค่อยๆ หลับตาลงแล้วลืมตาขึ้น ชะตากรรมของเธอเปลี่ยนไปในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน ความรู้สึกในร่างกายเหมือนไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป (แม้จะไม่มีเรี่ยวแรงเพราะกระอักเลือดออกมามากก็ตาม) จึงไม่อยากเชื่อเลยว่าจะต้องตายในไม่ช้า
จากนี้ไปจะต้องทำอย่างไรดีนะ?
แม้แต่เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
รู้สึกประหนึ่งสิ้นหวังไปหมด และในขณะเดียวกันก็รู้สึกคล้ายกับไร้ความรู้สึกใดๆ
เมื่อเดินโซซัดโซเซเข้าไปในคฤหาสน์ สายตาก็สบเข้ากับท่านพ่อที่กำลังนั่งสั่นขาอย่างกระวนกระวายเพื่อรอคอยข่าวตลอดทั้งวัน นี่คือใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมานานถึงครึ่งเดือน ชายคนนั้นคงได้ยินข่าวจากท่านป้าแล้วจึงทำหน้าบิดเบี้ยวทันทีที่เห็นหน้าลูกสาวที่ซีดเซียวไร้ชีวิตชีวาราวกับตุ๊กตา
ตอนที่เขาก้าวยาวๆ ตรงเข้ามา คอร์เดเลียอาจจะแอบมีความหวังอยู่บ้างเล็กน้อย
ไม่ใช่ความหวังตามสามัญสำนึกอย่างการมาฟูมฟายร้องไห้โฮว่าทำไมถึงต้องมาตายเอาป่านนี้ หรือพยายามดิ้นรนทุกวิถีทางเพื่อหาทางรักษาให้หาย แต่ขอแค่ให้ตกใจหรือรู้สึกผิดสักนิดก็ยังดี ให้สงสารเวทนาในความโชคร้ายของลูกสาวอาภัพคนนี้สักเพียงเศษเสี้ยวธุลีก็พอ
ก็นะ เรื่องโง่ๆ พรรค์นั้นนั่นแหละ
เธอยังคงแหงนหน้ามองท่านพ่อด้วยแววตาเหม่อลอยจนกระทั่งมือหยาบกร้านที่เหม็นกลิ่นเหล้ากระชากคอเสื้อของเธอขึ้นมา ใบหน้าที่แดงก่ำของเขาบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้
“ป่วยอย่างนั้นหรือ? จริงเรอะ! คงไม่ใช่ว่าแกล้งทำเพื่อไม่อยากแต่งงานหรอกนะ!”
ปฏิกิริยารุนแรงของท่านพ่อนั้นแทบจะใกล้เคียงกับความสิ้นหวัง แน่นอนว่าไม่มีใครในที่นี้ที่ไม่รู้ว่านั่นไม่ได้เกิดจากความรักที่มีต่อลูกสาว
“จริงสิ พี่ ช่างกล้าไปกระอักเลือดใส่หน้าสองสามีภรรยาเดอวิลแลร์ได้! โรคเดียวกับที่นังผู้หญิงคนนั้นเคยเป็นนั่นแหละ! เฮอะ แต่โรคนั้นคงไม่ติดต่อใช่ไหม?”
ท่านป้าตะโกนอย่างหงุดหงิดพลางทำหน้าขยะแขยงขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่ท่านพ่อกลับไม่แม้แต่จะหันไปมองแล้วเค้นเสียงพูดรอดไรฟันออกมา
“นั่นมันโรคทางพันธุกรรมจะติดได้ยังไง นังโง่เอ๊ย บัดซบ ถ้าอย่างนั้นการแต่งงานก็ล่มแล้วน่ะสิ? หือ? ท่อน้ำเลี้ยงสายเดียวของฉันกลายเป็นเชือกผุๆ ไปแล้วหรือไง!”
ร่างกายที่ถูกเขย่าอย่างรุนแรงทำให้เธอรู้สึกปวดศีรษะจนสะท้อนก้อง แม้จะพึมพำแผ่วเบาว่าเจ็บ แต่พวกเขาก็ไม่มีใครทำเป็นได้ยินเลยสักคน
“คงถูกถอนหมั้นแน่นอนแล้วใช่ไหม? ทางนั้นว่าอย่างไรบ้างล่ะ?”
“จะว่าอย่างไรได้ ก็โวยวายหาว่าเราคิดจะเอาเด็กป่วยไปขายน่ะสิ เฮอะ ทีแรกทำเป็นใจดีทำเป็นสูงส่งเสแสร้งสารพัด แต่พอรู้ว่าเด็กมันป่วยเข้าจริงก็ขวัญหนีดีฝ่อกันใหญ่ อย่างไรเสียก็ต้องยอมรับในความหน้าไหว้หลังหลอกของพวกขุนนางเขาล่ะนะ”
“เวรเอ๊ย แกปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้นได้ยังไง! ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อขวางไม่ให้ถอนหมั้นสิวะ! การแต่งงานครั้งนั้นมันมีมูลค่าตั้งเท่าไรกัน!”
“นังเด็กนี่ป่วยมันเป็นความผิดของฉันหรือไง! แล้วใครใช้ให้แกแต่งงานกับนังผู้หญิงขี้โรคนั่นเล่า!”
หัวใจเจ็บแปลบ คอร์เดเลียสับสนว่าความเจ็บนี้เกิดจากพิษไข้หรือเป็นเพราะวาจาเชือดเฉือนของพวกเขากันแน่ เธอหายใจไม่ออกจึงข่วนหลังมือของท่านพ่อ
“ปล่อยเถอะค่ะ...”
ท่านพ่อปล่อยเธอเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ากำลังเขย่าตัวลูกสาวอยู่ และโยนทิ้งไปอย่างหงุดหงิด สองพี่น้องมองลงมายังร่างที่ทรุดลงบนพื้นกระดานดั่งตุ๊กตาพังๆ พลางขบคิดอย่างหนักว่าจะจัดการกับสินค้าเลหลังชิ้นนี้อย่างไรดี
“บัดซบ แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้ วันที่ต้องคืนหนี้ก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ถ้าขายอีนี่ไม่ได้ ฉันก็จบกัน! พินาศแน่!”
“เอาไปขายเป็นเมียน้อยคนแก่ๆ ก็น่าจะมีคนซื้ออยู่หรอกมั้ง? ยังสาวแถมหน้าตาก็สะสวยนี่”
“คนบ้าที่ไหนจะอยากเข้าใกล้คนที่กระอักเลือดไม่หยุดวะ! มีแต่จะคิดว่าเป็นโรคติดต่อแล้วหนีเตลิดไปน่ะสิ บัดซบ แล้วพวกนั้นจะยอมรับเอาไปหรือเปล่า ไม่โดนด่ากลับมาก็บุญหัวแล้ว”
ท่านพ่อที่เกาหัวแกรกๆ พลันตาเป็นประกายแล้วเอ่ยคำพูดพล่อยๆ ออกมา ทำให้คอร์เดเลียที่กำลังไอโขลกๆ ถึงกับผงะเงยหน้าขึ้นมาทันที
“คงต้องขายคฤหาสน์หลังนี้แล้วล่ะ เอาไปประมูล ส่วนที่เหลือก็ค่อยหาทางแก้ขัดไปก่อนแล้วหนีไปจากที่นี่ซะ”
อ่า ไม่นะ
นี่คือมาร์เกอริตที่ท่านแม่รัก เป็นสิ่งเดียวที่ยังคงหลงเหลืออยู่สำหรับคอร์เดเลีย ต่อให้เป็นคฤหาสน์เก่าแก่ทรุดโทรมที่ใกล้จะพังมิพังแหล่ แต่มันก็เป็นศักดิ์ศรีและทรัพย์สินเพียงหนึ่งเดียวของเธอ
พอได้สติ เธอก็กอดขาท่านพ่อเอาไว้แน่นแล้ว อะ ไม่ได้นะคะ ท่านพ่อ ที่นี่ ที่นี่น่ะ...
มันเป็นการตัดสินใจที่โง่เขลา ตอนนี้เธอไม่มีมูลค่าในฐานะสินค้าแล้ว พวกเขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องปรานีเธออีกต่อไป เธอมองดูฝ่ามือที่ฟาดลงมาแล้วหลับตาลง
ฉันเหนื่อยเหลือเกินแล้ว
อ่อนล้าจนแทบจะทานทนไม่ไหว
อา ให้ตายไปเสียเลยยังจะดีกว่า
ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้อยากรับรู้ด้วยวิธีนี้เลยว่าที่ผ่านมาพวกเขาผ่อนปรนให้มากเพียงใดแล้ว แม้ทั่วทั้งร่างจะเจ็บปวดคล้ายกระดูกแหลกสลาย แต่คอร์เดเลียก็ยังมีชีวิตรอดมาได้อีกครั้ง ความเบื่อหน่ายอันคุ้นเคยกดทับลงมาบนศีรษะอย่างหนักหน่วง
“ได้ยินว่าแกจะตายแล้วเหรอ?”
เมื่อลืมตาขึ้นหลังจากนอนครางด้วยริมฝีปากที่แตกยับ ดอเรียที่ยืนกอดอกก็กำลังมองลงมายังเธอพลางแสยะยิ้มเยาะ พอเธอกะพริบตามองดูความมุ่งร้ายที่เอ่อล้นเป็นประกายในดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้น อีกฝ่ายก็ขมวดคิ้วมุ่น
สีหน้าของดอเรียดูคล้ายดีใจที่เห็นคอร์เดเลียตกต่ำลง แต่ในขณะเดียวกันก็ดูงุนงงกับสภาพของเธอที่ดิ่งลงสู่โศกนาฏกรรมอันเลวร้ายเกินไป ฉันควรจะโล่งใจกับปฏิกิริยาที่ยังดูเป็นมนุษย์มากกว่าพ่อแท้ๆ ดีไหมนะ? คอร์เดเลียไม่ได้ตอบอะไร ดอเรียจึงเบะปากแล้วประชดประชันขึ้นมา
“ทำเป็นวางก้ามอวดดีว่ามีคู่หมั้นเหมือนเจ้าชายขี่ม้าขาว สมน้ำหน้า สภาพดูไม่จืดเลย”
“...”
“ตอนนี้แกก็ไม่ได้ต่างอะไรจากฉันแล้ว เป็นแค่อีผู้หญิงไร้ค่าที่ไม่มีราคาค่างวดอะไรเลย ไม่สิ สภาพของแกน่ะแย่ยิ่งกว่าฉันเสียอีก อย่างน้อยฉันก็ยังมีร่างกายที่แข็งแรง ไม่ใช่หรือไง? ขอแค่จับผู้ชายได้สักคนฉันก็มีลูกได้แล้ว แต่แกน่ะ ต่อให้ถูกขายไปก็คงมีลูกไม่ได้หรอก ด้วยสภาพร่างกายนั่นน่ะ”
“...”
“ถึงคลอดออกมาได้แล้วจะมีประโยชน์อะไร? ก็คงคลอดเด็กขี้โรคออกมาเหมือนแกอีกนั่นแหละ ได้ยินว่าโรคนั่นแม่ของแกส่งต่อมาให้ไม่ใช่หรือไง?”
คำพูดประโยคนี้ทำให้สีหน้าของคอร์เดเลียที่นิ่งเฉยมาตลอดแปรเปลี่ยนไป เมื่อเห็นดังนั้น ดอเรียก็ชะงักไปเป็นครั้งแรกก่อนจะขึ้นเสียงเย้ยหยันด้วยความโมโห
“ฉันพูดอะไรผิดไปหรือไง? มันเป็นเรื่องจริงนี่”
“ทำแบบนี้ไปทำไม?”
“อะไรนะ?”
“ทำร้ายจิตใจฉันแล้วเธอจะได้อะไรขึ้นมา มันทำให้เธอรู้สึกดีนักหรือไง? ถ้าฉันร้องไห้ เธอจะยอมหยุดแล้วออกไปใช่ไหม?”
กำลังโหลดความเห็น...