“[นิยาย] หางเงือกพันธนาการรัก” มีฉากหรือเนื้อหาสำหรับผู้ใหญ่ กดยืนยันเพื่อเข้าชม เว็บจะจำไว้ในเบราว์เซอร์นี้
พลันลืมตาขึ้น ภาพอันน่าสะพรึงกลัวก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ชายร่างใหญ่กำลังกดทับร่างของเธอไว้ กลิ่นกายอันโสโครกเฉพาะตัวของมอริสทำให้รู้สึกคลื่นเหียนตีตื้นขึ้นมา เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ท้องไส้ก็ยิ่งปั่นป่วนแทบพะอืดพะอม
ในที่สุดลูกพี่ลูกน้องผู้ไร้ยางอายก็บุกมาเพื่อจะย่ำยีเธอ
“ไม่นะ! ไม่!”
“เฮ้ย! เฮ้ย! ถึงยังไงแกก็ต้องตายอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงวะ!”
เมื่อมอริสเอามืออุดปากแล้วแผดเสียงเกรี้ยวกราด ร่างของคอร์เดเลียก็ชะงักแข็งทื่อ มอริสลูบคลำไปตามร่างกายผ่านชุดนอนพลางพร่ำวาจาหว่านล้อม คอร์เดเลียตัวสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกถึงเรือนร่างที่กำลังถูกลบหลู่เหยียดหยาม
“แม่บอกว่าแกป่วยใกล้ตายจะอยู่ได้อีกไม่นานไม่ใช่เหรอ ก่อนตายได้สนุกกันสักหน่อยก็ดีกับทั้งแกทั้งฉันไม่ใช่หรือไง หืม โดนถอนหมั้นไปแล้วยังจะต้องหวงตัวไปทำไมอีก”
ใบหน้าน่ารังเกียจที่กำลังแสยะยิ้มชวนให้ขนพองสยองเกล้า เธอใช้มือคลำไปทั่วเตียงอย่างลนลาน ขณะที่มอริสยังคงพล่ามต่อไปไม่หยุด
“ยังไงพวกเขาก็บอกว่าจะส่งแกไปให้พวกเจ้าหนี้หน้าเลือดที่กำลังจะมาทวงอยู่แล้ว ไปที่นั่นคงโดนป่นปี้สารพัดสารพัน ให้ฉันเป็นคนแรกของแกไม่ดีกว่าหรือไง แบบนั้นมันก็ดีกว่าสำหรับแกไม่ใช่เหรอ”
แฮ่ก แฮ่ก ถ้าทำตัวดีๆ ฉันอาจจะยอมแต่งงานด้วยก็ได้นะ ตัวฉันแต่งงานใหม่อีกสักรอบก็ไม่ได้แย่อะไร เพราะงั้นอย่าคิดว่าเป็นการติดหนี้บุญคุณเลย...
มอริสที่กำลังพล่ามเรื่องไร้สาระพลันร้องลั่นแล้วล้มคว่ำลงไป เขาสะบัดศีรษะที่มึนชาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะถูกฟาดซ้ำเข้าให้อีกทีจนต้องร้องโอ๊ก แม้จะตะลึงงันเมื่อพบว่าสิ่งของที่หนักแน่นแต่นุ่มนิ่มนั้นคือตุ๊กตาหมี ทว่าเมื่อเห็นคอร์เดเลียผู้ไร้ความรู้สึกยกรูปปั้นทูตสวรรค์ขึ้นเหนือศีรษะ เขาก็อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง
แสงจันทร์อันเย็นเยียบที่สาดส่องลงมาครึ่งหนึ่งบนใบหน้าทำให้เธอดูราวกับแม่มดแห่งท้องทะเลแสนงดงามผู้กลืนกินมนุษย์
จากนั้นริมฝีปากอวบอิ่มของเธอก็ขยับเอื้อนเอ่ย
“ไปตายซะ”
ฟึ่บ วัตถุหนักอึ้งแหวกผ่านอากาศไป
พลั่ก พลั่ก หลังเสียงเนื้อแตกดังสะท้อน ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมโดยมีเพียงเสียงครางแผ่วเป็นระยะ ตุบ รูปปั้นทูตสวรรค์เปื้อนเลือดร่วงหล่นลงบนพื้น
คอร์เดเลียพยายามสงบลมหายใจที่หอบกระชั้นพลางโอบกอดตุ๊กตาหมีเจเจเอาไว้ด้วยมือที่สั่นเทา มากกว่าการเกือบถูกข่มเหง คือหัวใจที่เต้นระรัวด้วยความตระหนักรู้ว่านี่เป็นครั้งแรกที่เธอลงมือทำร้ายคนอื่นด้วยสติสัมปชัญญะอันแจ่มชัด แล้วความรู้สึกหลังจากนั้นล่ะ นั่นสินะ บอกตามตรง...
มันไม่ได้แย่เลย
ราวกับแรงกระตุ้นที่ถูกกดข่มมานานหลายปีได้รับการปลดปล่อยออกมาในที่สุด เธอถึงกับรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด เมื่อรู้สึกว่าริมฝีปากกระตุกแปลกๆ จึงลองเอามือแตะดู ก็พบว่ามุมปากยกยิ้มขึ้นจนสัมผัสได้ถึงฟันขาวสะอาด เธอกำลังยิ้มอยู่ เธอปาดรอยเลือดที่กระเซ็นเปรอะแก้มออกลวกๆ แล้วใช้ปลายเท้าเขี่ยร่างของมอริสที่กำลังชักกระตุกเป็นระยะเบาๆ แม้เลือดจะไหลนองข้นคลั่ก แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด
เพราะไอ้ระยำนี่มันยังไม่ตายเหรอ เพราะคิดว่าคงไม่ถึงตายอย่างนั้นหรือ ไม่เลย ไม่ใช่หรอก
ถ้าเป็นไปตามที่พวกนั้นพูดล่ะก็ ใช่แล้ว
ถึงยังไงก็ต้องตายในเร็ววันอยู่แล้ว มีอะไรให้ต้องกลัวอีกล่ะ หากไม่ไหวจริงๆ ก็แค่ชิงตายไปเสียตามกำหนดก็สิ้นเรื่อง
เธอกะพริบตาช้าๆ
แน่นอนว่าอาการสั่นเทายังไม่ได้เลือนหายไป ทว่าตลอดชั่วชีวิตที่ผ่านมา เธอไม่เคยรู้สึกถึงอิสรภาพที่เปี่ยมล้นเช่นนี้มาก่อนเลย เธอไม่รู้สึกเสียใจเลยสักนิด บอกตามตรงว่าต่อให้ไอ้สวะนี่ตายไป เธอก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน
อ่า แต่ถ้าต้องเข้าคุกหรือถูกตัดสินประหารชีวิตเพราะไอ้สารเลวพรรค์นี้ มันคงจะอยุติธรรมไปหน่อย
ความจริงข้อนั้นทำให้เธอรู้สึกหวาดผวาขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะความผิดฐานพยายามฆ่า
ถ้าหากวาระสุดท้ายของฉันต้องจบลงอย่างย่ำแย่และโสมมเหมือนอยู่ในท่อระบายน้ำไปจนถึงที่สุดล่ะจะทำอย่างไร หากมันต้องดูน่าเวทนาและน่าสมเพช ราวกับถูกกำหนดไว้ตั้งแต่ลืมตาดูโลกว่าต้องจมปลักอยู่กับ ‘ความอัปภาคย์’ จนโงหัวไม่ขึ้นล่ะ
หากฉันต้องกลายเป็นหลักฐานยืนยันถึงชีวิตอันแสนอาภัพนี้ ฉันจะทำอย่างไรดี
ท่านตาผู้เงียบขรึมแต่เป็นห่วงอนาคตของหลานสาวจากใจจริง ความรักของท่านแม่ผู้มอบความรักและทำให้ฉันได้มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ รวมถึงคุณค่าของคนเหล่านั้น ก็จะพลอยแปรเปลี่ยนเป็นสิ่งปฏิกูลไร้ค่าเพราะเธอไปด้วย
แม้คนอื่นจะไม่ยอมรับ แต่เมื่อเธอมองย้อนกลับมาดูตัวเอง เธอก็หวังว่าช่วงสุดท้ายของชีวิตจะไม่ต้องน่าเวทนาถึงเพียงนี้
ขออย่าให้มีแต่ความทุกข์ระทมเลย เธออยากจะสัมผัสได้ถึงความสุข ความรื่นรมย์ ความงดงาม ความอัศจรรย์ใจ คำสรรเสริญ และความปีติยินดี แม้เพียงเศษเสี้ยวก็ยังดี
ฉัน... ไม่อยากตายอย่างทุกข์ทรมาน
วินาทีที่ตระหนักถึงความปรารถนาลึกๆ ในใจที่ไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ คอร์เดเลียก็ลากกระเป๋าเดินทางใบเก่าออกมาจากมุมห้องราวกับผีเข้า แล้วเริ่มกวาดข้าวของลงไปอย่างบ้าคลั่ง
ในวัยเยาว์ เธอเคยจินตนาการถึงการก้าวเดินจากไปพร้อมกับความฝันที่จะออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วโลกนับครั้งไม่ถ้วน หากก่อนที่ท่านแม่จะจากไป การกระทำนั้นเป็นเพียงจินตนาการไร้เดียงสาของเด็กคนหนึ่ง หลังจากนั้นมันก็คือหนึ่งในหนทางหลบหนีความจริงอันสิ้นหวังเพื่อที่จะลืมเลือนโลกแห่งความเป็นจริง
เมื่อภาพฝันเหล่านั้นแปรเปลี่ยนเป็นความจริง เธอจัดแจงทุกสิ่งที่จำเป็นอย่างรวดเร็วด้วยความเยือกเย็นอันน่าประหลาดจนแม้แต่ตัวเองยังต้องตกใจ เงินค่าเดินทางที่เธอทนยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อเก็บรักษาไว้ใช้ในงานแต่งงานกับโจนาธาน แผนที่โลก เสื้อคลุมตัวหนา รองเท้าบูตหนัง ถุงยาที่เหลืออยู่ ข้าวของดูต่างหน้าของท่านแม่ที่พอจะมีราคา... และ... เจเจ
หลังจากกดท้องอันหนักอึ้งของตุ๊กตาหมีลงไปแน่นๆ เพื่อความแน่ใจ คอร์เดเลียก็เก็บสัมภาระสำหรับการเดินทางเสร็จสิ้นในชั่วพริบตา
เธอกวาดสายตามองทัศนียภาพอันคุ้นเคยในห้องเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเปิดประตูห้องออกไปด้วยมือที่สั่นเทา
ประหนึ่งนักโทษที่ถูกจองจำมาเนิ่นนานตัดสินใจแหกคุก หัวใจของเธอพองโตด้วยความปรารถนาอันแปลกประหลาด แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่อาจล่วงรู้ได้เลยว่าสิ่งที่ลอยล่องขึ้นมาประหนึ่งบอลลูนลมร้อนอันงกๆ เงิ่นๆ นั้นจะลอยสูงขึ้นไปได้ถึงเพียงไหน
แม้จะต้องมีจุดจบเหมือนกับวีรบุรุษผู้ละโมบหมายปองดวงอาทิตย์จนต้องร่วงหล่นลงสู่ผืนดิน แต่เมื่อเปลวเพลิงได้จุดประกายขึ้นมาแล้ว มันก็ไม่อาจหยุดยั้งได้อีกต่อไป
เพราะในยามนี้ เธอไม่หลงเหลือสิ่งใดอื่นอีกแล้ว
แอ๊ด ทันทีที่ประตูเปิดออกและเธอก้าวเท้าแรกออกไป เสียงอุทานก็หลุดรอดออกมา คอร์เดเลียที่กำลังจะเดินจากไปพลันชะงัก เธอเอี้ยวตัวกลับมาครึ่งหนึ่งแล้วถ่มน้ำลายรดใส่หน้ามอริส ลูกพี่ลูกน้องที่นอนหมดสติอยู่ดังเพลียะ
จากนั้นเธอก็ออกเดินทางมุ่งสู่โลกภายนอกด้วยความรู้สึกที่ปลอดโปร่งขึ้นอีกนิด
ในแวดวงสังคมชั้นสูงของคาติชามีเรื่องเล่าขำขันเช่นนี้แพร่สะพัดอยู่
หากมองหาผู้ที่โชคดีที่สุดในยุคสมัยนี้ จงดูโนอาห์ ทิวดอร์เถิด
การได้เกิดมาเป็นบุตรชายคนรองของตระกูลทิวดอร์ซึ่งเป็นตระกูลชั้นยอดของจักรวรรดิอย่างแท้จริงนับเป็นพรอันประเสริฐจากพระเจ้าอยู่แล้ว ทว่าการสอบจบการศึกษาด้วยคะแนนอันดับหนึ่งจากโรงเรียนนายร้อยแห่งจักรวรรดิ การเป็นผู้ชนะเลิศมากที่สุดในสโมสรโปโลหลวง การได้รับแต่งตั้งเป็นนายทหารเรือที่อายุน้อยที่สุด ตลอดจนการปราบปรามกบฏในอาณานิคมได้ในปีแรกที่เข้ารับราชการจนได้รับเหรียญตรารอยัลกลอรีด้วยวัยที่น้อยที่สุดเช่นกัน ประวัติผลงานเหล่านี้ล้วนเป็นผลมาจากสติปัญญาอันล้ำเลิศและความสามารถอันเพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊ของเขาทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากปลดประจำการจากกองทัพอย่างเป็นทางการ เขายังก่อตั้งธนาคารเรเวนขึ้นมาและกวาดเงินทองเข้ากระเป๋าเป็นกอบเป็นกำด้วยสัญชาตญาณด้านการลงทุน อีกทั้งยังมีสายตาอันเฉียบแหลมในฐานะนักสะสมผลงานศิลปะที่สืบทอดมาจากมารดา จนทำให้ทุกคนในวงการศิลปะต่างกระวนกระวายใจเพื่อหาทางผูกสัมพันธ์กับเขา ชายหนุ่มผู้ดูสมบูรณ์แบบจนเกินจริงผู้นี้ยังมีอายุอยู่ในช่วงวัยหนุ่มแน่น
ผู้คนที่ได้พบเห็นชายผู้มีข่าวลือหนาหูผู้นี้เป็นครั้งแรกต่างพากันอุทานด้วยความทึ่งเหมือนกันทุกคน นั่นเป็นเพราะใบหน้าอันงดงามของเขา ชายหนุ่มผู้ได้รับสายเลือดแห่งความงามสืบทอดมาจากทั้งมารดาผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นดอกลิลลี่แห่งดูฟอลต์ และบิดาผู้หล่อเหลาดั่งเทพแห่งดวงจันทร์ในตำนานปรัมปรา มีความงดงามเปี่ยมเสน่ห์มนตร์สะกดจนทำให้หัวใจของทุกคนเต้นระรัว
และผู้คนที่ได้พบกับโนอาห์ ทิวดอร์โดยตรงก็มักจะเปลี่ยนจากความชื่นชมเป็นความตกตะลึงเสมอ
แม้จะมีสาเหตุหลายประการ แต่โดยทั่วไปมักเกิดขึ้นเมื่อเขาอ้าปากพูดหรือเริ่มลงมือทำอะไรบางอย่าง สิ่งที่พวกเขาเหล่านั้นรู้สึกได้ล้วนตรงกันอย่างไม่ผิดเพี้ยน
ให้ตายสิ ทำไมถึงได้ไร้มารยาทและนิสัยเสียขนาดนี้นะ
ในบรรดาเรื่องเล่าเกี่ยวกับตัวเขา เรื่องที่โด่งดังที่สุดคือคำวิจารณ์ของจักรพรรดินีแอกเนสผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของโนอาห์ ทิวดอร์
“พระเจ้าทรงสรรค์สร้างทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเขา ทว่าดวงวิญญาณนั้นปีศาจเป็นผู้ประทานให้”
ไม่มีใครรู้เลยว่าเขายังขาดสิ่งใดอีก นิสัยถึงได้กลายเป็นเช่นนั้น แม้กระทั่งพ่อแม่ที่รักเขาอย่างสุดหัวใจก็ยังไม่รู้
หรือว่าเขาเคยเผชิญกับเหตุการณ์สะเทือนขวัญในวัยเด็กงั้นหรือ ผู้เลี้ยงดูที่งานยุ่งไม่ได้มอบความรักให้อย่างเพียงพองั้นหรือ
ไม่ใช่เลยสักนิด มาร์ควิสการ์เซียคนก่อนและเลดี้อนาอิสภรรยาของเขาซึ่งเป็นพ่อแม่ของโนอาห์ เป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบดั่งหลุดออกมาจากภาพวาดและเป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียว โดยให้ความสำคัญกับครอบครัวและลูกๆ มาเป็นอันดับแรกเสมอ
โนอาห์ซึ่งเป็นลูกคนเล็กที่มีรูปลักษณ์งดงามประหนึ่งทูตสวรรค์เติบโตมาโดยได้รับความรักอย่างล้นเหลือจากพี่ชายที่เกิดก่อนเขาเพียงห้านาที จากพ่อแม่ และจากญาติพี่น้องทุกคน และเรื่องนั้นก็ยังคงดำเนินอยู่จนถึงปัจจุบันที่เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ครอบครัวและเพื่อนฝูงของเขาเคยถึงขั้นนั่งคิดทบทวนกันอย่างจริงจังว่า หรือเป็นเพราะใบหน้าที่งดงามเกินไปจนทุกคนเอาอกเอาใจมากเกินไป นิสัยถึงได้กลายเป็นแบบนี้กันแน่
หรือว่าเขาเคยได้รับบาดแผลในใจครั้งใหญ่จากความสัมพันธ์กับผู้อื่น รวมถึงความสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามงั้นหรือ
ย่อมไม่ใช่เช่นนั้นอย่างแน่นอน หากจะมีใครสร้างบาดแผล เขาก็เป็นฝ่ายสร้างให้คนอื่นเสียมากกว่า ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้รับสิ่งหยาบกระด้างหรือแหลมคมอย่างบาดแผลในใจจากใครเลย
ด้วยเปลือกนอกอันไร้ที่ติตราบใดที่ไม่นับเรื่องนิสัย เขาจึงเป็นที่นิยมชมชอบมาตั้งแต่เด็ก (และส่วนใหญ่พอรู้ธาตุแท้ก็พากันเตลิดหนีไป) แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะการสั่งสอนอันเข้มงวดของบิดาหรือไม่ ความสัมพันธ์กับเพศตรงข้ามของเขาจึงสะอาดหมดจดจนแทบจะเข้าขั้นรักความสะอาดเกินเหตุ
ดังนั้นข้อสรุปก็คือ เขาเพียงแค่เกิดมาพร้อมกับความบิดเบี้ยวแต่กำเนิดเท่านั้นเอง
ด้วยเหตุนี้ ผู้คนจึงพากันนึกเสียดายว่าเขาเป็นชายที่มีพร้อมทุกสิ่งทุกอย่าง หากแต่กลับขาดไปเพียงสิ่งเดียว
ไม่ว่าคนอื่นจะว่าอย่างไร โนอาห์ ทิวดอร์ก็กำลังยุ่งอยู่กับการทำสิ่งที่ตนเองอยากทำ
สิ่งที่เขาคลั่งไคล้มาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้นั้นก็คือ...
“เหรียญทองหายไปสองเหรียญนี่”
กำลังโหลดความเห็น...