คลังเรื่องภารกิจเร็ว ๆ นี้มาแรงเสนอเรื่องที่อยากให้แปลตารางอัป
–
ลูมอนโซ่ (ลูม่อน) · ผู้รักการอ่านมังฮวาและนิยายอ่านเวอร์ชันต้นฉบับและแปลไทยได้ตามลิงก์ในแต่ละเรื่อง
มังฮวาโรแมนติกมังฮวาโรแมนติกแฟนตาซีมังฮวาแฟนตาซีมังฮวาดราม่ามังฮวาคอมเมดี้มังฮวาแอ็กชันมังฮวาวัยเรียนมังฮวาBL
ข้อมูลเว็บและติดต่อ
ข้อกำหนดการใช้งานนโยบายเหรียญและการคืนเงินความเป็นส่วนตัวเหรียญติดต่อเรา
18+

เนื้อหาสำหรับผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป

“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้

กลับหน้าแรก

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก ตอนที่ 11

ตอน 11

ถ้าหล่อนยอมไสหัวออกไปจากห้องนี้เสียเดี๋ยวนี้ จะให้แกล้งบีบน้ำตาสักหยดก็ยังได้ ทว่าพอเห็นท่าทีเหนื่อยหน่ายของคอร์เดเลีย ดอเรียกลับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโมโหขึ้นมาดื้อๆ แล้วก้าวพรวดเข้ามาคำราม

“นี่คิดจะมาทำเป็นสูงส่งอะไรอีก อยากตายหรือไง?”

“ฉันทำเป็นสูงส่งงั้นเหรอ”

“ทั้งน้ำเสียงของแก! สีหน้าแบบนั้น! ท่าทางที่มองฉันเหมือนมองขยะ! ทั้งหมดนั่นแหละ! ตั้งแต่หน้าตาไปจนถึงสายตาที่มองคนอื่น แกดูถูกฉันตลอดเวลาเลยไม่ใช่หรือไง! คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง? เพราะอย่างนี้แกถึงได้โดนทุบตีอยู่ตลอดเวลา!”

ดอเรียระเบิดอารมณ์โกรธออกมา และคำพูดเหล่านั้นก็ละม้ายคล้ายกับคำพูดของทุกคนในบ้านหลังนี้ ตอนเด็กๆ เธอเคยคิดว่าตัวเองคงทำอะไรผิดไปจริงๆ จึงระมัดระวังและคอยตีกรอบทุกการกระทำของตัวเองตามคำพูดเหล่านั้น เผื่อว่าพวกเขาจะรักฉันขึ้นมาบ้าง

ทว่าพวกเขากลับยิ่งเยาะเย้ยและมองเธออย่างไร้ค่า การเหยียดหยามกลายเป็นความเคยชินที่เกาะติดอยู่บนผิวหนัง คำพูดของท่านลอร์ดเดอวิลแลร์ถูกต้องแล้ว ความโชคร้ายนั้นติดต่อกันได้ โดยที่ฉันไม่รู้ตัว

ไม่สิ หากพูดให้ถูกต้องคือ ความโชคร้ายนั้นถูกสั่งสมและเรียนรู้ต่างหาก

เฮ้อ เสียงถอนหายใจหลุดรอดออกมา พอคอร์เดเลียเริ่มหัวเราะหึๆ อีกฝ่ายก็เบิกตากว้าง ด้วยสีหน้าราวกับคิดว่าได้ยินว่าป่วยเป็นโรคจะตายแล้วนี่ เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร

“ดอเรียก็แค่เกลียดฉันเท่านั้นแหละ”

“อะไรนะ?”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ฉันก็คงไม่ควรเกิดมาตั้งแต่แรก แต่ท่านพ่อของฉันไปล่อลวงท่านแม่จนได้แต่งงานและให้กำเนิดฉันมา แล้วท่านป้ากับพวกเธอก็เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ไม่ใช่เหรอ ไม่มีใครเชิญพวกเธอมาสักคน ไม่มีใครเลยสักคน ในเมื่อเกลียดกันขนาดนี้แล้วจะมาทำไมล่ะ?”

คำพูดและการกระทำทุกอย่างของพวกเขาล้วนขัดแย้งกัน ยามเหยียบย่ำก็รู้สึกเหนือกว่า แต่พอนำไปแสดงต่อสายตาคนภายนอกกลับเชิดหน้าชูตาโดยอาศัยตระกูลที่พังยับเยินด้วยรอยเท้าของพวกเขาเองและคอร์เดเลีย อีกทั้งยังกัดกินมรดกอันซีดจางจนไม่เหลือซาก และกระหายที่จะขายทอดตลาดเพื่อหาเงินจนตาเป็นมัน

ฉันเกลียดพวกเขาที่น่ารังเกียจและน่าขยะแขยง พอๆ กับที่เกลียดตัวเอง ไม่สิ ยิ่งกว่านั้นเสียอีก

ท่านป้าบอกว่าสองสามีภรรยาเดอวิลแลร์เสแสร้ง แต่คนพวกนี้ต่างหากที่เป็นปีศาจหน้าเลือดตัวจริง อย่างน้อยสองคนนั้นก็ยังรู้สึกผิดต่อความเสแสร้งของตัวเองบ้าง

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ดวงตาอันหม่นหมองไร้ประกายกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมา พอดวงตาที่เขียวช้ำจากการถูกทำร้ายจ้องมองตรงไป ดอเรียก็เกือบจะผงะถอยหลังไปด้วยความตกใจ

ราวกับคำกล่าวที่ว่าเมื่อคนเรารู้วันตายของตัวเองก็จะเปลี่ยนไป ในดวงตาที่เคยไร้เรี่ยวแรงและเซื่องซึมอยู่เสมอนั้น ดูเหมือนจะมีประกายแสงสีฟ้าครามวาววับขึ้นมาแวบหนึ่ง ราวกับสายตาของสิ่งมีชีวิตสีขาวอันงดงามที่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากใต้ท้องทะเลยามค่ำคืน ดอเรียที่ชะงักหวาดหวั่นไปชั่วขณะกับแววตาเหนือมนุษย์คู่นั้นกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะแผดเสียงเกรี้ยวกราด

“อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลย! แกรู้ตัวอยู่แล้วใช่ไหมว่าป่วยเป็นโรคร้ายจะตายน่ะ? โกหกมาตลอดเลยสิ ทั้งที่แค่อยากออกไปจากบ้านหลังนี้จนถึงขั้นต้มตุ๋นแท้ๆ!”

ถุงใบหนึ่งที่ดอเรียขว้างมาตกกระทบหน้าผากก่อนจะร่วงลง คอร์เดเลียจึงตระหนักได้ว่านั่นคือถุงยาที่เธอพยายามตามหาแทบตาย

หากได้กินยานั่นตอนที่อาการเริ่มกำเริบ โรคของเธอจะไม่ปะทุขึ้นมาใช่ไหม?

ไม่มีทางรู้ได้เลย เพราะเธอไม่ได้กินยาในเวลาที่จำเป็น

“แกเดินชนฉันแล้วทำตกไว้เองไม่ใช่หรือไง นึกว่าอะไร ที่แท้ก็ยานั่นเหรอ?”

“...หา?”

“อะไร?”

“เธอเก็บสิ่งนี้ได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ดอเรียพ่นลมหายใจออกทางจมูก ภาพของอีกฝ่ายที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างหน้าราวกับมีอะไรจะพูดตอนที่เธอขึ้นรถม้าไปอย่างล่าช้าผุดขึ้นมาในหัว

“ไม่มีของพรรค์นี้สักชิ้นมันจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรนักหนา? แค่แต่งหน้าไม่สวยคงไม่ถึงกับถูกถอนหมั้นหรอก ไม่นึกเลยนะว่าจะแอบพกยาติดตัวไว้อย่างมีเลศนัยแบบนี้”

ในวินาทีที่เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวอันต่ำช้าและเปี่ยมด้วยความมุ่งร้ายอันบริสุทธิ์ เสียงวิ้งดังลั่นสะท้อนอยู่ในหัว พอดึงสติกลับมาได้ ดอเรียก็ล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับส่งเสียงกรีดร้องโดยมีเลือดไหลอาบหน้าผาก หา? เมื่อตื่นตระหนกจนจะยกมือขึ้นขยี้ตา เธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นล็อกเกตเปื้อนเลือดเหนียวเหนอะหนะอยู่ในมือ นี่มันอะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น? ขณะที่เธอกำลังทำอะไรไม่ถูกและก้าวเข้าไปหาอย่างลนลาน ดอเรียก็แผดเสียงลั่นพร้อมกับชี้นิ้วมา

“อีผู้หญิงบ้าเอ๊ย! แกจะฆ่าคนหรือไง? เสียสติไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม!”

“หา?”

ฉันเนี่ยนะ?

คอร์เดเลียสับสนจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองสลับไปมาระหว่างมือที่เปื้อนเลือดของตนกับลูกพี่ลูกน้องที่กรีดร้องโวยวาย เธอคือคอร์เดเลียผู้อ่อนโยนที่ไม่เคยคิดจะต่อต้านพวกเขาเลยแม้แต่น้อยตลอดชีวิตที่ถูกกดขี่ข่มเหงมา ในระหว่างที่กำลังงุนงงจนไม่อยากเชื่อตัวเอง ท่านป้าที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาตามเสียงเอะอะก็ตะโกนลั่น

“ทำไมถึงได้เอะอะโวยวายกันขนาดนี้?”

“มะ แม่! ยัยนั่นพยายามจะฆ่าหนู!”

เธอซ่อนมือที่กำล็อกเกตเปื้อนเลือดไว้ด้านหลังตามสัญชาตญาณ แล้วกะพริบตาปริบๆ อย่างเซ่อซื่อเหมือนเช่นเคย ท่านป้าขมวดคิ้วแน่นพลางจ้องเขม็งไปยังลูกสาวที่กำลังร้องไห้คร่ำครวญ

“พูดจาไร้สาระอะไรกัน? ยัยเด็กนั่นจะฆ่าแกได้ยังไง? รูปร่างก็ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของแกด้วยซ้ำ”

“หนูบอกว่ายัยนั่นจะทิ่มตาหนูจริงๆ นะ!”

ดอเรียแผดเสียงลั่น ทว่าเมื่อมองใบหน้าที่บวมช้ำจากการถูกทุบตีของคอร์เดเลียซึ่งเอาแต่ส่ายหน้าปฏิเสธด้วยแววตาหวาดกลัวแล้ว มันกลับดูเหมือนการแกล้งทำสำออยไปเสียสิ้น

แน่นอนว่าเรื่องที่ดอเรียได้รับบาดเจ็บนั้นเป็นความจริง แต่สำหรับคนที่รู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างหลานสาวผู้อ่อนแอขี้ขลาดที่แม้บางครั้งจะหาเรื่องให้โดนตี กับลูกสาวตัวร้ายผู้ก้าวร้าวของตน ย่อมมองว่าเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ ยิ่งไปกว่านั้น เด็กผู้หญิงที่เพิ่งกระอักเลือดจนหมดสติไปเมื่อครึ่งวันก่อนเนี่ยนะ? ท่านป้าพ่นลมหายใจเยาะเย้ยแล้วเดินออกจากห้องไป

“หนวกหูจริง อย่ามาทำตัวอาละวาดแล้วไปนอนได้แล้ว แกทำเอาฉันตื่นหมดเลยเนี่ย”

“แม่!”

ดอเรียสะบัดหน้าหนีแล้วจ้องมองคอร์เดเลียที่ยืนนิ่งงันด้วยสายตาที่เจือปนความโกรธและความหวาดกลัวอยู่บ้าง ก่อนจะรีบก้าวเท้าตามแม่ออกไปอย่างรวดเร็ว

ในห้องที่เงียบสงบลง คอร์เดเลียที่ถูกทิ้งไว้ตามลำพังพลันรู้สึกงุนงง เธอไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เธอเหม่อมองมือทั้งสองข้างของตนที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่ แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาลูบไล้มือน้อยๆ ที่เคยคิดจะทำร้ายคนอย่างอ่อนโยน

ลมราตรีพัดพาให้ม่านโปร่งแสงพองฟู กระจกบานเก่าของท่านแม่ที่แขวนอยู่บนผนังสะท้อนภาพหญิงสาวผู้มีสีหน้าเหือดแห้ง ใบหน้าที่เปรอะเปื้อนแสงจันทร์อันเปียกปอนดูซีดเผือด

เธอค่อยๆ เช็ดเลือดออกแล้วเปิดล็อกเกตออกดู หลังจากจ้องมองภาพเหมือนของโจนาธานผู้เป็นคู่หมั้นอยู่นาน เธอก็ค่อยๆ ดึงมันออกจากใต้กระจกอย่างระมัดระวัง ภาพเหมือนเสี้ยวหน้าของท่านแม่ที่ซ่อนอยู่ด้านใต้พลันปรากฏแก่สายตา ภาพที่เธออยากพกติดตัวไว้เสมอแต่ไม่ค่อยได้หยิบมามองบ่อยนักเพราะน้ำตาและความคิดถึงจะเอ่อล้นขึ้นมาทุกครั้ง เธอยื่นมือไปลูบไล้ใบหน้าของท่านแม่ก่อนจะปิดล็อกเกตลง

แปะ ภาพเหมือนของโจนาธานร่วงหล่นลงบนพื้น

เพียงวันเดียวก่อนหน้านี้ เธอยังทะนุถนอมมันราวกับเป็นเครื่องรางที่จะคอยปกป้องเธออยู่เลย ทว่ายามนี้กลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรแล้ว หรือจะพูดให้ถูกคือมันดูไร้ประโยชน์ไปเสียแล้ว ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่โรคกำเริบขึ้นมา ตัวเธอจะแปลกไปสักหน่อย แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรือ บาทหลวงเคยกล่าวไว้ว่าคนเราจะเปลี่ยนไปก็ต่อเมื่อถึงเวลาตายนี่นะ

กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง ราวกับมีเสียงกระดิ่งดังกังวานมาจากที่ไหนสักแห่ง

◆ ◆ ◆

“เด็กน้อย เด็กน้อย รีบมาหาพวกเราสิ”

เสียงใสกระจ่างอันชวนฝันราวกับกำลังหัวเราะคิกคักกระตุ้นเร้าเธออีกครา

รีบมาสิ พวกเรารอเจ้าอยู่ มาหาพวกเราเถอะ

แม้เสียงหลอนจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง แต่คอร์เดเลียก็ไม่ได้ยกมือขึ้นอุดหู ราวกับเธอรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าการทำเช่นนั้นไร้ประโยชน์ กลับกันเธออยากจะเอ่ยถามเหลือเกิน

พวกคุณเป็นใคร ต้องการอะไรจากฉันกันแน่ จะให้ฉันไปที่ไหนกัน

ทันใดนั้นพวกนั้นก็พากันหัวเราะ

“สู่ท้องทะเล”

“สู่บ้านเกิดของเรา”

ทะเล

ทะเล

หากไปยังท้องทะเล จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างหรือเปล่านะ

คอร์เดเลียนึกถึงตำนานเงือกและเรื่องเล่าของบรรพบุรุษที่ท่านแม่เคยร้องเป็นเพลงกล่อมเด็กให้ฟัง

แล้วภาพฉากหนึ่งก็วาบขึ้นมาในห้วงความคิดดั่งสายฟ้าแลบ

“ว่ากันว่าจนถึงตอนนี้ราชินีแห่งท้องทะเลคาลิปโซก็ยังคงรอคอยลูกสาวของตนอยู่ ถึงแม้จะเป็นผู้ทรยศแต่นางก็ยังรักลูกสาวอยู่ดี ทว่าจนกระทั่งตาย เจ้าหญิงก็มิอาจกลับคืนสู่ท้องทะเลเพื่อไปตามหาแม่ได้เลย”

“ทำไมหรือคะ?”

“เพราะความอับอายอย่างไรเล่า เพราะความน่าเวทนา หากทำให้คนที่ตนรักต้องเจ็บปวดก็จะเป็นเช่นนั้นแหละจ้ะ”

คอร์เดเลียรู้ดีว่าท่านแม่กำลังนึกถึงท่านพ่อ แต่เธอก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“เพราะคาลิปโซรู้ว่าลูกสาวเป็นเช่นนั้น จึงได้เปิดเส้นทางสู่อาณาจักรใต้สมุทรเอาไว้แห่งหนึ่ง มันคือใจกลางของโลกและเป็นดินแดนอันลี้ลับแห่งสุดท้ายที่ยังหลงเหลืออยู่ เกาะแห่งนั้นมีทั้งแนวปะการังนานาชนิดจากแปดมหาสมุทร มีฝูงปลาแสนสวยและสัตว์ประหลาดแหวกว่าย บนหาดทรายสีชมพูอ่อนมีเปลือกหอยมุก อัญมณีเจ็ดสี และเม็ดไข่มุกเกลื่อนกลาดประหนึ่งก้อนกรวด บนท้องฟ้าก็มีแสงออโรราพาดผ่านอยู่ตลอดเวลา”

ดินแดนแห่งนั้นงดงามไม่ต่างจากสรวงสวรรค์ เมื่อลูกสาวเอ่ยปากว่าอยากไปที่นั่นบ้าง ผู้เป็นแม่ก็ยิ้มพลางส่ายหน้า

“ลูกยังไปไม่ได้หรอก”

“ทำไมหรือคะ?”

“วิญญาณของเงือกทั้งมวลจะมารวมตัวกันที่เกาะแห่งนั้น เพื่อใช้ชีวิตอันเป็นนิรันดร์ ลูกควรจะได้ใช้ชีวิตแบบมนุษย์ต่อไปอีกหน่อยไม่ใช่หรือ”

การจะไปยังเกาะแห่งนั้นได้ ข้อแรก ลูกต้องได้รับคำเชิญเสียก่อน

ข้อที่สอง ลูกต้องมีกุญแจ

กุญแจหรือคะ?

เมื่อเด็กหญิงเอ่ยถาม มุมปากสีชาดของท่านแม่ก็ยกยิ้มขึ้น

“เรื่องนี้เป็นความลับนะ คอร์เดเลีย”

กุญแจดอกนั้นก็คือ...

ในระหว่างที่กำลังหอบหายใจอยู่ท่ามกลางสติอันเลือนราง เสียงของสัตว์เดรัจฉานอันน่ารังเกียจก็ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง มันเป็นความรู้สึกสยดสยองเหมือนมีตะขาบไต่ยั้วเยี้ยไปทั่วทั้งร่าง กรี๊ด! เธอเผลอกรีดร้องและดิ้นรนขัดขืนโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงอันน่าขยะแขยงจึงตวาดเสียงต่ำอย่างดุดัน

“หุบปาก! ฉันกำลังจะทำเรื่องดีๆ ให้แกอยู่นี่ไง!”

[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรักจบตอน 11
อ่านตอน 12 ต่อ
อ่านตอนล่าสุดได้ที่ลงถึงตอน 238
↗Readtoon
☆ ให้คะแนน / เขียนรีวิวเรื่องนี้

ความคิดเห็นตอนนี้

กำลังโหลดความเห็น...

ดูความเห็นทุกตอนของเรื่องนี้
‹ ตอน 10กลับหน้าเรื่อง
ตอน 10ตอน 12